© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Konstantin Stefanov gegn Búlgaríu
Dómur frá 27. október 2015
Mál nr. 35399/05
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Verjendur. Þóknun. Réttarfarssekt. Meðalhóf.
1. Málsatvik
Kærandi, Konstantin Stefanov, er búlgarskur ríkisborgari sem býr í Plovdiv í Búlgaríu, þar sem hann starfar sem lögmaður. Í júní 2005 var kærandi skipaður verjandi sakbornings sem var ákærður í þjófnaðarmáli. Við fyrirtöku málsins lýsti kærandi því yfir að hann myndi aðeins taka að sér að verða verjandi mannsins ef dómstóllinn ábyrgðist að honum yrði ákvörðuð þóknun sem væri yfir ákveðnu lágmarki sem sett hefði verið fram í lögum um lögmenn. Dómarinn neitaði að verða við ósk kæranda, og sagði því kærandi sig frá málinu og yfirgaf dómsalinn. Dómarinn lagði á hann réttarfarssekt vegna hegðunar hans, en málið hélt áfram eftir að annar lögmaður var skipaður verjandi sakborningsins. Kærandi kærði úrskurðinn, en kæru hans var vísað frá dómi.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að höfnun dómarans að greiða honum lágmarks þóknun og réttarfarssektin sem lögð var á hann hafi brotið gegn friðhelgi eignarréttar hans samkvæmt 1. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að réttarfarssektin hefði falið í sér skerðingu á eignarrétti kæranda. Dómstóllinn taldi ekki skýrt í búlgörskum lögum hvernig þóknun verjanda í sakamálum væri áætluð og á hvaða tímamarki ákvörðun um þóknun væri tekin. Þó taldi dómstóllinn ljóst að réttarfarssektin hefði byggst á ákvæði í lögum um meðferð sakamála, sem teldust rétthærri þeim lögum sem kærandi bar fyrir sig varðandi ákvörðun lágmarksþóknunar fyrir verjandastörf. Þar sem kærandi væri lögfræðimenntaður hefði honum því mátt vera ljóst hvernig málum var hagað og hvaða afleiðingar hegðun hans gæti haft í för með sér. Þá ættu deilur um þóknun til verjanda ekki að verða til þess að málsmeðferð í sakamálum yrði sett í uppnám. Því taldi dómstóllinn að réttarfarssekt kæranda hefði byggst á skýrum og fyrirsjáanlegum lagaákvæðum og lögð á í því lögmæta markmiði að tryggja eðlilegan gang mála í réttarkerfinu.
Dómstóllinn tók því næst til skoðunar hvort eðlilegt mat á þeim hagsmunum sem vógust á í málinu hefði farið fram þegar sektin var lögð á kæranda. Dómstóllinn taldi að eðlilegur málshraði mála fyrir dómi vægi þungt í samanburði við hagsmuni kæranda af því að fá ákveðnar lágmarksgreiðslur fyrir störf sín. Þá hefðu aðildarríki sáttmálans umtalsvert svigrúm til þess að ákvarða hvaða háttsemi teldist refsiverð. Dómstóllinn tók ennfremur fram að kærandi hefði haft úrræði til þess að bera réttarfarssektina undir dómstóla og hann hafi nýtt sér það úrræði. Þá yrði ekki séð að málsmeðferðin og ákvörðunin sem slík hafi byggst á geðþóttaákvörðun dómarans. Dómstóllinn taldi ennfremur að upphæð sektarinnar yrði ekki talin úr hófi eða úr samræmi við eðli brotsins. Því taldi dómstóllinn að gætt hafi verið meðalhófs við ákvörðun réttarfarssektarinnar og að ekki hafi verið lagðar óþarflega þungar byrðar á herðar kæranda með ákvörðuninni. Því var ekki talið um brot gegn 1. gr. 1. viðauka að ræða.
Full & Egal Universal Law Academy