© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
H og B gegn Bretlandi
Dómur frá 9. apríl 2013
Mál nr. 70073/10 og 44539/11
3. gr. Bann við pyndingum
Hælisleitendur. Brottvísun. Hætta á pyndingum og ómannúðlegri meðferð.
1. Málsatvik
Kærandinn H er afganskur ríkisborgari, fæddur árið 1975. Hann kom til Bretlands 30. október 2008 og óskaði fljótlega eftir pólitísku hæli af ótta við hefndaraðgerðir Talibana og Hizb-i-Islami hreyfingarinnar. Kærandi vísaði til þess að hann væri tengdur afgönskum stjórnvöldum og Sameinuðu þjóðunum. Umsókn kæranda var hafnað mánuði eftir að hún barst. Sú ákvörðun var staðfest af sérstökum dómstól í hælis- og innflytjendamálum. Endurupptökubeiðni kæranda var hafnað í janúar 2010 og dómstólum í júní sama ár.
Kærandinn B er einnig afganskur ríkisborgari. Hann fæddist árið 1988 og flúði Afganistan 30. apríl 2011. Hann kom til Bretlands 2. júní 2011 og óskaði eftir pólitísku hæli degi síðar. Vísaði hann til þess að hann óttaðist aðgerðir Talibana gegn sér þar sem hann hefði starfað sem túlkur fyrir bandaríska herinn og herlið NATO í Afganistan. Málaleitan kæranda var hafnað af breskum útlendingayfirvöldum sem og dómstólum.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur héldu því fram að brotið yrði gegn 3. gr. sáttmálans yrði þeim gert að snúa aftur til Afganistan. Kváðust þeir eiga á hættu að verða fyrir árásum af hálfu Talibana og Hizb-i-Islami. Kærandinn B benti á að þeir sem hefðu starfað sem túlkar fyrir bandaríska herinn í Afganistan hefðu orðið fyrir árásum Talibana.
Niðurstaða
Um 3. gr.: Dómstóllinn vísaði til þess að aðildarríkin gætu brotið gegn 3. gr. sáttmálans með því að vísa manni úr landi í aðstæður þar sem hætta væri á að hann sætti illri meðferð. Á hinn bóginn væru það kærendur sem þyrftu að sýna fram á að slík hætta væri til staðar. Varðandi hið almenna ástand í Afganistan tók dómstóllinn fram að ekki væri raunveruleg hætta á að einstaklingur yrði fyrir illri meðferð vegna þess eins að hann sneri aftur landsins.
Að því er varðaði H tók dómstóllinn fram að ónóg gögn lægju fyrir um að Talibanar beindu almennt spjótum sínum að samverkamönnum alþjóðaliðsins sem væru búsettir í Kabúl. Vísaði dómstóllinn þá sérstaklega til þess að kærandi hefði ekki veitt alþjóðaliðinu stórvægilega aðstoð og að nokkur ár væru liðin frá því að hann starfaði með andstæðingum Talibana. Þá vísaði dómstóllinn til þess að ekki væri á almannavitorði í Afganistan að H hefði unnið fyrir Sameinuðu þjóðirnar sem bílstjóri. Þá hefði hann ekki orðið fyrir miklu áreiti meðan á þeim störfum stóð. Var því talið að H hefði ekki náð að sýna fram á að hann yrði í raunverulegri hættu á að verða fyrir illri meðferð svo brotið yrði gegn 3. gr. sáttmálans yrði hann sendur aftur til Afganistan.
Að því er varðaði B tók dómstóllinn fram að breskir dómstólar hefðu komist að þeirri niðurstöðu að B hefði ekki tekið þátt í tiltekinni aðgerð bandaríska herliðsins sem miðaði að því að bjarga hjálparstarfsmanni. Mikið þyrfti til að koma svo dómstóllinn gæti endurmetið slíka niðurstöðu. B hafði ekki haldið því fram fyrir breskum dómstólum að honum stafaði ógn af afgönskum yfirvöldum og taldi dómstóllinn því að hann gæti ekki lagt mat á þá staðhæfingu, auk þess sem kærandi hafði ekki lagt fram nein gögn henni til stuðnings. B hélt því fram að hann ætti í engin hús að venda í Kabúl. Dómstóllinn tók fram að í undantekningartilvikum yrði brotið gegn 3. gr. sáttmálans yrði manni gert að flytja til lands þar sem ástand mannréttinda væri almennt bágborið. Aftur á móti hefði kærandi ekki sýnt fram á að það ætti við í hans tilviki, þar sem Kabúl væri undir stjórn yfirvalda og þar ætti hann fjölskyldu að.
Í ljósi alls þessa var ekki fallist á að brotið yrði gegn 3. gr. sáttmálans þótt B yrði sendur til Afganistan.
Full & Egal Universal Law Academy