© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Herrmann gegn Þýskalandi
Dómur frá 26. júní 2012 - Yfirdeild
Mál nr. 9300/07
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Réttindi landeigenda. Veiðifélög. Skoðanafrelsi. Skylduaðild.
1. Málsatvik
Kærandi, Günter Herrmann, er þýskur ríkisborgari, fæddur árið 1955 og býr í Stutensee í Þýskalandi. Hann er eigandi tveggja landspildna, sem eru hvor um sig minni en 75 hektarar. Samkvæmt lögum er hann sjálfkrafa félagi í veiðifélagi á grundvelli þessa og þarf því samkvæmt lögum að sæta því að dýr séu veidd á landareign hans. Þar sem hann er mótfallinn öllum veiðum, lagði hann fram beiðni hjá yfirvöldum um að fá að ganga úr veiðifélaginu, en beiðni hans var hafnað. Hann fór með mál sitt fyrir dómstóla, en beiðni hans var hafnað á öllum dómstigum. Í desember 2006 neitaði þýski stjórnlagadómstóllinn að taka mál hans fyrir og tók fram að veiðilöggjöfin væri sett til verndar villtum dýrum í því skyni að tryggja fjölbreytt dýralíf og hafa stjórn á veiðum. Stjórnlagadómstóllinn taldi að skylduaðild að veiðifélagi væri nauðsynleg til þess að ná fram markmiðum löggjafarinnar og bryti á engan hátt gegn eignarrétti kæranda né skoðanafrelsi hans. Honum hafi ekki verið mismunað á neinn hátt, þar sem lögin voru bindandi fyrir alla landeigendur í landinu, einnig þá sem ættu jarðir sem væru stærri en 75 hektarar, þó að þeir væru ekki skyldugir til aðildar að veiðifélagi.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að skylda hans til aðildar að veiðifélagi og að hann þyrfti að þola veiðar á landareign sinni bryti gegn rétti hans til þess að njóta eigna sinna í friði samkvæmt 1. gr. 1. viðauka mannréttindasáttmálans. Ennfremur væri brotið gegn 9., 11. og 14. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn skoðaði mál kæranda aðeins út frá 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Aðilar málsins voru sammála um, og tók dómstóllinn undir þá skoðun, að skyldan til að leyfa veiðar á landareign kæranda fæli í sér takmörkun á rétti hans til að njóta eigna sinna í friði. Þá taldi dómstóllinn að þýska veiðilöggjöfin gæti talist fela í sér almenna takmörkun á notkun eigna á grundvelli almannahagsmuna. Dómstóllinn vísaði til tveggja fyrri dóma sinna í málum gegn Frakklandi og Lúxemborg þar sem fjallað var um hvort skylda til þess að leyfa veiðar á landareign fæli í sér brot gegn 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Í kjölfar þeirra höfðu allnokkur aðildarríki sáttmálans breytt löggjöf sinni til samræmis við þá þannig að landeigendur gætu bannað veiðar á landi sínu eða gengið úr veiðifélögum eftir ákveðnum reglum.
Dómstóllinn taldi að markmið þýsku veiðilöggjafarinnar væri meðal annars að stuðla að sjálfbærri nýtingu veiðistofna, og væri að því leyti ekki ólík þeirri löggjöf sem hefði verið við lýði í Frakklandi og Lúxemborg. Þýska ríkið lagði áherslu á að löggjöf þess hefði náð til landsins í heild, en franska löggjöfin hefði aðeins náð til ákveðinna héraða. Dómstóllinn tók fram varðandi þessa röksemd að breytingar sem gerðar voru á löggjöf í Þýskalandi árið 2006 gerði ríkjum þess kleift að taka upp eigin löggjöf varðandi stjórn veiða. Ekkert ríki hefði þó enn nýtt sér þessa heimild. Að mati dómstólsins var veiðilöggjöfin í þessu máli ekki verulega frábrugðin þeirri löggjöf sem fjallað var um í fyrrgreindum fordæmum. Dómstóllinn taldi að það vekti spurningar hvort hægt væri að krefjast þess af landeigendum að þeir hefðu frumkvæði að því að sækja bætur fyrir veiðar sem þeir væru mótfallnir af siðferðilegum ástæðum. Það væri vafasamt hvort landeigandi sem væri algerlega mótfallinn veiðum þyrfti að sætta sig við að fá greiðslur fyrir veiðar á landareign sinni. Dómstóllinn taldi að þýska veiðilöggjöfin tæki ekki nægjanlegt tillit til lífsskoðana þeirra landeigenda sem væru mótfallnir veiðum. Hann komst að þeirri niðurstöðu að skyldan til að þola veiðar á landareign legði óhæfilegar byrðar á landeigendur og því væri um að ræða brot gegn 1. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi þýska ríkið til þess að greiða kæranda miskabætur að fjárhæð 5.000 evrur og 3.861 evru í málskostnað.
Fjórir dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy