Khlaifia dhe të tjerë kundër Italisë, 16483/12, Vendimi 15.12.2016 (GC) Faktet - Kërkuesit, të cilët ishin shtetas tunizianë, ishin pjesë e një grupi emigrantësh që u nisën me anije nga Tunizia në shtator të viꢀt 2011 në drejꢀm të Italisë. Anijet e tyre provizore u pikasën nga Roja Bregdetare Italiane, e cila i shoqëroi ata tek një port në ishullin e Lambeduzës, ku ata u sistemuan në një qendër të pritjes paraprake (SCPA). Qendra u shkatërrua nga zjarri gjatë një trazire dhe kërkuesit u futën nëpër anije që ishin ankoruar në molin e Palermos. Ata u pajisën me urdhra ndalimi hyrjeje. Para se të futeshin në aeroplanë me desꢀnacion Tunizinë, ata u pritën nga Konsulli Tunizian i cili regjistroi idenꢀtetet e tyre. Me të mbërritur në Tunizi, ata u liruan. E gjitha seria e ngjarjeve vazhdoi për dymbëdhjetë ditë. Në viꢀn 2012, një gjyqtar i refuzoi ankimet e një numri shoqatash për abuzim me pushteꢀn dhe arresꢀn arbitrar. Në një vendim të datës 1 shtator 2015 (shih Shënimin Informaꢀv 188), një Dhomë e Gjykatës konstatoi një shkelje të Nenit 4 të Protokollit nr. 4 të Konventës për shkak të mungesës së garancive të përshtatshme për një shqyrꢀm të thellë dhe të vërtetë të (Shënim Informaꢀv 202, dhjetor 2016, Neni 4 i Protokollit Nr 4, Faqe 21) situatës individuale të çdo kërkuesi; një shkelje të Nenit 13 të Konventës për shkak të mungesës së efekꢀt pezullues të mjeteve përkatëse të ankimit; një shkelje të Nenit 5, par 1 (mungesa e bazës ligjore për heqjen e lirisë) dhe të Neneve 5, par 2, dhe Nenit 5, par 4; një shkelje të Nenit 3 për kushtet e ndalimit në qendër dhe nuk ka shkelje të Nenit 3 për ndalimin në anije; dhe një shkelje të Nenit 13 për mungesën e mjeteve të ankimit në këtë kontekst. Më 1 shkurt 2016, çështja iu referua Dhomës së Madhe me kërkesë të Qeverisë. Ligji - Neni 4 i Protokollit Nr. 4: Neni 4 i Protokollit Nr. 4 nuk e garantonte të drejtën e një interviste individuale në të gjitha rrethanat; kërkesat e kësaj dispozite duhet të përmbushen dhe çdo i huaj duhet ë ketë mundësinë e vërtetë dhe efekꢀve për paraqitjen e argumenteve kundër dëbimit të ꢀj ose të saj, dhe ku këta argumente të shqyrtohen në një mënyrë të përshtatshme nga autoritetet e Shteꢀt të paditur. Në çështjen konkrete, kërkuesit, të cilët normalisht mund ta kishin pritur që do të ktheheshin në Tunizi, kishin mbetur për rreth ndërmjet nëntë dhe dymbëdhjetë ditëve në Itali. Edhe nëse prezumohet që ata kishin hasur vëshꢀrësi objekꢀve në CSPA ose në anije, gjatë asaj periudhe kohore jo tepër të konsiderueshme, ata kanë patur mundësinë e tërheqjes së vëmendjes së autoriteteve të brendshme në lidhje me çdo rrethanë që mund të ndikonte në statusin e tyre dhe tu jepte të drejtë atyre të mbeteshin në Itali. Së pari, kërkuesit kishin kaluar në dy kontrolle idenꢀteꢀ: (a) Kontrolli i parë i idenꢀteꢀt, sipas Qeverisë së paditur, kishte ndodhur pas mbërritjes së kërkuesve në qendrën e pranimit dhe kishte përfshirë bërjen e fotografive dhe regjistrimin e shenjave të gishtave të tyre. Ndërsa qeveria nuk kishte dhënë të dhëna personale për kërkuesit, ata ia kishin veshur këtë mosveprim në mënyrë të besueshme zjarrit në qendër. Në lidhje me mungesën e pretenduar të komunikimit dhe mirëkupꢀmit të ndërsjellë ndërmjet emigrantëve dhe autoriteteve italiane, ishte e arsyeshme që të prezumohej që vëshꢀrësitë ishin zbutur nga prania e padiskutueshme në qendër e rreth njëqind operatorëve socialë, duke përfshirë punonjës socialë, psikologë dhe rreth tetë interpretë dhe ndërmjetës kulturorë. (b) Një kontroll i dytë idenꢀteꢀ u zhvillua para se kërkuesit të hipnin në bordin e avionëve për në Tunizi: ata ishin pritur nga konsulli Tunizian, i cilik ishte regjistruar idenꢀtetet e tyre. Megjithëse kontrolli ishte bërë nga përfaqësuesit e një Shteꢀ të tretë, kontrolli i tyre pasues mundësoi verifikimin e shtetësisë së emigrantëve dhe u dha atyre një mundësi të fundit për të paraqitur argumente kundër dëbimit ose shkaqe si mosha ose shtetësia (disa prej emigrantëve në këtë mënyrë nuk ishin kthyer). Së dyꢀ, urdhrat e moslejimit të hyrjes ishin përpiluar në terma të krahasueshëm, duke ndryshuar vetëm tek të dhënat personale të çdo emigranꢀ; natyra relaꢀvisht e thjeshtë dhe e standardizuar e urdhrave mund të shpjegohej me fakꢀn që kërkuesit nuk kishin ndonjë dokument të vlefshëm udhëꢀmi dhe nuk kishin pretenduar që kishin frikë nga keqtrajꢀmi në rast kthimi ose që ka patur ndonjë pengesë tjetër ligjore për dëbimin e tyre. Kështu që nuk ishte e paarsyeshme që ata urdhra të jusꢀfikoheshin thjesht nga shtetësia e kërkuesve, duke vënë në dukje që ata kishin kaluar kufirin italian në mënyrë të paligjshme, dhe nga mungesa e ndonjë situate të parashikuar nga ligji përkatës (azil poliꢀk, dhënia e statusit të refugjaꢀt ose miraꢀmi i masave të përkohshme të mbrojtjes për shkaqe humanitare). Së treꢀ, nuk ka qenë vendimtare që një numër i madh emigrantësh tunizianë ishin dëbuar në momenꢀn përkatës ose që tre kërkues ishin dëbuar virtualisht në të njëjtën kohë. Kjo mund të shpjegohet si rezultat i një sërë urdhrash individuale refuzimi hyrjeje. Këto konsiderata ishin të mjaꢁueshme për tu dalluar nga çështjet Čonka kundër Belgjikës (51564/99, 5 shkurt 2002, Shënim Informaꢀv 39), Hirsi Jamaa dhe të Tjerë kundër Italisë (27765/09, 23 Shkurt 2012, Shënim Informaꢀv 149), Gjeorgjia kundër Rusisë (I) (GC) (13255/07, 3 korrik 2014, Shënim Informaꢀv 176) dhe Sharifi dhe të Tjerë kundër Italisë dhe Greqisë (16643/09, 21 tetor 2014, Shënim Informaꢀv 178). Përveç kësaj, përfaqësuesit e kërkuesve nuk kishin qenë në gjendje të vinin në dukje shkakun më të vogël fakꢀk ose ligjor që, sipas ligjit të brendshëm ose ndërkombëtar, do të kishte jusꢀfikuar praninë e klientëve të tyre në territorin italian dhe përjashtuar largimin e tyre. Kjo vinte në pikëpyetje dobinë e një interviste individuale në çështjen në ꢂalë. Si përfundim, kërkuesit kishin kaluar nëpër dy kontrolle idenꢀteꢀ, shtetësia e tyre ishte verifikuar dhe atyre u ishte dhënë një mundësi e vërtetë dhe efekꢀve për të paraqitur argumentet e tyre kundër dëbimit. Përfundimi: nuk ka shkelje (gjashtëmbëdhjetë vota me një) (Shënimi Informaꢀv 202 dhjetor 2016, Neni 4 i Protokollit nr 4, faqe 22,) Neni 13 i Konventës i marrë së bashku me Nenin 4 të Protokollit 4: Në çështjen konkrete, urdhrat e refuzimit tëhyrjestregoninshprehimishtqëindividëteinteresuarmundtëdepozitonin ankim para gjyqtarit të Paqes në Agrigento brenda një periudhe prej gjashtëdhjetë ditësh. Nuk kishte arsye për të dyshuar që, në këtë kontekst, Gjyqtari i Paqes do të kishte tagrin të shqyrtonte çdo ankesë në lidhje me mosmarrjen parasysh të situatës personale të emigranꢀt të interesuar dhe po ashtu, në pikëpamje lëndore, bazuar në natyrën kolekꢀve të dëbimit. Në lidhje me fakꢀn që ky ankim nuk paꢀ efekt pezullues, një analizë e thellë e De Souza Ribeiro kundër Francës, Vendimi ((GC), 22689/07, 13 dhjetor 2012, Shënim Informaꢀv 158), krahasuar me vendimet Čonka dhe Hirsi Jamaa dhe tëTjerë, cituarmësipër, bëriqëGjykatatëarrintepërfundimetemëposhtme. Nëse një kërkues nuk kishte pretenduar që ai do të përballej me shkeljet e Nenit 2 ose 3 të Konventës në vendin e desꢀnacionit, largimi nga territori i shteꢀt të paditur nuk do ta ekspozonte atë ndaj një dëmi të një natyre të pakthyeshme. Në këto raste Konventa në këtë mënyrë nuk vendoste ndonjë detyrim absolut për një shtet për të garantuar një mjet mbrojtës automaꢀkisht pezullues, por vetëm kërkonte që personi i interesuar të ketë një mundësi efekꢀve të kundërshꢀmit të vendimit të dëbimit duke mundësuar një shqyrꢀm të hollësishëm të ankimeve të ꢀj ose të saj të kryera nga një forum i pavarur dhe i paanshëm e i brendshëm. Në rasꢀn në ꢂalë, mjeꢀ mbrojtës i disponueshëm i përmbushte këto kërkesa. Për më tepër, fakꢀ që mjeꢀ mbrojtës i disponueshëm për kërkuesin nuk kishte efekt pezullues nuk ka qenë një konsideratë vendimtare për përfundimin e arritur në çështjen De Souza Ribeiro. Përfundimi ishte bazuar në fakꢀn që ankimi i ‘argumentueshëm’ i kërkuesit sipas Nenit 8 të Konventës ishte rrëzuar në mënyrë tepër të nxituar (largimi i ꢀj për një Brazil ishte zbatuar në më pak se një orë pas ankimit të ꢀj në Gjykatën Administraꢀve). Përfundimi: shkelje (gjashtëmbëdhjetë vota me një) Neni 3: Kërkuesit ishin ankuar në lidhje me kushtet në të cilat ata ishin mbajtur. Pas ri-përsëritjes se faktorët në lidhje me rritjen e mbërritjeve të emigrantëve nuk i lironin Shtetet Anëtare nga detyrimet e tyre, Gjykata doli me mendimin që do të ishte arꢀficiale të shqyrtoheshin faktorët e çështjes jashtë konteksꢀt të emergjencës humanitare. Viꢀ 2011 kishte shënuar një krizë të madhe emigrimi. Mbërritja masive e emigrantëve nga Afrika Veriore (mbi 50 000 gjatë viꢀt) në Lampeduzë dhe Linosë pa dyshim që kishte krijuar vëshꢀrësi organizaꢀve, logjisꢀke dhe strukturore për autoritetet Italiane. Përveç situatës së përgjithshme, ka patur edhe probleme specifike pas mbërritjes së emigrantëve që kontribuuan në acarimin e vëshꢀrësive ekzistuese dhe duke krijuar një klimë të tensionit të shtuar: një revoltë ndërmjet emigrantëve në qendrën e pritjes; një sulm me zjarr i cili e prishi qendrën; një demonstratë nga 1 800 emigrantë në rrugët e Lampeduzës; përplasjet ndërmjet komuniteꢀt vendas dhe një grupi të huajsh që kërcënonin të shpërtheni bombola gazi; dhe sulmet vetë-dëmtuese dhe vandalizmat. Këto hollësi tregonin që shteꢀ ishte përballur me shumë probleme si rezultat i mbërritjes së një numri tepër të lartë të emigrantëve dhe që autoritetet ishin ngarkuar me një larmi të madhe detyrash, pasi ato duhej të garantonin mirëqenien e emigrantëve dhe të popullatës lokale për ruajtjen e rendit dhe të qetësisë. Vendimi për të përqendruar pritjen fillestare të emigrantëve në Lampeduzë nuk mund të kriꢀkohej si i ꢀllë. Si rezultat i vendndodhjes së saj gjeografike, nuk ishte e paarsyeshme të transferoheshin të mbijetuarit në qendrën më të afërt të pritjes. (a) Kushtet në qendrën e pritjes - Gjykata konstatoi, duke vënë në dukje pikat e mëposhtme, që kushtet në të cilat ishin mbajtur kërkuesit në qendrën nuk e arrinin pragun e ashpërsisë që kërkohej që ato të karakterizoheshin si çnjerëzore dhe poshtëruese. (i) Ndërsa raporte të caktuara të komisioneve parlamentare ose OJQ-ve tregonin se ka patur mbipopullim në qendër, së bashku me mungesën e higjienës, hapësirave private dhe kontakꢀt me jashtë, konstaꢀmet e tyre balancoheshin nga një raport i Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Europës që mbulonte një periudhë që ishte më e afërt me qëndrimin e kërkuesve atje, kështu që kushtet në ꢂalë nuk mund të krahasoheshin me ato që kishin bërë Gjykatën të konstatonte një shkelje të Nenit 3 në çështje të tjera. (ii) Megjithëse numri për metra katrorë për person në mjediset e qendrës nuk ishin konstatuar, dhe duke supozuar që kapaciteꢀ maksimal i qendrës (Shënimi Informaꢀv 202 dhjetor 2016 Juridiksionet e tjera Faqe 23) ishte tejkaluar me një përqindje prej rreth 15% dhe 75%, liria e lëvizjes që gëzohej nga kërkuesit në qendër duhej të kishte zbutur këto kufizime. (iii) Megjithëse kërkuesit ishin dobësuar pasi sapo kishin kaluar deꢀn, ata nuk kishin ndonjë dobësi specifike (ata nuk ishin azil-kërkues, nuk pretendonin të kishin kaluar eksperienca traumaꢀke në vendin e tyre të origjinës, nuk u përkisnin kategorive të personave të moshuar ose të të miturve, dhe nuk pretendonin të vuanin nga ndonjë gjendje e veçantë mjekësore). (iv) Atyre nuk u mungonte ushqimi ose uji apo kujdesi mjekësor dhe nuk ishin ekspozuar ndaj kushteve të vëshꢀra të moꢀt. (v) Duke patur kohëzgjatjen e shkurtër të qëndrimit të tyre (3-4 ditë), mungesa e kontakꢀt të tyre me botën e jashtme nuk ka patur ndonjë pasojë të rëndë individuale. (vi) Ndërsa autoritetet kishin detyrimin të ndërmerrnin hapat për të gjetur mjedise të tjera të pranueshme pritjeje me hapësirë të mjaꢁueshme për të transferuar një numër të mjaꢁueshëm emigrantësh në këto mjedise, në këtë çështje Gjykata nuk mund të trajtonte çështjen nëse ky detyrim ishte përmbushur, pasi vetëm dy ditë pas mbërritjes së dy kërkuesve të fundit, Lamedusa CSPA ishte prishur nga zjarri gjatë një revolte. (vii) Në përgjithësi, situatat që Gjykata i kishte konsideruar ndonjëherë në shkelje të Nenit 3 kishin qenë më intensive dhe me një kohëzgjatje më të gjatë. Përfundim: nuk ka shkelje (njëzëri) (b) Kushtet në bordin e dy anijeve - Pragu i ashpërsisë nuk ishte arritur as në anije. Së pari, kërkuesit nuk paraqitën ndonjë dokument ose prova nga pala e tretë që të vërtetojë ndonjë shenjë të keqtrajꢀmit të pretenduar ose të konfirmonin versionin e fakteve (mbipopullimin, ofendimet, mungesën e higjienës), kështu që nuk ka shkak për të përmbysur barrën e provës. Së dyꢀ, mund të shihej, nëpërmjet kontrasꢀt, nga një vendim gjyqësor (bazuar në një njoꢁim të një agjencie shtypi dhe duke mos patur arsye për të dyshuar që ishte marrë duke respektuar garancitë procedurale përkatëse) që një Deputet kishte shkuar në bordin e anijeve dhekishtevërejturqëemigrantëtishinakomoduarnëkushtetëpranueshme. Përfundim: nuk ka shkelje (njëzëri) Gjykata konstatoi gjithashtu unanimisht që nuk ka patur shkelje të Nenit 5, par 1 (dhe për pasojë të Neneve 5, par 2, dhe 5, par 4) për shkak ë mungesës së bazës ligjore për heqjen e lirisë së kërkuesve. Ndalimi i tyre de facto pa asnjë vendim formal u kishte mohuar atyre garancitë kushtetuese habeas corpus që u njihen individëve që mbahennënjëqendërkthimidhe, edhenëkonteksꢀnenjëkrizeemigracioni, kjo nuk mund të ishte në pajtueshmëri me Nenin 5 ë Konventës. Ka patur gjithashtu shkelje të Nenit 13 të marrë së bashku me Nenin 3 në lidhje me kushtet e ndalimit. Neni 41: 2 500 EUR për secilin prej kërkueseve për dëmin jo-financiar.
Full & Egal Universal Law Academy