© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Howald Moor o.fl. gegn Sviss
Dómur frá 11. mars 2014
Mál nr. 52067/10 & 41072/11
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Aðgangur að dómstólum. Skaðabótakrafa. Fyrningarreglur.
1. Málsatvik
Kærendur eru í þrír, eiginkona Hans Moor (H), Renate Anita Howald Moor, sem er svissneskur ríkisborgari fædd árið 1949 og býr í Untersiggenthal, og dætur H, Caroline og Monika Moor fæddar 1973 og 1976 og búa í Zurich.
H var fæddur 1946 og vann alla ævi í verksmiðju. Frá 1965 til í það minnsta 1978 komst hann í snertingu við efnið asbest í vinnu sinni. Frá 1975 til 1976 var bannað að nota asbest í verksmiðjunni og frá 1989 hefur asbest verið bannað í Sviss. Árið 2004 greindist H með krabbamein sem rakið var til þess er hann komst í snertingu við asbest. Fékk H greiddar bætur frá ríkinu allt til dauðadags.
H höfðaði mál gegn vinnuveitanda sínum 25. október 2005 og krafðist skaða- og miskabóta. Bar hann því við að sjúkdóm sinn mætti rekja til starfs síns og að orsökin væri að vinnuveitandi sinn hefði brugðist skyldu sinni til að tryggja starfsmönnum öruggt starfsumhverfi. H lést í nóvember 2005, þá 58 ára að aldri. Frá desember 2005 hefur svissneska ríkið greitt konu hans, einum kærenda, ellilífeyri eftir hann. Hún þiggur einnig lífeyri frá vinnuveitandanum. Samkvæmt svissneskum lögum fyrndust skaðabótakröfur á 10 árum. Niðurstaða svissneskra dómstóla var byggð á því að þar sem ekki væri hægt að sanna að H hefði komist í snertingu við asbest eftir 1995 væri krafa hans fyrnd.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur reistu kröfur sínar á því að þar sem málið var ekki tekið til skoðunar vegna þess að atvik þess urðu fyrir 1995 hafi verið brotið á rétti þeirra til aðgangs að dómstólum skv. 6. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að málið væri sérlega flókið. Landslög kvæðu á um 10 ára fyrningarfrest en meðgöngutími sjúkdóms þess sem um ræðir gæti verið nokkrir áratugir. Gætu því aðilar ekki vitað af rétti sínum til bóta þar sem tjónið var ekki eiginlega komið fram. Þrátt fyrir að lagafrumvarp um að rýmka fyrningarreglur við þessar aðstæður væri til meðferðar í svissneska þinginu hefði það engin áhrif í máli kæranda. Þótt fyrningarreglur stefni að lögmætu markmiði áréttaði dómstóllinn að fortakslaus beiting þeirra í tilvikum þar sem tjónið kemur ekki fram fyrr en áratugum eftir tjónsatburðinn skerði rétt til aðgangs að dómstólum. Því tók dómstóllinn fram að þar sem vísindalega sannað væri að sjúklingur geti ekki vitað af tjóni sínu fyrr en mörgum árum eftir tjónsatburðinn þá eigi að taka tillit til þess við útreikinga tímafresta við fyrningu.
Komst dómstóllinn að þeirri niðurstöðu að í þessu máli hafi fyrningarreglurnar brotið á rétti til aðgangs að dómstólum skv. 6. gr. sáttmálans. Var svissneska ríkinu gert að greiða kærendum sameiginlega 12.180 evrur í skaðabætur, Howald Moor 5000 evrur í málskostnað en Caroline og Moniku Moor 4000 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy