CASE OF GALLARDO SANCHEZ v. ITALY - [Albanian Translation] by the COE Human Rights Trust Fund

© Këshilli i Evropës/Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut, 2015. Ky përkthim është bërë me mbështetjen e Fondit të Mirëbesimit për të Drejtat e Njeriut të Këshillit të Evropës (/humanrightstrustfund). Ai nuk e kushtëzon Gjykatën. Për informacione të mëtejshme, të shihet shënimi i plotë për të drejtën e autorit në fund të këtij dokumenti.

© Council of Europe/European Court of Human Rights, 2015. This translation was commissioned with the support of the Human Rights Trust Fund of the Council of Europe (/humanrightstrustfund). It does not bind the Court. For further information see the full copyright indication at the end of this document.

© Conseil de l’Europe/Cour européenne des droits de l’homme, 2015. La présente traduction a été effectuée avec le soutien du Fonds fiduciaire pour les droits de l’homme du Conseil de l’Europe (/humanrightstrustfund). Elle ne lie pas la Cour. Pour plus de renseignements veuillez lire l’indication de copyright/droits d’auteur à la fin du présent document.

SEKSIONI I KATERT

ÇËSHTJA GALLARDO SANCHEZ kundër ITALISË

(Kërkesa no 11620/07)

VENDIM

STRAZBOURG

24 mars 2015

PËRFUNDIMTAR

24/06/2015

Ky vendim do të bëhet përfundimtar sipas nenit 44 § 2 i Konventës.Ai mund të pësojë përmirësime vetëm në formë.

Nëçështjen Gallardo Sanchez kundër Italisë,

Gjykata evropiane e të drejtave të njeriut (seksioni i katërt), që u mblodh në një dhomë të përbërë nga : :

Päivi Hirvelä,kryetare,
Guido Raimondi,
George Nicolaou,
Ledi Bianku,
Nona Tsotsoria,
Paul Mahoney,
Krzysztof Wojtyczek,gjyqtarë,
dhe ngaFatoş Aracı, ndihmës sekretar i seksionit,

Pasi diskutoi në dhomën e këshillit në 3 mars 2015,

Dha vendimin e mëposhtë, të miratuar në këtë datë: 

PROCEDURA

1. Kjo çështje nis me një kërkesë (no 11620/07) drejtuar kundër Republikës italiane pasi një shtetas venezuelian,M. Manuel Rogelio Gallardo Sanchez (« kërkuesi »), i është drejtuar Gjykatës në 7 mars 2007në bazë të nënit 34të Konventës për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe të lirive themelore (« Konventa »).

2. Kërkuesi është përfaqësuar para Gjykatës nga Z. S. Koulouroudi, avokat në Athinë. Qeveria italiane (“Qeveria”) është përfaqësuar nga agjentja e saj Znj. E. Spatafora.

3. Kërkuesi pretendon se kohëzgjatja e paraburgimit që ka bërë për qëllim ekstradimi ka çuar në shkeljen e nenit  5 § 3 të Konventës.

4. Kjo ankesëështë ricilësuar në këndvështrimin e nenit 5 § 1 f). Në2 maj 2013, kërkesa i është komunikuar Qeverisë.

5. Në 16 dhjetor 2013,një kopje e vërejtjeve të Qeverisë iu dërgua përfaqësuesit të kërkuesit me qëllim për ta ftuar që të sillte si përgjigje para Gjykatës vërejtjet e tij dhe kërkesat lidhur me dëmshpërblimin e drejtë. Pavarësisht interesit të shfaqur nga kërkuesi që tregon vullnetin e tij për të vazhduar shqyrtimin e çështjes, përfaqësuesi i tij nuk i ka dërguar vërejtjet në afatin e kërkuar.

PËRSHKRIMI I FAKTIT

I. RRETHANAT E RASTIT

6. Faktet e çështjes, ashtu si janë paraqitur nga palët, mund të përmblidhen si vijon.

7. Kërkuesi, M. Manuel Rogelio Gallardo Sanchez, është një shtetas venezuelian i lindur në 1965 dhebanues nëKap.

8. Në19 prill 2005, kërkuesi, i akuzuar për zjarrvënie me dashje nga autoritetet greke, u vendos në paraburgim në pritje të ekstradimit nga policia e Romës në zbatim të një mandat arresti të lëshuar nga gjykata e apelit e Athinës në 26 janar 2005 sipas Konventës evropiane të ekstradimit të 13 dhjetorit 1957.

9. Në 22 prill 2005, gjykata e apelit e Akuilase shpalli të vlefshëmarrestimin e kërkuesit dhe urdhëroi mbajtjen e tij në paraburgim .

10. Në 26 prill 2005, Ministria e Drejtësisë i kërkoi gjykatës së apelit mbajtjen kërkuesit në paraburgim.

11. Gjatë seancës së27 prillit 2005, kryetari i gjykatës së apelit, duke u bazuar në nenin 717 të kodit të procedurës penale (KPP) (paragrafi 25 si më poshtë), bëri identififikimin e kërkuesit dhe e pyeti nëse pranonte të ekstradohej. I interesuari nuk e pranoi ekstradimin.

12. Në9 qershor 2005, Ministria e Drejtësisë informoi gjykatën e apelit se, në 25 maj 2005, autoritetet greke kishin dërguar një kërkesë ekstradimi të shoqëruar me të gjitha dokumentet e duhura në mbështjetje të kërkesës së tyre. .

13. Në 21qershor 2005, prokuroria i kërkoi gjykatës së apelit të pranonte kërkesën e ekstradimit.

14. Seanca u caktua për në 15 dhjetor 2005. Me kërkesë të përfaqësuesit të kërkuesit, seanca u shty për në 12 janar 2006.

15. Pa kryer asnjë akt hetimi, gjykata e apelit lëshoi një mendim pro ekstradimit me një vendim të 12 janarit 2006, të depozituar në 30 janar 2006. Ajo verifikoi pajtueshmërinë e kërkesës së ekstradimit me Konventën Evropiane të Ekstradimit dhe respektimin e parimeve tëne bis in idem dhe të inkriminimittë dyfishtë, dhe rrëzoi hipotezën sipas të cilës gjatëndjekjes penale kishte pasur arsye me natyrë diskriminuese dhe raciale.

16. Në 3 mars 2006, kërkuesi paraqiti njërekurs në gjykatën e kasacionit, duke pretenduar veçanërisht se kërkesa e ekstradimit lidhur me të ishte dërguar nga autoritetet greke pas afatit prej dyzet ditësh të parashikuar tashmë nga neni 16 § 4 i Konventës Evropiane të Ekstradimit, çka sillte si pasojë, sipas tij, paligjshmërinë e paraburgimit.

17. Me një vendim të 11 majit 2006, të depozituar në sekretari në 18 shtator 2006, Gjykata e kasacionit e hodhi poshtë rekursin me një arsyetim prej një faqe, pikërisht për shkak të faktit se kërkesa për ekstradim kishte ardhur brenda afatit të parashikuar nga Konventa Evropiane e Ekstradimit dhe për faktin se ajo nuk kishte kompetencën të vendoste mbi çështjen nëse ekzistonin indicje serioze fajësie.

18. Ndërkohë, tri herë radhazi,brenda muajve qershor - shtator 2005, kërkuesi i kishte kërkuar, më kot, lirimin e tij gjykatës së apelit të Romës. Në vendimin e fundit të 27 tetorit 2005, miratuar në dhomën e këshillit në respektim të parimit tëkontradiktoritetit, dhe pa përmbushur asnjë akt hetimi, gjykata e apelit nënvizoi se nuk kishte asnjë arsye të shmangej nga dy vendimet e tjera që kishin rrëzuar ankimet të miratuara më parëduke marrë parasysh, nga njëra anë, rrezikun e vazhdueshëm të arratisjes së kërkuesit pavarësisht faktit se autoritetet e kishin privuar nga pasaporta dhe, nga ana tjetër, detyrimin për të respektuar angazhimet ndërkombëtare të Shtetit. .

19. Në 9 tetor2006, Ministri i Drejtësisënënshkroi vendimin e ekstradimit.

20. Në26 tetor 2006,kërkuesi u ekstradua.

II. TEKSTI NDËRKOMBËTARPËRKATËS

21. Konventa Evropiane e Ekstradimit, e nënshkruar në Paris në 13 dhjetor 1957, e ratifikuar nga Italia përmes ligjit no 300 të30 janarit 1963 dhe hyrë në fuqi për Italinë 4 nëntor 1963, pastaj i ndryshuar nga protokolli i dytë shtesë i nënshkruar në 17 mars 1978, hyri në fuqi për Italinë në 23 prill 1985. Ajo parashikon si vijon :

Neni 8 – Ndjekje në vazhdim për të njëjtat vepra

« Një palë e kërkuar mund ta refuzojë ekstradimin që kërkohet për një individ nëse ky bëhet objekt ndjekjeje prej saj për një ose shumë vepra për të cilat kërkohet ekstradimi.

Neni 9 – Non bis in idem

Ekstradimi nuk akordohet kur individi i kërkuar është gjykuar përfundimisht nga autoritetet kompetente të Palës së kërkuar, për një ose shumë vepra që janë bërë shkas për kërkesën e ekstradimit. Ekstradimi mund të refuzohet nëse autoritetet kompetente të Palës së kërkuar vendosin të mos ndërmarrin ndjekje ose t’u japin fund ndjekjeve që janë bërë për të njëjtën ose të njëjtat vepra.

Neni 12 – Kërkesadhe dokumente në mbështetje të saj

1. Kërkesa[për të marrë ekstradimin] formulohetme shkrimdhe paraqitet nga Ministria e Drejtësisë e Palës kërkuese Ministrisë së Drejtësisë së Palës së kërkuar ; gjithsesi, rruga diplomatike nuk përjashtohet. Një rrugë tjetër mund të vendoset përmes rregullimit ose marrëveshjes direkte midis dy ose shumë Palë.

2. Do të paraqiten në mbështetje të kërkesës:

a. origjinali ose kopja e vërtetuar, qoftë ajo e vendimit për një dënim për t’u zbatuar, qoftë ajo e një urdhëri arresti ose çdo akti tjetër që kanë të njëjtën forcën vepruese, lëshuar sipas rregullave që parashikon ligji i Palës kërkuese ;

b. një pasqyrë të fakteve në bazë të të cilëve është kërkuar ekstradimi. Koha dhe vendi i kryerjes së shkeljeve në fjalë, cilësimi i tyre ligjor dhe referimet ndaj dispozitave ligjore që janë të zbatueshme në këto raste të cilat duhet të përcaktohen sa më saktë të jetë e mundur; si dhe

c. një kopje e dispozitave ligjore të zbatueshme ose, në rast se kjo nuk është e mundur, një deklaratë mbi të drejtën e zbatueshme, si dhe një përshkrim sa më të saktë të tipareve të individit të kërkuar, si dhe çdo informacion që mund të shërbejë për të përcaktuar identitetin dhe shtetësinë e tij.»

Neni 16 – Arrestimi i përkohshëm

1. Në raste urgjence, autoritetet kompetente të Palës së kërkuar mund të kërkojnë arrestimin e përkohshëm të individit të kërkuar; autoritetet kompetente të Palës së kërkuar do të vendosin për këtë kërkesë në përputhje me ligjin e kësaj Pale.

2. Në kërkesën për arrestim të përkohshëm do të shënohet ekzistenca e njërit prej dokumenteve të parashikuara në paragrafin 2, kryerreshti a, i nenit 12 dhe do tëtheksohet se për këtë do të dërgohet një kërkesë për ekstradim ; aty do të përmendet shkelja për të cilën kërkohet ekstradimi, koha dhe vendi ku është kryer ajo, si dhe brenda mundësive, të dhënat e individit të kërkuar.

3. Kërkesa për arrestim të përkohshëm do t’u transmetohet autoriteteve kompetente të Palës së kërkuar ose me rrugë diplomatike ose drejtpërsëdrejti me  postë ose me telegram, ose përmes Organizatës ndërkombëtare të Policisë Kriminale (Interpol), ose me çdo mjet tjetër që lëshon një vërtetim të shkruar ose që pranohet nga Pala e kërkuar. Autoriteti kërkues do të njoftohet pa vonesë lidhur me rrugën që i është dhënë kërkesës.

4. Arrestimi i përkohshëm mund të marrë fund në rast se, brenda një afati prej 18 ditësh pas arrestimit, Pala e kërkuar nuk ka marrë kërkesën e ekstradimit dhe për dokumentet shoqëruese që përmenden në nenin 12; ajo nuk duhet, në asnjë rast të kalojë përtej 40 ditëve pas arrestimit. Sidoqoftë, lirimi i përkohshëm është i mundshëm nëçdo kohë, por Pala e kërkuar duhet të marrëçdo masë që e quantë nevojshme për të shmangur arratisjen e individit të kërkuar

5. Lirimi nuk përjashton një arrestim të ri dhe ekstradimin nëse kërkesa për ekstradim mbërrin më vonë. »

III. E DREJTA DHE PRAKTIKA PËRKATËSE E BRENDSHME

22. Përsa i përket zbatimit të masave të përkohshme, neni 715 i kodit të procedurës penale (KPP) parashikon se, me kërkesë të një shteti të huaj, gjykata e apelit mund të urdhërojë arrestimin e përkohshëm të një individi për procedurën e ekstradimit. Kërkesa mund të pranohet a) nëse shteti i huaj vepron në bazë të një vendimi për një dënim për t’u zbatuar, ose të një urdhër arresti dhe nëse angazhohet të paraqesë një kërkesë ekstradimi ; b) nëse shteti i huaj ka paraqitur një përshkrim të veprave penale në mbështetje të kërkesës për ekstradim, ka treguar shkeljen për të cilën akuzohet individi i kërkuar dhe ka dhënë përshkrimin e tiparevetë këtij të fundit ; c) nëse ka rrezik për arratisje.Zbatimi i masës i komunikohet autoriteteve të shtetit të huaj nga Ministri i Drejtësisë. Masa e arestimit të përkohshëm hiqet kur shteti i huaj nuk sjell brenda afatit prej dyzet ditësh nga ky komunikim bërë Ministrive të Punëve të Jashtme ose të Drejtësisë, kërkesën për ekstradim dhe dokumentet në mbështetje të një kërkese të tillë. 

23. Sipas nenit 716 § 3 KPP, kryetari i gjykatës së apelit duhet ta vlerësojë të ligjshëm arrestimin e përkohshëm në një afat prej nëntëdhjetë e gjashtë orë dhe të zbatojë eventualisht masën e paraburgimit të përkohshëm. 

24. Sipas nenit 716 § 4KPP,masa e përkohshme hiqet nëse Ministria e Drejtësisë nuk i kërkon gjykatës së apelit, në një afat prej dhjetë ditësh që nga vlerësimi si i ligjshëm i arrestimit të përkohshëm, mbajtjen e të interesuarit në paraburgim.

25. Sipas nenit 717 KPP, kur autoritetet urdhërojnë një arrestim të përkohshëm ose zbatojnë një masë të përkohshme, kryetari i gjykatës së apelit cakton një seancë me qëllim qëtëidentifikohet i interesuari dhe t’i kërkohet nëse e pranon ekstradimin e tij.

26. Sipas nenit 714 KPP, kohëzgjatja e paraburgimit të përkohshëm nuk mund të tejkalojë një vit e gjashtë muaj. Gjithsesi ajo mund të shtyhet deri në një periudhë maksimale tëpërgjithshme prej tre muajsh.

27. Sipas nenit 718 KPP, masa e paraburgimit të përkohshëm, me kërkesë të njërës prej palëve ose kryesisht, mund të hiqet nga gjykata e apelit ose nga Gjykata e Kasacionit, duke vepruar si gjykatë e shkallës së parë. Gjykata e apelit vendos në dhomën e këshillit, pasi ka dëgjuar palët. Vendimi i gjykatës së apelit mund të kundërshtohet para Gjykatës së Kasacionit në bazë të mjeteve të nxjerra nga shkelja e ligjit. Në këtë aspekt, Gjykata e kasacionit, shumë herë radhazi, ka vendosur se nuk ka kompetencë për të shqyrtuar rekurset përmes të cilave një individ kërkon lirimin e tij me arsyen se rreziku për arratisje që fillimisht justifikonte paraburgimin e tij të përkohshëm nuk ekziston më (shih, si shembull, Gjykatën e Kasacionit, vendimino33545i 7shtatorit 2010, të depozituar në sekretari në 13 shtator 2010 ; në mënyrë më të përgjithshme, mbi mungesën e kompetencës për të shqyrtuar mjetet e nxjerra nga karakteri arbitrar i arsyetimit të vendimeve të gjykatës së apelit, shih Gjykata e kasacionit, vendimi no37123 i24 shtatorit 2012, të depozituar në sekretari në 26 shtator 2012).

28. Për sa i përket fazës gjyqësore të ekstradimit, sipas nenit 704 KPP, gjykata e apelit vendos në dhomën e këshillit pasi ka dëgjuar palët dhe ka marrë eventualisht informacionet e përshtatshme si dhe ka kryer verifikimet e nevojshme. Ajo duhet të vendosë nëse kushtet e kërkuara nga e drejta ndërkombëtare dhe e drejta e brendshme janë përmbushur:përtej rregullave të parashikuara nga Konventa Evropiane e Ekstradimit, neni 705 KPPi detyron gjykatat të verifikojnë nëse personi i interesuar ndiqet për shkelje të natyrës politike ose nëse ai rrezikon të gjykohet sipas procedurave në kundërshtim me të drejtat themelore ose nëse, sapo ekstradohet, personi rrezikon të vuajë trajtime çnjerëzore, poshtëruese, me karakter diskriminues ose, nëçdo rast, në kundërshtim me njërën nga të drejtat themelore. Sipas të njëjtit nen, në rastin kur Konventa Evropiane e Ekstradimit zbatohet, gjykatat nuk mund të shqyrtojnë ekzistencën e indicjeve serioze për fajësi(gravi indizi di colpevolezza).

29. Sipas nenit 706 KPP, ky vendim mund të kontestohet, de facto e de jure, para Gjykatës së kasacionit, e cila vendos sipas procedurës të parashikuar nga neni 704 KPP.

30. Neni 708 KPPthotë që Ministri i Drejtësisë vendos, në një afat prej dyzet e pesë ditësh pas depozitimit të vendimit të Gjykatës së kasacionit pro ekstradimit, nëse individi duhet të ekstradohet. Në mungesë të një vendimi të tillë ose në rast vendimi negativ, masa e paraburgimit të përkohshëm duhet të hiqet.

PËRSHKRIMI I SË DREJTËS

I. MBI SHKELJEN E PRETENDUAR TË NENIT 5 § 1 f)TË KONVENTËS

31. Kërkuesi ankohet për kohëzgjatjen e periudhës së paraburgimit që ka vuajtur për shkak të ekstradimit të tij. Ai denoncon lidhur me këtë një shkelje të nenit 5 § 3 të Konventës.

32. Duke pasur kompetencën e cilësimit juridik tëfakteve tëçështjes (shih, ndër të tjera, Guerra dhe të tjerë kundër Italisë, 19 shkurt 1998, § 44, Përmbledhje aktesh dhe vendimesh 1998‑I), Gjykataçmon se ka vend për të shqyrtuar kërkesën në këndvështrimin e nenit 5 § 1 f) të Konventës (shih, Quinn kundër Francës, 22 mars 1995, seria A no 311, Chahal kundër Mbretërisësë Bashkuar, 15 nëntor 1996, Përmbledhje1996‑V dhe Bogdanovski kundër Italsë, no 72177/01, 14 dhjetor 2006), e formuluar kështu :

« 1. Çdokush ka të drejtën e lirisë e të sigurisë personale. Askujt nuk mund t’i hiqet liria, me përjashtim të rasteve që vijojnë dhe në përputhje me procedurën e parashikuarme ligj:

(...)

f) në rast kur arrestohet ose ndalohet ligjërisht me qëllim që të ndalohet hyrja e tij e paautorizuar në atë vend, ose nëse kundër tij është duke u kryer një procedurë dëbimi ose ekstradimi.

(...) »

A. Mbi pranueshmërinë

33. Duke konstatuar se kërkesa nuk është dukshëm e pabazuarsipas nenit 35 § 3 a) të Konventës dhe se ajo nuk nga asnjë arsye për mospranueshmëri, Gjykata e deklaron të pranueshme.

B. Mbi themelin

1. Tezat e palëve

34. Kërkuesi pretendon se kohëzgjatja e procedurës së ekstradimit ishte e zgjatur po të merret parasysh karakteri sipas tij jo shumë i ndërlikuar i çështjes.

35. Qeveria i kundërshton pretendimet e kërkuesit. Ajo tregon se urdhëri për paraburgimin në fjalë ka respektuar rregullat e ekstradimit, si e kanë konstatuar gjykatat italiane, dhe se paraburgimi synonte vetëm t’ia dorëzonte kërkuesin drejtësisë së shtetit kërkues ; ajo shton se kërkuesi nuk e ka pranuar ekstradimin, çka sipas saj, do të kishte lejuar tëpërshpejtohej procedura, dhe se vonesa në caktimin e seancës mbi themelin nga gjykata e apelit justifikohet nga tri kërkesa për lirim që kërkuesi ka paraqitur brenda tre muajve. Së fundi, ajo mendon se procedura që i ka shtyrëautoritetet italiane, juridiksionale dhe administrative, të autorizojnë ekstradimin është zhvilluar në afatet e parashikuara nga rregullat e të drejtës kombëtare dhe ndërkombëtare.

2. Vlerësimi i Gjykatës

a) Mbi pajtueshmërinë e paraburgimit me të drejtën e brendshme

36. Me qëllim që të gjejë nëse paraburgimi është në përputhje me  nenin 5 § 1 f) të Konventës, Gjykata duhet të verifikojë nëse ky privim nga liria jo vetëm nuk lidhet me një nga përjashtimet e parashikuara në kryerreshtat a) deri në f), por gjithashtu ishte i « rregullt ». Ajo nënvizon se në fushën e «ligjshmërisë » së një paraburgimi, përfshi këtu fushën e vëzhgimit të « rrugëve ligjore », Konventa i referohet kryesisht legjislacionit kombëtar dhe sanksionon detyrimin për të shqyrtuar normat materiale si dhe proceduriale (Saadi kundër Mbretërisë së Bashkuar [GC], no 13229/03, §§ 67, CEDH 2008).

37. Në këtë rast, Gjykata vëren se gjykatat kombëtare, duke pasur mundësi më shumë se organet e Konventës për të verifikuar respektimin e tëdrejtës së brendshme, kanë konstatuar kur u është drejtuar kërkuesi ose kur e drejta e brendshme e kërkonte, ligjshmërinë e paraburgimit të kontestuar në fazën e tij fillestare dhe të qëllimshmërisë së tij. Fillimisht, gjykata e apelit e Akuilës ka shpallur të vlefshëm arrestimin e kërkuesit ; më pas, gjykata e apelit dhe Gjykata e Kasacionit kanëverifikuar se kërkesa për ekstradim ishte dërguar nga autoritetet greke në një afat prej dyzet ditësh të parashikuar nga neni 16 § 4 i Konventës Evropiane të Ekstradimit (paragrafët 15, 17 dhe 21 më sipër) ; së fundi, tri herë radhazi, gjykatat kanë vendosur se miratimi dhe ruajtja e masave të përkohshme justifikoheshin nga detyrimi për respektimin e angazhimeve ndërkombëtare të shtetit dhe nga ekzistenca e një rreziku për arratisjetëkërkuesit (paragrafi 18më lart).

38. Në këto rrethana, Gjykata nuk vë re asnjë element që mund të japë shkas të mendohet se vuajtja e paraburgimit nga kërkuesi për arsye ekstradimi ka ndjekur një qëllim të ndryshëm nga ai për të cilin është vendosur dhe se nuk ka qenë në pajtueshmëri me të drejtën e brendshme.

b) Mbi karakterin arbitrar të paraburgimit

39. Gjykata kujton se, në kundërshtim me pretendimin e Qeverisë, respektimi i afateve të parashikuara nga e drejta e brendshme nuk mund të konsiderohet si diçka që sjell automatikisht pajtueshmërinë e paraburgimit me kërkesat që burojnë nga neni 5 § 1 f) i Konventës (Auad kundër Bullgarisë, no 46390/10, § 131, 11 tetor 2011). Kjo dispozitë kërkon për më tepër përputhshmëri midis çdo privim lirie me qëllimin për të mbrojtur individin kundër arbitraritetit (shih, ndër të tjera, Winterwerp kundërVendeve të Ulëta, 24 teor 1979, § 37, seria A no 33, Amuur kundër Francës, 25qershor1996, § 50, Përmbledhje 1996‑III, dheWitold Litwa kundër Polonisë, no 26629/95, § 78, GJEDNJ 2000‑III). Ka një parim themelor sipas të cilit asnjë burgim arbitrar nuk mund të pajtohet me nenin 5 § 1,dhe nocioni « arbitrar » që përmban neni 5 § 1 shkon përtej mungesës së pajtueshmërisë me të drejtën kombëtare, në mënyrë që një privim lirie mund të jetë i ligjshëm sipas legjislacionit të brendshëm duke qenë njëkohësisht arbitrar, pra, në kundërshtim me Konventën (Saadi, i lartcituar, § 67,dhe Suso Musac. Malte, no 42337/12, § 92, 23 korrik 2013).

40. Nga ky aspekt, Gjykata nënvizon për më tepër se, në kontekstin e kësaj dispozite, vetëm zhvillimi i procedurës së ekstradimit justifikon privimin nga liria të bazuar në këtë nen dhe se, nëse procedura nuk është kryer me shpejtësinë e duhur, paraburgimi nuk justifikohet më (Quinn,i lartcituar, § 48 dheChahal,i lartcituar, § 113).

41. Gjykata nuk ka për detyrë të vlerësojë nëse kohëzgjatja e procedurës së ekstradimit është në tërësinë e saj e arsyeshme, gjë që e bën veçanërisht në fushën e kohëzgjatjes së procedurave në këndvështrimin e nenit 6, por të vendosë nëse, pavarësisht nga kohëzgjatja globale e procedurës, kohëzgjatja e paraburgimit nuk tejkalon afatin e arsyeshëm të nevojshëm për të arritur qëllimin e ndjekur (Saadi, i lartcituar, §§ 72-74). Kështu, nëse ka pasur periudha mosaktiviteti nga ana e autoriteteve, dhe për rrjedhojë, një mungesë shpejtësie, mbajtja në paraburgim nuk mund të justifikohet më. Si përfundim, Gjykata duhet të vlerësojë nëse, rast pas rasti, gjatë periudhës së paraburgimit në fjalë,autoritetet kombëtare kanë treguar ose jo pasivitet (shih, në këtë kuptim, në fushën e dëbimeve, Tabesh kundër Greqisë, no 8256/07, § 56, 26 nëntor 2009).

42. Në këtë rast, Gjykata konstaton se kërkuesi është vendosur në paraburgim në pritje të ekstradimit me qëllim që t’u lejojë autoriteteve greke të nisin procedurën e ndjekjes. Në këtë drejtim, ajo çmon të nevojshme të dallohen dy forma ekstradimi me qëllim që të saktësohet niveli i shpejtësisë së kërkuar për secilën, pra, nga njëra anë, ekstradimi me qëllim ekzekutimin e një dënimi, dhe, nga ana tjetër, ekstradimi që i lejon shtetit kërkues të gjykojë personin e interesuar. Në rastin e fundit, meqë procedura penale ështëende në pritje, personi në paraburgim në pritje të ekstradimit duhet konsideruar si i prezumuar i pafajshëm ; për më tepër, në këtë stad, mundësia e këtij të fundit për të ushtruar të drejtat e tij për t’u mbrojtur gjatë procedurës penale me qëllim që të provojnë pafajësinëështë shumë e kufizuar, apo nuk ekziston fare ; së fundi, çdo shqyrtim i themelit tëçështjes u ndalohet autoriteteve të shtetit të kërkuar (paragrafi 28 in finemë sipër). Për të gjitha këto arsye, mbrojtja e të drejtave të personit në fjalë dhe zhvillimi i mirë i procedurës së ekstradimit, përfshi këtu kërkesën për të përndjekur individin në një afat të arsyeshëm, e detyrojnë shtetin e kërkuar të veprojë me një shpejtësi të madhe.

43. Gjykatai ka gjykuar të zgjatura, për shkak të vonesave të pajustifikuara nga ana e autoriteteve të brendshme, periudhat prej një vit e njëmbëdhjetë muajparaburgim me qëllim ekstradimi (Quinn, i lartcituar) dhe prej tre muajsh për qëllim dëbimi (Tabesh, i lartcituar).

44. Ajo nënvizon se në këtë rast paraburgimi në pritje të ekstradimit ka zgjatur afërsisht një vit e gjashtë muajnga 19 prilli 2005 deri 26 tetor 2006).

45. Ajo konstaton se vonesa të rëndësishme janë bërë në etapa të ndryshme të procedurës së ekstradimit.

46. Së pari, seanca e parë e gjykatës së apelit ishte caktuar në15 dhjetor 2005, ose gjashtë muaj pas dërgimit të kërkesës për ekstradim në gjykatën e apelit dhe tetë muaj pas vendosjes së të interesuarit në paraburgim në pritje të ekstradimit.

47. Gjykata nuk mund të mbrojë pozicionin e Qeverisë sipas të cilës ankimet e ndërmarra nga kërkuesi me qëllim që të fitonte vendosjen në gjendje të lirë gjatë kësaj periudhe (paragrafi 18 më sipër) mund, në vetvete, tëjustifikojnë vonesën e procedurës.Në fakt, bëhet fjalë këtu, për procedura që kanë objekte dhe qëllime të ndryshme; njëra që ka pasur për qëllim të verifikojë nëse kërkesat formale per ekstradim janë përmbushur, tjetra që lejon të shqyrtohet nëse kërkesat që kanëçuar në miratimin e masës sëpërkohshme ishin ende të vlefshme dhe të mjaftueshme. Fakti që e drejta e brendshme ngarkon të njëjtën gjykatë apeli me këtë detyrë të dyfishtë përbën një zgjedhje legjitime nga ana e shtetit, zgjedhje që nuk mund të përdoret për të justifikuar vonesat e mëdha në shqyrtimin e themelit tëçështjes. Sidoqoftë, Gjykata nuk shikon se si kërkesat e përsëritura të kërkuesit, në parim të justifikuara përderisa paraburgimi zgjatej në mungesë tëçdo seance mbi themelin, do ta kishin penguar gjykatën e apelit të caktonte më herët këtë seancë (shih, mutatis mutandis, Quinn, § 48). Vendimet e marra nga gjykata e apelit të bazuara vetëm në dokumentet që ajo dispononte, ishin miratuar në dhomën e këshillit në respekt të parimit të kontradiktoritetit (paragrafi27 më lart) dhe kishin të bënin, kryesisht, me shqyrtimin e kërkesës për mbajtjen e kërkuesit në paraburgim për shkak të rrezikut të arratisjes (paragrafi 18më lart).

48. Gjykatavëren më pas se çështja nuk ishte e ndërlikuar (shih, a contrario, Bogdanovski, i lartcituar, ku kërkuesi kishte dërguar statusin e refugjatit politik dhe ku procedura e ekstradimit ishte pezulluar me kërkesën e Komisariatit të Lartë për refugjatët dhe të vetë Gjykatës pas zbatimit të nenit 39 të rregullores). Detyra e gjykatës së apelit kufizohet me analizën e elementeve të mëposhtme: të verifikosh se kërkesa për ekstradim ishte paraqitur sipas formave të parashikuara nga Konventa Evropiane e Ekstradimit ; të sigurohesh se parimet ene bis in idem dhe të inkriminimit të dyfishtë ishin respektuar ; të përjashtohet se arsye me natyrë diskriminuese ose politike kishin formuar bazën e procedimeve të kërkuesit. Ligji nuk autorizontë bëhet vlerësimi për sa i përket ekzistencës së indicjeve serioze për fajësi (gravi indizi di colpevolezza) (paragrafi 28 in fine më sipër) dhe asnjë hetim ose aktivitet investigimi nuk ka qenë i nevojshëm (paragrafi 15 më lart).

49. Së dyti, Gjykata ështëçuditur nga fakti se Gjykata e kasacionit, pasi kishte vendosur një afat prej dy muajsh lidhur me rekursin e kërkuesit, u vonua më shumë se katër muaj për të depozituar në sekretari një vendim vetëm prej një faqe në të cilën ajo vetëm sa saktësonte se kërkesa për ekstradim ishte dërguar nga shteti kërkues sipas normave të kërkuara dhe se ajo vetë nuk kishte kompetencë për të vënë në dyshim akuzat e bëra kundër kërkuesit nga autoritetet greke (paragrafi 7 më lart). Qeveria nuk prodhoi asnjë element që mund të justifikonte një afat të tillë.

50. Sëfundi, për sa i përket argumentit të Qeverisë sipas të cilit kërkuesi mund ta kishte përshpejtuar procedurën duke mos kundërshtuar ekstradimin, Gjykata mendon se një kundërshtim i tillë në parim mund të justifikojë një zgjatje të paraburgimit ku imponohet një kontroll juridiksional, gjithsesi kjo nuk e shkarkon shtetin nga përgjegjësia për çdo vonesë të pajustifikuar në fazën gjyqësore.  

51. Për rrjedhojë, duke marrë parasysh natyrën e procedurës së ekstradimit që synon të ndjekë kërkuesin në një shtet të tretë, dhe karakterin e pajustifikuar të vonesave nga gjykatat italiane, Gjykata arriti në përfundimin se paraburgimi i kërkuesit nuk ishte “i ligjshëm” sipas nenit 5 § 1 f) të Konventës dhe, për rrjedhojë, ka pasur shkelje të kësaj dispozite.

.

II. MBI ZBATIMIN E NENIT 41 TË KONVENTËS

52. Sipas nenit 41 të Konventës,

« Kur gjykata konstaton se ka pasur një shkelje të Konventës ose të Protokollevetë saj dhe, nëse e drejta e brendshme e Palës së Lartëkontraktuese lejon të bëhet vetëm një ndreqje e pjesshme, Gjykata, kur është e nevojshme, i akordon shpërblim të drejtë palës së dëmtuar. »

53. Kërkuesi nuk ka paraqitur asnjë kërkesë për shpërblim të drejtë(paragrafi 5 më lart).Për rrjedhojë, Gjykata mendon se nuk ka vend për të akorduar një shumë për këtë qëllim.

PËR KËTO ARSYE, GJYKATA NË UNANIMITET,

1. Deklaron kërkesën të pranueshme;

2. Thotëse ka pasur shkelje të nenit 5 § 1 f)të Konventës.

Hartuar në frëngjisht, më pas i transmetuar me shkrim në24 mars 2015, në zbatim të nenit 77 §§ 2 dhe 3 të rregullores.

Fatoş AracıPäivi Hirvelä
              Ndihmës/sekretar Kryetare

© Këshilli i Evropës/Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut, 2015.

Gjuhët zyrtare të Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut janë anglishtja dhe frëngjishtja. Ky përkthim është bërë me mbështetjen e Fondit të Mirëbesimit për të Drejtat e Njeriut të Këshillit të Evropës (/humanrightstrustfund). Ai nuk e kushtëzon Gjykatën dhe kjo e fundit nuk pranon asnjë përgjegjësi për sa i përket cilësisë së tij. Ai mund të shkarkohet nga HUDOC, baza e të dhënave e jurisprudencës së Gjykatës Evropiane të të Drejtave të Njeriut (), ose nga çdo bazë tjetër të dhënash me të cilën HUDOC e ka ndarë atë. Ai mund të riprodhohet për qëllime jo tregtare, me kusht që titulli i çështjes të citohet i plotë dhe të shoqërohet me shënimin e mësipërm lidhur me të drejtën e autorit, si edhe me referimin ndaj Fondit të Mirëbesimit për të Drejtat e Njeriut. Cilido që kërkon ta përdorë këtë përkthim në tërësi ose pjesërisht për qëllime tregtare, është i lutur të njoftojë në adresën e mëposhtme: publishing@.

© Council of Europe/European Court of Human Rights, 2015

The official languages of the European Court of Human Rights are English and French. This translation was commissioned with the support of the Human Rights Trust Fund of the Council of Europe (/humanrightstrustfund). It does not bind the Court, nor does the Court take any responsibility for the quality thereof. It may be downloaded from the HUDOC case-law database of the European Court of Human Rights () or from any other database with which the Court has shared it. It may be reproduced for non-commercial purposes on condition that the full title of the case is cited, together with the above copyright indication and reference to the Human Rights Trust Fund. If it is intended to use any part of this translation for commercial purposes, please contact publishing@.

© Conseil de l’Europe/Cour européenne des droits de l’homme, 2015

Les langues officielles de la Cour européenne des droits de l’homme sont le français et l’anglais. La présente traduction a été effectuée avec le soutien du Fonds fiduciaire pour les droits de l’homme du Conseil de l’Europe (/humanrightstrustfund). Elle ne lie pas la Cour, et celle-ci décline toute responsabilité quant à sa qualité. Elle peut être téléchargée à partir de HUDOC, la base de jurisprudence de la Cour européenne des droits de l’homme (), ou de toute autre base de données à laquelle HUDOC l’a communiquée. Elle peut être reproduite à des fins non commerciales, sous réserve que le titre de l’affaire soit cité en entier et s’accompagne de l’indication de copyright ci-dessus ainsi que de la référence au Fonds fiduciaire pour les droits de l’homme. Toute personne souhaitant se servir de tout ou partie de la présente traduction à des fins commerciales est invitée à le signaler à l’adresse suivante : publishing@.

 

Full & Egal Universal Law Academy