CASE OF KORNETA v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA KORNETA PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 9960/21)

WYROK

STRASBURG

8 lutego 2024 r.

Wyrok ten stał się ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Korneta przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Péter Paczolay, przewodniczący,
 Gilberto Felici,
 Raffaele Sabato, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2024 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 25 stycznia 2021 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Skarżący był reprezentowany przez G. Krajewskiego, adwokata praktykującego w Łodzi.

3.  Rząd Polski („Rząd”) otrzymał zawiadomienie o złożeniu skargi.

FAKTY

4.  Dane skarżącego oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

5.  Skarżący zarzucił przewlekłość postępowania karnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

6.  Skarżący zarzucił, że długość trwania przedmiotowego postępowania karnego była niezgodna z wymogiem „rozsądnego terminu” i że w związku z tym był pozbawiony skutecznego środka odwoławczego. Powołał się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

7.  Skarżący nie zgodził się i uznał, że zasądzone na jego rzecz odszkodowanie na poziomie krajowym nie było zadowalające, biorąc pod uwagę ogólny czas trwania postępowania.

8.  Rząd zgłosił zastrzeżenie wstępne, zgodnie z którym skarżący nie może być dłużej uznawany za „ofiarę” w rozumieniu art. 34 Konwencji w związku z naruszeniem jego prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ otrzymał kwotę 25.000 złotych polskich (PLN). Trybunał zauważa, że kwestia ta powinna zostać rozstrzygnięta w świetle zasad ustanowionych w orzecznictwie Trybunału (zob. Cocchiarella przeciwko Włochom [WI], nr 64886/01, §§ 69–107, ETPCz 2006‑V, oraz Scordino przeciwko Włochom (nr 1) [WI], skarga nr 36813/97, §§ 178–213, ETPCz 2006‑V).

9.  Trybunał zauważa, że Sąd Okręgowy w Łodzi i Sąd Apelacyjny w Łodzi przeanalizowały przebieg postępowania będącego przedmiotem skargi w świetle kryteriów, które stosuje sam Trybunał. Sąd Apelacyjny w Łodzi uznał, że doszło do opóźnień, które należy przypisać organom krajowym, oraz że doszło do naruszenia prawa skarżącego do rozpatrzenia jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, i przyznał skarżącemu równowartość 5 708 euro (EUR) tytułem zadośćuczynienia za przewlekłość postępowania. Trybunał stwierdza, że zadośćuczynienie przyznane skarżącemu na poziomie krajowym, rozpatrywane na podstawie okoliczności faktycznych będących przedmiotem skargi wniesionej do Trybunału, było niewystarczające (zob. Janulis przeciwko Polsce, nr 31792/15, § 21, 16 stycznia 2020 r., z dalszymi przykładami). W tych okolicznościach argument, że skarżący utracił status ofiary, nie zasługuje na uwzględnienie.

10.  Trybunał podkreśla, że rozsądny charakter czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: złożoności sprawy, zachowania skarżącego i odpowiednich organów oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżącego (zob. m.in. Pélissier i Sassi przeciwko Francji [WI], nr 25444/94, § 67, ETPCz 1999‑II, oraz Frydlender przeciwko Francji [WI], nr 30979/96, § 43, ETPCz 2000‑VII).

11.  Już w wiodącej sprawie Rutkowski i Inni przeciwko Polsce, nr 72287/10 i 2 inne, 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do przewlekłości postępowania karnego.

12.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem Trybunał nie ustalił żadnego faktu ani argumentu mogącego uzasadnić łączną długość postępowania na poziomie krajowym. Mając na względzie swoje orzecznictwo w tym przedmiocie, Trybunał stwierdza, że długość postępowania w przedmiotowej sprawie była nadmierna i nie spełniała wymogu „rozsądnego terminu”.

13.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżący nie miał do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów.

14.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i ujawniają naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 13 Konwencji.

15.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Rutkowski i Inni), Trybunał uważa za zasadne zasądzenie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

(a)  że pozwane państwo winno, w terminie trzech miesięcy, uiścić na rzecz skarżącego kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności;

(b)  że, od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe.

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 8 lutego 2024 r. zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina  Péter Paczolay

p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania karnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] Powiększona o wszelkie należne od skarżącego podatki.