© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Klein gegn Slóvakíu
Dómur frá 31. október 2006.
Mál nr. 72208/01
10. gr. Tjáningarfrelsi.
Blaðamenn. Ummæli um trúarleg málefni.
1. Málsatvik
Kærandi, Martin Klein, er slóvakískur ríkisborgari, fæddur 1947 og búsettur í Bratislava. Hann starfar sem blaðamaður og kvikmyndagagnrýnandi. Í mars 1997 birti vikuritið Domino Efekt grein eftir kæranda, þar sem hann gagnrýndi erkibiskupinn Ján Sokol en sá síðarnefndi hafði komið fram í sjónvarpi og farið fram á að dreifing kvikmyndarinnar „The People vs. Larry Flint“ yrði stöðvuð. Á þessum tíma var vikuritinu dreift í 8.000 eintökum og var ætlað að höfða til menntafólks. Kærandi lýsti grein sinni sem brandara er fallið gæti í kramið hjá einhverjum úr lesendahópnum. Í greininni birtust lýsingar sem vísuðu til sifjaspells milli háttsetts manns úr röðum kirkjunnar og móður hans. Jafnframt ýjaði höfundur að því að biskup hefði haft tengsl við leynilögreglu kommúnistastjórnarinnar. Að lokum bauð hann kaþólikkum, álitu þeir sig heiðvirða menn, að segja skilið við kirkjuna og lét að því liggja að yfirmaður hennar væri illt forneskjutröll. Í kjölfar birtingarinnar var höfðað refsimál gegn kæranda vegna kæru um að hann hefði vanvirt trúartilfinningar manna. Kærandi var í undirrétti sakfelldur fyrir að hafa með skrifum sínum veist að þjóð, kynþætti og trúarbrögðum og var dæmdur til að greiða sekt. Dómurinn byggði á því að kærandi hefði með móðgunum vegið að æðsta yfirmanni rómversk-kaþólsku kirkjunnar í Slóvakíu og með því misboðið þeim er ástunduðu þá trú. Sér í lagi var litið til áskorana hans til manna um að þeir segðu skilið við kirkjuna. Niðurstaða undirréttar var staðfest af áfrýjunardómstól.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi hélt því fram að með sakfellingunni hefði verið brotið gegn tjáningarfrelsi sínu og byggði á 10. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Ólíkt dómstólum í Slóvakíu taldi dómstóllinn ekki sýnt að kærandi hefði með skrifum sínum vanvirt eða gert lítið úr þeim þjóðfélagshópi sem aðhylltist kaþólska trú. Harðorðum skrifum hans hefði einvörðungu verið beint að erkibiskupnum. Þótt sumir úr röðum kaþólskra teldu að sér vegið með skrifunum breytti það ekki þeirri staðreynd að ummælunum var aðeins beint að erkibiskupnum. Þá hefði kærandi hvorki reynt að skerða rétt kaþólikka til að iðka trú sína né veist að trú þeirra sem slíkri. Því taldi dómstóllinn að með tilliti til kringumstæðna í þessu tiltekna máli hefði kærandi ekki átt að sæta refsingu fyrir ummæli sín.
Vegna þessa, og þrátt fyrir ruddalegan og kynferðislegan tón í skrifum kæranda, taldi dómstóllinn ekki sannað að með þeim hefði hann vegið að trúfrelsi annarra með þeim hætti að réttlætti refsiviðurlög. Afskiptin af tjáningarfrelsi kæranda hefðu því ekki verið nauðsynleg í lýðræðislegu samfélagi.
Það var því einróma niðurstaða dómstólsins að brotið hefði verið á rétti kæranda samkvæmt 10. gr. sáttmálans. Kæranda voru með vísan til 41. gr. dæmdar 5.210 evrur í málskostnað og 6.000 evrur í miskabætur.
Full & Egal Universal Law Academy