© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Jussila gegn Finnlandi
Dómur frá 23. nóvember 2006 - Yfirdeild
Mál nr. 73053/01
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Skattamál. Refsivert brot. Réttur til munnlegrar málsmeðferðar.
1. Málsatvik
Kærandi, Esa Jussila, er finnskur ríkisborgari, fæddur árið 1949 og búsettur í Tampere í Finnlandi.
Í maí árið 1998 óskuðu skattyfirvöld eftir athugasemdum hans varðandi meintar villur í virðisaukaskattsskýrslum hans vegna reikningsáranna 1994 og 1995. Í júlí sama ár var kæranda gert að greiða álag sem samsvaraði 10% af endurmetinni virðisaukaskattsfjárhæð. Nam skattálagið jafnvirði 308,80 evra og byggðist álagning þess á því að virðisaukaskattsskýrslum hans vegna áranna 1994 og 1995 hefði verið ábótavant.
Kærandi skaut ákvörðun skattyfirvalda til stjórnsýsludómstóls. Hann krafðist munnlegrar málsmeðferðar og að þar yrðu teknar skýrslur af annars vegar tilteknum skattasérfræðingi og hins vegar skattaeftirlitsaðila. Í febrúar árið 2000 kom eftirlitsaðilinn skriflegri skýrslu sinni á framfæri við stjórnsýsludómstólinn og var kæranda gefið færi á að gera athugasemdir við hana sem hann gerði í lok apríl sama ár. Yfirlýsing skattasérfræðingsins var einnig afhent dómstólnum. Í júní sama ár komst stjórnsýsludómstóllinn að því að munnleg málsmeðferð væri óþörf þar sem málsaðilar hefðu komið athugasemdum sínum skriflega á framfæri. Kröfum kæranda var því hafnað. Áfrýjun hans vegna þessa var einnig hafnað.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi hélt því fram að synjun á munnlegri málsmeðferð hefði brotið í bága við rétt hans til réttlátrar málsmeðferðar samkvæmt 6. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Þann 14. febrúar ákvað deild dómstólsins að eftirláta yfirdeild dómstólsins lögsögu í málinu, samkvæmt 30. gr. sáttmálans.
Dómstóllinn tók fram að þótt skattálag væri þáttur í skattheimtukerfinu þá væri með því leitast við því að fæla aðila frá því að gefa rangar upplýsingar sem og refsa þeim sem gæfu rangar upplýsingar. Dómstóllinn taldi þetta því flokkast sem refsivert brot í skilningi 6. gr. sáttmálans og kæmi kæran því til skoðunar undir því ákvæði. 4 dómarar skiluðu séráliti hvað þetta varðaði.
Dómstóllinn benti á að með kröfum um munnlega málsmeðferð hefði kærandi aðallega ætlað að draga í efa lögmæti mats skattyfirvalda á skattgreiðslum hans í heild sinni. Sem slíkt félli það utan gildissviðs 6. gr. Stjórnsýsludómstóll hefði komist að þeirri niðurstöðu að munnleg málsmeðferð væri óþörf þar sem fyrirliggjandi gögn nægðu til þess að leysa úr málinu.
Dómstóllinn dró ekki í efa að skriflegur málatilbúnaður á sviði skattamála væri almennt betur til þess fallinn að gefa ítarlegri upplýsingar en munnlegur og kæranda tókst ekki að sýna fram á nauðsyn munnlegs málatilbúnaðar og þess að gagnspyrja vitni. Dómstóllinn taldi skriflegan málatilbúnað í umræddu máli geta varpað nægjanlegu ljósi á aðstæður.
Dómstóllinn tók jafnframt fram að kæranda hefði ekki verið synjað um að krefjast munnlegrar málsmeðferðar. Stjórnsýsludómstóll hefði hins vegar hafnað því með rökstuddri niðurstöðu. Dómstóllinn benti jafnframt á að um smávægilega fjárhæð væri að ræða. Þar sem kæranda hefði verið gefinn fullnægjandi kostur á að koma málatilbúnaði sínum skriflega á framfæri taldi dómstóllinn að kröfum um réttlæti væri fullnægt og að munnlegur málatilbúnaður hefði ekki verið nauðsynlegur eins og málið væri vaxið.
Niðurstaða dómstólsins var að ekki hefði verið brotið í bága við 1. mgr. 6. gr. sáttmálans.
3 dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy