© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Fazia Ali gegn Bretlandi
Dómur frá 20. október 2015
Mál nr. 40378/10
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Réttur til aðgangs að dómstólum. Réttindi og skyldur að einkamálarétti. Stjórnsýsluákvörðun.
1. Málsatvik
Kærandi, Fazia Ali, er breskur ríkisborgari, fædd árið 1980 og býr í Birmingham. Hún sótti um húsnæðisaðstoð frá félagsmályfirvöldum í Birmingham í október 2006. Á þeim tíma var hún heimilislaus og hafði tvö ung börn á framfæri sínu. Hún taldist því eiga forgang til félagslegs húsnæðis samkvæmt bresku húsnæðislögunum frá 1996. Eftir að kærandi hafði í tvígang hafnað boði yfirvalda um húsnæði var henni tilkynnt í mars 2007 að hún hefði fyrirgert rétti sínum til félagslegs húsnæðis, þar sem hún hefði neitað að þiggja þá aðstoð sem í boði væri. Því teldu yfirvöld að þau hefðu uppfyllt skyldur sínar gagnvart henni, og ekkert yrði aðhafst frekar í máli hennar. Hún óskaði þess að borgaryfirvöld tækju ákvörðunina til endurskoðunar, þar sem henni hefði ekki borist skrifleg tilkynning um seinna tilboð yfirvalda um húsnæði. Í kjölfarið var mál hennar tekið til skoðunar á ný, en í maí 2007 staðfestu yfirvöld ákvörðunina um að neita kæranda um frekari aðstoð úr kerfinu. Kærandi fór með mál sitt fyrir dómstóla, en máli hennar var vísað frá dómi þar sem eingöngu væri deilt um málsatvik, en ekki túlkun á viðeigandi lagaákvæðum. Því var talið að ákvörðunin sætti ekki endurskoðun dómstóla. Hæstiréttur staðfesti þessa niðurstöðu og vísaði sérstaklega til þess að réttur kæranda til húsnæðis teldist ekki til réttinda sem félli undir 1. mgr. 6. gr. sáttmálans um rétt til réttlátrar og opinberrar málsmeðferðar.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að ákvörðun yfirvalda um að neita henni um frekari aðstoð vegna húsnæðisvanda hennar hefði varðað mannréttindi sem féllu undir 1. mgr. 6. gr. sáttmálans. Þar sem henni hefði verið neitað um aðgang að réttlátum dómstóli teldi hún brotið gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að réttur kæranda til þeirra húsnæðisúrræða, sem mælt var fyrir í lögum, teldist til mannréttinda hennar í skilningi 1. mgr. 6. gr. sáttmálans, og því ætti hún rétt til réttlátrar málsmeðferðar fyrir sjálfstæðum og óvilhöllum dómstóli. Hann tók fram að mál hennar hefði ekki sætt endurskoðun af sjálfstæðum aðila á stjórnsýslustigi, en að mál hennar hefði þó verið tekið fyrir af sjálfstæðum dómstóli. Dómstólar hefðu hins vegar ekki talið sig hafa lögsögu til að endurskoða ákvörðun yfirvalda í málinu með tæmandi hætti. Kærandi hefði þó haft úrræði til að bera niðurstöðuna undir dómstóla, bæði hvað varðaði málsatvik og málsmeðferðina. Dómstóllinn taldi að 1. mgr. 6. gr. yrði ekki túlkuð á þann hátt að hún gerði dómstólum skylt að endurskoða öll málsatvik og sönnunargögn og taka skýrslur af vitnum á nýjan leik. Því taldi dómstólinn að réttur kæranda til að skjóta málinu til dómstóla teldist nægjanleg úrræði til þess að lagt væri mat á hvort mannréttindi hennar hefðu verið virt við málsmeðferðina. Dómstóllinn benti ennfremur á að þau lagaákvæði sem réttur kæranda væri byggður á, fælu ennfremur í sér fjölmörg úrræði til þess að tryggja réttláta málsmeðferð fyrir stjórnvöldum. Því var ekki talið um brot gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans að ræða.
Full & Egal Universal Law Academy