DHOMA E MADHE
CËSHTJA E F.G. KUNDËR SUEDISË
(Kërkesa nr. 43611/11)
VENDIM
STRASBURG
23 Mars 2016
Ky vendim është përfundimtar, por mund t’i nënshtrohet rishikimit redaktues.
Në rastin F.G. kundër Suedisë,
Gjykata Eujropiane e të Drejtave të Njeriut, e mbledhur në Dhomë të Madhe të përbërë nga:
Guido Raimondi, Kryetar,
Dean Spielmann,
András Sajo,
Josep Casadevall,
Ineta Ziemele,
Elisabeth Steiner,
George Nicolaou,
Ledi Bianku,
Vincent A. De Gaetano,
Julia Laffranque,
Paulo Pinto de Albuquerque,
Linos-Alexandre Sicilianos,
Helena Jäderblom,
Aleš Pejchal,
Krzysztof Wojtyczek,
Dmitry Dedov,
Robert Spano, gjyqtarë
dhe Johan Callewaert, Zëvendës Kancelar i Dhomës së Madhe,
Pas shqyrtimit me dyer të mbyllura më 3 Dhjetor 2014 dhe më 7 Janar 2016, Jep vendimin e mëposhtëm, i cili u mor në datën e fundit të lart përmendur:
PROCEDURA
1. Çështja e ka zanafillën në bazë të kërkesës (nr. 43611/11) kundër Mbretërisë së Suedisë depozituar në Gjykatë sipas nenit 34 të Konventës për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore ("Konventa") nga një shtetas iranian, Z. FG ( "Kërkuesi"), më 12 korrik 2011. Kryetari i Dhomës së Madhe e pranoi kërkesën e kërkuesit për të mos publikuar emrin e tij (Rregulli 47 § 4 i Rregullores së Gjykatës).
2. Kërkuesit, të cilit iu dha ndihmë ligjore, u përfaqësua nga Z. D. Loveday, anëtar i Dhomës së Avokatëve të Anglisë dhe Uellsit, praktikuar në Suedi. Qeveria suedeze ("Qeveria") u përfaqësua nga Agjenti tyre, Z. A. Rönquist, Ambasador dhe Drejtor i Përgjithshëm për Çështjet Ligjore, Ministria e Punëve të Jashtme.
3. Ankuesi pretendon, në veçanti, se dëbimi i tij në Iran është shkelje e neneve 2 dhe 3 të Konventës.
4. Kërkesa iu caktua seksionit të pestë të Gjykatës (Rregulli 52 § 1). Më 25 tetor 2011 Kryetar i Seksionit, të cilit i është vendosur të zbatojë Rregullin 39, duke i treguar Qeverisë se kërkuesi nuk duhet të përjashtohet për në Iran gjatë gjykimit në Gjykatë. Më 16 janar 2014 Dhoma e përbërë nga Mark Villiger, Kryetar, Angelika Nußberger, Boštjan M. Zupancic, Ann Power-Forde, André Potocki, Paul LEMMENS, Helena Jäderblom, gjyqtarë, gjithashtu Claudia Westerdiek, Kancelar Seksioni, shpalli vendimin. Ai u shpreh se zbatimi i urdhrit të dëbimit kundër kërkuesit nuk shkakton shkelje të nenit 2 ose 3 të Konventës. Mendimi i përbashkët mospajtues i gjyqtarëve Zupančič, Power-Forde dhe Lemmens iu bashkëngjit vendimit.
5. Më 16 prill 2014, ankuesi kërkoi që çështja t’i kalojë Dhomës së Madhe, bazuar në nenin 43 të Konventës, dhe kolegji i Dhomës së Madhe e pranoi kërkesën më 2 qershor 2014.
6. Përbërja e Dhomës së Madhe është përcaktuar në përputhje me dispozitat e nenit 26 §§ 4 dhe 5 të Konventës dhe rregulli 24.
7. Kërkuesi dhe Qeveria paraqitën observimet e tyre me shkrim lidhur me themelin (rregulli 59 § 1).
8. Përveç kësaj, u morën dhe komentet e palës së tretë nga Qendra Evropiane për Ligj dhe Drejtësi, Aleanca për mbrojtjes e lirisë, ndihmuar nga Fushata Jubilee, Këshillimi mbi të drejtat individuale në Evropë ("Qendra AIRE"), Këshilli Evropian për Refugjatët dhe mërgimtarët ("ECRE"), Komisioni Ndërkombëtar i Juristëve, dhe Zyra e Komisionerit të Kombeve të Bashkuara për Refugjatët ("UNHCR-së"), të cilëve iu dha leje nga Kryetari i Dhomës së Madhe për të ndërhyrë në procedim me shkrim (Neni 36 § 2 i Konventës dhe rregulli 44 § 3).
9. Një seancë u zhvillua në publik në GJEDNJ, Strasburg, më 3 dhjetor 2014 (Rregulli 59 § 3).
U paraqitën para Gjykatës:
(A) për Qeverinë
Z. Anders RÖNQUIST, Ambasador dhe Drejtor i Përgjithshëm
për Çështjet Ligjore, Ministria e Punëve të Jashtme, Agjent;
Z. Helen Lindquist,
Znj. Maria Ëestman-Clément,
Znj. Linda Oman BRISTOË, Këshilltarë;
(B) për kërkuesin
Z. David Loveday, anëtar i Dhomёs së Avokatëve të Anglisë
dhe Ëales, praktikuar në Suedi, Avokat,
Znj. Hanna Pettersson,
Znj. Angela EVANS, Këshilltarë.
Gjykata dëgjoi parashtrimet nga Z. Rönquist dhe Z. Loveday, si dhe përgjigjet e tyre në pyetjet e Gjyqtarëve Spano, Jäderblom, Bianku, Pinto de Albuquerque dhe De Gaetano.
FAKTET
I. RRETHANAT E ÇËSHTJES
10. Ankuesi ka lindur në vitin 1962 dhe jeton në Suedi.
11. Ai hyri në Suedi më 16 nëntor 2009 dhe aplikoi për azil politik.
12. Më 19 shkurt 2010, avokati i emëruar nga kërkuesi paraqiti parashtrime me shkrim tek Bordi i Migracionit (Migrationsverket), ku shpjegoi arsyet e kërkesës së kërkuesit për strehim politik.
13. Më 24 mars 2010 Bordi i Migracionit zhvilloi një intervistë me gojë me kërkuesin, në prani të avokatit të tij dhe një përkthyesi. Kërkuesi dorëzoi një deklaratë të datës 15 mars 2010 nga një pastor në Suedi, që vërteton se kërkuesi ka qenë pjesëtar i kongregacionit të tij që nga dhjetori i vitit 2009 ku dhe është pagëzuar. Zyra e Bordit tё Migracionit për këtë arsye filloi intervistën duke e pyetur në lidhje me këtë çështje. Kërkuesi u përgjigj se kjo ishte një çështje private "në zemrën [e tij]", duke shtuar: "Nuk ka të bëjë me këtë, por në qoftë se ju doni të bëni pyetje ju duhet të dini se problemet në vendin tim janë të shkaktuara që kur Islami hyri në Iran ... ". Zyrtari i Bordit tё Migracionit shpjegoi se arsyeja pse po merrej në pyetje kishte lidhje me mënyrën se si ai e kishte kuptuar interpretimin e certifikatës që ishte sikur kërkuesi kishte mbështetur konvertimin e tij si bazë për kërkesën për azil. Kërkuesi deklaroi:
"Jo, kjo nuk është arsyeja ku unë dua të mbështetem. Kjo është diçka private ".
Zyrtari i Bordit të Migrimit sugjeroi një pushim të intervistës në mënyrë që kërkuesi dhe mbrojtësi i tij tё këshilloheshin. Pas një ndërprerje prej dhjetë minutash, avokati deklaroi:
"Kërkuesi dëshiron të theksojё se ai nuk ka ndryshuar fenë në mënyrë që të rrisë shanset e tij për të marrë një leje qëndrimi, por për bindje personale".
Kur e pyetën si ishte konvertuar, kërkuesi u përgjigj se kjo kishte ndodhur pasi ai kishte mbërritur në qytetin suedez të X, ku nuk kishte shumë iranianë. Ai kishte marrë dijeni nga një person i cili shkonte në kishë katër herë në javë. Ky person e dinte se kërkuesi e urrente Islamin. kërkuesi vazhdoi:
"Unë nuk e konsideroj krishterimin si fe".
Kur e pyetën se pse ishte kështu, kërkuesi u përgjigj:
"Në qoftë se konsiderohet si një fe do të ishte si Islami, por Krishterimi është një lloj dashurie që kemi për Perëndinë".
Ai shpjegoi se shkonte në mbledhjet e kongregacionit dy deri katër herë në javë dhe se lexonte Biblën. Kërkuesi dha shembuj të mrekullive dhe profecive të Biblës të cilat e kishin tërhequr në të krishterë. Zyrtari i Bordit tё Migracionit pyeti se përse Kërkuesi nuk ka dashur të mbështesë konvertimin e tij si bazë të kërkesës për azil, për më tepër dorëzoi një certifikatë nga pastori, për të cilën kërkuesi u përgjigj:
"Nuk e di. Nuk e kam kërkuar këtë, nuk e kisha menduar dorëzimin e saj, por ju ma kërkuat. Të gjithëve që u konvertuan i dhanë nga një vërtetim të tillë ".
14. Pjesa tjetër e intervistës kishte të bënte me të kaluarën politike të kërkuesit. Kërkuesi shpjegoi se në Iran kishte punuar me personat e lidhur me universitete të ndryshme të cilët janë të njohur për kundërshtimin ndaj regjimit. Ai kishte punuar kryesisht në krijimin dhe publikimin e faqeve të Web-it. Ai dhe një nga personat e tjerë janë arrestuar në prill 2007. Ishte liruar pas 24 orësh ku më pas u shtrua në spital për dhjetë ditë për shkak të presionit të tensionit.
15. Para zgjedhjeve të datës 12 qershor 2009, kërkuesi kishte punuar me Lëvizjen e Gjelbër, i cili kishte mbështetur Musavin për president, duke përhapur mesazhin nëpërmjet internetit. Një ditë para zgjedhjeve, ai dhe shokët e tij ishin ndaluar, ishin marrё në pyetje dhe ishin arrestuar gjatë natës nё qendrën e votimit.
16. Pas zgjedhjeve, kërkuesi kishte marrë pjesë në demonstrata dhe aktivitete të tjera. Ai ishte arrestuar edhe një herë në shtator 2009 ku u burgos për njëzet ditë. Ai u keqtrajtua në burg. Në tetor 2009 ai u paraqit para Gjykatës Revolucionare, e cila e lëshoi pas një dite, me kusht që ai të bashkëpunonte me autoritetet dhe të spiunonte shokët e tij. Ai kishte rënë dakord me kërkesat duke vënë objektin e biznesit të tij si garanci. Ai i kishte siguruar se nuk do të marrte pjesë në asnjë demonstratë dhe se do t’u përgjigjej thirrjeve të tyre. Pas lirimit të tij në një park, ai mori vesh se lokalet e tij të biznesit ishin kontrolluar. Ai kishte ruajtur materiale me ndikim politik atje, të cilat autoritetet duhet t’i kenë vënë re, si dhe pasaporta e dokumente të tjera të tij mungonin.
17. Më pas, kërkuesi u thirr të paraqitej më 2 nëntor 2009 para Gjykatës Revolucionare. Ai kishte kontaktuar një mik i cili, nga ana tjetër, kishte marrë ndihmën e një trafikanti për t’i mundësuar që të largohej nga vendi. Kërkuesi paraqiti një fletë thirrje të Gjykatës Revolucionare të datës 21 tetor 2009 duke shprehur se ai duhet të paraqitej në burgun Evin në Teheran më 2 nëntor 2009.
18. Intervista para Bordit të Migracionit zgjati rreth dy orë dhe procesverbali më pas iu dërgua kërkuesit dhe mbrojtësit të tij për komente. Avokati komentoi se ankuesi nuk e kishte lexuar certifikatën nga pastori i kongregacionit para intervistës, pasi nuk ishte përkthyer dhe kërkuesi kishte si qëllim të paraqesë certifikatën zyrtare tё pagëzimit.
19. Më 29 prill 2010, Bordi i Migracionit hodhi poshtë kërkesën e ankuesit për azil. Nga mënyra e prezantimit thuhet se ndërsa kërkuesi nuk kishte provuar identitetin ose shtetësinë e tij, e kishte krijuar këtë mundësi.
20. Në lidhje me kërkesën për azil politik, Bordi i Migrimit u shpreh se pjesëmarrja në demonstrata ose përkatësia me Lëvizjen e Gjelbër nuk mund, në vetvete, të shkaktojë një rrezik persekutimi, keq-trajtimi ose dënimi të kthimit të tij në Iran. Bordi i Migrimit vërejti se kërkuesi kishte ndryshuar historinë e tij në disa pjesë gjatë procedimit, dhe në mënyrë të veçantë, ai kishte ndryshuar deklaratat e tij në lidhje me numrin e herëve qё kishte qenë i arrestuar. Për më tepër, ai nuk kishte qenë në gjendje të përmendte emrin e parkut ku ishte lëshuar në tetor 2009. Kështu, Bordit të Migracionit i lindi dyshimi nëse ishte arrestuar ndonjëherë. Bordi i Migrimit mё tej konsideroi se veprimtaritë politike tё kërkuesit ishin tё kufizuara. Pas marrjes në pyetje në vitin 2007 dhe deri në zgjedhjet e vitit 2009, ai kishte qenë në gjendje të punonte në faqet e internetit që përmbante materiale kritike, edhe pse, sipas kërkuesit, tashmë në atë kohë autoritetet kishin qenë në dijeni të aktiviteteve të tij. Për këto arsye, Bordi Migracionit konstatoi se kërkuesi nuk mund të ishte me interes për autoritetet për shkak të aktiviteteve të tij apo materialit që kishte në posedim.
21. Për sa i përket konvertimit të kërkuesit në të krishterë, Bordi i Migracionit vuri në dukje se konvertimi dhe pagëzimi nuk kishin ndodhur në Kishën e Suedisë dhe se kërkuesi nuk ka dorëzuar ndonjë provë të pagëzimit të tij. Certifikata nga pastori i kongregacionit mund të konsiderohet vetëm si një kërkesë për Bordin e Migracionit që t’i jepte kërkuesit azil. Kërkuesi nuk kishte dashur fillimisht kërkesën për azil të bazuar në kthimin e besimit dhe kishte deklaruar se besimi i tij i ri ishte një çështje private. Për të ndjekur besimin e tij në jetën private nuk është një arsye bindëse për të besuar se ai do të rrezikonte persekutimin pas kthimit. Në përfundim, Bordi Migracionit konstatoi se kërkuesi nuk kishte pasqyruar se kishte nevojë për mbrojtje në Suedi.
22. Kërkuesi ankimoi në Gjykatën e Migracionit (Migrationsdomstolen), duke ruajtur pretendimet e tij dhe duke u mbështetur në dy baza politike dhe fetare për azil. Në lidhje me këtë të fundit ai i dorëzoi një certifikatë pagëzimi tё 31 janarit 2010. Ai reagoi kundër vendimit të Bordit të Migracionit, i cili sipas tij nënkupton se konvertimi në një "kishë të lirë" ishte me më pak rëndësi sesa të kishte qenë brenda Kishёs sё Suedisë. Ai shpjegoi se arsyeja pse nuk kishte dashur fillimisht të mbështetej në konvertimin e tij ishte se ai nuk donte të nënvlerësonte seriozitetin e bindjeve të tij.
23. Më 16 shkurt 2011, Gjykata e Migracionit mbajti një seancë dëgjimore në prani të kërkuesit, mbrojtësit të tij, një përkthyesi dhe një përfaqësuesi të Bordit të Migracionit.
24. Bordi i Migracionit nuk vuri në dyshim faktin se kërkuesi, në atë kohë, ushtronte besimin e krishterë, por konstatoi se kjo, në vetvete, nuk ishte e mjaftueshme për t’u marrë parasysh që ka nevojë për mbrojtje. Bordi iu referua shënimit të udhëzimit operativ të Zyrës Qendrore Britanike, të janarit 2009.
25. Kërkuesi deklaroi se nuk donte të mbështetej në konvertimin e tij si një arsye për azil, pasi e ka konsideruar si diçka personale. Ai shtoi se "kjo, megjithatë, natyrisht që do t’i shkaktonte [atij] probleme pas kthimit".
26. Në lidhje me të kaluarën e tij politike ai shpjegoi, ndër të tjera, se ai kishte pasur kontakte me lëvizjen studentore dhe me shumicën e nxënësve dhe i kishte ndihmuar ata me detyrat e tyre. Kompjuteri i tij ishte marrë në lokalin e biznesit të tij ndërsa ishte në burg. Materiali kritik ndaj regjimit ka qenë ruajtur në kompjuterin e tij. Ndërsa ai nuk e kishte kritikuar personalisht regjimin, ose presidentin Ahmadinexhad, apo udhëheqësit më të lartë, kërkuesi kishte vizituar disa faqe të internetit dhe kishte marrë karikatura me anë të e-mailit. Prandaj, sipas mendimit të tij, nuk kishte prova të mjaftueshme për të provuar se ai ishte një kundërshtar i sistemit. Ishte pothuajse e njëjtë me materialin që ka pasur në kompjuterin e tij në vitin 2007.
27. Fletëthirrja për të dalë para Gjykatës Revolucionare më 2 nëntor 2009 është paraqitur edhe në Gjykatën e Migracionit. Kërkuesi shpjegoi se fletëthirrja ishte dorëzuar në shtëpinë e tij dhe motra ia kishte sjellë. Ai kishte lënë fletëthirrjen tek një mik, kur u largua nga Irani. Më pas, shoku i tha se ia kishte dërguar fletëthirrjen një shoku tjetër i cili ishte larguar në Ukrainë, dhe e kishte siguruar se fletëthirrja do t’i dërgohej kërkuesit në Suedi. Ai nuk është thirrur më dhe familja e tij nuk është shënjestruar. Diçka do të ketë ndodhur, edhe pse, familja e tij nuk ka dashur të ngarkojë atë.
28. Më 9 mars 2011, Gjykata e Migracionit refuzoi ankesën. Ajo vërejti se kërkuesi nuk është mbështetur në pikëpamjet e tij fetare, si bazë për persekutimin dhe kjo nuk i referohej më tej për këtë çështje konkluzioneve të tij.
29. Gjykata e Migracionit konstatoi se historia e kërkuesit në mbështetje të kërkesës së tij për azil politik në pikat e saj kryesore ka qenë koherente dhe e besueshme. Ajo konstatoi se pasiguritë që ishin vënë në dukje nga Bordi i Migracionit ishin shpjeguar më së miri. Megjithatë, sa i përket fletëthirrjes për të dalë para Gjykatës Revolucionare, Gjykata e Migracionit konstatoi se, pavarësisht vërtetësisë së dokumentit, nuk ka qenë thelbësore nevoja për mbrojte. Gjykata e Migracionit theksoi në këtë drejtim se dokumenti ishte thjesht një fletëthirrje dhe se nuk u dha asnjë arsye pse kërkuesi duhet të paraqitej në burgun Evin. Për më tepër, informacioni në lidhje me aktivitetet politike të kërkuesit kanë qenë përgjithësisht të paqarta dhe i mungojnë detajet. Kërkuesi kishte deklaruar vetëm se ai kishte marrë pjesë në fushatën për opozitën para zgjedhjeve të vitit 2009 duke u bashkuar me demonstrata dhe kontakteve me lëvizjen e studentëve dhe nxënësve në mënyrë që t’i ndihmonte me faqet e tyre të Web-it. Për më tepër, kërkuesi kishte deklaruar se materiali që kishte pasur në posedim, kur ai është marrë në pyetje në vitin 2007 nuk ndryshonte nga materiali që kishte në vitin 2009. Këto rrethana, së bashku me faktin se ai nuk ishte thirrur përsëri të paraqitet para Gjykatës Revolucionare pas nëntorit të vitit 2009 dhe se familja e tij nuk ishte në shënjestër, e bëri Gjykatën e Migracionit të dyshojë nëse aktivitetet e tij politike kishin qenë të natyrës dhe në atë masë që të kenë rezultuar me pasojat e pretenduara. Gjykata e Migracionit konstatoi se kërkuesi e kishte ekzagjeruar rëndësinë e aktiviteteve të tij politike dhe pasojat e tyre dhe për këtë arsye edhe interesin e autoriteteve të tij. Për këto arsye, konsiderohet se kërkuesi nuk kishte plotësuar arsyen pse autoritetet iraniane kishin një interes të veçantë për të dhe se për këtë arsye ai kishte nevojë për mbrojtje.
30. Më 30 mars dhe 19 prill 2011, kërkuesi kërkoi apelim në Gjykatën e Apelit Migracionit (Migrationsöverdomstolen). Ai mbrojti nevojën e tij për azil politik. Gjithashtu pohoi se në Gjykatën e Migracionit ishte mbështetur në konvertimin e tij. Ai parashtroi se çështja e fundit ka qenë e ndjeshme, e konsideruar si një çështje private dhe se nuk e kishte kërkuar të dëmtojë seriozitetin e besimin e tij. Kjo ishte arsyeja pse ai, në përgjigje të një pyetje të drejtpërdrejtë nga Gjykata e Migracionit, kishte deklaruar se ai nuk mbështeste konvertimin e tij si arsyetim për azil. Pas seancës verbale para Gjykatës së Migracionit ishte bërë anëtar i një kongregacioni të krishterë dhe kishin marrë pjesë në një ceremoni fillestare të transmetuar në internet. Prandaj, frika e tij se konvertimi ishte bërë i njohur për autoritetet iraniane ishte rritur. Ai paraqiti letrën e datës 13 prill 2011, nga kongregacioni i tij i ri që mbështeste shpjegimin. Në veçanti, ajo deklaroi se kërkuesi ishte konvertuar menjëherë pas mbërritjes së tij në Suedi, se ai e kishte treguar ndershmërisht që ishte i gatshëm të mësonte më shumë rreth krishterimit, dhe se ka marrë pjesë në shërbimet e kishës, takime, lutje dhe aktivitete sociale. Ajo gjithashtu deklaroi se kërkuesi u bë një anëtar i kongregacionit në shkurt të vitit 2011 dhe se bindjet e tij krishtere nuk ishin private, si shërbimet që ai mori pjesë ishin transmetuar në internet.
31. Më 8 qershor 2011, Gjykata e Migracionit e Apelit ka refuzuar kërkesën e kërkuesit për apel. Në këtë mënyrë urdhri i largimit u bë i ekzekutueshëm.
32. Më 6 korrik 2011, kërkuesi ka kërkuar nga Bordi Migracionit për të pezulluar zbatimin e dëbimit të tij dhe të rishqyrtojë vendimin e saj të mëparshëm nën dritën e rrethanave të reja. Ai tha, ndër të tjera, se akti i konvertimit nga Islami në një fe tjetër ishte një tabu dhe e dënueshme me vdekje në Iran. Kërkuesi dorëzoi letrën e sipërpërmendur të 13 prill 2011 nga kongregacioni i tij i ri.
33. Më 13 shtator 2011, Bordi Migracionit refuzoi të rishqyrtojë kërkesën e kërkuesit për azil në bazë të konvertimit të tij. Bordi i Migracionit vuri në dukje se në procedimin e mëparshëm për azil kërkuesi kishte deklaruar se ai kishte qenë i pagëzuar dhe ishte konvertuar në të krishterë. Ai kishte deklaruar gjithashtu se konvertimi i tij ishte një çështje personale që ai nuk ka dashur të mbështetet në arsyetimin për azil. Bordi i Migracionit konstatoi të rëndësishëm që kërkuesi tani ka ngritur çështjen e konvertimit, kur ai ka pasur mundësinë për ta përpunonte gjatë seancës verbale pranë Gjykatës së Migracionit, por kishte refuzuar ta bënte. U arrit në përfundimin se konvertimi i kërkuesit nuk mund të konsiderohet si një rrethanë e re, e cila ishte një parakusht për Bordin e Migracionit për rishqyrtimin e kërkesës.
34. Kërkuesi apeloi kundër vendimit të Gjykatës së Migracionit, duke ruajtur pretendimet e tij. Ai parashtroi se pasi ishte mbështetur më parë në konvertimin e tij, ai duhet ta konsideronte si një rrethanë të re.
35. Më 6 tetor 2011, Gjykata e Migracionit refuzoi ankesën. Është vënë re se autoritetet tashmë ishin në dijeni të konvertimit të kërkuesit në procedimin e parë që në vendimin për ta përzënë. Prandaj, konvertimi nuk mund të konsiderohet si një "rrethanë e re". Fakti se kërkuesi kishte zgjedhur më parë të mos mbështetej në konvertimin e tij si një arsyetim për azil nuk ka ndryshuar vlerësimin e gjykatës në këtë drejtim.
36. Kërkesa e kërkuesit për apelim u refuzua nga Gjykata e Migracionit të Apelit më 22 nëntor 2011.
37. Bazuar në Kapitullin 12, neni 22 i Ligjit mbi të Huajt, vlefshmëria e një urdhër dëbimi përfundon katër vjet pas datës së hyrjes në fuqi, në këtë rast dëbimi në fjalë ka skaduar më 8 qershor 2015.
II. LIGJI PËRKATËS DHE PRAKTIKA E BRENDSHME
38. Dispozitat përkatëse në lidhje me të drejtën e të Huajve për të hyrë dhe për të qëndruar në Suedi janë të përcaktuara në Ligjin pёr tё Huajt (Utlänningslagen, 2005: 716), i ndryshuar më 1 janar 2010.
39. Kapitulli 5, neni 1, i Ligjit për të Huajt përcakton se një i huaj i cili konsiderohet të jetë një refugjat ose ndryshe në nevojë për mbrojtje, me përjashtime të caktuara, ka të drejtë për një leje qëndrimi në Suedi. Sipas Kapitullit 4, pika 1, e Ligjit mbi të Huajt, termi "refugjat" i referohet një të huaji i cili është jashtë vendit të tij ose i shtetësisë së tij ku për shkak të frikës së bazuar në persekutim për shkak të racës, kombësisë, fetare apo bindjet politike, apo për shkak të gjinisë, orientimit seksual ose anëtarësisë tjetër të një grupi të caktuar shoqëror dhe i cili nuk është në gjendje ose për shkak të frikës së tillë, nuk është i gatshëm që të mbrojë veten e vendin e tij. Kjo vlen pavarësisht nëse persekutimi është në duart e autoriteteve të vendit ose dhe në rastin kur këto autoritete nuk mund të ofrojnë mbrojtje kundër persekutimit nga individë privatë. Nga "një i huaj tjetër që ka nevojë për mbrojtje" nënkupton, ndër të tjera, një person i cili është larguar nga vendi i shtetësisë së tij për shkak të frikës së bazuar në dënimin me vdekje ose ndëshkimin fizik, ose të bëhet subjekt i torturave ose trajtimit dhe ndëshkimit çnjerëzor ose degradues (shih Kapitullin 4, neni 2, i Ligjit për të Huajt).
40. Për më tepër, në qoftë se leja e qëndrimit nuk mund të jepet mbi arsyetimet e mësipërme, një leje e tillë mund t’i lëshohet një të huaji, nëse, pas një vlerësimi të përgjithshëm të gjendjes së tij, ekzistojnë rrethana veçanërisht shqetësuese (synnerligen omständigheter ömmande) për të lejuar atë të qëndrojë në Suedi (shih kapitullin 5, paragrafin 6, të Ligjit për të Huajt).
41. Sa i përket zbatimit të urdhrit të një dëbimi ose largimi, duhet të merret parasysh rreziku i dënimit kapital apo torturës dhe trajtimit çnjerëzor ose degradues. Sipas një dispozite të veçantë në pengesa për zbatimin, një i huaj nuk duhet të dërgohet në një vend ku ka baza të arsyeshme për të besuar se ai ose ajo do të jetë në rrezik të vuajë ndëshkimin kapital ose fizik ose për t’iu nënshtruar torturës çnjerëzore ose trajtimit degradues apo ndëshkimit (shih Kapitullin 12, pika 1, të Ligjit për të Huajt). Përveç kësaj, një i huaj nuk duhet, në parim, të dërgohet në një vend ku ai ose ajo rrezikon persekutimin (shih Kapitullin 12, neni 2, të Ligjit për të Huajt).
42. Nën kushte të caktuara, një të huaji mund t’i jepet një leje qëndrimi edhe në qoftë se urdhri i dëbimit ka fituar fuqi ligjore. Kjo vlen, sipas Kapitullit 12, nenin 18, të Ligjit për të Huajt, ku rrethana të reja kanë dalë që të thonë se ka baza të arsyeshme për të besuar, ndër të tjera, se zbatimi do të vërë të huajin në rrezik lidhur me nënshtrimin e ndëshkimit kapital ose fizik, torturës ose trajtim tjetër çnjerëzor ose degradues apo ndëshkimit, ose ka arsye mjekësore ose arsye të tjera të veçanta, pse nuk duhet të zbatohet urdhri.
43. Në qoftë se leja e qëndrimit nuk mund të jepet sipas Kapitullit 12, nenit 18, të Ligjit mbi të Huajt, Bordi i Migracionit mund të vendosë të rishqyrtojë çështjen. Të tilla ri-ekzaminime duhet të kryhen aty ku mund të supozohet, në bazë të rrethanave të reja të kërkuara nga i huaji, se ka pengesa në zbatimin e natyrës së përmendur në ligjin Mbi të Huajt, në Kapitullin 12, pikat 1 dhe 2, dhe se këto rrethana nuk janë kërkuar më parë, ose i huaji tregon se ai ose ajo ka një arsyetim të vlefshëm për të mos e bërë këtë. Nëse kushtet e aplikueshme nuk plotësohen, Bordi i Migracionit do të vendosë të mos lejojë rishqyrtimin (shih Kapitullin 12, neni 19, i Ligjit për të Huajt).
44. Në bazë të Ligjit mbi të Huajt, çështjet në lidhje me të drejtën e të huajve për të hyrë dhe qëndruar në Suedi trajtohen nga tre organe: Bordi i Migracionit, Gjykata e Migracionit dhe Gjykata Migracionit e Apelit. Megjithatë, asnjë ankesë nuk qëndron kundër një vendimi nga ana e Bordit të Migracionit për të mos dhënë një leje qëndrimi në bazë të Kapitullit 12, nenin 18, të Ligjit mbi të Huajt (shih, a contrario, Kapitullin 14 të Ligjit për të Huajt). Sipas kapitullit 16, nenit 11 të Ligjit për të Huajt leja për apelim është një kusht për t’u gjykuar në themel nga Gjykata e Migracionit e Apelit. Leja për të apeluar jepet në qoftë se është me rëndësi drejtimi i zbatimit të ligjit që Gjykata e Migrimit e Apelit e konsideron ankimin ose ka arsye të jashtëzakonshme për një shqyrtim të tillë.
Sipas Kapitullit 12, nenit 22, të Ligjit për të Huajt, vlefshmëria e një urdhri dëbimi, i cili nuk është lëshuar nga një gjykatë e përgjithshme (d.m.th jo si pasojë e një dënimi penal), përfundon katër vjet pas datës së marrjes së forcës ligjore. Kur një urdhër dëbimi i ka kaluar afati ligjor, i huaji mund të aplikojë përsëri për azil dhe leje qëndrimi. Një kërkesë e re kërkon një ekzaminim të plotë nga ana e Bordit të Migracionit të arsyeve të paraqitura me vendim të Këshillit për të huajin dhe, nëse është negative, apelohet në Gjykatën e Migracionit dhe Gjykatën e Migracionit të Apelit në përputhje me rregullat e zakonshme të procedimit për azil dhe leje qëndrimi. Ankesa kundër një vendimi negativ nga Bordi ka efekt pezullues dhe i huaji nuk mund të dëbohet në përputhje me rrethanat, ndërkohë që procedimi është në pritje.
45. Më 30 nëntor 2011, Gjykata suedeze Migracionit e Apelit shpalli vendimin (MIG 5 (25), 2011: 29) duke vendosur në lidhje me vlerësimin e rrezikut të persekutimit në rastet e kthimit sur place. Ai u shpreh se kur vlerësohet nëse një i huaj në mënyrë të bindshme ka treguar konvertimin e tij nga një fe në një tjetër ishte e vërtetë në kuptimin që është i bazuar në një bindje të mirëfilltë fetare personale, një vlerësim individual duhet të bëhet në përputhje me Manualin e UNHCR-së mbi Procedurat dhe Kriteret për Përcaktimin e Statusit të Refugjatit sipas Konventës së vitit 1951, të Protokollit të vitit 1967 në lidhje me Statusin e Refugjatëve (më tej "Doracaku i UNHCR") dhe Udhëzimet e UNHCR-së për Mbrojtjen Ndërkombëtare lidhur me kërkesat e refugjateve me bazë fenë (më tej "Udhëzimet e UNHCR-së" ). Një vlerësim i përgjithshëm duhet të bëhet në bazë të rrethanave në të cilat ka ndodhur konvertimi dhe nëse paditësi mund të jetojë si i konvertuar dhe të kthehet në vendin e tij ose të saj. Për më tepër, në rastin e personave që janë konvertuar pas largimit nga vendi i tyre i origjinës (konvertim sur place), çështja e besueshmërisë kërkon një vëmendje të veçantë. Në një rast kur konvertimi kryhet menjëherë pas vendimit përfundimtar për përjashtimin e paditësit dhe nuk është apeluar, vëmendje e veçantë i kushtohet besueshmërisë së deklarimeve të bëra në lidhje me konvertimin. Kërkuesi, konvertimi i të cilit nuk konsiderohet se është bërë në bazë të bindjes së vërtetë nuk ka treguar bindshëm se, pas kthimit në vendin e tij të origjinës, ai ose ajo ka ndërmend të jetojë atje si një i konvertuar dhe rrjedhimisht ka tërhequr interesin e autoriteteve ose individëve.
46. Më 12 nëntor 2012, Drejtori i Përgjithshëm për Çështjet Ligjore në Bordin e Migrimit suedez ka lëshuar një "qëndrim të përgjithshëm ligjor" lidhur me fenë, si bazë për azil, duke përfshirë konvertimin (Rättsligt ställningstagande angående feja som asylskäl inklusive konvertering, RCI 26/2012). Bazuar në vendimin e lartpërmendur nga Gjykata e Migracionit të Apelit (MIG 5 (25) 2011: 29), Udhëzimet e UNHCR-së dhe vendimi datës i 5 shtator 2012 të Gjykatës së Drejtësisë të Bashkimit Evropian në rastin e Bundesrepublik Deutschland k. Y (C-71/11) dhe Z (C-99/11) (shih § 50 më poshtë). Sipas qëndrimit ligjor, besueshmëria e konvertimit duhet të vlerësohet me kujdes në mënyrë që të përcaktohet nëse një konvertim ka ndodhur me të vërtetë; një person konvertimi i të cilit nuk është i bazuar në bindjen e vërtetë me shumë gjasa nuk do të praktikojë fenë e tij të re pas kthimit në vendin e tij të origjinës. Për më tepër, nëse kërkuesi nuk është i besueshëm, një vlerësim duhet të bëhet nëse respektimi i fesë së re i atribuohet individit pas kthimit në vendin e tij të origjinës. Në këtë vlerësim është e rëndësishme të merret në konsideratë nëse konvertimi mund të ketë apo do të ketë vëmendjen e autoriteteve apo ndonjë aktori tjetër që mund të përbëjë një kërcënim. Së fundi, një person i cili ka pësuar një ndryshim të vërtetë në besimin e tij ose të saj që ka një besim të ri fetar dhe i cili për këtë arsye rrezikon persekutimin nuk duhet të jetë i detyruar të fshehë besimin e tij ose të saj vetëm për të shmangur persekutimin.
47. Më 10 qershor 2013 Drejtori i Përgjithshëm për Çështjet Ligjore në Bordin e Migrimit suedez ka lëshuar një "qëndrim ligjor të përgjithshëm" në lidhje me metodologjinë për vlerësimin e besueshmërisë dhe besueshmërinë e kërkesave për mbrojtje ndërkombëtare (Rättsligt ställningstagande angående Metod för prövningen av tillförlitlighet och trovärdighet, RCI 09/2013), i cili është bazuar në, ndër të tjera, vlerësimin nga ana e UNHCR-së në raportin e tij "Përtej argumenteve; Vlerësimi i besueshmërisë në sistemet e azilit në BE ", prej majit 2013. Ajo përcakton se është detyrë e kërkuesit për të paraqitur të gjitha elementet e nevojshëm për të mbështetur kërkesën e tij ose të saj për mbrojtje ndërkombëtare, dhe se barra e parë e provave rendon mbi kërkuesin. Megjithatë, përgjegjësia për vlerësimin e kërkesës për mbrojtje ndërkombëtare qëndron së bashku me kërkuesin dhe autoritetit shqyrtues. Për më tepër, ajo gjithashtu e ndjekur nga pozita juridike se provat në rastin e azilit përbëhen jo vetëm nga deklaratat e ankuesit, por edhe dëshmi mbështetëse, të tilla si dokumente, dëshmi dhe informacione lidhur me vendin.
III. LIGJI PËRKATËS I BASHKIMIT EUROPIAN DHE PRAKTIKA E GJYKATËS SË DREJTËSISË SË BASHKIMIT EUROPIAN
48. Direktiva e Këshillit 2004/83 / EC e 29 prillit 2004 mbi standardet minimale për kualifikimin dhe statusin e shtetasve të vendeve të treta ose të personave pa shtetësi si refugjatë ose si persona që kanë nevojë për mbrojtje ndërkombëtare dhe përmbajtja e mbrojtjes së dhënë (Direktiva Kualifikimi) , zëvendësohet nga Direktiva e Këshillit 2011/95 / BE e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit e datës 13 dhjetor 2011 mbi standardet për kualifikimin e shtetasve të vendeve të treta ose personat pa shtetësi si përfitues të mbrojtjes ndërkombëtare, për një status uniform për refugjatët ose për personat e pranuar për mbrojtje shtesë, dhe për përmbajtjen e mbrojtjes së dhënë, e cila vlen prej 9 janar 2012 deri tani si më poshtë:
Neni 4: Vlerësimi i fakteve dhe rrethanave
"1. Shtetet Anëtare mund të marrin në konsideratë detyrën e kërkuesit të paraqesë sa më shpejt të jetë e mundur të gjitha elementet e nevojshme për të mbështetur kërkesën për mbrojtje ndërkombëtare. Në bashkëpunim me kërkuesit është detyrë e shtetit anëtar për të vlerësuar elementet përkatëse të aplikimit.
2. Elementet e përmendura në paragrafin 1 përbëjnë rrethanat e kërkuesit dhe gjithë dokumentacionin e kërkuesit në dispozicion në lidhje me moshën, prejardhjen e kërkuesit duke përfshirë edhe atë të afërmve të rëndësishëm, identitetin, kombësinë vendin dhe vendin e vendbanimit të mëparshëm, aplikimet e mëparshme për azil, rrugët e udhëtimit, dokumente të identitetit dhe të udhëtimit si dhe arsyet për të aplikuar për mbrojtje ndërkombëtare.
3. Vlerësimi i kërkesës për mbrojtje ndërkombëtare duhet të bëhet në bazë individuale dhe përfshin duke marrë parasysh:
(A) të gjitha faktet që kanë lidhje si ato që kanë të bëjnë me vendin e origjinës në kohën e marrjes së një vendimi për kërkesën; duke përfshirë ligjet dhe rregulloret e vendit të origjinës dhe mënyrën në të cilën ato janë aplikuar;
(B) rrethanat përkatëse dhe dokumentacioni i paraqitur nga kërkuesi, duke përfshirë informacionin nëse kërkuesi ka qenë ose mund të jetë objekt persekutimi ose lëndimi serioz;
(C) pozicioni individual dhe rrethanat personale të kërkuesit, duke përfshirë edhe faktorë të tillë si, gjinia dhe mosha, në mënyrë që të vlerësojë nëse, në bazë të rrethanave personale të kërkuesit, aktet për të cilat kërkuesi ka qenë ose mund të jetë i ekspozuar ndaj persekutimit ose lëndimi serioz;
(D) nëse aktivitetet e ankuesit që prej largimit nga vendi i origjinës janë të lidhura me qëllimin e vetëm ose kryesor të krijimit të kushteve të nevojshme për të aplikuar për mbrojtje ndërkombëtare, në mënyrë që të vlerësojnë nëse këto aktivitete do të ekspozojnë kërkuesin ndaj persekutimit ose lëndimit serioz nëse kthehet në vend;
(E) nëse kërkuesi në mënyrë të arsyeshme ndihmohet të mbrohet nga një vend tjetër ku ai mund të pohojë shtetësinë.
4. Fakti që një kërkues ka qenë tashmë objekt persekutimi ose lëndimi serioz ose për të drejtuar kërcënimet e persekutimit ose dëmeve, është një tregues serioz i frikës së kërkuesit për persekutimin apo rrezikun real të vuajtjes së një dëmi serioz, nëse nuk ka arsye të forta për të marrë parasysh se një persekutim i tillë ose dëmtimi i rëndë nuk do të përsëritet.
5. Kur Shtetet Anëtare zbatojnë parimin sipas të cilit kjo është detyrë e kërkuesit për të mbështetur kërkesën e tij për mbrojtje ndërkombëtare dhe ku aspekte të deklaratave të kërkuesit nuk janë mbështetur nga dokumentarë apo prova të tjera, këto aspekte nuk do të kenë nevojë për konfirmim, kur plotësohen kushtet e mëposhtme:
(A) kërkuesi ka bërë një përpjekje të vërtetë për të provuar kërkesën e tij;
(B) të gjitha elementet mbështetëse, në dispozicion të kërkuesit, janë paraqitur, si dhe një shpjegim i arsyetuar në lidhje me ndonjë mungesë të elementeve të tjera të rëndësishme të dhëna;
(C) deklaratat e ankuesit janë koherente dhe të besueshme dhe nuk bien ndesh me informacion specifik dhe të përgjithshëm në dispozicion për rastin e kërkuesit;
(D) kërkuesi ka aplikuar për mbrojtje ndërkombëtare në kohën më të parë të mundshme, përveç nëse kërkuesi mund të tregojë arsye për të mos e bërë; dhe
(E) krijimi i kredibilitetit të përgjithshëm të kërkuesit. "
Neni 5: Nevojat e mbrojtjes ndërkombëtare që rrjedhin nga sur place
"1. Një frikë e bazuar mbi persekutimin, ose një rrezik real që vuan dëme të rënda mund të bazohet në ngjarjet që kanë ndodhur që kur kërkuesi u largua nga vendi i origjinës.
2. Një frikë e bazuar e persekutimit, ose një rrezik real që vuan dëme të rënda mund të bazohet në aktivitete të cilat kanë qenë të angazhuar nga kërkuesi që kur ai u largua nga vendi i origjinës, në mënyrë të veçantë ku është themeluar aktiviteti përbëjnë shprehjen dhe vazhdimin e bindjeve apo orientimeve të mbajtura në vendin e origjinës.
3. Pa rënë ndesh me Konventën e Gjenevës, Shtetet Anëtare mund të përcaktojnë se një kërkues i cili paraqet një aplikim të mëvonshëm nuk do i jepet statusi i refugjatit, në qoftë se rreziku i persekutimit është i bazuar në rrethanat që kërkuesi ka krijuar me vendimin e tij duke e lënë vendin e origjinës. "
Neni 9: Aktet e persekutimit
"1. Aktet e persekutimit në kuptimin e nenit 1 A të Konventës së Gjenevës duhet të:
(A) të jetë mjaft e rëndë për nga natyra ose përsëritja e tyre që të përbëjë një shkelje të rëndë të drejtave themelore të njeriut, në veçanti të drejtat nga të cilat derogimi nuk mund të bëhet në bazë të nenit 15 (2) të Konventës Evropiane për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut dhe Lirive Themelore; ose
(B) të jetë një grumbullim i masave të ndryshme, duke përfshirë edhe shkeljet e të drejtave të njeriut, e cila është mjaft e rëndë që të ndikojë në një individ në të njëjtën mënyrë siç përmendet në (a).
2. Aktet e persekutimit si janё kualifikuar në paragrafin 1, mund, inter alia, të marrin formën e:
(A) aktet e dhunës fizike ose mendore, përfshirë aktet e dhunës seksuale;
(B) ligjore, administrative, policore, dhe/ose masat gjyqësore të cilat janë në vetvete diskriminuese apo të cilat janë zbatuar në mënyrë diskriminuese;
(C) ndjekja penale ose dënimi, i cili është i tepruar ose diskriminues;
(D) mohimi i kompensimit gjyqësor rezulton me një dënim të shpërpjesëtuar ose diskriminues;
(E) ndjekja penale ose dënimi për refuzimin për të kryer shërbimin ushtarak në një konflikt, ku kryerja e shërbimit ushtarak do të përfshinte krimet ose veprime që bien nën klauzola përjashtimi siç janë përcaktuar në nenin 12 (2);
(F) vepra të natyrës gjinore specifike apo të fëmijëve.
3. Në përputhje me Nenin 2 (c), nuk duhet të ketë një lidhje në mes shkaqeve të përmendura në nenin 10 dhe aktet e persekutimit si janë të kualifikuar në paragrafin 1. "
Neni 10: Arsyet për persekutim
"1. Shtetet Anëtare marrin elementet e mëposhtme parasysh kur vlerësohen arsyet e persekutimit:
(A) koncepti i racës në veçanti të përfshijë konsideratat e ngjyrës, prejardhjes, ose anëtarësisë në një grup të caktuar etnik;
(B) koncepti i fesë në veçanti do të përfshijë mbajtjen e besimeve teiste, jo-teiste dhe ateiste, pjesëmarrjen në, ose abstenimin nga, adhurim formal në privat apo në publik, qoftë vetëm apo në bashkësi me të tjerët, aktet e tjera fetare ose shprehje të mendimit, ose forma të sjelljes personale ose të komunës në bazë të ose të mandatuara nga ndonjë besimi fetar; "
49. Direktiva e Këshillit 2005/85 / EC e 1 dhjetor 2005 (Procedurat e azilit Direktiva ) mbi standardet minimale mbi procedurat në Shtetet Anëtare për dhënien dhe tërheqjen e statusit të refugjatit, u zëvendësua nga Direktiva 2013/32 / EU e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit e 26 qershorit 2013 për procedurat e përbashkëta për dhënien dhe tërheqjen e mbrojtjes ndërkombëtare, që kanë nga 19 korrik 2013. të përcaktuara, si më poshtë:
KREU III: PROCEDURAT NE SHKALLEN E PARE
SEKSIONI II
Neni 25: Aplikimet papranueshme
"1. Përveç rasteve në të cilat një kërkesë nuk është shqyrtuar në përputhje me Rregulloren (KE) Nr. 343/2003, Shtetet Anëtare nuk e kanë të nevojshme për të shqyrtuar nëse aplikanti kualifikohet si refugjat në përputhje me Direktivën 2004/83 / EC, ku kërkesa është konsideruar e papranueshme sipas këtij neni.
2. Shtetet Anëtare mund të marrin në konsideratë kërkesën për azil, si të papranueshëm në përputhje me këtë nen, nëse:
(...)
(F) aplikanti ka depozituar një kërkesë identike pas një vendimi të formës së prerë;
(...) "
SEKSIONI IV
Neni 32: Aplikimi Pasardhës
"1. Kur një person i cili ka aplikuar për azil në një shtet anëtar bën përfaqësime të mëtejshme ose një aplikim të mëvonshëm në të njëjtin shtet anëtar, ai Shtet Anëtar mund të shqyrtojë këto përfaqësime të mëtejshme ose elementet e aplikimit të mëtejshëm në kuadër të shqyrtimit të aplikimit të mëparshëm ose në kuadër të shqyrtimit të vendimit në shqyrtim apo apelimit, aq sa autoritetet kompetente mund të marrin parasysh të gjitha elementet themelore të përfaqësimeve të mëtejshme ose aplikimit të mëvonshëm brenda kësaj kornize.
2. Për më tepër, Shtetet Anëtare mund të zbatojnë një procedurë të veçantë siç referohet në paragrafin 3, kur një person bën një aplikim të mëvonshëm për azil:
(A), pasi aplikimi i tij/saj i mëparshëm ka qenë i tërhequr ose të braktisur në bazë të neneve 19 ose 20;
(B) pasi vendimi është marrë për aplikimin e mëparshëm. Shtetet Anëtare mund të vendosin të zbatojnë këtë procedurë vetëm pas një vendimi përfundimtar të marrë.
3. Aplikimi i mëvonshëm për azil do të jetë subjekt i parë për një shqyrtim paraprak nëse aktivitetet, pas tërheqjes së aplikimit të mëparshëm, ose pas marrjes së vendimit të përmendur në paragrafin 2 (b) të këtij neni në këtë aplikim, elemente të reja ose gjetjet në lidhje me shqyrtimin e nëse ai / ajo e cilëson si një refugjat në bazë të Direktivës 2004/83 / EC kanë lindur ose janë paraqitur nga kërkuesi.
(...) "
KAPITULLI V: PROCEDURAT E ANKIMIT
Neni 39: E drejta për zgjidhje efektive
"1. Shtetet Anëtare sigurojnë që kërkuesit për azil kanë të drejtë për mjete juridike të frytshme para një gjykate, ndaj sa më poshtë:
(A) një vendim i marrë në aplikimin e tyre për azil, duke përfshirë një vendim:
(I) të marrë në konsideratë një kërkesë të papranueshme sipas Nenit 25 (2),
... "
50. Më 5 shtator 2012 Dhoma e Madhe e Gjykatës së Drejtësisë e Bashkimit Europian ( "GJED") dha vendimin e saj në rastin e Bundesrepublik Deutschland k. Y (C-71/11) dhe Z (C-99 / 11). Dy azilkërkuesve nga Pakistani, të cilët pretendonin se ishin keqtrajtuar për shkak të anëtarësisë së tyre në komunitetin Musliman Ahmedia, një lëvizje reformiste islame, dhe për këtë arsye ishin të detyruar të linin vendin e tyre të origjinës. Autoritetet gjermane kanë gjetur se Y dhe Z ishin thellësisht të përkushtuar në besimin e tyre dhe se jeta e tyre ka qenë në mënyrë aktive e formuar prej saj në Pakistan. Ata vazhduan të praktikojnë fenë e tyre në Gjermani dhe konsiderohet se praktika publike e besimit të tyre ishte e domosdoshme në mënyrë që ata të ruajnë identitetin e tyre fetar. Referencat për një vendim paraprak e bërë me interpretimin e neneve 2 (c) dhe 9 (1) (a) të Direktivës së Këshillit 2004/83 / EC e 29 prillit 2004 mbi standardet minimale për kualifikimin dhe statusin e shtetasve të vendeve të treta apo të personave pa shtetësi si refugjatë ose si persona që kanë nevojë për mbrojtje ndërkombëtare dhe përmbajtja e mbrojtjes së dhënë Gjykata Administrative Federale (Bundesverëaltungsgericht) GJED kishte paraqitur tre pyetje. Së pari, u kërkua se deri në çfarë mase një shkelje e lirisë së fesë, dhe në veçanti të drejtën e individit për të jetuar në besimin e tij në mënyrë të hapur dhe të plotë, ka të ngjarë të jetë një "akt i persekutimit" brenda kuptimit të nenit 9 (1) (a) të Direktivës 2004/83 / EC. Më pas, gjykata kombëtare kishte kërkuar se koncepti i një akti të persekutimit ishte i kufizuar për shkeljet që prekin vetëm atë që është përmendur si një "zonë thelbësore" e lirisë së fesë. Së fundi, ajo kërkonte nëse frika e një refugjati për persekutimin është e bazuar në kuptimin e nenit 2 (c) të Direktivës 2004/83 / EC, ku refugjati për qëllim, kthimin e tij në vendin e tij të origjinës, për të kryer aktet fetare të cilat do të ekspozojnë atë në rrezik të jetës së tij, lirinë e vet ose për ndershmërinë e tij, ose nëse ishte, në të kundërtën, e arsyeshme të presin që ai të heqë dorë nga praktika e akteve të tilla. Në përfundim të saj GJED u shpreh si më poshtë:
"1. Artikuj 9 (1) (a) të Direktivës së Këshillit 2004/83 / EC e 29 prillit 2004 mbi standardet minimale për kualifikimin dhe statusin e shtetasve të vendeve të treta apo të personave pa shtetësi si refugjatë ose si persona që kanë nevojë për mbrojtje ndërkombëtare dhe përmbajtjen e mbrojtjes së dhënë duhet të interpretohen si:
- Jo të gjithë ndërhyrjet në të drejtën e lirisë së fesë e cila shkel Nenin 10 (1) të Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian janë në gjendje të përbëjnë një "akt të persekutimit" brenda kuptimit të kësaj dispozite të Direktivës;
- Nuk mund të jetë një akt i persekutimit si rezultat i ndërhyrjes me manifestimin e jashtëm të kësaj lirie, dhe
- Me qëllim të përcaktimit nëse një ndërhyrje në të drejtën e lirisë së fesë e cila shkel Nenin 10 (1) të Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian mund të përbëjë një "akt të persekutimit ‘, autoritetet kompetente duhet të konstatojnë, në dritën nga rrethanat personale të personit në fjalë, qoftë ai person, si rezultat i ushtrimit që liria në vendin e tij të origjinës, shkon një rrezik të vërtetë të, ndër të tjera, ndiqet ose si subjekt i dënimeve ose trajtimeve çnjerëzore ose poshtëruese nga një prej aktorëve të përmendur në nenin 6 të Direktivës 2004/83.
2. Neni 2 (c) i Direktivës 2004/83 duhet të interpretohet se do të thotë se frika e kërkuesit për të qenë i përndjekur është krijuar edhe në qoftë se, në dritën e rrethanave personale të ankuesit, autoritetet kompetente e konsiderojnë që me arsye mund të mendohet se, pas kthimit të tij në vendin e tij të origjinës, ai do të angazhohet në praktika fetare që do të ekspozojnë atë me një rrezik real të persekutimit. Në vlerësimin e një kërkese për statusin e refugjatit në baza individuale, këto autoritete nuk mund të presin që kërkuesi të frenohet nga praktikat fetare. "
51. Më 2 dhjetor 2014, Dhoma e Madhe e GJED dha vendimin e saj në rastin e A (C 148/13), B (C 149/13), C (C 150/13) k. Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie. Shtetasit në fjalë të vendeve të treta të cilët kishin paraqitur një kërkesë për azil në Holandë, sepse kishin frikë nga persekutimi në vendet e tyre përkatëse të origjinës për shkak, në veçanti, të homoseksualitetit të tyre. Këshilli Holandez i Shtetit (Raad van State) kërkoi një vendim paraprak në lidhje me interpretimin e Nenit 4 të Direktivës së Këshillit 2004/83 / EC e 29 prillit 2004 në se ligji i BE-së duke kufizuar veprimet e Shteteve Anëtare gjatë vlerësimit të kërkesave për azil të bërë nga një kërkues që kishte frikë nga persekutimi në vendin e tij të origjinës në bazë të orientimit seksual. Në përfundim të saj, GJED ka vendosur si më poshtë:
"Neni 4 (3) (c) të Direktivës 2004/83 / EC e 29 prillit 2004 mbi standardet minimale për kualifikimin dhe statusin e shtetasve të vendeve të treta ose të personave pa shtetësi si refugjatë ose si persona që kanë nevojë për mbrojtje ndërkombëtare dhe përmbajtjen e mbrojtjes së dhënë dhe Neni 13 (3) (a) të Direktivës 2005/85 / EC e 1 dhjetor 2005, në standardet minimale mbi procedurat në Shtetet Anëtare për dhënien dhe tërheqjen e statusit të refugjatit, duhet të interpretohet se përjashton, në kontekstin e vlerësimit nga autoritetet kompetente kombëtare, duke vepruar nën mbikëqyrjen e gjykatave, të fakteve dhe rrethanave që kanë të bëjnë me orientimin e deklaruar seksual të një kërkuesi për azil, kërkesa e të cilit është e bazuar në një frikë nga persekutimi për shkak të orientimit seksual, deklaratat e provat e kërkuesit dhe dokumentarë të tjerë dorëzuar në mbështetje të kërkesës së tij iu nënshtruan një vlerësimi nga ato autoritete, e hartuar në pyetje të bazuara vetëm mbi nocionet stereotipe në lidhje me homoseksualët.
Neni 4 i Direktivës 2004/83, lexohet nën dritën e nenit 7 të Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian, që duhet të interpretohet se përjashton, në kontekstin e këtij vlerësimi, autoritetet kompetente kombëtare nga kryerja e pyetjeve të detajuara për praktikat seksuale të një kërkuesi për azil.
Neni 4 i Direktivës 2004/83, lexohet në dritën e Nenit 1 të Kartës së të Drejtave Themelore të Bashkimit Evropian, duhet të interpretohet se përjashton, në kontekstin e këtij vlerësimi, pranimin nga ana e këtyre autoriteteve të provave të tilla si performancës nga kërkuesi për azil i akteve homoseksuale, nënshtrimin e tij ndaj "testeve", me qëllim vërtetimin e homoseksualitetit të tij.
Neni 4 (3) të Direktivës 2004/83 dhe Nenit 13 (3) (a) të Direktivës 2005/85 duhet të interpretohet si përjashtim, në kontekstin e këtij vlerësimi, autoritetet kompetente kombëtare kanë konstatuar se deklaratat e kërkuesit për besueshmërinë dhe mungesa e azilit vetëm për shkak se ankuesi nuk mbështetet në orientimin e deklaruar të tij seksual me rastin e parë që i është dhënë për të përcaktuar terrenin e persekutimit. "
IV. UDHËZIME PËRKATËSE DHE MATERIALE TE TJERA NGA ZYRA E KOMISARIATIT TË LARTË TË KOMBEVE TË BASHKUARA PER REFUGJATET (UNHCR)
52. Më 28 prill 2004, UNCHR lëshoi Udhëzimet mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare lidhur me Kërkesat e Refugjatëve me Bazë Fenë, e cila nën titullin, "Analiza materiale, A. Përcaktimin e" fesë ", shpreh ndër të tjera:
"... 9. Vendosja e sinqertë e besimit, identitetit dhe/ose një mënyrë e caktuar e jetës mund të mos jetë e rëndësishme në çdo rast. Ajo nuk mund të jetë e nevojshme, për shembull, për një individ që (ose grup) të deklarojë se ai ose ajo i përket një feje, dhe një besimi të caktuar fetar, ose i përmbahet praktikave fetare, të besimit apo praktika të individit apo grupit. Siç është diskutuar më poshtë në paragrafin 31, mund të mos jetë e nevojshme që paditësi të di ose nuk kupton asgjë në lidhje me fenë, nëse ai ose ajo është identifikuar nga të tjerët se i përket atij grupi dhe frika e persekutimit si rezultat. Një individ (ose grup) mund të përndiqet në bazë të fesë, edhe në qoftë se anëtarët individualisht apo anëtarë të tjerë të grupit fuqimisht mohojnë se besimi i tyre, identiteti dhe/ose mënyra e jetës përbëjnë një "fe". "
Sipas udhëzimeve, besimi fetar, identiteti apo mënyra e jetës është konsideruar si thelbësore për identitetin e njeriut që nuk duhet të detyrohet të fshehë, të ndryshojë ose të heqë dorë për të shmangur persekutimin. Kufizimet në lirinë për të manifestuar fenë ose besimin lejohen nëse këto kufizime janë të përcaktuara me ligj dhe janë të domosdoshme për të mbrojtur sigurinë publike, rendin, shëndetin, ose moralin ose të drejtat themelore dhe liritë e të tjerëve. Edhe pse diskriminimi për arsye të fesë është i ndaluar sipas ligjit ndërkombëtar të të drejtave të njeriut, diskriminimi nuk do të rritet në nivelin e kërkuar për njohjen e statusit të refugjatit. Për më tepër, kur individët pas largimit të tyre nga vendi i origjinës, ka efektin e krijimit të një kërkese sur place. Në situata të tilla, shqetësimet e veçanta të besueshmërisë priren të lindin dhe një test rigoroz e në thellësi të rrethanave dhe vërtetësisë së konvertimit do të jetë e nevojshme. Çështjet të cilat duhet të vlerësohen përfshijnë natyrën dhe lidhjen midis çdo bindje fetare të mbajtur në vendin e origjinës, ndonjë pakënaqësi me fenë mbajtur në vendin e origjinës, për shembull, për shkak të pozicionit të saj në çështjet gjinore ose orientimit seksual, si paditësi erdhi në dijeni në lidhje me fenë e re në vendin e azilit, përvojën e tij/ saj për këtë fe, gjendjen e tij mendore dhe ekzistencën e dëshmisë konfirmuese në lidhje me përfshirjen dhe anëtarësimin në fenë së re. I ashtuquajturi aktivitet "vetë-shërbim" nuk krijon një frikë të bazuar në persekutim në një terren të Konventës në vendin e origjinës së paditësit, nëse natyra oportuniste e aktiviteteve të tilla do të jetë e dukshme për të gjithë, duke përfshirë edhe autoritetet, dhe pasojat serioze negative nuk do të rezultonin nëse personi do të kthehej.
53. UNCHR gjithashtu ka publikuar një manual mbi procedurat dhe kriteret për përcaktimin e statusit të refugjatëve në bazë të Konventës së vitit 1951 mbi Protokollin e vitit 1967 në lidhje me Statusin e Refugjatëve (Manualit UNHCR). Paragrafi 67 i doracakut thotë si më poshtë:
"Është pjesë e vlerësuesit, kur heton faktet e rastit, për të konstatuar arsyen ose arsyet për frikën e persekutimit dhe për të vendosur nëse përkufizimi në Konventën e vitit 1951 është mbivendosur në këtë drejtim. Është e qartë se arsyet për persekutimin nën këto tituj të ndryshëm shpesh do të përputhen. Zakonisht ka më shumë se një element i kombinuar në një person, psh një kundërshtar politik i cili i përket një grupi fetar apo kombëtar, ose të dyja, dhe kombinimi i arsyeve të tilla në të njëjtin person mund të jenë të rëndësishme në vlerësimin e frikës së tij. "
Me rëndësi është dhe raporti i UNHCR "Përtej Dëshmisë: Vlerësimi i kredibilitetit në sistemet e azilit të BE-së" të majit 2013.
V. VENDIMET PËRKATËSE TË GJYKATËS SUPREME
54. Vendimet e Gjykatës Supreme të SHBA, Shtetet e Bashkuara k. Steeger, 380 US 163 (1965) dhe Welsh k. Shteteve të Bashkuara 15 Qershor 1970 lidhur me kundërshtinë e vetëdijshme të "testit të besimit fetar", dhënë nga Gjykata e Lartë e SHBA-së në bazë të § 6 (j) të trajnimit Universal Ushtarak dhe Ligjit të Shërbimit. Në gjykimin e mëparshëm të Gjykatës së Lartë u vendos se testi i besimit fetar në bazë të § 6 (j) se është një besim i sinqertë dhe kuptimplotë që zë jetën e zotëruesit të saj një vend paralel me atë të mbushur nga Perëndia e atyre. Kështu statusi i ndërgjegjshëm i Kundërshtarit nuk ishte i rezervuar për individët e një historiku tradicional fetar. Në gjykimin e fundit, Gjykata Supreme gjeti se megjithëse Welsh mohoi çdo bazë fetare për bindjet e tij, ndërsa Seeger kishte karakterizuar bindjet e tij pacifiste si "fetare" Bindja e Uellsit ishte megjithatë e vlefshme. Më konkretisht thuhet, ndër të tjera:
Gjykata e bëri të qartë [në Steeger] se këto besime të sinqerta dhe kuptimplote që të shkaktonin kundërshtimin regjistrues për të gjitha luftërat nuk duhet të kufizohen në asnjë burim apo përmbajtje të koncepteve tradicionale ose famullore të fesë. Ajo u shpreh se § 6 (j) "nuk bën dallim mes besimeve jashtë dhe brenda," id. në 186, dhe u shpreh gjithashtu se dënimet "intensivisht personale" të cilat disa mund t’i gjeni "të pakuptueshme" ose "jo korrekte" të vijnë në kuptimin e "besimit fetar" në Aktin. Id. në 184-185. Ajo që është e nevojshme sipas Seeger për arsye ndërgjegjeje një regjistrues për të gjithë luftën për jetë "fetare" brenda kuptimit të § 6 (j) është se kjo opozitë rrjedh prej luftës morale, etike, apo besimeve fetare të të regjistruarit në lidhje me atë që është e drejtë dhe e gabuar dhe se këto besime mbahen me forcën e bindjeve fetare tradicionale. Shumica e feve të mëdha të sotme dhe të së kaluarës kanë mishëruar idenë e një Qenieje Supreme apo Realitet Suprem - një Perëndi - që komunikon me njeriun në një farë mënyre një vetëdije e asaj që është e drejtë dhe duhet të bëhet, e çfarë është e gabuar dhe prandaj duhet të shmangej. Nëse një individ thellësisht dhe sinqerisht mban besimin që është i pastër dhe etik apo moral në burim dhe përmbajtje, por që megjithatë vendos mbi një detyrë ndërgjegjeje për të mos marrë pjesë në çdo luftë, në çdo kohë, këto besime sigurisht zënë në jetën e atij individi "një vend paralel me atë të mbushur me ... Perëndinë" në personat tradicionalisht fetare. Për shkak se bindjet e tij funksionojnë si një fe në jetën e tij, një person i tillë është sa më shumë i drejtë për një "fetar" përjashtim të ndërgjegjshëm të kundërshtarit në bazë të § 6 (j), si dikush që paraqet kundërshtimin e tij të ndërgjegjshëm ndaj luftës për bindjet tradicionale fetare.
VI. MATERIALE TË PËRSHTATSHME PER KËRKUESIT QE KERKOJNË AZIL PËR ARSYE POLITITKE
55. Materiali historik përkatës përfshin Zyrën qendrore të Mbretërisë së Bashkuar "Irani, Raport i vendit të origjinës së Informacionit (COI)" të 26 shtator 2013 që përshkruan, ndër të tjera, se "Historia dhe zhvillimet e fundit" (kapitujt 3 dhe 4), "Thirrjet "(kapitulli 11.53) dhe" Lëvizja e gjelbër "(kapitulli 15.49). Me interes është edhe raporti i Raportuesit Special të OKB-së për gjendjen e të drejtave të njeriut në Republikën Islamike të Iranit së 13 Mars 2014, dhe Raportit të Zyrës së jashtme të Commonwealth në Mbretërinë e Bashkuar", Iran, Vendi përkatës" i datës 10 Prill 2014.
56. Vetëm pas zgjedhjeve në Iran më 12 qershor 2009, Komiteti i Çështjeve Politike të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës (APKE) në 1 tetor 2009 miratoi një deklaratë në të cilën konsideroi reagimet e dhunshme të autoriteteve iraniane ndaj protestave paqësore të jenë shkelje e rëndë e të drejtave të njeriut të qytetarëve iranianë. Ai gjithashtu u bëri thirrje qeverive të vendeve të tjera për të mos dëbuar qytetarët iranianë në Iran. Për më tepër, Raporti i Departamentit të Shtetit të Shteteve të Bashkuara për të drejtat e Njeriut në Iran, në Pjesën 2 "Liria e fjalës dhe e shtypit / Lirisë së Internetit (8 prill 2011) vuri në dukje:
"Qeveria monitoroi komunikimet në Internet, veçanërisht nëpërmjet faqeve të rrjeteve sociale të tilla si Facebook, Twitter dhe YouTube, dhe i mblodhi individëve informacion personal të identifikueshëm në lidhje me shprehjen paqësore të pikëpamjeve. Qeveria kërcënoi, keqtrajtoi dhe arrestoi persona të cilët kanë postuar komente kritike të qeverisë në internet ... "
Shënimet mbi Udhëzime Operacionale të zyrës qendrore të MB-së mbi Iranin, të datës Nëntor 2011 deklaroi si më poshtë: "3.7.11 ... Ekziston një rrezik real që aktivistë të profilit të lartë dhe kundërshtarët politikë të cilët kanë ardhur në vëmendjen e autoriteteve, me kthimin në Iran, përballen me një rrezik të vërtetë persekutimi dhe u duhet të jepet azil për shkak të mendimit të tij politik ".
VII. MATERIALE PËRKATËSE LIDHUR ME KËRKESËN PËR AZIL TË BAZUAR NË KONVERITMIN E TIJ
57. Shërbimi Danez i Emigracionit është "Përditësim mbi situatën për të konvertuarit e krishterë në Iran", Qershor 2014, shpreh, ndër të tjera, si më poshtë:
"1.2.1 Akuzat e përdorura në kohë kundër të krishterëve të konvertuar
Sipas një organizate ndërkombëtare në Turqi, edhe pse braktisja nuk figuron në kodin penal iranian, ka pasur raste ku gjyqtarët kanë marrë vendime të braktisjes duke i bazuar këto vendime në njohuritë e gjyqtarit dhe të ligjit të ndërthurur islamik. Referenca është bërë në rastin e Pastor Soodmand i cili, në vitin 1990, është ekzekutuar pasi u akuzua për braktisje. U shtua një tjetër referencë në vitin 1994, ku Pastori Mehdi Dibaj, është akuzuar për braktisje, lëshuar dhe gjetur i vrarë në një pyll. Që nga viti 1990, nuk ka pasur raporte të konvertimit nga Islami në krishterim duke qenë i dënuar me vdekje për braktisje në Iran. Rasti i fundit, ku një i konvertuar është akuzuar për braktisje është ai i Yousef Naderkhani, një pastor i Kishës së Iranit, rast i cili ishte mbuluar gjerësisht në mediat ndërkombëtare. Ai u dënua me tre vjet burgim.
Në 2009-2010, kur doli rasti i Naderkhanit, gjykatat ishin nën presion nga regjimi për të përdorur akuzat për braktisje në lidhje me rastet për të konvertuarit. Megjithatë, gjykatat kanë qenë të gatshme meqë rastet e braktisjes ishin të rezervuara për gjykatat speciale fetare. Gjykatat fetare ishin ligjërisht të vetmet gjykata që mund të provojnë akuzat për braktisje dhe për këtë arsye vetëm në rast kur një klerik fetar është konvertuar, një akuzë e tillë mund të jetë e zbatueshme. Në vend të kësaj, në gjykatat jashtë gjykatave fetare, rastet që përfshijnë të konvertuar më pas do të jenë me akuzën e prishjes së rendit publik dhe braktisje.
Që nga viti 2011, i vetmi ndryshim i rëndësishëm në mënyrën se si autoritetet po trajtojnë të konvertuarit në të krishterë është kristalizimi se braktisja nuk është e zbatueshme për të konvertuarit në të krishterë. Autoritetet iraniane kanë deklaruar nga viti 2009 deri në vitin 2011 se kishat ishin të lidhura me lëvizjet jashtë, për shembull lëvizjet sioniste dhe organizatat jashtë vendit, si për shembull në SHBA. Regjimi i sheh përpjekjet e lëvizjeve ungjillore si një makinë kundër regjimit iranian. Si rezultat, kisha ungjillore dhe kishat shihen në një kornizë të sigurisë kombëtare. Kjo pikëpamje e regjimit shpjegon pse disa raste përfshirë dhe të konvertuarit, veçanërisht udhëheqësit e kishave, përfshihen në akuzat e një natyre më shumë politike.
Lidhur me rastin e Yousef Nadarkhani, Solidariteti Botëror i Kristianizmit (SBK), u shpreh se në bazë të njohurive të organizatës, Nadarkhani është ende duke jetuar në Rasht dhe është duke vazhduar me biznesin e tij si një pastor. Nuk ka pasur raste të braktisjes mbi të krishterët në Iran pas rastit të Naderkhani-t në të cilin akuzat e tij u përmbysën. Sot, të gjitha akuzat kundër të konvertuarve dhe udhëheqësve pastorë/kishës janë të natyrës politike, që lidh me akuzat për kërcënimet ndaj sigurisë kombëtare apo spiunazh, duke përfshirë edhe lidhjet me organet e huaja dhe armiqve të Islamit, duke përfshirë sionistët.
...
1.6 Gjendja e konvertuarve që janë kthyer në Iran pas konvertimit jashtë vendit, dmth në Evropë / vendet perëndimore
Mansour Borji shpjegoi se 20 vjet më parë, ishte e mundur që një i konvertuar i krishterë të pagëzohej në një kishë në Iran. Me kalimin e kohës, kishat pagëzonin duke paguar një çmim dhe për shkak të presionit gradual, kjo mundësi tani ishte eliminuar. Që nga viti 2006-2007, të konvertuarit nuk pagëzohen më në kishat iraniane se askush nuk ishte i gatshëm për të rrezikuar kryerjen e një pagëzimi. Të konvertuarit e krishterë si pasojë filluan të udhëtojnë për në Turqi dhe vende të tjera fqinje për t’u pagëzuar. të pyetur nëse kisha kryen pagëzimin, burimi është shprehur se disa kisha edhe mundet. Në lidhje me situatën e të konvertuarve që kthehen në Iran pasi pagëzohen jashtë vendit, qoftë në Turqi, Armeni, Emiratet e Bashkuara Arabe ose një vend tjetër, burimi shprehet se ata mund të kthehen në Iran në heshtje dhe nuk hasin ndonjë problem. Nëse personi është monitoruar tashmë nga autoritetet, ai ose ajo mund të rrezikojë pasojat pas kthimit në Iran. Sipas AIIS është e vështirë për të marrë informacion mbi rreziqet e mundshme të një individi që mund të përballet me kthimin në Iran pas konvertimit jashtë vendit. Nëse informatorët iranianë kanë mbledhur informacion në lidhje me një individ i cili është kthyer në Iran, autoritetet mund të arrestojnë ata për ta pyetur. Është e mundur që pas akuzës dhe dënimit do të pasojë arrestimi dhe marrja në pyetje. Një grup të gjerë të njerëzve mund të jetë në atë pozitë: i studentëve, aktivistë politikë, anëtarët e familjes së personave politike mund edhe të merret në pyetje si dhe konverton krishterë. Sa i përket pyetjes nëse pagëzimi jashtë vendit do të vinte një person në rrezik nga autoritetet në Iran, AIIS konsideron se rëndësia e pagëzimit duhet të jetë e balancuar kundrejt perceptimit që autoritetet iraniane kanë për një të konvertuar. Një person i cili ka marrë pjesë në trajnime dhe seanca jashtë vendit mund të konsiderohet i konvertuar, edhe pse ai ose ajo nuk mund të jenë zyrtarisht të pagëzuar. I pyetur në lidhje me situatën për një të konvertuar që kthehet në Iran pas konvertimit jashtë vendit, d.m.th në Evropë ose në një vend perëndimor, Mansour Borji konstatoi se nuk do të ketë asnjë ndryshim në mënyrën si autoritetet iraniane do të merreshin me çështjen. Nëse personi është i njohur për autoritetet dhe ata kanë treguar një interes para se ai ose ajo të largohej nga vendi, ka rrezik për atë pas kthimit. Nëse personi është i panjohur për autoritetet, burimi informon se kjo nuk mund të ketë një kërcënim të madh për të. Burimi përmend një rast të një familje që u kthye në Iran dhe pas kthimit, ato u kërcënuan dhe u ndoqën. U konsiderua se ndoshta të afërmit apo të tjerët kishin raportuar tek autoritetet duke shkaktuar ngacmim. Në fund të fundit, familja u largua nga Irani përsëri. Ata kishin filluar në fshehtësi të merrnin pjesë në një kishë. Lidhur me pasojat për një individ mbi kthimin në Iran pasi është konvertuar jashtë vendit, QPS-ja shprehet se çdo i konvertuar i cili dëshiron të praktikojë besimin e tij ose të saj pas kthimit, do të përballet me një rrezik serioz. Nëse një individ është pagëzuar në një vend të afërt ose në Evropë apo SHBA, nuk do të bëjë ndonjë ndryshim. Nëse një individ kthehet në Iran dhe nuk është në të vërtetë duke promovuar krishterimin, fakti mbetet që një individ i tillë e ka lënë "besimin" (Shia Islam) dhe kështu është kërcënues i regjimit. Kur u pyetën në lidhje me pasojat e kthimit në Iran pasi u pagëzua jashtë vendit, Elami Ministries tha se shumë iranianë do të shkonin jashtë dhe të kthehen në Iran pas një farë kohe. Në qoftë se autoritetet në Iran bëhen të vetëdijshëm për faktin se një person është pagëzuar jashtë një individi të tillë mund të rrezikojë marrjen në pyetje dhe pasoja të tjera. Burimi konsideron se autoritetet mund të gjejnë nëse një individ është pagëzuar me anë të informatorëve dhe përgjimit të telefonit / e internetit. Kur u pyet se si persona të cilët kanë qenë të pagëzuar jashtë vendit vazhdojnë me një jetë të krishterë pas kthimit në Iran, është konsideruar se të konvertuarit iranianë kanë nevojë për pagëzim, për shkak të përkatësisë së tyre islame. Është më e lehtë mendërisht për të jetuar si i krishterë, pasi është kryer pagëzimi. Pas pagëzimit një individ shpesh do të shfaqë një ndryshim të madh në sjellje që do të jetë e qartë për të tjerët. Duke folur nga përvoja, një udhëheqës i rrjetit iranian tha se pasi ai ishte kthyer në të krishterë, nuk blasfemoi më ose të zemërohej si më parë dhe ky ndryshim në sjellje ishte sigurisht vënë re nga anëtarët e familjes dhe njerëzit rreth tij. Gjithashtu, pasi u bë një i krishterë ai duhej të ndante besimin e tij me njerëzit e tjerë. Një pjesë e mësimeve të Biblës është ungjillëzimi dhe ungjilli i Mateut do të thotë se duhet shkuar dhe t’i tregohet njerëzve për Jezusin. Të konvertuarit dëshirojnë t’i binden kësaj dhe kjo është çfarë autoritetet kërkojnë të ndalojnë. Konsiderohet se personat që kthehen nga vendet perëndimore pas konvertimin do të duhet të jenë shumë të kujdesshëm për të bërë ndonjë ungjillëzim. Në qoftë se konvertimi i tyre është zbuluar dhe autoritetet janë njoftuar, ekziston rreziku që një individ i tillë do të jetë i dyshuar për lidhje me organizata të huaja shumë të njëjta si një i konvertuar i cili ka jetuar në Iran. Burimi shton se ata që janë jashtë Iranit për periudha të zgjatura kohe mund të jenë në rrezik në se autoritetet mund të dyshojnë për spiunazh. Ai shtoi më tej se kjo ka rëndësi jo vetëm për të konvertuar të krishterët, por edhe për iranianët e tjerë. I pyetur në lidhje me situatën e të konvertuarve të krishterë, të cilët kthehen në Iran, pasi vijnë në Turqi apo një vend tjetër, dhe takimi me besimtarët e tjerë, përfaqësuesit e Unionit të Kishës informuan delegacionin se në qoftë se të konvertuarit qëndrojnë ‘qetë’; d.m.th, ata nuk lidhen me besimtarët e tjerë, d.m.th ata nuk mund të zbulohen dhe vizita në një vend të huaj, atëherë nuk bën një ndryshim shumë të madh për ta. Burimi nuk ka marrë parasysh se do të ketë më pak rrezik për një individ i cili kthehet në Iran pasi pagëzohet në një vend perëndimor, në qoftë se individi heq dorë nga pagëzimi dhe shpjegon që është pjesë e një strategjie për të ardhur në Perëndim. Kjo funksionon për familjet e tyre, por ndoshta jo për autoritetet qeveritare. Të konvertuarit në Iran janë subjekt për t’u arrestuar, tortura dhe ekzekutimi; ata normalisht nuk do të deklarojnë fenë e tyre. Sipas përfaqësuesve të Unionit të Kishës, edhe në qoftë se jo të njohur për autoritetet, të konvertuarit mund të përballen me shmangien dhe ‘vrasjen për nder’ nga familjet e tyre. Pakicat etnike të krishterë (armenëve, asirianëve) janë lejuar të takohen dhe adhurojnë në kushte rreptësisht të rregulluara. Burimi shprehet se dëgjojmë që edhe këta të fundit kanë vështirësi, disa prej të cilave janë të raportuara në media. "
58. "Irani, Vendi i origjinës së Informacionit (COI) Raporti i" Zyrës Qendrore të Mbretërisë së Bashkuar më datë 26 Shtator 2013, thuhet, ndër të tjera:
"19,01 Të krishterët në Grupit Parlamentar (APPG)" Raport mbi persekutimin e të krishterëve në Iran "botuar në tetor të vitit 2012, deklaron: Para-revolucioni, Irani është parë si dashamirës ndaj pakicave fetare, dhe kushtetuta iraniane përmban garanci mbi të drejtat themelore të njeriut, duke përfshirë edhe lirinë e mendimit, dhe mbrojtjen nga tortura dhe arrestimet arbitrare. Neni 23 i Kushtetutës iraniane thekson se:
"Hetimi i individëve besimeve është e ndaluar, dhe askush nuk mund të ngacmojё apo të merren për detyrë thjesht për mbajtjen e një besimi të caktuar. Megjithatë, këto të drejta janë subjekt i një parimi më të përgjithshëm se ligji Sharia merr përparësi në çdo konflikt të ligjit, dhe kështu këto dispozita kushtetuese nuk e kanë ndaluar marrjen në pyetje të gjerë dhe dënimin e iranianëve thjesht për shkak të bindjeve të tyre fetare ".
19.02. Raporti i APPG mё tej vuri në dukje se, kushtetuta iraniane mishëron mbrojtjen e lirisë së fesë për të krishterët, hebrenjtë dhe zoroastrianët, dhe ka një sistem të regjistrimit për vendet jo-myslimane të adhurimit. Në realitet, megjithatë, edhe kishat e njohura zyrtarisht përballen me kufizime të rënda në lirinë e tyre për të adhuruar.
... "
Demografia fetare
"19.09 Agjencia e Inteligjencës Kriminale (CIA) Libri Fakte Botërore, i përditësuar më 22 gusht 2013, i marrë më 11 shtator 2013, me kusht ndarjen e mëposhtme të grupeve fetare në Iran: Muslim (zyrtare) 98% (Shia 89%, Sunni 9%), të tjera (përfshin Zoroastrian, çifute, të krishterë, dhe Bahá’í) 2%. "
...
Ligji i propozuar për braktisjen
"19.21 Raporti i vitit 2013 ICHRI:" Kostoja e Besimit ", vuri në dukje se," Në pritje të kodit të ri penal iranian në pritje të miratimit përfundimtar, braktisja mbetet e pa kodifikuar. Megjithatë, kodi përfshin një dispozitë që i referohet nenit 167 të kushtetutës iraniane që në mënyrë eksplicite udhëzon gjyqtarët të shfrytëzojnë burimet ligjore islame ku krimet apo dënimet nuk janë të mbuluara nga kodi. Kjo lë derën hapur për praktikën e vazhdueshme duke u mbështetur në jurisprudencën që mban braktisjen të jetë një krim kapital. "
...
Përndjekja e Braktisësve
"19.23 Në ndjekje të të braktisurve, Raporti Landinfo 2011 vuri në dukje " Në praktikë, njerëzit janë të dënuar për ndërrim feje shumë rrallë". I njëjti burim ka vazhduar,: "Akuzat e të konvertuarve duket se janë bërë më të zakonshme ... akuza formale e braktisjes kundër të konvertuarve ka ndodhur relativisht rrallë në Iran, por kërcënimet e akuza të tilla janë rritur gjatë gjykimit, si një mjet për presion të konvertuarit të deklarojnë se ata pendohen dhe dëshirojnë të kthehen në Islam. Në shumë raste, gjykata ka vendosur për lirimin e të konvertuarve pa akuza, ose të ngrejnë akuza të tjera, të tilla si pjesëmarrja në kishat e paligjshme apo për të pasur kontakt me mediat e huaja ".
19.24 Raporti i vitit 2013 ICHRI, Kostoja e Besimit, njoftoi se: "Fushata ka qenë në gjendje të dokumentojë tri rastet e të krishterëve të akuzuar për braktisje: ato të Mehdi Dibaj, Youcef Nadarkhani dhe Hossein Soodmand, dhe një rast, ajo e Hossein Soodmand , në të cilën një i krishterë u ekzekutua nga shtet për braktisje. Soodmand, një i konvertuar dhe pastor, u arrestua në vitin 1990. Pas dy muaj burg, gjatë së cilës kohë thuhet se ka refuzuar të heqë dorë nga besimi i tij, Soodmand u ekzekutua me varje. Nuk dihet nëse ai kishte vendim. Nadarkhani, edhe një i konvertuar dhe pastor, u arrestua në vitin 2009 dhe më pas u dënua me vdekje. Rigjykimi i tij, i vendosur pas ankesës, mori vëmendjen ndërkombëtare; pas presionit nga OKB-ja, Bashkimi Evropian, organizatat ndërkombëtare për të drejtat e njeriut, dhe Vatikanit, ai u shpall i pafajshëm për akuzat e braktisjes dhe u dënua me tre vjet burg për akuza të lidhura me ungjillëzimin. Ai u lirua në vitin 2012. "
...
Të krishterët
"Ky seksion duhet të lexohet së bashku me seksionet në Braktisjes, Përndjekja e braktisësve dhe Myslimanëve të konvertuar në të Krishterë.
19.31 Raporti i Fushatës Ndërkombëtare për të Drejtat e Njeriut në Iran (ICHRI) 2013 Kostoja e Besimit, deklaron: "Nuk ka statistika përfundimtare për numrin e të krishterëve, dhe të krishterët konvertohen në veçanti, në Iran për shkak të mungesës së votimit të besueshëm. Në vitin 2010, grupi i studimit Botëror Kristian, Baza e të dhënave (ËCD) regjistroi 270,057 të krishterë në Iran, ose rreth 0.36 për qind e të gjithë popullsisë iraniane prej 74.7 milion. Në Iran, ka dy kategori kryesore të krishterëve: etnike dhe jo-etnike. Pjesa më e madhe janë të krishterë etnike, e cila i referohet armenëve dhe asirianët (ose Kaldeasve) të cilët posedojnë traditat e tyre gjuhësore dhe kulturore. Shumica e të krishterëve etnike janë anëtarë të kishës ortodokse të komunitetit të tyre. Të krishterët jo etnike janë pjesa më e madhe e kishave protestante dhe të gjithë që janë të kthyer kanë prejardhje myslimane. WCD në vitin 2010 raportoi rreth 66.700 të krishterë protestantë në Iran, i cili përfaqëson rreth 25 për qind të komunitetit të krishterë iranian. Qeveria iraniane nuk i njeh të konvertuarit si të krishterë dhe shumë të konvertuar nuk raportojnë besimin e tyre publikisht për shkak të frikës nga ndjekja penale. Kështu, numri i të konvertuarve në Iran është e mundur të jetë i falsifikuar. Disa organizata të krishtera iraniane tregojnë për Fushatën se numri i të konvertuarve të krishterë mund të jetë më i madh se 500.000, por vlerësimet e tilla nuk mund të konfirmohen në mënyrë të pavarur. "
Myslimanët e konvertuar në të Krishterë
...
"19.53 Raport, Qershor 2012 (Solidariteti Kristian Botëror) QPS, deklaron:
"Ka pasur një rritje të dukshme të ngacmimeve, arrestimeve, gjykimeve dhe burgosjeve të konvertuarve në të krishterë që nga fillimi i vitit 2012 në qytete të ndryshme në të gjithë Iranin, me një përballje të veçantë tek individët dhe grupet në Teheran, Kermanshah, Esfahan dhe Shiraz. Edhe pse disa prej këtyre të burgosurve janë liruar pasi u kërkohet të nënshkruajnë dokumente për parandalimin e tyre nga pjesëmarrja në mbledhjet e krishtere, shumë të tjerë mbeten të arrestuar, duke përfshirë gratë dhe të moshuarit. Nuk ishte e një rritje të shpejtë e veçantë e arrestimeve gjatë muajit shkurt të vitit 2012, e cila vazhdoi në mars. Edhe një herë, pagesat e tepruara janë kërkuar për të siguruar lirimin e përkohshëm për të krishterët e ndaluar. Vala e ripërtërirë e represionit ka ndikuar edhe lëvizjen e kishës dhe prerje të miratuara, ky i fundit, një vazhdim i ngjarjeve që kanë ndodhur në fund të vitit 2011, kur qeveria bastisi një kishë që i përket Kuvendeve të sanksionuara të Perëndisë (AOG) lëvizjen në Ahwaz, burgosjen e të gjithë të pranishmëve, duke përfshirë edhe fëmijët e Shkollës të së Dielës. Ndërsa sulmet e drejtpërdrejta ndaj kishave të sanksionuara ishin të rralla në vitin 2011, deri më tani në vitin 2012, kanë parë arrestimin e krerëve të Kishave Anglikane e Shën Palit dhe Shën Pjetrit në qytetin e tretë më të madh të Iranit, Esfahan. Në maj [2012] është raportuar se kreu i Kishës së Shën Palit, Pastor Hekmat Salimi, është liruar përkohësisht me kusht me rreth $ 40,000. Shih raportin e QPS-së për informacion të mëtejshëm.
19.54 Me 8 shtator 2012, Guardian raportoi lirimin nga burgu të pastorit të krishterë Youcef Nadarkhani, por gjithashtu vuri në dukje se, "Në prill [2012], një tjetër pastor, Farshid Fathi, 33, u bë viktima e fundit e persekutimit shtetëror të krishterë të konvertuar, pasi u dënua me gjashtë vjet burg nga një gjykatë revolucionare, Agjencia e lajmeve Christian ka raportuar ‘. Raporti i USCIRF 2013 vuri në dukje se, "Një pjesë e provave të paraqitura në gjykim ishte se Fathi ka poseduar dhe shpërndarë në mënyrë të paligjshme Fars të gjuhës Bibla dhe literaturë e krishterë. Ai ka kaluar disa muaj në izolim dhe ka mbetur në burg ‘.
19.55 Raporti i përbashkët nga Shërbimi i Emigracionit danez, të LANDINFO norvegjez dhe misionit fakt mbledhës Këshillit Danez për Refugjatë në Teheran, Iran, Ankara, Turqi dhe Londër, Mbretëri e Bashkuar, "Për konvertimin në krishtërim, çështjet që kanë të bëjnë me kurdët dhe protestues të Post zgjedhjeve -2009 si dhe Çështje Ligjore dhe Procedurat Exit ", 9 nëntor deri më 20 nëntor 2012 dhe 8 janar deri në 9 janar 2013, botuar në shkurt 2013 [fakte Daneze të gjetjeve në raportin 2013], raportoi mbi rrezikun e persekutimit të konvertuarve krishterë. Pjesa më e madhe e burimeve të konsultuara dëshiroi të mbetet anonim. Raporti përfshiu vërejtjet e mëposhtme:
"Një organizatë ndërkombëtare në Ankara tha se autoritetet perceptojnë rrjetet ungjillëzuese si një lloj rrjeti inteligjence i cili do të shkojë pas ungjillëzuesve. Autoritetet nuk do të shkojnë pas të konvertuarve të veçantë, por në qoftë se kthehet në veprimtari më e organizuar, kjo është një çështje tjetër. Ajo shtoi se autoritetet për shembull, nuk kanë prerë kanalet televizive satelitore që shpërndajnë emisione të krishterë. Sipas burimit, autoritetet nuk janë përpjekur për të kapur anëtarët e kishës, por përkundrazi do të shkojnë pas "peshkut të madh", d.m.th ata që organizojnë dhe konvertojnë, pasi ato janë parë si një kërcënim për shoqërinë. Ungjillëzues të cilët shpërndajnë informacione të krishterë janë më në rrezik se të tjerët, dhe një përpjekje ekstreme është vënë në përpjekje për të kapur ungjillëzues, d.m.th pastorë, sipas burimit. i pyetur në lidhje me atë që mund të çojë në persekutimin e një të konvertuari të krishterë, një ambasadë perëndimore ka theksuar se të angazhohen në veprimtari ungjillore apo manifestim aktiv të identitetit të krishterë të dikujt në sferën publike do të rrezikojnë vëmendje negative nga autoritetet dhe do të krijojnë probleme. i veshur me një kryq nuk do të jetë një problem në vetvete. Rritja e rrezikut të një personi megjithatë, mund të varet nga ajo që individi ka bërë në të kaluarën, për shembull, nëse aktiviteti i mëparshëm është regjistruar nga autoritetet. "
...
19.58 Me 16 qershor 2013, Mohabat raportuar se:
Sipas Mohabat News, Gjykata Revolucionare në Shiraz publikoi dënimet e Mojtaba Sejid-Alaedin Hossein, Mohammad-Reza Partoei (Koorosh), Vahid Hakkani dhe Homayoun Shokouhi dhe ia dorëzoi avokatit të tyre. Të katër burrat e krishterë u gjetën fajtorë në marrjen pjesë në një në përhapjen e krishterimit në një shtëpi, duke pasur kontakte me ministritë e jashtme, propagandë kundër regjimit dhe prishjes së sigurisë kombëtare. Secili u dënua me tre vjet dhe tetë muaj burg. "
...
LIGJI
I. VËZHGIME PARAPRAKE
A. Qeveria
59. Në seancën e datës 3 dhjetor 2014, Qeveria vuri në dukje se do të ishte në interes të procedimit për Gjykatën për të kaluar vendimin e saj para 8 qershor 2015, për sa kohë urdhri i dëbimit në fjalë skadon atë ditë në bazë të Kapitullit 12 , neni 22, i Ligjit suedez për te Huajt.
60. Në vëzhgimet e tyre të mëtejshme të 23 qershorit 2015, Qeveria ka kërkuar që Dhoma e Madhe të nxjerrë çështjen nga lista e rasteve në përputhje me, për shembull, P.Z. dhe të tjerë kundër. Suedisë ((nxjerrë nga lista (, nr. 68194/10, §§ 14 17, 18 dhjetor 2012).
61. Ata theksuan se urdhri i dëbimit nuk është më i detyrueshëm, që kërkuesi nuk mund të përjashtohet nga Suedia në bazë të atij urdhri, dhe se do t’i jepej një vlerësim i plotë i zakonshëm mbi themelin e çështjes me dorëzimin e një kërkese të re për azil. Kështu, duke pasur parasysh nenin 37 § 1 (c) të Konventës, Qeveria u shpreh se kjo nuk justifikon vazhdimin e shqyrtimit të kërkesës dhe se nuk ka rrethana të veçanta në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut sipas përcaktimit në Konventë dhe protokollet e saj të cilat kërkojnë shqyrtimin e vazhdueshëm të çështjes (neni 37 § 1 në vazhdim).
62. Në qoftë se Dhoma e Madhe nuk e heq rastin nga lista e çështjeve, Qeveria u shpreh se ky rast duhet të shpallet i papranueshëm pasi kërkuesi nuk mund të pretendojë të jetë viktimë brenda kuptimit të nenit 34 të Konventës së një urdhër dëbimi i cili nuk është i zbatueshëm. Prandaj, kërkesa është e papajtueshme ratione personae me dispozitat e Konventës brenda kuptimit të nenit 35 § 3 (a) dhe duhet të deklarohen të papranueshme në përputhje me nenin 35 § 4.
63. Në çdo rast, meqenëse kërkuesi tani mund të nisë një kërkesë të re për azil, e cila do të shqyrtohet në themel nga të gjitha autoritetet përkatëse, ai nuk i ka shteruar mjetet e brendshme. Në alternativë, Qeveria parashtroi se për këtë arsye aplikimi në fjalë duhet të shpallet i papranueshëm për dështim të shterimit të mjeteve të brendshme sipas nenit 35 §§ 1 dhe 4 të Konventës.
B. Kërkuesi
64. Kërkuesi deklaroi se ai dëshironte të mbrojë kërkesën dhe kërkoi nga Gjykata që të vazhdojë të marrë në shqyrtim kërkesën në bazë të themelit. Nëse Gjykata ndërpret shqyrtimin e rastit të tij, ai do të duhet të aplikojë sërish për azil. Në këtë rast ai ka ndërmend të mbështetet në konvertimin e tij në të krishterë, si arsye për azil.
65. Sipas mendimit të kërkuesit, "çështja" para Dhomës së Madhe nuk mund të konsiderohet si e zgjidhur për qëllimet e nenit 37 § 1 (b) nga skadimi më 8 qershor 2015 i vlefshmërisë së urdhrit të dëbimit të kërkuesit. Ai theksoi se autoritetet suedeze nuk i kanë dhënë atij azil ose një leje qëndrimi në Suedi ndryshe, për shembull, kërkuesit në M.E k. Suedisë (nxjerrë nga lista) [GC], nr. 71398/12, 8 prill 2015) dhe H k. Suedisë ((nxjerrë nga lista) [GC], nr. 49341/10, 8 prill 2015). Kështu ajo nuk mund të përfundojë sepse ai nuk rrezikon të përjashtohet.
66. Gjithashtu kjo nuk mund të përfundojë se nuk justifikon vazhdimin e shqyrtimit të kërkesës për qëllimet e nenit 37 § 1 (c).
67. Në çdo rast, çështja ngre probleme serioze të një rëndësie themelore dhe respektimin e të drejtave të njeriut duke kërkuar në këtë mënyrë që Dhoma e Madhe të vazhdojë shqyrtimin e çështjes.
68. Ankuesi theksoi se kur çështjet janë nxjerrë nga lista, ndër të tjera, Atayeva dhe Burman k. Suedisë ((nxjerrë nga lista), nr. 17471/11, 31 tetor në 2013.). P.Z. . Dhe të tjerë kundër Suedisë, (cituar më lart); dhe B.Z. k. Suedisë ((nxjerrë nga lista), nr. 74352/11, 18 dhjetor 2012) në bazë të nenit 37 § 1 (c), Gjykata nuk kishte dalë me vendim në nivel Dhome.
69. Në rastin në fjalë, gjithsesi Gjykata doli me vendim, çështja i është referuar Dhomës së Madhe, dhe është mbajtur një seancë. Gjatë secilës prej këtyre fazave, qeveria i kundërshtoi fuqishëm pretendimet e kërkuesit dhe Dhoma vendosi kundër tij. Për të nxjerrë nga lista ankesën mund të shkaktojë paragjykim të konsiderueshëm të kërkuesit.
70. Për më tepër, ankuesi deklaroi se procedura e azilit ka qenë me të meta. Nëse Dhoma e Madhe nuk vendos lidhur me ato të meta të pretenduara, ekziston një rrezik i dukshëm se vendimet e mëparshme, duke përfshirë edhe gjykimin e Dhomës, do të shihen në mënyrë jo kritike nga autoritetet kombëtare dhe gjykatat të lira. Në çdo rast, ajo e vendos kërkuesin në disavantazh themelor që duhet të ushtrojë një kërkesë të re për azil kundër historikut të një sërë vendimesh potencialisht me të meta, si dhe për rreziqet me të cilat do të përballet me kthimin në Iran. Sipas pikëpamjes së ankuesit është e pajustifikuar që ai të varet nga një procedurë e tillë, kur Dhoma e Madhe ka mundësi të vendosë për ato të meta të pretenduara tani dhe që është kaq afër përfundimit të çështjes.
71. Së fundi, ai vuri në dukje se palët dhe palët e treta kanë kaluar vështirësi të konsiderueshme për të përgatitur dhe dorëzuar parashtresa të detajuara për rastin, dhe Dhoma e Madhe ka pasur problemin dhe shpenzimet për mbajtjen e një seance dëgjimore për këtë rast. Ato shpenzime dhe përpjekje do të shkonin dëm nëse rasti do të nxirrej nga lista tani. Kjo nuk mund të justifikohet.
C. Vlerësimi i Gjykatës
72. Neni 37 § 1 i Konventës parashikon:
1. Në çdo fazë të procedimit, Gjykata mund të vendosë të çregjistrojë një kërkesë, kur rrethanat çojnë në përfundimin se:
a. kërkuesi nuk ka ndërmend ta vazhdojë çështjen; ose
b. çështja është zgjidhur; ose
c. për çdo arsye tjetër që, sipas Gjykatës, nuk justifikon vazhdimin e shqyrtimit të kërkesës.
Megjithatë, Gjykata vazhdon shqyrtimin e kërkesës kur këtë e kërkon respektimi i të drejtave të njeriut të garantuara nga Konventa dhe protokollet e saj.”
73. Gjykata vëren se, sipas jurisprudencës së saj, në rastet lidhur me dëbimin e një kërkuesi nga një shtet i paditur, pasi kërkuesit i është dhënë një leje qëndrimi dhe nuk rrezikon të përjashtohet nga ky shtet, Gjykata vlerëson se rasti është zgjidhur brenda kuptimit të nenit 37 § 1 (b) të Konventës dhe nxjerr çështjen jashtë liste, pavarësisht nëse kërkuesi pranon (shih, ndër të tjera, M.E k. Sweden, cituar më lart, § 32;. H k Norvegjisë, nr. 51666/13, 17 Shkurt 2015 (dec.),. IA k. Holandës (dec.), nr 76660/12, 27 maj 2014;.. Ogo kundër Mbretërisë së Bashkuar (dec. .), nr 13950/12, 18 shkurt 2014;.. Isman kundër Zvicrës (vendim), nr 23604/11, 21 janar 2014;... MA k. Suedisë (vendim), nr 28361/12, 19 nëntor në vitin 2013.. ,. AG k. Suedisë (dec.), nr 22107/08, 6 dhjetor 2011;.. dhe Sarwari k. Austrisë (dec.), nr. 21662/10, 3 nëntor 2011).. Arsyeja për këtë është se Gjykata e ka përqasur vazhdimisht çështjen si një shkelje të mundshme të Konventës, duke qenë të mendimit se kërcënimi i shkeljes është hequr për shkak të vendimit për dhënien e të drejtës së ankuesit për qëndrim në shtetin e paditur në fjalë (shih, ME k. Suedisë, cituar më lart, § 33).
74. Gjithashtu, në disa raste, kur paditësit nuk i është dhënë një leje qëndrimi, Gjykata konsideroi se nuk është më e arsyeshme që të vazhdojë shqyrtimin e çështjes në bazë të nenit 37 § 1 (c) të Konventës dhe vendosi ta heqë atë nga lista e çështjeve, sepse ishte e qartë nga të dhënat në dispozicion që kërkuesi në këtë moment dhe për një kohë të konsiderueshme në të ardhmen nuk do të jetë në rrezik për t’u dëbuar dhe nënshtruar trajtimit që thuhet në shkelje të nenit 3 të Konventës, dhe për shkak se ankuesi mund të kundërshtojë një largim në të ardhmen para organeve të brendshme, (shih, ndër të tjera, IA kundër Holandës, cituar më lart,. PZ dhe të tjerë kundër Suedisë, cituar më lart, §§ 14-17; BZ k. Suedisë, cituar më lart, §§ 17 20 dhe, mutatis mutandis, sipas nenit 8, Atayeva dhe Burman kundër Suedisë, cituar më lart, §§ 19-24)..
75. Në të gjitha rastet e sipërcituara, Gjykata konstatoi se nuk ka pasur rrethana të veçanta në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut sipas përcaktimit në Konventës dhe Protokollet e saj të cilat kërkonin vazhdimin e shqyrtimit të çështjes (neni 37 § 1 në vazhdim).
76. Megjithatë, në rastet e përmendura në paragrafin 74 më sipër, ku rreziku i dëbimit zhduket para çdo vendimi mbi pranueshmërinë e kërkesës, gjykata ndonjëherë këtë të fundit e ka shpallur të papranueshme për shkak se kërkuesi nuk mund të pretendojë të jetë një viktimë brenda kuptimit të nenit 34 të Konventës (shih, ndër të tjera, Atsaev k. Republikës Çeke (vendim), nr 14021/10, 7 korrik 2015;.... Tukhtamurodov kundër Rusisë (vendim), nr 21762/14, 20.. Janar 2015;. Andreyev k. Estonisë (dec.), nr 42987/09, 22 janar 2013;.. Etanji kundër Francës (dec.), nr 60411/00, më 1 mars 2005;.. Pellumbi k. Francës (dec.), nr 65730/01, 18 janar 2005;.. dhe Vijayanathan dhe Pusparajah kundër Francës, 27 gusht 1992 § 46, seria A nr 241 B).. Fjala "viktimë" në nenin 34 të Konventës në të vërtetë nënkupton një person i prekur drejtpërdrejt - ose në rrezik për t’u prekur direkt - nga veprimi ose mosveprimi në fjalë.
77. Në rastin konkret, Gjykata vëren se sipas Kapitullit 12, nenit 22, të Ligjit për të Huajt, urdhri i dëbimit, i cili mori fuqi ligjore më 8 qershor 2011, kur Gjykata e Migracionit e Apelit refuzoi apelimin (shih paragrafin 31 më lart), përfundoi katër vjet më vonë, që do të thotë më 8 qershor 2015. Urdhri i dëbimit është bërë në këtë mënyrë i ndaluar dhe nuk mund të zbatohet.
78. Është e pakontestueshme se kërkuesi mund të ngre procedime të reja dhe të plota për azil. Kur kjo kryhet, kërkesa e tij do të shqyrtohet në themel nga ana e Bordit të Migracionit dhe, në rast të ankesës, nga gjykatat. Kërkuesi ka deklaruar (shih paragrafin 64 më sipër) se në qoftë se gjykata ndërpret shqyrtimin e çështjes, ai do të paraqesë një kërkesë të re për azil dhe të mbështetet në konvertimin e tij në krishterim, si arsyetim.
79. Aktualisht, megjithatë, kërkuesi është i harruar. Atij nuk i është dhënë azil ose një leje qëndrimi në Suedi dhe gjatë procedimeve të reja për azil, ai do të mbetet në mënyrë të pashmangshme në një situatë të pasigurt në lidhje me çështjet e mbështetura në bazë të neneve 2 dhe 3 të Konventës në aplikimin e tanishëm. Po kështu, Gjykata nuk është e bindur se kërkuesi e ka humbur plotësisht statusin e tij viktimës. Megjithatë, në përputhje me praktikën gjyqësore të cituar më lart në paragrafin 74, Gjykata vëren se, në parim, ajo nuk mund të shpjegojë për vazhdimin e shqyrtimit të aplikimit (neni 37 § 1 (c) të Konventës).
80. Mbetet për t’u përcaktuar, nëse në rastin konkret ekzistojnë rrethana të veçanta në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut sipas përcaktimit të Konventës dhe Protokollet e saj të cilat kërkojnë vazhdimin e shqyrtimit të çështjes (neni 37 § 1 në vazhdim).
81. Sjellim në vëmendje se më 2 qershor 2014, çështja iu referua Dhomës së Madhe, në përputhje me nenin 43 të Konventës, i cili parashikon që rastet mund të referohen në qoftë se ata ngrenë "një problem të rëndësishëm për interpretimin ose zbatimin e Konventës ose protokolleve të saj, ose një çështje serioze të një rëndësie të përgjithshme ".
82. Gjykata vëren se ka çështje të rëndësishme të përfshira në rastin në fjalë, sidomos në lidhje me detyrat që duhet të respektohen nga palët në procedurat e azilit. Kështu, ndikimi i çështjes aktuale shkon përtej situatës së veçantë të kërkuesit, ndryshe nga shumica e rasteve të ngjashme mbi përjashtimin e vendosur nga një Dhomë.
83. Në këto kushte, në përputhje me nenin 37 § 1 në vazhdim, Gjykata konstaton se ekzistojnë rrethana të veçanta në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut të përcaktuara në Konventë dhe Protokollet e saj të cilat kërkojnë shqyrtimin e vazhdueshëm të rastit.
84. Rrjedhimisht, Gjykata hedh poshtë kërkesën e qeverisë për të nxjerrë çështjen jashtë listës së rasteve.
II. SHKELJA E PRETENDUAR E NENIT 2 DHE 3 TË KONVENTËS
85. Kërkuesi u ankua se për shkak të së kaluarës së tij politike në Iran dhe konvertimit të tij nga Islami në të krishterë në Suedi dëbimi i tij për në Iran do të ishte në kundërshtim me nenet 2 dhe 3 të Konventës. Këto dispozita janë si më poshtë:
Neni 2
E drejta e çdo njeriu për jetën mbrohet me ligj. Askujt nuk mund t’i merret jeta qëllimisht, me përjashtim të rastit kur zbatohet një vendim gjyqësor me vdekje, pas dënimit për një krim për të cilin ky dënim është parashikuar me ligj.
2. Marrja e jetës nuk konsiderohet të jetë shkaktuar në kundërshtim me këtë nen në rastet kur ajo vjen si pasojë e përdorimit të forcës, që është jo më shumë se absolutisht e nevojshme:
a. në mbrojtje të çdo personi nga dhuna e paligjshme;
b. për të kryer një arrestim të ligjshëm ose për të parandaluar arratisjen e një personi të cilit i është hequr liria ligjërisht;
c. për të kundërshtuar, në përputhje me ligjin, një trazirë ose kryengritje.
Neni 3
"Askush nuk mund t’i nënshtrohet torturës ose dënimeve ose trajtimeve çnjerëzore ose poshtëruese."
A. Gjykimi i Dhomës
86. Në vendimin e saj të datës 16 janar 2014, Dhoma u shpreh se zbatimi i urdhrit të dëbimit kundër kërkuesit nuk do të shkaktojë shkelje të nenit 2 ose 3 të Konventës. Ai shqyrtoi dy dispozitat së bashku dhe bëri një vlerësim të përgjithshëm të rreziqeve që lidhen me të kaluarën politike të kërkuesit dhe konvertimit të tij në të krishterë.
87. Dhoma vuri në dukje se kërkesa e ankuesit për azil ishin shqyrtuar me kujdes nga autoritetet vendase dhe se nuk ka pasur shenja se në këto procedime kishte munguar garancia efektive për të mbrojtur kërkuesin kundër dëbimit arbitrar ose ndryshe të kishte të meta.
88. Për sa i përket aktiviteteve politike të kundërshtuara të ankuesit në Iran, Gjykata konstatoi se asnjë informacion nuk ka dalë për të treguar se aktivitetet politike të kërkuesit dhe angazhimi i tij ka qenë më së shumti periferike. Gjithashtu u pajtua me vlerësimin e autoriteteve vendase se deklaratat e ankuesit në lidhje me aktivitetet e tij politike kanë qenë të paqarta dhe i mungon detajimi dhe se edhe para Dhomës, ankuesi nuk ka paraqitur ndonjë përshkrim të detajuar të faqeve të internetit të cilit i referohet përmbajtja kritike. Kërkuesi nuk kishte paraqitur asgjë, përveç deklaratave të tij, për të vërtetuar ekzistencën e këtyre faqeve Web. Ai gjithashtu vuri në dukje se ankuesi kishte deklaruar se familja e tij në Iran nuk ishte në shënjestër për shkak të aktiviteteve të tij politike. Së fundi, ajo vërejti se kërkuesi nuk kishte pretenduar se ka vazhduar aktivitetet e tij politike pas arritjes së tij në Suedi.
89. Në lidhje me konvertimin e kërkuesit, Dhoma vërejti se ai ishte deklaruar shprehimisht, para autoriteteve të brendshme, se nuk dëshiron të mbështetet në përkatësinë e tij fetare si arsyetim për azil, pasi mendonte se kjo është një çështje private. Në veçanti, ai kishte pasur mundësinë për ta ngritur çështjen e konvertimit të tij gjatë seancës dëgjimore para Gjykatës së Migracionit, por kishte zgjedhur të mos e bënte. Ky qëndrim kishte ndryshuar vetëm kur urdhri i dëbimit ndaj tij u bë i ekzekutueshëm. Dhoma më tej vërejti se kërkuesi kishte pretenduar se kishte konvertuar në të krishterë vetëm pas mbërritjes në Suedi dhe se ai kishte ruajtur besimin e tij si një çështje private. Duke pasur parasysh sa më sipër, Dhoma konkludoi se nuk kishte asgjë për të treguar se autoritetet iraniane ishin në dijeni të konvertimit të tij.
B. Parashtrimet e palëve
1. Kërkuesi
90. Kërkuesi pohoi se është në shkelje të neneve 2 dhe 3 të Konventës lidhur me ekzekutimin e urdhrit të largimit ndaj tij për arsyet e mëposhtme.
91. Për sa i përket aktiviteteve të tij politike në Iran, nuk është marrë parasysh, për shembull, se ai ka qenë i keqtrajtuar gjatë ndalimit të tij njëzet ditësh në shtator 2009, të cilin e kishte përshkruar në detaje në seancën e tetorit 2009 para Gjykatës Revolucionare dhe emrin e kryetarit të trupit gjykues, se ai kishte dorëzuar fletëthirrjet origjinale të ri-dërguara më 2 nëntor të vitit 2009, apo se ai kishte ikur nga vendi në mënyrë të paligjshme.
92. Ai pohoi se ka qenë i ekspozuar ndaj rrezikut të lartë duke kaluar përmes aeroportit pas kthimit të tij. Rreziku i rritur për shkak se autoritetet iraniane tani mund ta identifikonin nga vendimi i Dhomës dhe gjithashtu mund ta identifikojnë dhe nga vendimi i Dhomës së Madhe.
93. Kërkuesi nuk donte të mbështetej në konvertimin e tij lidhur me procedimin e mëparshëm për azil, sepse ai e konsideronte fenë si një çështje private dhe për shkak se " nuk ka dashur të shfrytëzojë besimin e tij të ri si një mjet për blerjen e azilit". Pas kësaj ai vlerësoi se nuk kishte marrë ndihmën e duhur ligjore dhe mbështetje për të kuptuar rrezikun lidhur me konvertimin e tij. Megjithatë, në aspektin formal, konvertimi i tij është përmendur në mënyrë të përsëritur si arsyeja për azil në procedimin fillestar nga ana e përfaqësuesve të tij. Kërkuesi i është përgjigjur me dëshirë pyetjeve në lidhje me konvertimin e tij, por Bordi i Migracionit kishte ardhur në përfundimin se ai nuk kishte kredibilitet në këtë drejtim, për shkak se ai nuk i përkiste "Kishës së Suedisë", dhe faktin që ai nuk e kishte dorëzuar certifikatën e tij të pagëzimit, por vetëm një deklaratë nga pastori i kishës së tij. Po ashtu, gjatë seancës dëgjimore para Gjykatës së Migracionit kërkuesi kishte paraqitur se konvertimi i shkaktoi probleme lidhur me kthimin në Iran.
94. Për më tepër, më 6 korrik 2011, kur kërkuesi ka aplikuar shtyrjen e ekzekutimit të urdhrit të largimit, ai i bashkëngjiti një letër në të cilën asambleja fetare shpjegoi se pse ai nuk kishte dashur të shfrytëzojë kalimin e tij në procedimin origjinal të azilit. Kongregacioni kishte deklaruar gjithashtu se rreziku për kërkuesin është rritur për shkak se ai kontaktohej me "gazetarët apo spiunët", që mund të kalojnë informacionin për konvertimin e tij tek autoritetet iraniane, dhe për shkak se kisha të cilës i përkiste prej vitit 2011 i transmetoi shërbimet e saj në internet (shih paragrafët 30 dhe 32 më lart).
95. Para Dhomës së Madhe, kërkuesi shtoi se rreziku është rritur më tej për shkak të punës së tij të veçantë me kishën. Ai gjithashtu theksoi se pas konvertimit në Iran do t’i tregonte familjes dhe miqve të tij në lidhje me konvertimin e tij. Ata nuk do të mund ta kuptonin ose ta pranonin.
96. Në një deklaratë me shkrim të datës 13 shtator 2014 në Dhomën e Madhe, kërkuesi shpjegon në lidhje me konvertimin e tij, mënyrën se si ai aktualisht shfaqi besimin e tij të krishterë në Suedi dhe se si ai ka pasur si qëllim ta tregojë edhe në Iran, në qoftë se urdhri i largimit ishte për t’u ekzekutuar . Sipas tij konvertimi kishte arritur nivelin e forcës bindëse, seriozitetit, kohezionit dhe rëndësinë siç është ajo në kuadër të nenit 9. Ai kishte qenë mysliman në Iran, por që nuk beson. Miqtë e tij në atë kohë kishin qenë të vetëdijshëm për këtë. Kur erdhi në Suedi, një mbrëmje të ftohtë, ai dhe disa miq kishin hyrë në një mbledhje ku kishte çaj të ngrohtë. Kjo ishte mënyra sesi u njoh për herë të parë me kongregacionin e të krishterë. Ai kishte shkuar në shtëpi, mori një Bibël në Farsi, dhe që në fillim kishte pasur impakt në zemrën e tij. Ai kishte vazhduar të shkojë në klasat e Biblës dhe të marrë pjesë në takime lutjeje dhe u pagëzua në janar të vitit 2010. Është e saktë se në mars të vitit 2010 ai i kishte deklaruar Bordit të Migracionit se nuk e mendonte krishterimit si një fe, por për shkak të mënyrës së përcaktimit të fesë si besim, si Islami, e cila kërkonte një ndërmjetës, në krahasim me krishterimin ku kontakti me Perëndinë ishte i drejtpërdrejtë. Ai kishte lëvizur në një kishë tjetër, ku kishte vazhduar mësimet biblike dhe takimet e lutjes. Në qoftë se kthehej në Iran ai do të ndihej i detyruar nga një energji e brendshme për të treguar dashurinë e tij hapur për Jezusin dhe për Biblën. Në shtëpi, nëse është e mundur, në mënyrë ideale, do të ketë libra mbi krishterimin dhe një kryq, dhe ndoshta do të angazhohej në aktivitetet e Kishës ose të këtë kontakt me të krishterë të tjerë. Ai gjithashtu do të dojë të shpërndajë literaturë të krishterë në Farsi, sidomos në internet.
97. Deklarata e kërkuesit u mbështet nga një deklaratë me shkrim të datës 15 shtator 2014 të Dhomës së Madhe, nga një ish-pastor në kishën e kërkuesit, i cili deklaroi, ndër të tjera, se ai e kishte njohur ankuesin që nga fillimi i vitit 2012, që kërkuesi ishte një intelektual në besimin e tij të krishterë, se ai fliste mirë anglisht, se ata kishin diskutuar për fenë, dhe se pasi është kthyer në të krishterë për rreth katër vjet kërkuesi kishte marrë aftësitë dhe pjekurinë e duhur për të udhëhequr një grup në mësimin e Biblës në kishën e tij.
98. Së fundi, ankuesi argumentoi se procedura e azilit ka qenë me të meta, kryesisht për shkak se autoritetet suedeze kishin dështuar të jepnin konsideratën e duhur ndaj rreziqeve me të cilat përballet si rezultat i konvertimit të tij.
99. Në veçanti, ai argumentoi se në procedimin origjinal nuk ishte ekspozuar për autoritetet rreziku në lidhje me konvertimin e tij, nga të cilat ata ishin në dijeni, duke iu referuar faktit se kërkuesi nuk ishte mbështetur në të. Së pari, sepse nuk ishte e mundur që një individ të heqë dorë nga mbrojtja që i akordohet sipas nenit 3 (shih MS k. Belgjikës, nr. 50012/08, §§ 121-125, 31 janar 2012) dhe së dyti, sepse, edhe nëse mjetet mbrojtëse të nenit 3 ishin në parim të hapura ndaj heqjes dorë, kërkuesit nuk i ishte dhënë asnjë paralajmërim për pasojat e mundshme ndaj tij nëse ai zgjedh të mos mbështetet tek feja e tij si arsyetim për azil. Autoritetet nuk e kishin shqyrtuar nëse ka pasur një dorëheqje për rastin në fjalë ose, nëse po, nga çfarë saktësisht bëhej fjalë.
100. Sa për grupin e dytë të procedimeve, në të cilin ankuesi kishte kërkuar në mënyrë aktive të mbështetej në konvertimin e tij, kërkesa e tij ishte hedhur poshtë për shkak se konvertimi i tij nuk është konsideruar një "rrethanë e re". Megjithatë, autoritetet kishin dështuar të shqyrtonin nëse kërkuesi ka një arsyetim të vlefshëm për të mos u mbështetur më herët në konvertimin e tij. Ata kishin dështuar t’i kushtonin vëmendje për faktin se kërkuesi kishte sjellë rrethanën e re të transferimit të tij në një kishë të re në një qytet të ri dhe transmetimin e një shërbimi në Internet në të cilën ai do të mund të shihej.
2. Qeveria
101. Qeveria pretendoi se, për këto arsye, nuk do të kishte shkelje të Neneve 2 dhe 3 për të ekzekutuar urdhrin e largimit në fjalë.
102. Aktivitetet politike në të cilat kërkuesi është angazhuar në Iran mund të konsiderohen të kenë ndodhur në një shkallë të ulët. Kjo është e mbështetur në faktin se që nga viti 2009 ankuesi nuk kishte marrë asnjë thirrje të re nga Gjykata Revolucionare dhe se asnjë prej anëtarëve të mbetur të familjes së kërkuesit në Iran, sipas informatave të tij, nuk i është nënshtruar ndonjë hakmarrjeje nga autoritetet iraniane.
103. Për më tepër, në procedimin fillestar për azil kërkuesi ka deklaruar në mënyrë specifike se ai nuk dëshiron të mbështetet në konvertimin e tij si arsyetim për azil, pasi ai e konsideronte një çështje private. Kërkesa e tij për azil për arsye politike është refuzuar së fundmi më 8 qershor 2011, kur Gjykata e Apelit e Migracionit refuzoi lejen për të apeluar. Deri më 6 korrik 2011 kur kërkuesi paraqiti frikën e tij nga persekutimi për shkak të konvertimit të tij, pavarësisht nga fakti se ai ishte konvertuar në dhjetor 2009 dhe pavarësisht kontaktit të tij të gjerë me të konvertuarit e tjerë iranianë dhe kongregacionit të tij suedez, nëpërmjet të cilit ai duhet të ketë qenë në dijeni të qasjes që shteti iranian ka ndaj të konvertuarve. Kwrkuesi nuk kishte shpjeguar se pse kjo frikë e persekutimit kishte lindur vetëm pasi vendimi i dëbimit jo apelues ishte bërë i formës së prerë, dhe sipas mendimit të Qeverisë kjo justifikohet duke i kushtuar vëmendje të veçantë besueshmërisë së tij. Në procedurat e ri-hapjes, konvertimi i ankuesit nuk ishte një rrethanë e re të cilës nuk mund t’i mbështeteshin më parë, as arsyetim të vlefshëm për të mos vepruar, siç kërkohet nga kushtet e përcaktuara në Kapitullin 12, neni 18 dhe 19, i Ligjit mbi të Huajt për rishqyrtim të çështjes.
104. Në lidhje me procedurën e aplikuar në rastet e azilit, Qeveria parashtroi se në përgjithësi autoritetet suedeze kanë ndjekur manualin e UNCHR-së dhe Udhëzimet e UNHCR-së mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare lidhur me kërkesat e refugjatëve me bazë fenë duke bërë një vlerësim individual nëse një i huaj kishte demonstruar bindshëm sur place që konvertimi i tij është i vërtetë në kuptimin që është i bazuar në një bindje të mirëfilltë fetare personale. Kjo përfshin një vlerësim të rrethanave në të cilat konvertimi kishte ndodhur dhe nëse paditësi mund të jetojë si një i konvertuar pas kthimit në vendin e origjinës. Për më tepër, më 12 nëntor 2012, Drejtori i Përgjithshëm Suedez për Çështjet Ligjore në Bordin e Migrimit ka lëshuar një "qëndrim të përgjithshëm ligjor" lidhur me fenë, si arsyetim për azil, duke përfshirë kthimin, në bazë të një vendimi të Gjykatës Migracionit e Apelit (MIG 2011: 29 ), Udhëzimet e UNHCR-së dhe vendimi nga GJED në Bundesrepublik Deutschland k. Y (C-71/11) dhe Z (C-99/11), 5 shtator 2012. Në bazë të pozitës juridike, besueshmëria e konvertimit duhet të vlerësohet me kujdes në mënyrë që të përcaktohet nëse në të vërtetë ka ndodhur një konvertim. Një person i cili kishte pësuar një ndryshim të vërtetë të besimit ose që rrezikonte t’i jepej një besim i ri fetar dhe të cilët për këtë arsye rrezikojnë persekutimin nuk duhet të jenë të detyruar të fshehin besimin e tyre vetëm për të shmangur persekutimin. Përveç kësaj, më 10 qershor 2013 Drejtori i Përgjithshëm për Çështje Ligjore kishte lëshuar një "qëndrim të përgjithshëm ligjor" në lidhje me metodologjinë për vlerësimin e besueshmërisë së kërkesave për mbrojtje ndërkombëtare në bazë të, ndër të tjera, vlerësimit nga ana e UNHCR-së në raportin e saj, "Përtej vërtetësisë: Vlerësimi i Kredibilitetit në sistemet e BE-së për azilet", maj 2013.
105. Në rastin konkret, megjithatë, kërkuesi nuk ka dashur të mbështetet në konvertimin e tij në procedurat fillestare për azil. Megjithatë, ishte e dukshme që ai ka qenë një mysliman për gati pesëdhjetë vjet në Iran dhe ishte i konvertuar në të krishterë sur place menjëherë pas mbërritjes së tij në Suedi. Prandaj, çështja e kredibilitetit kërkonte vëmendje të veçantë. Ashtu si Gjykata e Migracionit, Bordi i Migracionit në procedurat para Gjykatës së Migracionit, Qeveria nuk e ka vënë në dyshim faktin se ankuesi është konvertuar zyrtarisht në të krishterë në Suedi apo është pagëzuar më 31 janar 2010, por vuri në dukje se për shkak të kërkuesit i cili kishte deklaruar në mënyrë specifike se e konsideron konvertimin e tij një çështje private, të cilën ai nuk ka dashur të mbështetet, si një arsye për të kërkuar azil, asnjë nga autoritetet vendase nuk e ka marrë në shqyrtim vërtetësinë e konvertimit të tij apo të çfarëdo lloj praktike fetare që ai e ka konsideruar të domosdoshme, për të ruajtur identitetin e tij fetar.
106. Në lidhje me rrezikun e përgjithshëm të të konvertuarve në Iran, qeveria vuri në dukje raportet e ndryshme ndërkombëtare, dhe pretendoi se ishte e mundur që një i konvertuar i krishterë mund të jetojë në Iran dhe të praktikojë fenë e tij në sferën private ose së bashku me të tjerë të të njëjtit besim fetar. Kërkuesi në mënyrë të vazhdueshme është shprehur se besimi i tij ishte një çështje private dhe ka vepruar në përputhje me rrethanat. Përveç kësaj, në një intervistë me Bordin Migracionit në mars të vitit 2010 ai kishte deklaruar se ai nuk e konsideron krishterimin si fe. Në funksion të kësaj, Për Qeverinë ishte e paarsyeshme të besoje se pas kthimit të tij në Iran ankuesi do të angazhohej në praktika fetare që do ta ekspozonin ndaj rrezikut real të persekutimit.
3. Vëzhgimet e Palëve të Treta
107. Qendra Evropiane për Ligj dhe Drejtësi, Aleanca e mbrojtjes së lirisë ndihmuar nga Fushata Jubilare, Qendra AIRE, ECRE, Komisioni Ndërkombëtar i Juristëve, dhe UNHCR paraqitën ndër të tjera, se të konvertuarit e krishterë kanë qenë një nga më të persekutuarit e pakicave fetare në Iran. Regjimi islam ka pasur mekanizma sistematike në përpjekje për të identifikuar të gjithë anëtarët në shoqërinë e tyre që ishin konvertuar nga Islami në të krishterë. Këto mekanizma kishin bërë atë gjithnjë e më shumë të mundshme që qeveria të identifikojë një të konvertuar të krishterë në Iran, edhe nëse ka praktikuar në fshehtësi. Nëse identifikohen nga qeveria iraniane, të konvertuarit e krishterë shpesh, më së shumti, vuajnë dëme të konsiderueshme ose ndërhyrje në jetën e tyre nëpërmjet heqjes së lirisë, sulmeve dhe ngacmimeve të vazhdueshme, dhe në rastin më të keq individi mund të përballet me keqtrajtim dhe vdekje.
108. Ata gjithashtu pohuan se në kontekstin e vlerësimit të rrezikut pas largimit, në përputhje me jurisprudencën e caktuar të Gjykatës, një vlerësim i plotë dhe ex nunc ishte i nevojshëm. Për të mbikëqyrur faktin se rrethanat mund të kenë ndryshuar me kalimin e kohës duke i kthyer të drejtat e ankuesit teorike dhe iluzive. Vlerësimi duhet të marrë në konsideratë ligjin në fuqi të BE dhe refugjatët. Prandaj ata ftuan Gjykatën të vendosë, bazuar në vendimin e GJED-së në Bundesrepublik Deutschland k. Y (C-71/11) dhe Z (C-99/11), 5 shtator 2012, prej ankuesit nuk mund të pritet të fshehë fenë e tij për të shmangur persekutimin e mbrojtur nga neni 3 i Konventës. I detyruar, të fshehë konvertimin fetar të dikujt direkt si pasojë, e zbatimit të parashikueshëm për heqjen e individëve në vendet ku ata do të përballen me një rrezik real të dënimit me vdekje si tradhtarë do të sjellë një rrezik të vërtetë mendor, vuajtje psikologjike e cila bie brenda objektit të nenit 3 të Konventës. Më tej, në bazë të ligjit për refugjatët, kërkesa për vetë-zbatim, shtypje e detyruar e një aspekti themelor të identitetit të dikujt, të tilla si besimi fetar, orientimi seksual apo opinioni politik është mbajtur në kundërshtim me parimet themelore të Konventës për Refugjatët.
109. Në lidhje me aspektin procedural, UNHCR theksoi se detyrimet e Konventës së vitit 1951 kërkojnë nga autoriteti shtetëror konstatimin e të gjitha fakteve përkatëse në mënyrë që të identifikojnë dhe njohin refugjatët të cilët kishin të drejtën e mbrojtjes nga Konventa. Prandaj, përcaktimi nëse një kërkues kishte frikë të bazuar nga persekutimi ose përballej me rrezikun e lëndimeve të tjera serioze ishte i bazuar në fakte që ishin materiale të kërkesës për azil, duke përfshirë, për shembull, faktet që kërkuesi kishte paraqitur, por kërkohet që të të merret parasysh natyra e tyre private ose kur kërkuesi i konsideron ato të parëndësishme. Është pjesë e vlerësuesit që të vendosë se cilat fakte ishin përkatëse dhe materiale për vlerësimin e përgjithshëm. Në lidhje me barrën e provës në përgjithësi ajo i përkiste personit që bënte pohimin. Megjithatë, duke pasur parasysh veçantitë e situatës së refugjatit dhe pozitën e tij/saj të pambrojtur, ata mund të mos jenë në gjendje të sigurojnë informacionin e duhur. Prandaj, ka pasur një detyrë të përbashkët midis kërkuesit dhe vlerësuesit për të konstatuar dhe vlerësuar të gjitha faktet përkatëse. Në përmbushjen e kësaj detyre të përbashkët, vlerësuesit mund, në disa raste, të përdorin të gjitha mjetet në dispozicion të tyre për të mbledhur provat e nevojshme në mbështetje të aplikimit.
C. Vlerësimi i Gjykatës
1. Hyrje
10. Në fillim, Gjykata vëren se në kontekstin e dëbimit, ku ka arsye serioze për të besuar se personi në fjalë, nëse është dëbuar, do të përballet me një rrezik real të dënimit me vdekje, torturë apo trajtim çnjerëzor ose degradues ose dënim në vendin e destinacionit, të dy nenet 2 dhe 3 përfshijnë se shteti kontraktues nuk duhet të dëbojë këtë person. Gjykata, pra, do të shqyrtojë të dy nenet së bashku (shih, midis autoriteteve të tjera, mutatis mutandis, Mocanu dhe të tjerët v. Rumanisë [GC], nr. 10865/09, 45886/07 dhe 32431/08, § 314, KEDNJ 2014 ( ekstrakte);. TA k Suedisë, nr 48866/10, § 37, 19 Dhjetor 2013;.. KAB k Suedisë, nr 886/11, § 67, 5 Shtator 2013;... Kaboulov k Ukrainës, nr 41015/04, § 99, 19 nëntor 2009;.. dhe FH k Suedisë, nr 32621/06, § 72, 20 janar 2009).
2. Parimet e përgjithshme në lidhje me vlerësimin e kërkesave për azil sipas neneve 2 dhe 3 të Konventës
(A) Vlerësimi i rrezikut
111. Gjykata thekson se Shtetet Kontraktuese kanë të drejtë, si një çështje e jurisprudencës së ligjit ndërkombëtar dhe subjekt i detyrimeve të traktatit, duke përfshirë Konventën, për të kontrolluar hyrjen, qëndrimin dhe dëbimin e të huajve (shih, për shembull, Hirsi Jamaa .. dhe të tjerë kundër Italisë [GC], nr 27765/09, § 113, ECHR 2012;.. Uner kundër Holandës [GC], nr 46410/99, § 54, ECHR 2006- XII, Abdulaziz, Cabales dhe Balkandali k . Mbretërisë së Bashkuar, 28 maj 1985, § 67, seria A nr 94,.. dhe Boujlifa kundër Francës, 21 tetor 1997 § 42, Raportet e Vendimeve 1997 VI). Megjithatë, dëbimi i një të huaji nga një Shtet Kontraktues mund të ngrejë një çështje sipas nenit 3, dhe kështu të marrë përsipër përgjegjësinë e atij shteti në bazë të Konventës, ku baza thelbësore është treguar për të besuar se personi në fjalë, nëse deportohet, do të përballet me një rrezik real për të qenë subjekt i trajtimit në kundërshtim me nenin 3 në vendin e destinacionit. Në këto rrethana, neni 3 nënkupton një detyrim për të mos dëbuar personin në fjalë në atë vend (shih, midis autoriteteve të tjera, Saadi k. Italisë [GC], nr. 37201/06, §§ 124-125, KEDNJ 2008).
112. Vlerësimi lidhur me faktin nëse ka arsye serioze për të besuar se kërkuesi përballet me një rrezik të tillë të vërtetë në mënyrë të pashmangshme kërkon nga Gjykata të shqyrtojë kushtet në vendin e destinacionit në dritën e standardeve të nenit 3 të Konventës (shih Mamatkulov dhe Askarov kundër . Turqisë [GC], nr. 46827/99 dhe 46951/99, § 67, ECHR 2005- I). Këto standarde tregojnë që keqtrajtimi i pretenduar nga kërkuesi se nëse kthehet do të përballet me një nivel minimal ashpërsie nëse është brenda fushëveprimit të nenit 3. Vlerësimi i këtij niveli është relativ, në varësi të të gjithë rrethanave të rastit (shih Hilal k. Mbretërisë së Bashkuar, nr. 45276/99, § 60, GJEDNJ 2001-II).
113. Vlerësimi i ekzistencës së një rreziku të vërtetë duhet të jetë domosdoshmërisht i fortë (shih Chahal k. Mbretërisë së Bashkuar, 15 nëntor 1996, § 96, Raportet 1996-V, dhe Saadi k. Italisë, cituar më sipër, § 128) . Në parim, kur kërkuesi sjell fakte që provojnë se ka arsye serioze për të besuar se, nëse masa e ankuar që duhej zbatuar, do të ekspozohej ndaj një rreziku real për të qenë subjekt i trajtimit në kundërshtim me nenin 3 ( shih, për shembull, Saadi k. Italisë, cituar më lart, § 129, dhe N. k. Finlandës, nr. 38885/02, § 167, 26 korrik 2005). Në lidhje me këtë, Gjykata pranon se, për shkak të situatës së veçantë në të cilën azilkërkuesit e gjejnë veten, është shpesh e nevojshme t’i jepet mundësia e dyshimit, kur është fjala për vlerësimin e besueshmërisë së deklaratave të tyre dhe dokumenteve të paraqitura në mbështetje të saj. Megjithatë, kur paraqitet informacioni i cili i jep arsye të forta për të vënë në dyshim vërtetësinë e aplikimeve të një azilkërkuesi, individi duhet të sigurojë një shpjegim të mjaftueshëm për mospërputhjet e supozuara (shih, midis autoriteteve të tjera, N. k Suedisë, nr. 23505/09, 20 korrik 2010;. Hakizimana k. Suedisë (dec.), nr 37913/05, 27 mars 2008:.. dhe Collins dhe Akaziebie k Suedisë (dec.), nr 23944/05, 8 mars 2007)..
114. Vlerësimi duhet të përqendrohet në pasojat e parashikueshme të largimit të kërkuesit në vendin e destinacionit, të gjendjes së përgjithshme të situatës atje dhe të rrethanave personale të tij apo të saj (shih Vilvarajah dhe të tjerë k. Mbretërisë së Bashkuar, 30 tetor 1991, § 108, Seria A nr. 215). Në lidhje me këtë, ku është e rëndësishme për ta bërë, gjykata do të ketë parasysh se nuk është një situatë e përgjithshme e dhunës në vendin e destinacionit (shih, Sufi dhe Elmi k. Mbretërisë së Bashkuar, nr. 8319/07 dhe 11449/07, § 216, 28 qershor 2011).
115. Nëse kërkuesi nuk është tashmë i deportuar, ana materiale në kohë për vlerësimin duhet të jetë ajo e vlerësimit të çështjes nga ana e Gjykatës (shih Chahal, cituar më lart, § 86). Një vlerësim i plotë dhe ex nunc është i nevojshëm aty ku nevojitet të marret në konsideratë informacioni që është prezantuar pas marrjes së vendimit të formës së prerë nga autoritetet vendase (shih, për shembull, Maslov k. Austrisë [GC], nr. 1638 / 03, §§ 87-95, ECHR 2008 e Sufi dhe Elmi, k. Mbretërisë së Bashkuar, cituar më lart, § 215). Kjo situatë zakonisht lind kur, si në rastin në fjalë, dëbimi është i vonuar si pasojë e sugjerimit nga Gjykata për masën e përkohshme sipas Rregullës 39 të Rregullores së Gjykatës. Meqenëse natyra e përgjegjësisë e Shteteve Kontraktuese sipas Nenit 3 në rastet e këtij lloji qëndron në aktin e ekspozimit të një individi ndaj rrezikut te keqtrajtimit, ekzistenca e rrezikut duhet të vlerësohet kryesisht duke iu referuar atyre fakteve të cilat janë të njohura ose duhej ishin të njohura nga Shteti Kontraktues në momentin e dëbimit. Vlerësimi duhet të përqendrohet në pasojat e parashikueshme të largimit të kërkuesit në vendin e destinacionit, në dritën e gjendjes së përgjithshme atje dhe të rrethanave personale të tij/saj (shih, për shembull, Salah Sheekh k. Holandës, nr. 1948 / 04, § 136, 11 janar 2007 dhe Vilvarajah dhe të tjerët k. Mbretërisë së Bashkuar, cituar më lart, §§ 107 dhe 108).
116. Gjykata duhet të marrë në konsideratë në një rast dëbimi, të gjitha rrethanat e rastit para saj, arsye serioze janë treguar për të besuar se personi në fjalë, nëse kthehet, do të përballet me një rrezik real për të qenë subjekt i trajtimit në kundërshtim me nenin 3 të Konventës. Nëse ekzistenca e një rreziku të tillë është vendosur, deportimi i kërkuesit domosdoshmërisht do të shkelte Nenin 3, pavarësisht nëse rreziku buron nga një situatë e përgjithshme e dhunës, një karakteristikë personale e kërkuesit, ose një kombinim i të dyjave. Megjithatë, është e qartë se jo çdo situatë dhune e përgjithshme do të çojë në një rrezik të tillë. Në të kundërtën, Gjykata e ka bërë të qartë se gjendja e përgjithshme e dhunës do të jetë vetëm e intensitetit të mjaftueshëm për të krijuar një rrezik të tillë "në rastet më ekstreme" ku ka pasur një rrezik të vërtetë keqtrajtimi thjesht me anë të një individi duke u ekspozuar ndaj një dhune të tillë në kthim (shih, Sufi dhe Elmi, cituar më lart, §§ 216 dhe 218. Shih po ashtu, ndër të tjera, LM dhe të tjerët k. Rusisë, nr. 40081/14, 40088/14 dhe 40127/14, § 108, 15 tetor 2015 dhe Mamazhonov k. Rusisë, nr. 17239/13, §§ 132 133, 23 tetor 2014).
(B) Natyra e shqyrtimit të Gjykatës
117. Në rastet lidhur me dëbimin e azilkërkuesve, Gjykata nuk e shqyrton vetë aplikimin aktual për azil ose të verifikojë se si Shtetet i respektojnë detyrimet e tyre sipas Konventës së Gjenevës në lidhje me statusin e refugjatëve. Shqetësimi i saj kryesor është nëse ekzistojnë garanci efektive që mbrojnë kërkuesin kundër dëbimit arbitrar, qoftë direkt apo indirekt, në vendin nga i cili ai ose ajo ka ikur. Në bazë të nenit 1 të Konventës përgjegjësia kryesore për implementimin dhe zbatimin e të drejtave dhe lirive të garantuara e kanë autoritetet kombëtare. Makineria e kërkesës para Gjykatës është degë e sistemeve kombëtare të mbrojtjes së të drejtave të njeriut. Ky karakter është artikuluar në nenet 13 dhe 35 § 1 të Konventës (shih M.S.S. k. Belgjikës dhe Greqisë [GC], nr. 30696/09, §§ 286 287, ECHR 2011). Gjykata duhet të jetë e kënaqur, megjithatë, vlerësimi i bërë nga autoritetet e Shtetit Kontraktues është i përshtatshëm dhe mbështetur mjaftueshëm nga materialet e brendshme, si dhe nga materiale me origjinë nga burime të tjera të besueshme dhe objektive të tilla si, për shembull, shtete të tjera Kontraktuese ose shtete të treta, agjencitë e Kombeve të Bashkuara dhe organizatat me reputacion jo-qeveritar (shih, midis autoriteteve të tjera, NA. k. Mbretërisë së Bashkuar, nr. 25904/07, § 119, 17 korrik 2008).
118. Për më tepër, aty ku kanë ndodhur procedimet e brendshme, nuk është detyrë e Gjykatës të zëvendësojë vlerësimin e saj të fakteve me atë të gjykatave të brendshme dhe, si rregull i përgjithshëm, është detyrë e këtyre gjykatave të vlerësojnë provat para tyre ( shih, midis autoriteteve të tjera, Giuliani dhe Gaggio kundër Italisë [GC], nr 23458/02, §§ 179-80, 24 mars 2011;.... Nizomkhon Dzhurayev kundër Rusisë, nr 31890/11, § 113, 3 tetor 2013 ,... dhe Savriddin Dzhurayev kundër Rusisë, nr 71386/10, § 155, KEDNJ 2013 (ekstrakte) Si parim i përgjithshëm, autoritetet kombëtare janë mirë vendosur për të vlerësuar jo vetëm faktet, por, më në veçanti, besueshmërinë e dëshmitarëve për ata të cilët kanë pasur një mundësi për të parë, dëgjuar dhe vlerësuar sjelljen e individit në fjalë (shih, për shembull, RC k. Suedisë, nr. 41827/07, § 52, 9 mars 2010).
(C) Detyrat procedurale në shqyrtimin e kërkesave për azil
119. Në kuadër të deportimit, Gjykata në raste të ndryshme ka përcaktuar detyrimet e caktuara të Shteteve në lidhje me aspektin procedural të neneve 2 dhe 3 të Konventës (shih, ndër të tjera, Hirsi Jamaa dhe të tjerët kundër. Italisë, cituar më sipër, §198;.. ME k Danimarkës, nr 58363/10, § 51, 8 korrik 2014, dhe Sufi dhe Elmi, cituar më lart, § 214).
120. Në lidhje me barrën e provës, Gjykata konstatoi në Saadi k Italisë (cituar më lart, §§ 129-32;... Shih gjithashtu, ndër të tjera, Ouabour k Belgjikës, nr 26417/10, § 65, 2 qershor 2015 dhe Othman (Abu Qatada) k. Mbretërisë së Bashkuar, nr. 8139/09, § 261, ECHR 2012 (ekstrakte)), se ishte në parim për kërkuesin që të sjellë fakte të mundshme për t’u provuar se nuk ka pasur arsye serioze për të besuar se, nëse masa e ankuar për t’u zbatuar, ai do të ishte i ekspozuar ndaj një rreziku real për t’iu nënshtruar trajtimit në kundërshtim me nenin 3; dhe ku janë paraqitur prova të tilla, ishte detyrë e Qeverisë të largojë çdo dyshim të ngritur prej saj (ibid., § 129). Për të përcaktuar nëse ekziston rreziku i keqtrajtimit, Gjykata duhet të shqyrtojë pasojat e parashikueshme duke dërguar kërkuesin në vendin e destinacionit, duke pasur parasysh situatën e përgjithshme atje dhe rrethanat e tij personale (ibid., § 130). Kur burimet në dispozicion përshkruajnë një situatë të përgjithshme, akuzat specifike të kërkuesit në një rast të veçantë kërkojnë vërtetim nga provat e tjera (ibid., § 131). Në rastet kur një Parashtrues pretendon se ai ose ajo është anëtar i një grupi të ekspozuar në mënyrë sistematike të një praktike keqtrajtimi, Gjykata konsideron se mbrojtja e nenit 3 të Konventës hyn në lojë kur kërkuesi vendos, kur është e nevojshme nga ana e burimeve të lartpërmendura, se ka arsye serioze për të besuar në ekzistencën e praktikave në fjalë dhe në anëtarësimin e tij ose të saj në grup (ibid., § 132).
121. Për sa i përket procedurave të azilit, Gjykata vëren se neni 4 (1) i Direktivës Kualifikimeve (shih paragrafin 48 më lart) parashikon që Shtetet anëtare të Bashkimit Evropian mund të marrin në konsideratë detyrën e kërkuesit të paraqesë sa më shpejt të jetë e mundur të gjithë elementet e nevojshme për të mbështetur kërkesën për mbrojtje ndërkombëtare, dhe se paragrafi 67 i manualit të UNHCR-së (shih paragrafin 53 më lart) thotë si në vijim:
"Është për shqyrtim, kur janë hetuar faktet e rastit, për të konstatuar arsyen ose arsyet për frikën e persekutimit dhe për të vendosur nëse përkufizimi në Konventën e vitit 1951 përputhet në këtë drejtim. Është e qartë se arsyet për persekutim nën këto tituj të ndryshëm shpesh do të mbivendosen. Zakonisht nuk do të jetë më shumë se një element i kombinuar në një person, për shembull, një kundërshtar politik i cili i përket një grupi fetar apo kombëtar, ose të dyja, dhe kombinimi i arsyeve të tilla në personin e tij mund të jenë të përshtatshme në vlerësimin e frikës së tij " .
122. Gjykata gjithashtu vëren se UNHCR, në vëzhgimet e saj të palës së tretë (shih paragrafin 109 më lart), parashtroi se edhe pse barra e provës përgjithësisht mbështetej nga personi që bën pohimin, ka pasur një detyrë të përbashkët mes kërkuesit dhe shqyrtuesit për të konstatuar dhe vlerësuar të gjitha faktet përkatëse; që në përmbushjen e kësaj detyre të përbashkët, vlerësuesit mund, në disa raste, duhet të përdorin të gjitha mjetet në dispozicion të tyre për të provuar provat e nevojshme në mbështetje të aplikimit.
123. Në lidhje me aktivitetet sur place Gjykata ka pranuar se në përgjithësi është shumë e vështirë për të vlerësuar nëse një person është i interesuar në aktivitetin në fjalë, i një kauze politike apo fetare, ose nëse personi është bërë vetëm i përfshirë në mënyrë që të krijojë bazë pas fluturimit (shih, për shembull, AA v. Zvicrës, nr. 58802/12, § 41, 7 janar 2014). Se arsyetimi është në përputhje me Udhëzimet e UNHCR mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare lidhur me Kërkesat e Refugjatëve me Bazë Fenë të 28 prillit 2004, të cilat shteti "se shqetësimet e veçanta të besueshmërisë priren të lindin në lidhje me Sur place pretendimet dhe se një provim rigoroz dhe në thellësi të rrethanave dhe vërtetësinë e konvertimit do të jetë i nevojshëm ... të ashtuquajturat "vetë-shërbime" aktivitete nuk krijojnë një frikë të bazuar nga persekutimi në një terren të Konventës në vendin e paditësit të origjinës, nëse natyra oportuniste e aktiviteteve të tilla do të jetë e qartë për të gjithë, duke përfshirë edhe autoritetet atje, dhe pasoja të rënda negative nuk do të rezultonte nëse personit i janë kthyer "(shih paragrafin 52 më lart). Shih gjithashtu Gjykata ka gjetur në shembullin, Ali Muradi dhe Selma Alieva k. Suedisë(dec.), Nr 11243/13, §§ 44-45, 25 qershor 2013) për këtë qëllim.
124. Për më tepër, Gjykata vëren se në lidhje me një vendosmëri të shkallës së parë të drejtën për mbrojtje ndërkombëtare, GJED, në një gjykim (A, B, C v. Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, cituar më lart), mbajtur, ndër të tjera , se Neni 4 (3) të Direktivës 2004/83 dhe nenin 13 (3) (a) të Direktivës 2005/85 duhej të interpretohet si përjashtim të autoriteteve kompetente kombëtare, në kontekstin e këtij vlerësimi, nga gjetja se deklaratat e kërkuesit për azil i mungonte besueshmëria thjesht për shkak se ankuesi nuk ishte mbështetur në orientimin e tij seksual deklaruar me rastin e parë që ai kishte dhënë për të përcaktuar terrenin për përndjekje (shih paragrafin 51 më lart).
125. Është në parim për personin që kërkon mbrojtje ndërkombëtare në një shtet kontraktues të paraqesë, sa më shpejt të jetë e mundur, kërkesa e tij për azil me arsyet në mbështetje të saj, dhe që të sjell fakte të afta për të provuar se ka arsye serioze për të besuar se dëbimi në vendin e tij ose të saj në shtëpi do të sjellë një rrezik real dhe konkret të ekspozimit në një situatë të rrezikshme për jetën e mbuluar nga neni 2, ose për trajtim në shkelje të nenit 3.
126. Megjithatë, në lidhje me kërkesat për azil në bazë të një rreziku të njohur të përgjithshëm, kur informacioni në lidhje me një rrezik të tillë është lirisht i përcaktuar nga një numër të gjerë të burimeve, të detyrimeve detyrë në Shtetet sipas neneve 2 dhe 3 të Konventës në përjashtimin raste që kërkojnë që autoritetet të kryejnë një vlerësim të atij rrezikut të lëvizjes së tyre (shih, për shembull, Hirsi Jamaa dhe të tjerë k. Italisë [GC], cituar më lart, §§ 131-133, dhe MSS v. Belgjikës dhe Greqisë [ GC], cituar më lart, § 366).
127. Në të kundërt, në lidhje me kërkesat për azil në bazë të një rreziku individual, duhet të jetë për personin që kërkon azil dhe që mbështetet arsyetimin e tij në këtë rrezik. Prandaj, në qoftë se një kërkues nuk zgjedh të mbështetet ose të zbulojë arsyetimin e veçantë individual për azil qëllimisht u përmbahet qoftë besimet fetare ose politike, orientimin seksual apo arsye të tjera, shteti në fjalë nuk mund të zbulojë këtë arsye vetë. Megjithatë, duke marrë parasysh natyrën absolute të të drejtave të garantuara me nenet 2 dhe 3 të Konventës, dhe duke pasur parasysh pozitën e ndjeshmërisë që azilkërkuesit shpesh e gjejnë veten, në qoftë se një shtet kontraktues është vënë në dijeni të fakteve, në lidhje me një individ të caktuar, që mund të ekspozohet ndaj rrezikut të keqtrajtimit në kundërshtim me dispozitat në fjalë pas kthimit në vendin në fjalë, obligimet në detyrë në shtetet sipas neneve 2 dhe 3 të Konventës kërkojnë që autoritetet të kryejnë një vlerësim të rrezikut në rast lëvizje. Kjo vlen në veçanti për situata ku autoritetet kombëtare janë bërë të vetëdijshme për faktin se azilkërkuesi mund të jetë një anëtar i një grupi të ekspozuar në mënyrë sistematike me një praktikë të keqtrajtimit dhe ka arsye serioze për të besuar në ekzistencën e praktikës në fjalë dhe në anëtarësimin e tij ose të saj të grupit në fjalë (shih paragrafin 120 më lart).
3. Zbatimi i parimeve për çështjen në fjalë
128. Në zbatim të parimeve të mësipërme për rastin konkret, Gjykata konstaton se është e përshtatshme të ndajë shqyrtimin e çështjes në dy pjesë: e para, aktivitetet politike të kërkuesit në Iran; dhe së dyti konvertimi i tij në të krishterë në Suedi.
(a) veprimtaritë politike e ankuesit
i. Situata e përgjithshme në Iran
129. Ankuesi nuk pretendon se rrethanat e përgjithshme të siguruara në Iran do të parandalojnë rikthimin e tij në atë vend. Për më tepër, Gjykata vëren se gjendja e përgjithshme e dhunës normalisht në vetvete nuk do të të sjellë një shkelje të nenit 3 në rast të një dëbimi në vendin në fjalë (shih HLR k. Francës, 29 prill 1997, §41, Raportet 1997 III ). Megjithatë, Gjykata nuk e ka përjashtuar mundësinë se gjendja e përgjithshme e dhunës në vendin e destinacionit mund të jetë e një niveli të mjaftueshëm të intensitetit për të sjellë se çdo largim i tij domosdoshmërisht do të shkelte Nenin 3 të Konventës. Megjithatë, Gjykata e miraton një qasje të tillë vetëm në rastet më ekstreme të dhunës së përgjithshme, ku ekziston rreziku i vërtetë i keqtrajtimit thjesht sepse individi në fjalë është ekspozuar ndaj një dhune në atë vend (shih Sufi dhe Elmi, cituar më lart, § 218 dhe NA. k. Mbretërisë së Bashkuar, cituar më lart, § 115).
130. Në rastin konkret, duke qenë të vetëdijshëm për raportet e shkeljeve të rënda të të drejtave të njeriut në Iran, (shih paragrafët 55-58 më lart), Gjykata nuk i gjen të jenë të një natyre të tillë që të tregojë, më vete, që nuk do të jetë një shkelje të Konventës nëse kërkuesi kthehet në atë vend (shih gjithashtu, SF dhe të tjerët k. Suedisë, nr. 52077/10, § 64, 15 maj 2012). Gjykata në këtë mënyrë do të vazhdojë të verifikojë nëse gjendja personale e kërkuesit është e tillë që kthimi i tij në Iran do të shkelë nenet 2 dhe 3 të Konventës.
ii. Rrethanat e veçanta të gjendjes së ankuesit
131. Gjykata vëren se kërkuesi ka dhënë dëshmi në prani të avokatit të tij dhe një përkthyesi gjatë një interviste dy-orëshe para Bordit të Migracionit më 24 mars 2010 dhe para Gjykatës Migracionit më 16 shkurt 2011. Rasti i tij është shqyrtuar në themel nga dy organet dhe apelimi i tij që iu refuzua nga Gjykata e Migracionit e Apelit.
132. Nga të dhënat mund të shihet se edhe Bordi i Migracionit dhe Gjykata e Migracionit morën parasysh se që nga viti 2007, ankuesi kishte punuar me individë, lidhur me universitete të ndryshme, të cilët ishin të njohur për kundërshtimin ndaj regjimit. Ai kishte punuar kryesisht për krijimin dhe publikimin e faqeve të web-it. Kompjuteri i tij është marrë në lokalet e tij të biznesit, ndërsa ai ishte në burg në Shtator/Tetor 2009. Materiali ishte kritik ndaj regjimit dhe ishte i ruajtur në kompjuterin e tij. Ndërsa ai nuk e kishte kritikuar personalisht regjimin, presidentin Ahmadinexhad, apo udhëheqësit më të lartë, ankuesi kishte vizituar disa faqe të internetit dhe kishte marrë karikatura me anë të e-mailit. Prandaj, sipas mendimit të ankuesit, nuk kishte prova të mjaftueshme për të provuar se ai ishte një kundërshtar i sistemit. Ishte pothuajse i njëjti material i ngjashëm me atë që ai kishte pasur në kompjuterin e tij në vitin 2007. Autoritetet vendase konstatuan se informacioni në lidhje me aktivitetet politike të ankuesit ishin të paqartë dhe i mungonin detaje. Për më tepër, ai nuk e kishte theksuar ose vërtetuar ekzistencën e ndonjë faqe Web-i gjoja të krijuara prej tij për një periudhë prej dy vjetësh. Ata gjithashtu e konstatuan të jashtëzakonshëm faktin se ankuesi kishte qenë në gjendje të vazhdojë të botojë materiale kritike të regjimit nga viti 2007 deri në zgjedhjet në vitin 2009, në qoftë se vërtet autoritetet iraniane kishin qenë në dijeni të aktiviteteve të tij në vitin 2007.
133. Autoritetet vendore gjithashtu morën parasysh faktin se ankuesi ishte arrestuar për 24 orë në prill 2007.
134. Ata nuk e vunë në dyshim faktin që, një ditë para zgjedhjeve më 12 qershor 2009, kërkuesi dhe miqtë e tij ishin arrestuar, marrë në pyetje dhe ndaluar në qendrën e votimit brenda natës.
135. Ata gjithashtu konstatuan se ankuesi kishte marrë pjesë në një demonstratë dhe ishte arrestuar dhe burgosur përsëri në shtator 2009 për njëzet ditë dhe ishte keqtrajtuar, dhe se ai ishte sjellë para Gjykatës Revolucionare në tetor 2009, e cila më pas e kishte lëshuar.
136. Autoritetet vendore më tej morën parasysh faktin se ankuesi kishte paraqitur një fletë thirrje origjinale të paraqitur më 2 nëntor 2009 para Gjykatës Revolucionare. Ata gjetën, megjithatë, se fletëthirrja nuk ka mundur në vetvete të mbështesë një nevojë për mbrojtje. Ajo ishte thjesht një fletë thirrje dhe nuk ka pasur arsye e të dhëna se pse ankuesi duhej të paraqitej.
137. Bërja e një vlerësimi të përgjithshëm, autoritetet kombëtare konstatuan që aktivitetet politike në të cilat kërkuesi ka qenë i angazhuar në Iran mund të konsiderohet të ketë ndodhur në një nivel të ulët, e cila u mbështet nga fakti se që nga viti 2009 ankuesi nuk kishte marrë ndonjë fletëparaqitje të re nga Gjykata Revolucionare dhe se asnjë prej anëtarëve të familjes së kërkuesit e mbetur në Iran nuk i ishte nënshtruar ndonjë hakmarrjeje nga autoritetet iraniane.
138. Në këto rrethana, Gjykata nuk është e bindur nga pretendimi i ankuesit se autoritetet suedeze kanë dështuar të marrin në mënyrë të rregullt në konsideratë keqtrajtimin, ndalimin e tij njëzet ditësh në shtator 2009, përshkrimin e tij të hollësishëm të seancës para Gjykatës Revolucionare në tetor të vitit 2009 apo faktin se ai kishte paraqitur thirrjen origjinale të ri-shfaqur në 2 nëntor 2009.
139. Nuk ka ndonjë dëshmi në këtë rast të tregojë se autoritetet suedeze nuk e kanë marrë parasysh në mënyrë të rregullt rrezikun e paraburgimit në aeroport kur vlerësohet globalisht rreziku i ballafaquar nga kërkuesi.
140. Gjykata konstaton se nuk mund të përcaktohet nëse procedurat para autoriteteve suedeze ishin të pamjaftueshme dhe të mbështetura sa duhet nga ana materiale vendase ose nga burime të tjera të besueshme dhe objektive.
141. Për më tepër, dhe për sa i përket vlerësimit të rrezikut, nuk ka prova për të mbështetur pretendimin se autoritetet suedeze ishin të gabuara në përfundimin se kërkuesi nuk ishte një aktivist i profilit të lartë apo kundërshtar politik. Rasti është i dallueshëm, ndër të tjera, S.F. dhe të tjerë kundër Suedisë (cituar më lart), në të cilin kërkuesi ka qenë i përfshirë në veprimtari të gjera politike dhe është vendosur nën vëzhgim nga regjimi iranian. K.K. k. Francës (. Nr 18913/11, 10 tetor 2013), në të cilin kërkuesi ka qenë një ish-anëtar i shërbimeve të inteligjencës iraniane; dhe R.C. k. Suedisë (cituar më lart), i cili, ndër të tjera, kishte të bënte me rrezikun e paraburgimit në aeroport pas kthimit.
142. Së fundi, bazuar në pretendimet e kërkuesit para Dhomës së Madhe se autoritetet iraniane mund ta identifikojnë ankuesin nga vendimi i Dhomës dhe do të jenë në gjendje ta bëjnë këtë edhe në të ardhmen nga vendimi i Dhomës së Madhe, Gjykata thekson se kërkuesit i është dhënë anonimati kur kërkesa e tij, bazuar në Rregulli 39, është miratuar në tetor të vitit 2011 dhe se, në bazë të materialit para Gjykatës, nuk ka indikacione të fuqishme të një rreziku të identifikimit (shih, nga ana tjetër, SF dhe të tjerët k. Suedisë, cituar më lart, § § 67-70, dhe NA. k. Mbretërisë së Bashkuar, cituar më lart, §143).
143. Ai vijon se nenet 2 dhe 3 të Konventës nuk do të shkelen për shkak të kaluarës politike të kërkuesit në Iran, nëse ai do të dëbohet nga ky vend.
(B) Konvertimi i kërkuesit
144. Në rastin konkret, autoritetet suedeze u përballën me një sur place konvertim. Fillimisht, ata, kishin për të vlerësuar nëse konvertimi i ankuesit ishte i vërtetë dhe kishte arritur një nivel të caktuar të forcës bindëse, seriozitetin, kohezionin dhe rëndësinë (shih, ndër të tjera, SAS k. Francës [GC], nr. 43835/11, § 55, 1 Korrik 2014;.... Eweida dhe të tjerë kundër Mbretërisë së Bashkuar, nr 48420/10, 59842/10, 51671/10 dhe 36516/10, § 81, KEDNJ 2013, dhe Bayatyan k. Armenisë [GC], nr 23459 / 03, § 110, ECHR 2011), përpara se të vlerësohej nëse ankuesi ishte në rrezik të trajtimit në kundërshtim me nenin 2 dhe 3 të Konventës mbi kthimin e tij në Iran.
145. Gjykata vëren se, në bazë të Qeverisë Suedeze (shih paragrafin 104 më lart), në rastet e azilit, autoritetet suedeze në përgjithësi ndjekin manualin e UNCHR dhe Udhëzimet e UNHCR-së mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare lidhur me Kërkesat e Refugjatëve me bazë Fenë për të bërë një vlerësim individual nëse një i huaj ka treguar bindshëm se sur place për dënimin e tij ose është e vërtetë në kuptimin që është bazuar në bindjen e vërtetë fetare personale. Kjo përfshin një vlerësim të rrethanave në të cilat konvertimi ndodh dhe nëse paditësi mund të jetojë si një i konvertuar pas kthimit në vendin e origjinës. Për më tepër, më 12 nëntor 2012 Drejtori i Përgjithshëm suedez për Çështjet Ligjore në Bordin e Migrimit ka lëshuar një "qëndrim të përgjithshëm ligjor" (shih paragrafin 46 më lart) me bazë fenë për azil, duke përfshirë kthimin, në bazë të një vendimi nga Gjykata e Migracionit e Apelit (MIG 2011: 29)., Udhëzimet e UNHCR-së dhe vendimi i GJED-së në Bundesrepublik Deutschland k Y (C-71/11) dhe Z (C-99/11), 5 shtator 2012. Sipas situatës ligjore, besueshmëria e konvertimit duhet të vlerësohet me kujdes në mënyrë që të përcaktohet nëse një konvertim i vërtetë ka ndodhur. Një person i cili ka pësuar një ndryshim të vërtetë të besimit ose që rrezikon t’i jepet një besim i ri fetar dhe për këtë arsye rrezikon persekutimin nuk duhet të jetë i detyruar për të fshehur besimin e tij ose të saj vetëm për t iu shmangur persekutimit. Përveç kësaj, më 10 qershor 2013 Drejtori i Përgjithshëm për Çështje Ligjore ka lëshuar një "qëndrim të përgjithshëm ligjor" (shih paragrafin 47 më lart), në lidhje me metodologjinë për vlerësimin e besueshmërisë dhe besueshmërinë e kërkesave për mbrojtje ndërkombëtare në bazë të, ndër të tjera, vlerësimit nga UNHCR në raportin e saj "Përtej vërtetësisë: vlerësimi i Kredibilitetit në sistemet e azilit të BE-së" të majit 2013.
146. Në procedurën fillestare për azil, para Bordit të Migracionit, ankuesi nuk dëshiroi të mbështetej në konvertimin e tij. Çështja u referua nga Bordi i Migracionit, por ankuesi shpjegoi se ai e konsideronte fenë e tij një çështje private dhe "nuk do të shfrytëzojë besimin e tij të ri e të vlefshëm si një mjet për blerjen e azilit". Në atë kohë ai vlerësoi se nuk ka qenë i pajisur me mbrojtje ligjore e mbështetje për të kuptuar rrezikun e lidhur me konvertimin e tij.
147. Gjykata vëren se ankuesi kishte jetuar pothuajse të gjithë jetën e tij në Iran, flet anglisht mirë (shih paragrafin 97 më lart) dhe kishte përvojë në kompjuter, në faqet e Web-it dhe internet. Ai ishte gjithashtu është një kritik i regjimit. Prandaj është e vështirë të pranosh se nuk do të ishte bërë i vetëdijshëm për rrezikun për të konvertuarit në Iran vetë ose nëpërmjet kongregacionit në kishë, ku ai u pagëzua menjëherë pas mbërritjes në Suedi, ose nëpërmjet pastorit i cili e pajisi me deklarimin e datës 15 mars 2010 që iu dorëzua Bordit të Migracionit. As gjykata nuk është e bindur se ankuesit nuk i është dhënë këshilla e mjaftueshme ligjore dhe mbështetja për të kuptuar rrezikun lidhur me konvertimin e tij. Ajo vëren se kërkuesi nuk u ankua kurrë lidhur me këto çështje në proceset vendase. Për më tepër, gjatë seancës para Bordit të Migracionit më 24 mars 2010, zyrtari ka ndërprerë takimin në mënyrë që kërkuesi të bisedojë me avokatin e tij në këtë pikë të veçantë. Ankuesi deklaroi se konvertimi i tij ishte një çështje private, por kjo nuk duket t’a ketë penguar të flasë për fenë e tij (shih paragrafin 13 më lart). Për më tepër, në ankesën e tij në Gjykatën e Migracionit kërkuesi nuk mbështetet në konvertimin e tij si arsye për azil, dhe ka dorëzuar certifikatën pagëzimin të 31 janarit 2010, duke shpjeguar se arsyeja pse ai nuk kishte dashur fillimisht të mbështetej në konvertimin e tij ishte se ai nuk do të nënvlerësojë seriozitetin e bindjeve të tij. Përveç kësaj, para Gjykatës së Migracionit më 16 shkurt 2011, edhe pse ka deklaruar përsëri se nuk dëshiron të mbështetet në konvertimin e tij si një arsye për azil, ai u shpreh se "do t i shkaktojë probleme pas kthimit" .
148. Duke u kthyer tek autoritetet suedeze, më 24 mars 2010 ata u bënë të vetëdijshëm se nuk ishte një çështje e konvertimit të kërkuesit sur place, kur Bordi i Migracionit zhvilloi një intervistë dëgjimore me të, në prani të avokatit të tij dhe një përkthyesi. Më konkretisht, Bordi u bë i vetëdijshëm për këtë, sepse parashtruesi dorëzoi deklaratën e 15 marsit 2010 nga një pastor i kongregacionin të tij që vërteton se kërkuesi kishte qenë një anëtar që prej dhjetorit të vitit 2009 dhe është pagëzuar. Zyrtari i Bordit të Migracionit mori në pyetje ankuesin në mënyrë aktive në lidhje me konvertimin e tij dhe e inkurajoi atë dhe mbrojtësin e tij të diskutojnë për këtë dhe më pas mësoi se kërkuesi nuk dëshiron të mbështetet tek konvertimi si arsye për azil (shih paragrafin 13 më lart).
149. Më 29 prill 2010, Bordi i Migracionit hodhi poshtë kërkesën e ankuesit për azil. Si për konvertimin e kërkuesit në të krishterë, Bordi i Migracionit vendosi se certifikata nga pastori i asamblesë mund të konsiderohet vetëm si një lutje ndaj Bordit të Migracionit për t’i dhënë ankuesit azil. Ai vuri në dukje se ankuesi nuk kishte dashur fillimisht të përdorë kthimin e tij si arsye për azil duke deklaruar se besimi i tij i ri ishte një çështje private. Ai arriti në përfundimin se për të ndjekur besimin e tij nuk kishte një arsye bindëse për të besuar se ai do të rrezikonte persekutimin pas kthimit dhe se ai nuk kishte treguar se kishte nevojë për mbrojtje në Suedi për këtë arsye.
150. Prandaj, pavarësisht nga fakti se kërkuesi nuk dëshiron të mbështetet në konvertimin e tij, Bordi Migracionit megjithatë ka bërë një vlerësim të rrezikut që mund të hasë mbi këtë bazë pas kthimit të tij në Iran.
151. Në ankesën e tij në Gjykatën e Migracionit ankuesi u mbështet në konvertimin e tij dhe shpjegoi se pse ai nuk kishte dashur më parë të mbështetej në të.
152. Gjatë seancës dëgjimore para Gjykatës së Migracionit, ankuesi ka vendosur që të mos mbështetet në konvertimin e tij si arsye për azil, por shtoi se "kjo, natyrisht që do të shkaktojë probleme pas kthimit". Pikëpamjet e Bordit të Migracionit u dëgjuan gjithashtu. Ajo nuk e ka vënë në dyshim faktin se ankuesi, në atë kohë, ushtronte besimin e krishterë, por nuk konstatoi nëse ky fakt në vetvete ishte i mjaftueshëm për të që të konsiderohej në nevojë për mbrojtje. Ajo iu referua Shënimit të Udhëzimeve Operacionale të Zyrës kryesore britanike të janarit 2009.
153. Megjithatë, Gjykata e Migracionit nuk e konsideroi më tej pyetjen në lidhje me konvertimin e kërkuesit, mënyrën se si ai manifeston besimin e tij të krishterë në Suedi në atë kohë, si ai synoi ta tregojë në Iran, nëse urdhri i largimit ishte për t’u ekzekutuar, ose rreth çfarë "problemesh" mund të shkaktojë konvertimi pas kthimit. Në vendimin e datës 9 Mars 2011 të rrëzimit të kërkesës për apel, Gjykata e Migracionit vërejti se kërkuesi nuk u mbështet në pikëpamjet e tij fetare, si arsye të persekutimit. Prandaj, Gjykata e Migracionit nuk ka kryer një vlerësim të rrezikut që ankuesi mund të hasë, si rezultat të konvertimit të tij, pas kthimit në Iran.
154. Në kërkesën e tij për leje për të apeluar në Gjykatën e Migracionit të Apelit, ankuesi pretendoi se ai ishte bazuar në konvertimin e tij në Gjykatën e Migracionit. Për më tepër, ai pohoi se frika e tij është rritur pasi konvertimi ishte bërë i njohur për autoritetet iraniane. Këto parashtresa janë konsideruar jo të mjaftueshme për leje për të apeluar dhe Gjykata e Apelit e Migracionit për këtë arsye ka refuzuar kërkesën e ankuesit për këtë qëllim më 8 qershor 2011 pas së cilës urdhri i largimit u bë i ekzekutueshëm.
155. Më 6 korrik 2011, kërkuesi ka kërkuar që Bordi i Migracionit të pezullojë ekzekutimin e urdhrit të largimit. Ai u mbështet në konvertimin e tij. Kërkesa e tij u refuzua nga Bordi i Migracionit dhe Gjykata e Migracionit, e cila gjeti se konvertimi nuk mund të konsiderohet si një "rrethanë e re", që mund të justifikojë një rishqyrtim të rastit të tij. Më 17 nëntor 2011, Gjykata e Migracionit e Apelit e refuzoi apelin e tij.
156. Kështu, pavarësisht të qenit i vetëdijshëm se ankuesi ishte i konvertuar nga Mysliman në të krishterë në Suedi dhe për këtë arsye ai i përket një grupi personash të cilët, në varësi të faktorëve të ndryshëm, mund të jenë në rrezik të trajtimit në kundërshtim me nenet 2 dhe 3 të Konventës me kthimin në Iran, Bordi i Migracionit dhe Gjykata e Migracionit, për shkak të faktit se kërkuesi kishte pranuar të kërkojë kthimin si arsye për azil, nuk ka kryer një ekzaminim të plotë të konvertimit të ankuesit, seriozitetin e besimit të tij , mënyrën se si ai shfaqi besimin e tij të krishterë në Suedi, dhe se ai ka për qëllim ta tregojë atë në Iran, nëse urdhri i largimit ishte për t’u ekzekutuar. Për më tepër, në rihapjen e procedurave konvertimi nuk u konsiderua si një "rrethanë e re", e cila mund të justifikojë rishqyrtimin e rastit të tij. Autoritetet suedeze për këtë arsye nuk bënë një vlerësim të rrezikut që ankuesi mund të hasë, si rezultat i konvertimit të tij, pas kthimit në Iran. Duke pasur parasysh natyrën absolute të neneve 2 dhe 3 të Konventës, edhe pse, është e vështirë që individi në fjalë të heqë dorë nga mbrojtja e ofruar në përputhje me to. Prandaj vijon se, pavarësisht sjelljes së kërkuesit, autoritetet kompetente kombëtare kanë një detyrim për të vlerësuar, me anë të mocionit të tyre, çdo gjë që sjell në vëmendjen e tyre para se të marrë një vendim për largimin e tij në Iran (shih paragrafin 127 më lart).
157. Për më tepër, para Dhomës së Madhe ankuesi ka dorëzuar dokumente të ndryshme të cilat nuk janë paraqitur tek autoritetet kombëtare, për shembull, deklarata e tij me shkrim e datës 13 shtator 2014 (rreth konvertimit të tij, mënyrën se si ai aktualisht shfaq besimin e tij të krishterë në Suedi dhe se si ai ka për qëllim t’a tregojë në Iran, nëse urdhri i largimit është ekzekutuar), dhe deklarata me shkrim e 15 shtatorit 2014 nga ish-pastori në kishën e kërkuesit (shih më lart §§ 96-97). Nën dritën e materialit të paraqitur para Gjykatës dhe materialeve të paraqitur më parë nga kërkuesi para autoriteteve nacionale, Gjykata konstaton se kërkuesi ka prezantuar në mënyrë të mjaftueshme se kërkesa e tij për azil në bazë të meritave të tij të konvertimit meriton një vlerësim nga autoritetet kombëtare. Kjo është përgjegjësi e autoriteteve vendore për të marrë këtë material në konsideratë, si dhe çdo zhvillim të mëtejshëm në lidhje me situatën e përgjithshme në Iran dhe rrethanat e veçanta të gjendjes së ankuesit.
158. Ajo vijon se do të jetë shkelje e nenit 2 dhe 3 të Konventës nëse ankuesi kthehet në Iran, pa një vlerësim ex nunc nga autoritetet suedeze lidhur me pasojat e konvertimit të tij.
III. ZBATIMI I NENIT 41 TË KONVENTËS
159. Neni 41 i Konventës parashikon:
"Kur Gjykata konstaton se ka pasur një shkelje të Konventës ose të protokolleve të saj, dhe nëse e drejta e brendshme e Palës së Lartë Kontraktuese lejon të bëhet vetëm një ndreqje e pjesshme, Gjykata, nëse është e nevojshme, i akordon shpërblim të drejtë palës së dëmtuar. "
A. Dëmi
160. Ankuesi nuk ka bërë asnjë pretendim lidhur me dëmin jo pasuror. Prandaj, Gjykata nuk jep vlerësim lidhur me këtë. Në çdo rast, Gjykata vlerëson se përfundimi i tij lidhur me këtë vendim përbën në vetvete dëmshpërblimin e drejtë të mjaftueshëm për çdo dëm jo material pësuar nga ankuesi (shih, për këtë qëllim, Tarakhel k. Zvicrës [GC], nr. 29217/12 , § 137, ECHR 2014 (ekstrakte); Beldjoudi k. Francës, 26 mars 1992, §§ 79 dhe 86, Seria A nr 234-A;... M. dhe të tjerë kundër Bullgarisë, nr 41416/08, §§ 105. dhe 143, 26 korrik 2011;.. dhe Nizamov dhe të tjerë kundër Rusisë, nr 22636/13, 24034/13, 24334/13 dhe 24528/13, § 50, 7 maj 2014).
161. Para Dhomës, ankuesi bëri një kërkesë në lidhje me dëmin financiar për humbjen e pretenduar të të ardhurave si një projektues webi me 19.000 Kroner suedeze (SEK) në muaj nga 9 mars 2011, derisa ti jepet azili.
162. Qeveria vlerëson se ky pretendim duhet të refuzohet pasi ankuesi ka dështuar në vendosjen e një dëmi material dhe se ka një lidhje shkakësore midis konstatimit të shkeljes dhe dëmit të pretenduar financiar.
163. Gjykata përsërit se ajo është në gjendje të bëjë vlerësime me mënyrën e shpërblimit të drejtë e parashikuar në nenin 41, ku humbja ose dëmtimi mbi të cilat është bazuar kërkesa është shkaktuar për shkak të shkeljes së gjetur, por se shtetit nuk i kërkohet të bëjë harxhime që nuk i takojnë (shih Saadi k. Italisë [GC], cituar më lart, § 186).
164. Ankuesi nuk ka vërtetuar në asnjë mënyrë humbje të të ardhurave. Për më tepër, duke pasur parasysh gjetjet e gjykatave në rastin konkret, se do të kishte shkelje të neneve 2 dhe 3 të Konventës nëse ankuesi do të kthehet në Iran, pa një vlerësim të duhur ex nunc nga autoritetet suedeze të pasojave të konvertimit të tij fetar, ai nuk sheh asnjë lidhje shkakësore midis shkeljes me kusht dhe dëmit material të pretenduar nga ankuesi.
B. Kostot dhe shpenzimet
165. Ankuesi pretendoi 67,175 Euro (EUR) duke përfshirë tatimin mbi vlerën e shtuar (TVSH) për kostot dhe shpenzimet, të cilat përbëhen:
1) 1,415 EUR për tarifat e avokatit të shkaktuara në procedurën para Dhomës, të barabartë me 8.4 orë në një normë për orë prej 1.205 SEK (TVSH);
2) 42.683 EUR për tarifat e avokatëve të shkaktuara në procedurën para Dhomës së Madhe, të barabartë me 311 orë të tëra në një normë për orë prej 134,05 EUR (pa TVSH) dhe 7 orë në një normë për orë prej 136 EUR;
3) 9860 euro për shpenzimet e udhëtimit dhe një pagesë për shpenzimet e bëra nga avokati i tij në tre pjesë në seancë para Dhomës së Madhe, duke përfshirë faturat e hotelit për dy netë (1,190 euro) dhe lejimi për bagazhe të tepërta (235 EUR);
4) 319 EUR për shpenzimet që lidhen me një takim ndërmjet kërkuesit dhe avokatit të tij;
5) 12.898 euro, e barabartë me 25% TVSH-së në pikat 2) dhe 3).
166. Qeveria nuk e ka vënë në dyshim normën për orë të marra nga ankuesi që i përgjigjet tarifës së përgjithshme suedeze për orë lidhur me ndihmën juridike, por ata zbuluan se numri i orëve të faturuara para Dhomës së Madhe është i tepërt në lidhje me lëndën dhe kompleksitetin e rastit. Ata konsideruan se një sasi që korrespondon me 120 orë do të jetë e arsyeshme, kështu afërsisht EUR 16.231 (pa TVSH). Për më tepër, Qeveria përcakton se shpenzimet e udhëtimit dhe shpenzimet ishin të tepërta.
167. Sipas jurisprudencës së Gjykatës, një ankues ka të drejtën e rimbursimit të kostove dhe shpenzimeve vetëm në masën që ajo ka treguar se këto ishin vërtet të nevojshme të paguara dhe janë të arsyeshme.
168. Në lidhje me tarifat e avokatit, si para Dhomës dhe Dhomës së Madhe, Gjykata mund të pranojë një normë për orë siç pretendohet nga ankuesi. Në rastin në fjalë, duke pasur parasysh dokumentet në pronësi të tij dhe kriteret e mësipërme, Gjykata çmon të arsyeshme të caktojë shumën prej 25,000 EUR përfshirë TVSH-në (shih, për shembull, Soderman k. Suedisë [GC], nr. 5786 / 08, § 125, ECHR 2013;. Tarakhel k Zvicrës, cituar më lart, § 142;.. X dhe të tjerë kundër Austrisë [GC], nr 19010/07, § 163, ECHR 2013;. Nada k. Zvicrës [GC], . nr 10593/08, § 245, KEDNJ 2012, dhe Al-Jedda kundër Mbretërisë së Bashkuar [GC], nr 27021/08, § 117, KEDNJ 2011)...
169. Duke iu kthyer kostove dhe shpenzimeve të tjera para Dhomës së Madhe, Gjykata është e mendimit se ato ishin në të vërtetë të nevojshme të paguheshin, dhe të arsyeshme.
170. Në përfundim, Gjykata i jep ankuesit shumën prej 37.644 euro përfshirë TVSH-në kosto dhe shpenzime. Kjo shumë përfshin shumën e dhënë si ndihmë ligjore nga Gjykata, përkatësisht 3.902 euro. Shuma e mbetur, prej EUR 33.742 duhet të paguhet nga shteti i paditur.
C. Interesi i munguar
171. Gjykata çmon të nevojshme se interesi i mospagimit duhet të bazohet në normën marzhinale të huadhënies të Bankës Qendrore Europiane, së cilës duhet t’i shtohen tre për qind.
PËR KËTO ARSYE, GJYKATA,
1. Rrëzon, me gjashtëmbëdhjetë vota pro kundër një, kërkesёn e qeverisë për të hequr çështjen nga lista e çështjeve.
2. Vendos, njëzëri, se nuk ka shkelje të neneve 2 dhe 3 të Konventës, për shkak të kaluarës politike të ankuesit në Iran, nëse ai do të të dërgohet në atë vend;
3. Vendos, njëzëri, se ka shkelje të neneve 2 dhe 3 të Konventës nëse ankuesi do të kthehet në Iran, pa një vlerësim ex nunc të autoriteteve suedeze mbi pasojat e konvertimit të tij fetar;
4. Vendos, njëzëri,
(A) se shteti i paditur duhet t’i paguajë ankuesit, brenda tre muajsh, 33.742 euro (tridhjetë e tre mijë e shtatëqind e dyzet e dy euro), plus çdo taksë që mund të jetë në ngarkim të kërkuesit, në lidhje me kostot dhe shpenzimet, që do të konvertohet në monedhën e shtetit të paditur në normën e zbatueshme në datën e shlyerjes.
(B) që nga skadimi i afatit prej tre muaj i përmendur më lart deri në vendosjen e interesit të thjeshtë do të paguhet mbi shumat e mësipërme në një normë të barabartë me normën marzhinale të huadhënies të Bankës Qendrore Europiane gjatë periudhës së mospagimit, plus tre për qind;
5. Rrëzon, njëzëri, pjesën tjetër të pretendimit të ankuesit për shpërblimin e drejtë.
Bërë në anglisht dhe frëngjisht, dhe është dërguar për seancë publike në ndërtesën e të Drejtave të Njeriut, Strasbourg, më 23 mars 2016.
Johan Callewaert Guido Raimondi
Zëvendës KancelarKryetar
Në përputhje me nenin 45 § 2 të Konventës dhe Rregullën 74 § 2 të Rregullores së Gjykatës, opinionet e mëposhtme të veçanta i janë bashkëngjitur këtij vendimi:
(A) Opinioni alternativ i gjyqtarit Bianku;
(B) Mendimi i gjyqtarit Jäderblom pjesërisht alternativ, pjesërisht mospajtues në lidhje me pjesën 1 nga gjykatësi Spano;
(C) mendimi i veçantë i gjyqtarit Sajo;
(D) Mendimi i veçantë, i bashkuar i gjyqtareve Ziemele, De Gaetano, Pinto de Albuquerque dhe Ëojtyczek.
G.R.A.
J.C.
OPINION ALTERNATIV I GJYQTARIT BIANKU
Unë pajtohem me konstatimin e shkeljes në këtë rast. Megjithatë unë do të doja të shtoj vërejtjet e mëposhtme.
Vendimi i sotëm konfirmon saktësisht qëndrimin e Gjykatës në paragrafin 115, duke nënvizuar se kërkohet "[një] vlerësim i plotë dhe ex nunc aty ku është e nevojshme për të marrë në konsideratë informacionin që ka dalë në dritë pas marrjes së vendimit të formës së prerë nga autoritetet vendase". Kjo ka qenë një qasje e vazhdueshme e Gjykatës në lidhje sidomos me rastet e dëbimit, në mënyrë që të bëjë mbrojtjen praktike dhe efektive.
Unë e konsideroj të nevojshme të kujtojmë se Gjykata ka vendosur parimet përkatëse për vlerësimin e rrezikut të keqtrajtimit në vendimin Cruz Varas dhe të tjerë k. Suedisë (20 mars 1991, §§ 74-76 dhe 83, Seria A nr. 201), dhe ka sqaruar dhe konsoliduar më tej këto parime në Vilvarajah dhe të tjerë k. Mbretërisë së Bashkuar (30 tetor 1991, §§ 107-108, Seria A nr. 215).
Prandaj është e qartë, deri sa këto 1991 vendime, që për qëllime të analizës së vlerësimit të riskut sipas nenit 3 të Konventës, qasja e analizës ex nunc është përdorur nga Gjykata në lidhje me zhvillimet në vendin e destinacionit dhe për zhvillimin e situatave të vetë ankuesve, ndërkohë që në vendin ku ata kanë kërkuar azil - të ashtuquajturat aktivitete sur place (shih. SF dhe të tjerë kundër Suedisë, nr 52077/10, §§ 68-71, 15 Maj 2012.)[1]. Vendimi i sotëm është një konfirmim i aplikimit të analizës së ex nunc lidhur me rikthimin si dhe zhvillimit të aktiviteteve Sur place .
Paragrafi 156 i vendimit pohon se "pavarësisht sjelljes së ankuesit, autoritetet kompetente kombëtare kanë detyrim për të vlerësuar, për mocionin e tyre, çdo gjë që sillet në vëmendjen e tyre para marrjes së vendimit për largimin në Iran" (theksim i shtuar) .
Unë vetëm dëshiroj të theksoj se kjo duhet të ketë qenë e qartë për autoritetet kombëtare, pasi për më shumë se njëzet vjet tani ata kanë pasur një detyrim të tillë procedural. Në pikëpamje të qasjes së qëndrueshme të analizës ex nunc të marra në Strasburg, të përdorura nga gjykatat kombëtare për shumë vite në vlerësimin e rrezikut[2], dhe tani kodifikimit në nivel të BE-së[3] , do të kisha preferuar, nëse gjykimi i sotëm do të kishte vendosur në mënyrë të qartë se, për shkak të mungesës së vlerësimit ex nunc të rrezikut, e kombinuar me një hetim ex proprio motu dhe analizën e materialit nga autoritetet Suedeze (shih Vilvarajah dhe të tjerë, cituar më lart, § 107[4]) , kjo e fundit nuk e kishte kryer një vlerësim në përputhje me situatën e ankuesit në nenin 3. Unë besoj se vetëm një vlerësim në nivel kombëtar që është në përputhje me nenin 3, siç është vendosur nga Gjykata, do të reduktojë gradualisht nevojën e Strasburgut që të ndërhyjë dhe për të vazhduar vetë me një analizë ex nunc të situatave zhvilluese të vazhdueshme dhe të vështira në një fazë të dytë.
MENDIMI PJESËRISHT ALTERNATIV, PJESËRISHT MOSPAJTUES I GJYQTARIT JÄDERBLOM, NË LIDHJE ME PJESEN E PARE NGA GJYQTARI SPANO
1. Shkelja e mundshme e neneve 2 dhe 3 të Konventës
Kur vlerësohet një rrezik në nivel individual, në një rast azili rrethanat e konsideruara mund të jenë të një natyre më së shumti të një natyre të përgjithshme. Për sa i përket myslimanëve të cilët janë konvertuar në të krishterë në Iran, raportet e vendeve tregojnë se ka rreziqe në situata të caktuara. Megjithatë për një të konvertuar i cili mban një profil të ulët, në kuptimin që ai nuk ka bindjen apo nuk ka manifestuar Krishterimin e tij në një kontekst politik, por ndjek shërbimet dhe mban materiale fetare në shtëpi, nuk është normalisht një rrezik për keq- trajtimin në një shkallë apo natyrë të mjaftueshme për të përfshirë nenet 2 dhe 3. Mungesa e vullnetit fillestar të ankuesit për t’u mbështetur në konvertimin e tij në krishterim do të thotë se ai de facto është trajtuar në të njëjtën mënyrë siç do të trajtohej çdo ish-mysliman i cili mbështetet në një praktikim të krishterimit me "profil të ulët.
Një parim themelor i zhvilluar në jurisprudencën e Gjykatës për të vlerësuar rrezikun që të çon në ndalimin e dëbimit është detyrë e ankuesit që të sjellë fakte të cilat të mundësojnë që të provojnë se ka arsye serioze për të besuar se ai do të jetë i ekspozuar ndaj një rreziku real keqtrajtimi. Sipas parimeve të UNHCR-së, edhe pse barra e provës në përgjithësi mbështetet tek personi që bën pohimin, nuk është një detyrë e përbashkët mes ankuesit dhe vlerësuesit për të konstatuar dhe vlerësuar të gjitha faktet përkatëse (shih paragrafin 109 të vendimit. Unë pajtohem me këtë pikëpamje).
Ka dy shpjegime se pse parashtruesi i kërkesës nuk e ka paraqitur konvertimin e tij në grupin e parë të procedimit para Bordit të Migracionit dhe Gjykatës së Migracionit. (Në lidhje me ankimin në Gjykatën e Migracionit të Apelit, është përsëritur se gjykata funksionon kryesisht si një organ për zhvillimin e jurisprudencës dhe nuk merret me çështjen në themel.) Përveç mundësisë se konvertimit nuk ishte e vërtetë në kohën kur është vlerësuar kërkesa e tij për azil - të cilat nuk i sugjeroj -, ankuesi ose nuk e ka kuptuar peshën e rrezikut të shndërrimit të tij dhe mënyrën se si ai e ka planifikuar për të praktikuar fenë e tij të re, ose ai nuk ka ndërmend të praktikojë në ndonjë mënyrë që do të përbëjë një rrezik për të në Iran.
Pyetja është se për çfarë rreziku duhet të kishte dijeni ankuesi në kohën e procedimit në nivel kombëtar, dhe më pas çfarë rreziku duhet të vlerësonin autoritetet. Në këtë drejtim dallimi duhet bërë mes një personi që ka ikur nga vendi i tij ose i saj për shkak të persekutimit mbi baza fetare dhe një personi, si kërkuesi, i cili është konvertuar sur place. Në situatën e dytë, nuk është vetëm ankuesi ai i cili duhet të imagjinojë se si do të jetë gjendja e tij pas kthimit, në bazë të aktiviteteve të tij të parashikuara fetare, por autoritetet kombëtare duhet gjithashtu të përpiqen dhe të vlerësojnë, jo vështirësitë e përjetuara tashmë, por ato të cilat mund të pritet të ndodhin. Duhet të theksohet se rasti GJED e Gjermanisë k. Y dhe Z (shih paragrafin 50 të vendimit) nuk pati shqetësim të konvertimit sur place, por një vlerësim i rreziqeve në të ardhmen që kanë të bëjnë me personat të cilët dyshohet se tashmë janë viktima të persekutimit në bazë të besimit dhe praktikimit të tyre fetar. Ai rast nuk u mor me kërkesat procedurale të autoriteteve kombëtare. Në të kundërt, GJED në rastet A, B, dhe C (shih paragrafin 51 të vendimit) nuk e miratoi praktikën e kryer të pyetjeve lidhur me praktikat seksuale të personave që kërkojnë azil në bazë të rrezikut të persekutimit të bazuar mbi homoseksualitetin e tyre, dhe vendosi se mungesa e besueshmërisë nuk mund të mbyllet vetëm për faktin se një ankues për azil nuk mbështetet në orientimin e tij seksual të deklaruar me rastin më të parë që i është dhënë për të përcaktuar terrenin për persekutim. Megjithatë, sipas mendimit tim, ai rast nuk mund të krahasohet me rastin konkret. Përkatësia seksuale e një personi mund të jetë një aspekt i ndjeshëm dhe intim në jetën e një individi dhe GJED pranon se mund të jetë e vështirë për të sjellë një çështje të tillë në publik ose para autoritetit të vendimmarrësve. Ky nuk është rasti i situatës sonë, ku ankuesi nga fillimi i konvertimit të tij merrte pjesë në mbledhjet dhe shërbimet publike në kishat suedeze. Për më tepër, në rastin në fjalë besueshmëria e ankuesit nuk është një çështje, por më tepër paqartësi e tij në lidhje me praktikën në të ardhmen të një feje të re të gjetur dhe mungesa e hetimit të menjëhershëm në këtë drejtim nga ana e autoriteteve suedeze.
Kërkuesi nuk ka shpjeguar, qoftë edhe para Bordit të Migracionit ose në ndonjë nga gjykatat kombëtare, si ai synon të respektojë fenë e tij të re në Iran. Ai nuk përmendi kurrë se synon të publikojë tekste të krishtera. Ankuesi, pasi kërkesa e tij u soll për herë të parë në Gjykatë, pohoi se ai ka për qëllim të praktikojë besimin e tij të ri në një mënyrë extroverte. Nëse kjo aplikohet në çdo kohë, ndërkohë që kërkesa e tij për azil ishte duke u trajtuar në grupin e parë të procedimeve nga autoritetet suedeze nuk është e ditur, për shkak se ai nuk e ka shpjeguar këtë. Fakti që ai përmend në Gjykatën e Migracionit se konvertimi do të jetë një problem me kthimin e tij në Iran është sigurisht diçka që gjykata mund të ketë përpunuar mbi të, por siç e kemi parë mund të ketë shpjegime të tjera për këtë. Është e qartë nga ajo që avokati i tij u përgjigj në seancën dëgjimore para Dhomës së Madhe që ankuesi do të hasë probleme me familjen e tij dhe me miqtë në Iran, të cilët nuk do të pranojnë kthimin e tij, dhe se për këtë arsye ai do të vuajë konvertimin. Pasojat e tilla, megjithatë, nuk janë arsye për azil.
Kërkuesi kishte jetuar shumicën e jetës së tij në Iran, është me përvojë në përdorimin e internetit dhe fliste anglisht. Për më tepër ai ishte përfaqësuar gjatë procedurës për azil nga mbrojtësi i tij ligjor. Ankuesi diskutoi çështjen e konvertimit me avokatin e tij disa herë duke filluar në fazën e intervistave fillestare para Bordit të Migracionit. Prandaj është e vështirë të imagjinohet se kërkuesi, duke u këshilluar nga avokati, në asnjë mënyrë nuk mund të sjellë ndonjë fakt apo rrezik të rëndësishëm në vëmendjen e autoriteteve dhe gjykatave. Për më tepër, Bordi i Migracionit e pyeti në lidhje me konvertimin e tij (tashmë në intervistën e 24 Mars 2010) dhe kështu solli në mënyrë aktive këtë çështje në këtë rast, dhe iu dha mundësia për të reflektuar mbi të.
Është e ditur se konvertimi në krishterim nuk është, në vetvete, i mjaftueshëm për të provokuar keqtrajtimin e autoriteteve iraniane. Nuk duhet të jetë një element i respektimit ekstrovert të besimit, në mënyrë që kjo të jetë në këtë mënyrë. Kjo ishte e ditur me siguri nga kërkuesi dhe autoritetet suedeze. Në Suedi dhjetëra mijëra kërkesa për azil trajtohen zakonisht çdo vit nga Bordi i Migracionit, dhe katër Gjykatat e Migracionit merren me disa mijëra raste të azilit në vit. Zyrtarët dhe gjykatësit janë të specializuar me situatën në vende të veçanta, duke përfshirë Iranin.
Duke pasur parasysh situatën specifike të ankuesit, në veçanti njohuritë e situatës në vendin e tij, ndihma juridike e ofruar dhe rrezikun në nivel të ulët për të konvertuarit që praktikojnë krishterimin në mënyrë të fshehtë, sipas mendimit tim është e arsyeshme që të pritet nga ankuesit se duhet të paktën të përmendë se ka për qëllim të ndjekë besimin e tij të ri në një mënyrë të hapur e për këtë arsye të rrezikshme. Sikur kërkuesi të paraqiste këto rrethana, do të kishte qenë përgjegjësi e autoriteteve për të hetuar se si do të ndikojë në vlerësimin e rrezikut dhe në vlerësimin e këtyre fakteve. Kjo, sipas mendimit tim, është sa larg nga parimi UNHCR-së lidhur me detyrën e përbashkët do të shkojë në një situatë të tillë. Si rrjedhojë unë nuk jam i bindur se autoritetet suedeze kanë dështuar në detyrimin e tyre për të kryer një vlerësim të fakteve përkatëse ose rreziqeve në procedimin fillestar për azil.
Pyetja është nëse ka pasur rrethana, të tilla si zhvillimet në lidhje me respektimin e fesë së tij të re, e cila kërkoi për një vlerësim të dytë të freskët të kërkesës për azil të ankuesit në bazë të konvertimit të tij. Në grupin e dytë të procedimit do të ishte e rëndësishme për të vlerësuar nëse ka pasur një zhvillim në të cilën ankuesi mund të pritet të zbatojë fenë e tij të re në Iran, ashtu siç duhet të vlerësohet ndonjë aktivitet tjetër sur place. Kërkuesi nuk ka dhënë vetë ndonjë shpjegim të mëtejshëm në setin e dytë të procedurave në lidhje me mënyrën se si ai parashikoi se do të praktikonte fenë e tij të re në Iran; Ai nuk dha llogari për ndonjë aktivitet përtej praktikave të profilit të ulët që është pranuar në përgjithësi në atë vend. Prandaj nuk është për t’u habitur se kërkuesi ka konsideruar të paraqesë rrethanat e reja në këtë drejtim dhe unë për këtë arsye nuk jam në gjendje të arrij në një përfundim se autoritetet suedeze dështuan lidhur me detyrimin e tyre në lidhje me grupin e dytë të procedimeve.
Megjithatë, kërkuesi ka sjellë materiale të reja para Gjykatës në të cilat ai shpjegon se si ai do të praktikojë fenë e tij në Iran, nëse dëbohet. Rrethanat e paraqitura në Gjykatë janë të një lloji që mund të zbulojnë rrezikun e keqtrajtimit dhe për këtë arsye duhet të merren parasysh nga autoritetet suedeze para se të merret ndonjë vendim i ri në lidhje me dëbimin e tij të mundshëm. Për këtë arsye unë kam votuar me shumicë për një shkelje të mundshme të neneve 2 dhe 3 të Konventës.
2. Nuk justifikohet më vazhdimi i shqyrtimit të kërkesës
Edhe pse unë kam votuar me shumicën në lidhje me nenet 2 dhe 3, do të kisha preferuar që aplikimi të hiqet nga lista e çështjeve të Gjykatës për arsyet e mëposhtme.
Neni 37 § 1 i Konventës parashikon:
1. Në çdo fazë të procedimit, Gjykata mund të vendosë të çregjistrojë një kërkesë, kur rrethanat çojnë në përfundimin se:
a. kërkuesi nuk ka ndërmend ta vazhdojë çështjen; ose
b. çështja është zgjidhur; ose
c. për çdo arsye tjetër që, sipas Gjykatës, nuk justifikon vazhdimin e shqyrtimit të kërkesës.
Megjithatë, Gjykata vazhdon shqyrtimin e kërkesës kur këtë e kërkon respektimi i të drejtave të njeriut të garantuara nga Konventa dhe protokollet e saj.
Sipas jurisprudencës së Gjykatës, në rastet lidhur me dëbimin e një kërkuesi nga shteti i paditur, kur kërkuesit i është dhënë një leje qëndrimi dhe nuk rrezikon të dëbohet nga ky shtet, Gjykata konsideron se rasti ka gjetur zgjidhje brenda kuptimit të nenit 37 § 1 (b) të Konventës dhe e heq atë nga lista e çështjeve, pavarësisht nëse kërkuesi pajtohet (shih, ndër të tjera, M.E. k. Suedisë (hequr nga lista) [DHM], nr. 71398 / 12, § 32, 8 prill 2015; H k.Norvegjisë (dec.) nr. 51666/13, 17 shkurt 2015;. I.A. k, Holandës (dec.), nr. 76660/12, 27 maj 2014; O.G.O. K . Mbretërisë së Bashkuar (dec.), nr. 13950/12, 18 shkurt 2014;.. Isman k. Zvicrës (dec.), nr. 23604/11, 21 janar 2014;... M.A. K. Suedisë (dec.), nr. 28361 / 12, 19 nëntor 2013;. A.G. k. Suedisë (dec.), nr. 22107/08, 6 dhjetor 2011; dhe Sarëari k. Austrisë (dec.), nr. 21662/10, 3 nëntor 2011). Arsyeja për këtë është se Gjykata ka konsideruar vazhdimisht çështjen si një shkelje të mundshme të Konventës, duke qenë e mendimit se kërcënimi i shkeljes është larguar për shkak të vendimit për dhënien e të drejtës së ankuesit për qëndrim në Shtetin e paditur në fjalë (shih M.E. k. Suedisë, cituar më lart, § 33). Në rastet lidhur me dëbimin e një kërkuesi nga një shtet i paditur, ku është e qartë nga informatat në dispozicion që ai ose ajo nuk është, në këtë moment dhe për një kohë të konsiderueshme në të ardhmen, në rrezik për t’u dëbuar dhe nënshtruar trajtimit të pretenduar në shkelje të nenit 3 të Konventës, dhe kërkuesi mund të kundërshtojë një vendim në të ardhmen për dëbim përpara autoriteteve të brendshme dhe Gjykatës, kjo e fundit ka, në disa raste, konsideruar se nuk është e arsyeshme për të vazhduar shqyrtimin e çështjes dhe se duhet të hiqet nga lista e çështjeve për arsye të nenit 37 § 1 (c) të Konventës (shih, ndër të tjera, I.A. k. Holandës, nr. 76660/12, 27 maj 2014; mutatis mutandis, sipas nenit 8, Atayeva dhe Burman k. Suedisë (heqje nga lista), nr. 17471/11, §§ 19-24, 31 tetor 2013;... P.Z. dhe të tjerët k. Suedisë (heqje nga lista), nr. 68194/10, §§ 14-17, 18 dhjetor 2012;. dhe B.Z. k. Suedisë (heqje nga lista), nr. 74352/11, §§ 17 20, 18 dhjetor 2012). Në të gjitha këto raste, Gjykata konstatoi se nuk ka pasur rrethana të veçanta në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut, të përcaktuara në Konventë dhe protokollet e saj, e cila kërkonte shqyrtimin e mëtejshëm të çështjes (neni 37 § 1 in fine).
Gjykimi në fjalë është dhënë më shumë se katër vjet pas marrjes së vendimit përfundimtar në nivel kombëtar dhe pasi urdhri i largimit ka skaduar. Rendi në këtë mënyrë nuk mund të zbatohet. Kërkuesi mund të hapë procedura të reja dhe të plota për azil duke shpjeguar se si praktika e tij fetare do të çojë në keqtrajtim në Iran, dhe pretendimet e tij do të shqyrtohen në themel nga ana e Bordit të Migracionit dhe, në rast të ankesës, nga një gjykatë. Në të vërtetë, kërkuesi ka deklaruar se nëse Gjykata ndërpret shqyrtimin e çështjes, ai do të paraqesë një kërkesë të re për azil dhe do të mbështetet në konvertimin e tij në krishterim, si një pikë gjyqësore. Kërkuesi nuk është, në këtë moment dhe për një kohë të konsiderueshme në të ardhmen, në rrezik për t’u deportuar në Iran. Duhet që kërkesa e tij për azil të refuzohet nga autoritetet dhe gjykatat vendase, që ai të jetë në gjendje të paraqesë një kërkesë të re pranë Gjykatës.
Efektet praktike të skadimit të urdhrit të largimit dhe gjetja e një shkelje të mundshme në rastin në fjalë janë të njëjta, domethënë se do të zhvillohet një vlerësim ex nunc i pasojave të konvertimit të kërkuesit. Arsyetimi i shumicës nuk sjell përpara asnjë princip të ri të konsiderueshëm në jurisprudencën e Gjykatës. Në këto rrethana nuk është më i justifikueshëm vazhdimi i shqyrtimit të kërkesës së pranishme dhe unë nuk mund të gjej ndonjë rrethanë të veçantë në lidhje me respektimin e të drejtave të njeriut, të përcaktuara në Konventë dhe protokollet e saj, e cila kërkon shqyrtimin e mëtejshëm të rastit. Prandaj, është e përshtatshme që të hiqet çështja nga lista, në bazë të nenin 37 § 1 (c) të Konventës.
MENDIM I VEÇANTË I GJYQTARIT SAJO
Jam i të njëjtit qëndrim si konkluzionet e opinionit të veçantë të gjyqtarë të tjerë Ziemele, De Gaetano, Pinto de Albuquerque dhe Ëojtyczek.
Unë jam i mendimit se autoritetet kombëtare kanë një detyrim pozitiv për të vlerësuar gjendjen e kandidatit azilkërkues nga perspektiva e neneve 2 dhe 3 të Konventës, kryesisht, duke u mbështetur në informacionin e poseduar. Ata duhet ta kenë njohur se parashtruesi i kërkesës do të përballet me dënimin me vdekje, nëse dëbohet për në Iran. Ato duhet ta kenë ditur këtë në funksion të të dhënave personale të ofruara nga vetë kërkuesi. Ekziston një material i konsiderueshëm për persekutimin e jo-myslimanëve, duke përfshirë edhe të krishterët, në Iranin e sotëm. Megjithatë, autoritetet kombëtare nuk kanë shqyrtuar informacionin në dispozicion ndërkombëtarisht, dhe ky dështim në vetvete e bëri vendimin të jetë marrë në kundërshtim të rregullave të sundimit të ligjit dhe ka shkaktuar shkelje të kërkesave procedurale të nenit 2 dhe 3. Urdhri i mëpasshëm për deportimin e detyrueshëm rezultoi të jetë i rrezikshëm për jetën e kërkuesit.
Për më tepër, unë do të kisha preferuar një analizë të veçantë të shkallës në të cilën e drejta e Konventës për të manifestuar fenë lirshëm (p.sh., në rastin në fjalë, në vend të të fshehurit të besimit të krishterë të dikujt në Iran, siç u sugjerua nga autoritetet vendase) ka implementim jashtë teritorial.
MENDIMI I PËRBASHKËT KUNDËRSHTUES I GJYQTARËVE ZIEMELE, DE GAETANO, PINTO DE ALBUQUERQUE DHE ËOJTYCZEK
1. Sipas mendimit tonë, ka pasur shkelje të neneve 2 dhe 3 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut (Konventa) për shkak të urdhrit të dëbimit të lëshuar në lidhje me ankuesin, në të dy bazat, materiale dhe procedurale. Proceduralisht, ne gjejmë se procedurat për azil ishin të prekura nga mangësi serioze të cilat paragjykuan vendimin përfundimtar të brendshëm. Në thelb, ne gjejmë se gjykatat kombëtare nuk ishin në përputhje me standardet e Konventës, kur u shprehën se kërkuesi nuk do të jetë në rrezik, si rezultat i konvertimit të tij në të krishterë, nëse dëbohet në Iran. Meqenëse ne nuk e kontestojmë faktin se kërkuesi nuk do të jetë tani më në rrezik në Iran për shkak të bindjeve të tij politike, qëllimi i këtij opinioni të veçantë është i kufizuar për të diskutuar përputhshmërinë ose jo të urdhrit dhe procedurave të brendshme të dëbimit me Konventën, në dritën e konvertimit të tij fetar.
Statusi i viktimës
2. Edhe pse vlefshmëria e dëbimit ka skaduar më 8 qershor 2015, ne jemi të mendimit se statusi i viktimës së ankuesit mbetet i paprekur, pasi atij nuk i është dhënë një leje qëndrimi në Suedi, dhe si rezultat i ndonjë procedure të re të azilit që ai mund të fillojë të sjellë ende pasiguri. Sikur Gjykata të kishte ndërprerë shqyrtimin e rastit të kërkuesit, vendimi i Dhomës do të bëhej operativ, me mundësinë e saj duke u konsideruar në mënyrë jo kritike në çdo procedurë të ardhshme nga autoritetet dhe gjykatat kombëtare. Në funksion të rezistencës së fortë të Qeverisë së paditur ndaj ankesave të kërkuesit në të dy nivelet, të Dhomës dhe Dhomës së Madhe, vendimi i Dhomës do të kishte rritur dukshëm rrezikun e deportimit të kërkuesit, në shkelje të qartë të të drejtave të tij themelore të njeriut.
Shkelja procedurale
3. Është e pakontestueshme se në procedurën e mëparshme të azilit, kërkuesi në mënyrë specifike ka deklaruar se ai nuk ka dashur të mbështetet në konvertimin e tij në të krishterë, si arsyetim për azil. Thelbi i çështjes është, se pasi autoritetet ishin në dijeni të konvertimit të kërkuesit, ata duhet megjithatë, kryesisht, të kryenin një vlerësim të këtij rreziku.
Ne jemi të mendimit se autoritetet kombëtare dhe gjykatat kishin një detyrim për të vlerësuar, kryesisht, nevojat e kërkuesit për mbrojtje ndërkombëtare në dritën e të gjitha rrethanave që janë të njohura, ose mund të kenë qenë të njohura për ta. Autoritetet kombëtare nuk e kishin të drejtën për të zgjedhur për të mos marrë parasysh një rrezik të njohur sipas nenit 3, për arsye fetare, thjesht sepse azilkërkuesi nuk e ngiti në mënyrë aktive atë në procedimet e brendshme ose nuk kuptoi plotësisht pasojat e mos përdorimit të kësaj arsyeje formalisht për të kërkuar azil. Në vend të kësaj, autoritetet kombëtare kanë preferuar të trajtojnë gjendjen e kërkuesit si në qoftë se ai kishte hequr dorë nga çdo mbështetje mbi rrezikun si rezultat i konvertimit të tij fetar.
Ne nuk e pranojmë, si fakt, se kërkuesi ka hequr dorë nga mbështetja në një rrezik të tillë. Dosja nuk ofron dëshmi të ndonjë heqje dorë të informuar dhe vullnetare nga ana e kërkuesit. Për më tepër, duke marrë parasysh natyrën absolute të ndalimit të dëbimit dhe të drejtat e pacenueshme në nenet 2 dhe 3 të Konventës, një dokument i tillë i heqjes dorë, edhe nëse është provuar, e cila nuk ishte e vërtetë, nuk do të kishte qenë një konsideratë relevante. Autoritetet kombëtare dhe gjykatat, për këtë arsye, kishin një detyrim për të marrë parasysh rrezikun për kërkuesin, pas konvertimit të tij, në rast të kthimit të tij në Iran. Ata nuk e bënë këtë.
4. Në fakt, Bordi Migracionit vërejti se kërkuesi nuk kishte dashur fillimisht të kërkojë konvertimin e tij si arsye për azil dhe kishte deklaruar se besimi i tij ishte një çështje private dhe se për këtë arsye ai nuk kishte nevojë për mbrojtje në Suedi[5]. Më pas, Gjykata e Migracionit as që i referohet kësaj çështjeje, duke pasur parasysh faktin se kërkuesi nuk u mbështet në pikëpamjet e tij fetare, si bazë për persekutim[6]. Përkundër argumentit të qartë të kërkuesit në bazë të rrezikut që rrjedh nga bindjet e tij fetare, siç përdoret në kërkesën e tij për leje për të apeluar në Gjykatën Migracionit të Apelit, gjykata e apelit ka injoruar argumentin dhe refuzoi kërkesën e ankuesit për leje për të apeluar[7]. Më vonë, kur kërkoi rishqyrtimin e rastit të tij, kërkuesi këmbënguli për rrezikun për jetën, si pasojë e konvertimit nga Islami në një tjetër fe, me të cilën ai do të përballet në Iran[8]. Përsëri Bordi i Migracionit mbajti qëndrimin e tij dhe deklaroi se ankuesi kishte hequr fillimisht dorë nga ideja për paraqitjen e bindjeve të tij të reja fetare dhe se ai ishte, pra, përjashtuar nga ngritja e çështjes sikur të ishte një rrethanë të re[9].
Pozicioni i Bordit të Migracionit, i cili u konfirmua nga Gjykata e Migracionit dhe Gjykata e Migracionit e Apelit[10] , u refuzua më pas në vitin 2013 nga "pozicioni i përgjithshëm ligjor" i Drejtorit të Përgjithshëm për Çështjet Ligjore në Bordit të Migracionit të Suedisë në lidhje me metodologjinë për vlerësimin e besueshmërisë së kërkesave për mbrojtje ndërkombëtare. Ky dokument në fuqi, parashikon se barra e parë e provave rendon mbi kërkuesin, duke theksuar në të njëjtën kohë se përgjegjësia për vlerësimin e një kërkese qëndron së bashku me kërkuesin dhe autoritetit shqyrtues[11]. Në lidhje me këtë, tha se "pozicioni i përgjithshëm ligjor" është në përputhje me standardet e barrës së provës të vendosura nga kjo Gjykatë[12] dhe nga Zyra e Komisionerit të Lartë të Kombeve të Bashkuara për Refugjatë (UNHCR)[13].
5. Edhe pse ata pranuan karakterin e vërtetë të konvertimit të kërkuesit, autoritetet kombëtare dhe gjykatat proceduan në supozimin se kërkuesi nuk do të jetë në rrezik, nëse dëbohet për në Iran, për shkak se ai mund të ndryshojë sjelljen e tij shoqërore, në mënyrë për të mbajtur besimin e tij të ri një çështje rreptësisht private. Me fjalë të tjera, autoritetet suedeze dhe gjykatat presupozuan se kërkuesi duhet, apo me të vërtetë ishte i detyruar, të kufizonte veten në Iran nga marrja pjesë në shërbimet e kishës, takimet e lutjeve dhe aktivitetet sociale, ndryshe nga ajo që ai kishte bërë në Suedi. Ky pozicion i tillë është deklaruar në mënyrë eksplicite nga Bordi i Migracionit, i cili konsideroi se ndjekja e besimit të tij në mënyrë private nuk është konsideruar të jetë një arsye bindëse për të besuar se ai do të rrezikonte persekutimin pas kthimit[14].
As Gjykata e Migracionit dhe as Gjykata e Migracionit e Apelit nuk e hodhën poshtë këtë pozicion. Megjithatë, disa muaj më vonë Drejtori i Përgjithshëm për Çështjet Ligjore në Bordin e Migracionit të Suedisë mbajti një "pozicion të përgjithshëm ligjor" të ri, të datës 12 nëntor 2012, në lidhje me fenë si bazë për azil, i cili pohoi qartë se një person i konvertuar nuk duhet "të jetë i detyruar të fshehë besimin e tij apo të saj vetëm për të shmangur persekutimin[15]". Rastësisht, Dhoma e Madhe e Gjykatës së Drejtësisë e Bashkimit Evropian (GJED) sapo dha vendimin e saj në rastin e Bundesrepublik Deutschland k. Y. (C-71/11) dhe Z (C-99/11), në 5 shtator 2012, që parashikon:
"Frika e kërkuesit për të qenë i përndjekur është e themeluar edhe në qoftë se, në dritën e rrethanave personale të ankuesit, autoritetet kompetente e konsiderojnë që me arsye mund të mendohet se, pas kthimit të tij në vendin e tij të origjinës, ai do të angazhohet në praktikat fetare të cilat do e vënë atë në një rrezik real të persekutimit. Në vlerësimin e një kërkese për statusin e refugjatit në baza individuale, këto autoritete nuk mund të presin që kërkuesi të abstenojë nga praktikat fetare."
Të dyja, pozita e përgjithshme ligjore e Drejtorit të Përgjithshëm dhe gjykimi i GJED janë bazuar në udhëzimin tashmë të mirënjohur të UNHCR-së për mbrojtjen ndërkombëtare në lidhje me pretendimet e refugjatëve me baza fetare, të datës 28 prill 2004, sipas të cilit ai duhet të mos jetë i detyruar për të fshehur, të ndryshojë ose heqë dorë nga besimet fetare për të shmangur persekutimin[16].
6. Ne jemi dakord me këtë pozicion parimor, i cili është tërësisht në përputhje me jurisprudencën e Gjykatës mbi detyrën e shtetit për neutralitet në çështjet fetare dhe papajtueshmërinë e kësaj detyre me ndonjë fuqi nga ana e shtetit për të vlerësuar legjitimitetin e besimeve fetare apo mënyrat dhe format në të cilat këto besime janë të shprehura[17]. Ashtu siç Gjykata Supreme e Mbretërisë së Bashkuar vendosi në rastin kur kërkesa për azil e bazuar mbi homoseksualitetin, duke përdorur një aluzion bindës historik, për të mbajtur pranimin e kthimit të Anne Frank në Holandën e pushtuar nga nazistët, nëse ajo do të kishte arritur të ikë nga aty, mbi arsyetimin se mund të jetë fshehur në papafingo dhe për këtë arsye mund të kishte shmangur me sukses mundësinë e burgimit nazist.[18] Gjykata Supreme konstatoi se një pozicion i tillë do të ishte "absurd dhe joreal". Kështu, ne nuk mund të pranojmë supozimin e shtetit të paditur se kërkuesi nuk do të ishte përndjekur në Iran për shkak se ai mund të angazhohet në praktikimin e besimit të tij fetar në një profil të ulët apo praktikave diskrete apo edhe të fshehta. Manifestimi i jashtëm i një të besimi jo vetëm që është një element thelbësor i lirisë shumë të mbrojtur me nenin 9 të Konventës, por të paktën - dhe sigurisht - në rastin e krishterimit, praktikimi i hapur i besimit është "një mision thelbësor dhe një përgjegjësi e çdo të krishteri dhe çdo Kishe[19] ".
Si pasojë, ne konkludojmë se ka pasur shkelje procedurale të nenit 2 dhe 3 të Konventës për shkak të mangësive serioze që ndikojnë në procedurat e brendshme dhe vendimit përfundimtar pasardhës.
Shkelja thelbësore
7. Sipas Konventës, një azilkërkues nuk mund të jetë subjekt i dëbimit për në vendin e tij të origjinës ose në ndonjë vend tjetër ku atij ose asaj rrezikon ti shkaktohen dëmtime të rënda të shkaktuara nga ndonjë person apo subjekt publik ose privat, të identifikuar apo të paidentifikuar. Akti i prapësimit mund të konsistojë në dëbim, heqje, ekstradim, transferim formal ose joformal, "interpretim", refuzim, refuzim i hyrjes apo ndonjë masë tjetër e cila do të rezultojë në imponim të personit për të qëndruar në, ose të kthehet në vendin e tij ose të saj të origjinës. Rreziku i dëmtimit serioz mund të rezultojë nga agresioni i huaj, konfliktit të brendshëm të armatosur, vrasjet jashtëgjyqësore, zhdukjet me forcë, dënimi me vdekje, tortura, trajtimi çnjerëzor ose poshtërues, puna e detyruar, trafikimi i qenieve njerëzore, persekutimi, gjykimi në bazë të ligjit penal retroaktiv ose të pacaktuar ose në provat e siguruara nga tortura apo trajtimi çnjerëzor dhe degradues, në këtë mënyrë nga një "shkelje flagrante" e thelbit të ndonjë të drejte të Konventës me destinacion Shtetin (prapësim të drejtpërdrejtë) ose nga dorëzimi i mëtejshëm i personit nga Shteti me destinacion në një shtet të tretë, ku ka një rrezik të tillë (prapësim i tërthortë). Ne konstatojmë se ndalimi i dëbimit është një rregull traktat në lidhje me të cilat nuk ka përjashtime të lejuara dhe nuk ka rezerva. [20]Për më tepër, ndalimi i dëbimit është një parim i të drejtës zakonore ndërkombëtare, e detyrueshme për të gjitha shtetet, madje edhe ato që nuk janë palë të Konventës për Refugjatët e Kombeve të Bashkuara ose ndonjë traktat tjetër për mbrojtjen e refugjatëve. Gjykata e ka njohur në mënyrë të qartë parimin e moskthimit si një rregull të detyrueshëm të së drejtës ndërkombëtare në, mes rasteve të tjera, Hirsi Jamaa dhe të tjerë k. Italisë [GC].[21]
8. I lindur në Iran, kërkuesi u bë i krishterë shpejt pas hyrjes në Suedi, të paktën deri në dhjetor të vitit 2009. Konvertimi i tij u evidentua në mënyrë të mjaftueshme nga certifikata e tij e pagëzimit i datës 31 janarit 2010, deklarata e 15 marsit 2010, nga një pastor në Suedi që vërteton se ankuesi kishte qenë një anëtar i bashkësisë së tij që nga dhjetori i vitit 2009 dhe u pagëzua, dhe letra e 13 prillit 2011 nga asambleja e tij e re, e cila ka deklaruar se ankuesi ishte konvertuar menjëherë pas mbërritjes së tij në Suedi, se ai e kishte treguar me qëllim të ndershëm dhe interes se ai ishte i gatshëm për të mësuar më shumë për besimin e tij të ri dhe se ai mori pjesë në shërbimet e kishës, takime lutje dhe aktivitete sociale . Pala shtetërore nuk ka kontestuar asnjë nga këto.
9. Konvertimi i ankuesit në të krishterë është një vepër penale e dënueshme me vdekje në Iran.[22] Përveç rrezikut të persekutimit shoqëror si i krishterë[23], kërkuesi rrezikon ndjekje penale për krimin e braktisjes. Edhe pse shteti iranian asnjëherë nuk ka kodifikuar krimin e braktisjes, që autorizon zbatimin e ligjeve të caktuara islame edhe kur krimi nuk është përmendur në mënyrë të veçantë në Kodin Penal. Meqë braktisje nuk është e ndaluar shprehimisht në Kodin Penal iranian dhe ka shumë interpretime të ndryshme të ligjit islamik në braktisje, gjyqtarët kanë të drejtën për të gjykuar rastet e braktisjes bazuar në të kuptuarit të tyre të ligjit islamik, ku ata mund të imponojnë nenin 167 të Kushtetutës iraniane.
Për më tepër, krimi i braktisjes dënohet edhe kur nuk ka trazira sociale[24], i cili më tej përkeqëson karakterin thelbësisht meditues[25] të dënimit penal. Për më tepër, krimi i braktisjes zbatohet në mënyra të ndryshme për burrat dhe gratë, myslimanëve dhe jo-myslimanëve, shiitë dhe suni dhe myslimanëve të lindur nga prindër myslimanë dhe myslimanëve të lindur nga prindër jo myslimanë.[26] Pjesëtarët e komuniteteve të tjera fetare dhe jo-besimtarët mund të bëhen myslimanë, pa pasur frikë nga ndonjë ndjekje penale.[27] Gratë e konvertuara nuk i nënshtrohen dënimit me vdekje si burrat.
10. Sipas mendimit tonë, kriminalizimi i braktisjes shkel ligjin ndërkombëtar për të drejtat e njeriut[28] . Dënimi i tillë është i natyrës arbitrare, për aq sa kriminalizimi i aktit për ndryshim e shkelje të së drejtës së lirisë së fesë dhe në mënyrë efektive shtyn qytetarët myslimanë që të përmbahen nga miratimi i një besimi tjetër. Ashtu siç Neni 18 i Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut parashikon, liria e fesë përfshin domosdoshmërish "lirinë për të ndryshuar fenë apo besimin"[29]. Për më tepër, si një çështje e së drejtës, si objektive dhe subjektive, kërkesat për dënimin penal të aktit të braktisjes janë të pasigurta dhe të paqarta, siç janë ndëshkimet e aplikueshme, dallimet e trajtimit ndërmjet kategorive të subjekteve juridike diskriminuese.
11. Së fundi, kryerja e një vepre të tillë mund të provohet në përputhje me rregullat dëshmuese të cilat janë në kundërshtim me parimet themelore të barazisë dhe drejtësisë. Jo vetëm që rregullat dëshmuese diskriminojnë mes dëshmisë së dhënë nga meshkuj dhe femra, ose nga Myslimanët dhe dëshmitarët jomyslimanë, më keq akoma, ata pranojnë përdorimin e "njohurive të gjyqtarit" si bazë të një dënimi penal. Në dritën e mësipërme, hetimi dhe gjyqi për braktisjen si vepër penale përbën një mohim flagrant të drejtësisë.[30]
12. Si përfundim, urdhri për dëbim i kërkuesit në Iran, ku ai mund të gjykohet në bazë të ligjit të sipërpërmendur penal dhe procedural, barazohet me një shkelje të parimeve të mishëruara thellë në ndërgjegjen universale ligjore. Urdhri i dëbimit e ka nënshtruar atë në rrezik serioz të gjykohet në bazë të ligjit penal në shkelje flagrante të së drejtës për lirinë e fesë dhe të parimit të ligjshmërisë penale, dhe në një gjykim penal i cili do të përbënte një mohim flagrant të drejtësisë. Zbatimi i një urdhri të tillë dëbimi do të përbënte një shkelje të rëndë të parimit të moskthimit.
Si pasojë, ne konkludojmë se ka pasur shkelje reale të neneve 2 dhe 3 të Konventës për shkak të urdhrit të dëbimit të lëshuar kundër kërkuesit. Në dritën e sa më sipër, më tej shtojmë se, stantibus sic rebus, siç shteti i paditur duhet të mos dëbojë kërkuesin në Iran.
[1] Shih gjithashtu Nenin 5 të Direktivës 2011/95 / BE e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit e datës 13 dhjetor 2011 mbi standardet për kualifikimin e shtetasve të vendeve të treta apo të personave pa shtetësi si përfitues të mbrojtjes ndërkombëtare, për një status uniform për refugjatët ose për personat që kualifikohen për mbrojtje shtesë, dhe për përmbajtjen e mbrojtjes së dhënë.
[2] Shih në mesin e shumë vendimeve të tjerë, Gjykata e Apelit e Anglisë dhe Uellsit, 28 tetor 1999, Danian k Sekretarit të Shtetit për Departamentin e Brendshëm [1999] EËCA CIV 3000; Vendimi i Gjykatës Administrative të Helsinkit, 25 Tetor 2010, 10/1389/1; Vendimi i Gjykatës së Lartë irlandeze, 21 janar 2011 H.M. Ministri k .për Drejtësi, Barazi, Reformë Ligjore, [2011] IEHC 16; dhe vendimi i Gjykatës së Migracionit të Suedisë 1 mars 2011, UM 20938-10 (të gjitha janë raportuar në )
[3] Neni 46 § 3 të Direktivës 2013/32 / EU e Parlamentit Evropian dhe e Këshillit e datës 26 qershor 2013 mbi procedurat e përbashkëta për dhënien dhe tërheqjen e mbrojtje ndërkombëtare.
[4] Shih gjithashtu, për nevojën e një hetimi të tillë, vendimi i Gjykatës së Migracionit suedeze e Apelit, 18 shtator 2006, UM 122-06 ().
[5] Shih paragrafin 21 te gjykimit mё lart
[6] Shih paragrafin 28 te gjykimit mё lart
[7] Shih paragrafin 30-31 te gjykimit mё lart
[8] Shih paragrafin 32 te gjykimit mё lart
[9] Shih paragrafin 33 te gjykimit mё lart
[10]Shih paragrafin 36 te gjykimit mё lart
[11] Shih paragrafin 47 te gjykimit mё lart
[12] R.C. k. Suedi, nr. 41827/07, § 53, 9 Mars 2010
[13] UNHCR, Note në Barra dhe standardi i provës në Refugjatëve Kërkesave, 16 dhjetor 1998 para. 6; dhe Doracak për Procedurat dhe kriteret e përcaktimit të statusit të refugjatit, HCR / IP / 4 / Eng / Rev.1, 1992, par. 196-197
[14] Shih paragrafin 21 të vendimit më lart
[15] Shih paragrafin 46 te gjykimit mё lart
[16] Shih paragrafin 52 te gjykimit mё lart
[17] Eweida dhe të tjerë k. Mbretërisë së Bashkuar, nr. 48420/10, 59842/10, 51671/10 dhe 36516/10, § 81, ECHR 2013 dhe referencat treguar aty.
[18] Sekretari HJ (Iran) dhe HT (Kamerun) v. E Shtetit për Departamentin e Brendshëm, (2010) UKSC 31, 7 korrik 2010, § 107.
[19] Kokkinakis v. Greece, no. 14307/88, §§ 31 and 48, 25 May 1993
[20] Nenet 33 dhe 42 § 1 të Konventës së Gjenevës të vitit 1951 në lidhje me Statusin e Refugjatëve, Neni VII § 1 i Protokollit të vitit 1967 dhe nenit 53 të Konventës së Vjenës mbi të Drejtën e Traktateve.
[21] Hirsi Jamaa dhe të tjerë kundër. Italisë [GC], nr.27765/09, § 134, 23 shkurt 2012, e cila i referohet Shënim UNHCR-së mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare të 13 shtator 2001 (A / AC.96 / 951, § 16).
[22] Hirsi Jamaa dhe të tjerë kundër. Italisë [GC], nr.27765/09, § 134, 23 shkurt 2012, e cila i referohet Shënim UNHCR-së mbi Mbrojtjen Ndërkombëtare të 13 shtator 2001 (A / AC.96 / 951, § 16).
[23] I konvertuari I fundit të krishterimit në Iran për t'u dënuar gjyqësisht i braktisjes dhe u dënua me vdekje ishte Mehdi Dijab në vitin 1994, edhe pse dënimi nuk është kryer. Kjo mungesë e ndëshkimit të fundit nuk do të thotë se nuk ka pasur ekzekutim të të krishterëve të konvertuar jashtë sistemit gjyqësor. Për shembull, Mehdi Dijab dhe pastorë të tjerë protestant u vranë jashtë sistemit gjyqësor. Sipas burimeve ndërkombëtare, dënimi i fundit me vdekje për braktisjen që është kryer në fakt nga ka ndodhur në vitin 1990 (shih, për shembull, Biblioteka Ligji i Kongresit, Global Research Center, "Ligjet mbi kriminalizimin e Braktisjes në juridiksione të zgjedhura", Maj 2014). Të tjerë jo-krishterë për "mosbesim" janë përballur me dënimin me vdekje, si Seyed Ali Gharabat, një ish-komandant i Trupave të Gardës Revolucionare Islamike i cili ishte dënuar për braktisje dhe ekzekutuar në vitin 2011, Hasan Yousefi Eshkevari, një ish-anëtar i parlamentit i cili u dënua për braktisje dhe u dënua me vdekje në vitin 2000, por në fund të lëshuar në vitin 2005, dhe Hashem Aghajari, një profesor universiteti shpallur fajtor për braktisje dhe u dënua me vdekje në vitin 2002, por dënimi i të cilit u hodh poshtë nga Gjykata e Lartë në vitin 2004.
[24] Shih kalimin e cituar në paragrafin 57 të vendimit aktual: "çdo I konvertuar që dëshiron të praktikojë besimin e tij ose të saj pas kthimit do të përballet me rrezik serioz". Situata për personat konvertuar në të krishterë përfshin monitorim nga informatorët dhe shërbimin e inteligjencës iraniane, raportimin nga familja dhe të njohurit, kërkim të shtëpi-kishave dhe ndalimit të anëtarëve shtëpi kishës. Dokumentet më autoritare ndërkombëtare mbi gjendjen e të drejtave të njeriut në Iran dhe rrezikun që vjen për të krishterë e konvertuar në këtë vend janë raportet e raportuesit special të caktuar të Këshillit të Drejtave të Njeriut për gjendjen e të drejtave të njeriut në Republikën Islamike të Iranit, nga 18 mars 2014, A / HRC / 25/61, i cili në mënyrë specifike i referohet krimit të braktisjes në paragrafin e tij të 41, dhe 12 mars 2015 A / HRC / 28/70, i cili thotë në paragrafin 52: "që nga 1 janar 2015, të paktën 92 të krishterë mbeten në paraburgim gjoja për shkak të besimit dhe aktiviteteteve të tyre të krishtera. Vetëm në vitin 2014, 69 të konvertuar krishterë thuhet se janë arrestuar dhe paraburgosur për të paktën 24 orë në të gjithë Iranin. Autoritetet thuhet se kanë vazhduar duke synuar udhëheqësit e kishave shtëpi, në përgjithësi me prejardhje myslimane. Të konvertuarit e krishterë gjithashtu thuhet se vazhdojnë të përballen me kufizime në respektimin e festave të tyre fetare. "Komiteti i të Drejtave të Njeriut në vetvete po ashtu i është referuar këtij problemi në vërejtjet e tij përmbyllëse në Iran, të datës 29 nëntor 2011 CCPR / C / IRN / CO / 3, paragrafi 23 . Përveç dokumenteve të përmendura në vendim, persekutimi i të krishterëve dhe veçanërisht të myslimanëve që janë konvertuar në të krishterë është analizuar plotësisht në dokumentet e mëposhtme: Qendra austriake për vendin e origjinës dhe azilit “Hulumtim dhe Dokumentim”) "Liria e fesë; Trajtimi I pakicave etnike dhe fetare ", COI Përpilimi, shtator 2015; Human Rights Watch Përmbledhje: Irani, Janar 2015; Shtetet e Bashkuara Komisioni në raportin Ndërkombëtar Liria Fetare vjetore në Iran, në vitin 2015; Shtetet e Bashkuara Departamenti i Shtetit, Byroja e Demokracisë, të Drejtave të Njeriut dhe Punës, lirive ndërkombëtare fetare Raport për vitin 2015: Iran; Mbretëria e Bashkuar Udhëzime, Iran: Të krishterët dhe të konvertuarit e krishterë", dhjetor 2014; Biblioteka Ligjore e Kongresit të Shteteve të Bashkuara, Global Research Center ", Braktisja në juridiksione të zgjedhura", maj 2014; Brian O'Connell "Braktisja Kushtetuese: paraqitje e ligjit islam pas Pranverës Arabe", në Northwestern Journal për të Drejtat Ndërkombëtare të Njeriut, 2012; Shtetet e Bashkuara Komisioni për Liritë Fetare Ndërkombëtare, "Feja-Shteti Lidhja dhe e drejta për Lirinë e Fesë apo Besimit: Një analizë krahasuese tekstuale nga kushtetutat e vendeve myslimane me shumicë dhe pjesëtarëve të tjerë të OKI", 2012; Kamran Hashemi, Traditat fetare Ligjore, E drejta ndërkombëtare, Të drejtat e njeriut dhe Shtetet Muslimane, Martinus Nijhoff Publishers 2008; dhe Qendra Evropiane për Ligj dhe Drejtësi dhe Qendra Amerikane për Ligj dhe Drejtësi, "Mbrojtja juridike Ndërkombëtare e të Drejtës për të zgjedhur fenë dhe për të ndryshuar përkatësinë fetare: Iran", shtator 2007.
[25] Shih raportin e 2014 të Qendrës së Dokumentimit të të Drejtave të Njeriut Iran, "Braktisja në Republikën Islamike të Iranit", i cili detajon të frymëzuar, si dhe kontekstin ligjor në cilat raste braktisja hetohet dhe ndiqet në Iran. Raporti hedh një vështrim në thellësi një numër të rasteve të braktisjes përfshirë një gamë të larmishme të të pandehurve, dhe ofron një theksim të çështjeve ligjore dhe fetare të ngritura në çdo rast. Është gjithashtu e rëndësishme të theksohet se disa gjykata të shquara kombëtare kanë dhënë tashmë statusin e refugjatit iranianëve të krishterë të konvertuar në bazë të frikës së persekutimit, Tribunali I Emigracionit dhe Mbrojtjes së Zelandës së Re në (AP (Iran), (2011) NZIPT 800.012, 29 shtator 2011), Tribunali i Refugjatëve Australianë (Rrt Lënda nr. 1002841, (2010) RRTA 681), Gjykata e Apelit të Anglisë dhe Uells-it (MM (Iran) v. Sekretari i Shtetit për Departamentin Kryesor, [2010] EWCA Civ 1457, 17 nëntor 2010), dhe Gjykata Kanadeze Federale (Mostafa Ejtehadian v. kanadasë (Ministri i Shtetësisë dhe Imigrimit), 2007 FC 158, 12 shkurt 2007).
[26] Në dënimin e braktisjes sipas ligjit islamik, shih Ahmed Akgündüz, Ligji Publik islamik, IUR Press, 2011, f. 370-377.
[27] Neni 167 i Kushtetutës iraniane parashikon: "Gjykatësi është i detyruar të përpiqet për të gjykuar çdo rast në bazë të ligjit të kodifikuar. Në rast të mungesës së ndonjë ligji të tillë, ai ka për të dhënë gjykimin e tij në bazë të burimeve autoritare islame dhe feve autentike. Ai, me pretekstin e heshtjes apo në mungesë të ligjit në një çështje specifike, ose shkurtësinë e saj apo natyra kontradiktore, nuk mund të mos pranojë dhe shqyrtojë rastet e dhëna nën gjykimin e tij."
[28] I njëjti qëndrim është marrë nga Raporti i Raportuesit Special të Kombeve të Bashkuara për lirinë e fesë apo besimit, Heiner Bielefeldt, A / HRC / 22/51, 24 dhjetor 2012, i cili rekomandon se "Shtetet duhet të shfuqizojnë dispozitat e ligjit penal që penalizojnë braktisjen", duke dhënë në faqen 17 shembullin e Pastor Youcef Nadarkhani, i cili u shpall fajtor për braktisje në Iran dhe iu dha një dënim me vdekje në vitin 2010, por më vonë u dënua për vepër më të vogël. Më tej konkludon: "Raportuesi Special do të donte të përsëriste se ekstradimet apo dëbimet të cilat ka të ngjarë të rezultojnë në shkelje të lirisë së fesë apo besimit në vetvete përbëjnë një shkelje të të drejtave të njeriut. Përveç kësaj, dëbimet e tilla shkelin parimin e moskthimit, siç parashikohet në nenin 33 të Konventës së Gjenevës të vitit 1951 në lidhje me Statusin e Refugjatëve. "Qëndrimi anti - kriminalizimit ka qenë gjithmonë qëndrimi i Komitetit të të Drejtave të Njeriut, që nga Komenti i Përgjithshëm mbi të drejtën e lirisë së mendimit, ndërgjegjes dhe fesë, CCPR / C / 21 / Rev.1 / ADD.4, 27 shtator 1993, § 5: "Neni 18 (2) ndalon imponimet që do të dëmtojnë të drejtën që të ketë ose të miratojë një fe apo besim, duke përfshirë përdorimin e kërcënimit të forcës fizike ose sanksioneve penale për të detyruar besimtarët apo jo-besimtarët ti përmbahen besimeve të tyre fetare dhe kongregacioneve, të tërheqin mbrapsht besimin ose bindjen e tyre."
[29] Në fakt, edhe vetë Kurani garanton lirinë e fesë ("Presioni nuk është i lejuar në fe, pasi rruga është bërë e qartë nga gënjeshtra" (Kur'ani, 2: 256)) dhe asnjë ajet në Kuran parasheh dënimin për konvertimin në besimet e tjera.
[30] Rudolph Peters, Krimi dhe Ndëshkimi në ligjin islamik:. Teoria dhe Praktika nga shekulli i gjashtëmbëdhjetë në shekullin e njëzet e një, Cambridge University Press, 2005, fq 177-179, dhe Abdullah Saeed dhe Hassan Saeed, Liria e fesë, braktisja dhe Islami, Ashgate, 2004, f. 99-108.
Full & Egal Universal Law Academy