© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Khan gegn Þýskalandi
Dómur frá 23. apríl 2015
Mál nr. 38030/12
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
Útlendingar. Fjölskyldulíf. Brottvísun úr landi.
1. Málsatvik
Kærandi flutti frá Pakistan til Þýskalands ásamt eiginmanni sínum árið 1991 og fæddi son þeirra þremur árum seinna, en síðar skildu hjónin. Kærandi starfaði við hreingerningar hjá ýmsum fyrirtækjum og fékk varanlegt dvalarleyfi árið 2001. Árið 2005 varð kærandi manni að bana og var hún í kjölfarið greind með geðklofa. Hún var vistuð á lokuðu geðsjúkrahúsi, en árið 2009 var ákveðið að henni skyldi vísað úr landi þar sem hún var talin ógna almannaöryggi. Kærandi leitaði endurskoðunar á þessu og vísaði meðal annars til þess að brottvísun myndi skerða rétt hennar til friðhelgi fjölskyldulífs með syni sínum.
Innlendir dómstólar komust að þeirri niðurstöðu að til staðar væri hætta á því að kærandi fremdi fleiri afbrot og að hún hefði jafnframt ekki aðlagast þýsku samfélagi. Á grundvelli meðmæla lækna var kærandi látin laus til reynslu og stundaði hún áfram vinnu, sýndi af sér yfirvegaða hegðun og hafði reglulegt samband við son sinn.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi hélt því fram að með ákvörðun um að vísa henni úr landi hefði verið brotið gegn rétti hennar til friðhelgi einkalífs og fjölskyldu samkvæmt 8. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að meta yrði hvort ákvörðun um brottvísun kæranda stæðist þau skilyrði skerðingar á friðhelgi einkalífs og fjölskyldu sem felast í 2. mgr. 8. gr. sáttmálans. Brottvísunin átti sér stoð í landslögum sem heimiluðu brottvísun útlendinga þegar almannaöryggi og lögum og reglu væri ógnað. Þá var talið að lögin stefndu að því lögmæta markmiði að stuðla að almannaöryggi.
Hvað varðar mat á nauðsyn brottvísunar kæranda í lýðræðislegu þjóðfélagi vísaði dómstóllinn til þess að þótt afbrot kæranda hefði verið alvarlegt hefði það verið framið í ástandi þar sem kæranda var ekki sjálfrátt. Jafnframt var tekið fram að kærandi hefði búið í meira en 20 ár í Þýskalandi og að þegar ákvörðun var tekin um brottvísun hefði ástand hennar batnað. Þannig benti ekkert í raun til þess að kærandi myndi brjóta af sér á ný. Á hinn bóginn var tekið fram að sonur kæranda væri nú orðinn fullorðinn og kærleiksbönd milli fullorðinna fjölskyldumeðlima nytu ekki sérstakrar verndar fjölskyldulífs. Þótt kærandi hefði samlagast þýskum vinnumarkaði hefði hún ekki sýnt fram á annars konar þátttöku í þjóðfélaginu. Þá ætti hún ættingja í Pakistan og þekkti þar tungumál og menningu. Þá kynni að vera unnt að komast framhjá erfiðleikum með öflun læknisþjónustu í heimalandi hennar með eftirlaunum sem hún nyti vegna starfa í Þýskalandi. Þrátt fyrir að kæranda biði erfitt umhverfi í Pakistan var ekki talið að möguleg vandkvæði væru svo þungbær að það væri óréttlætanlegt að senda hana þangað á ný. Samkvæmt þessu var talið að ákvörðun um brottvísun kæranda væri innan svigrúms þýskra yfirvalda til mats. Var því ekki talið að brotið hefði verið gegn 8. gr. sáttmálans í þessu tilviki.
Einn dómari skilaði sératkvæði.
Full & Egal Universal Law Academy