© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
L.H. gegn Litháen
Dómur frá 29. apríl 2014
Mál nr. 52019/07
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
Persónuupplýsingar. Aðgangur að sjúkraskrá. Lagaheimild fyrir takmörkun.
1. Málsatvik
Kærandi er fædd árið 1975 og búsett í Cēsis í Litháen. Við barnsfæðingu á almenningssjúkrahúsi árið 1997 var gerð á henni ófrjósemisaðgerð án samþykkis hennar. Eftir að hafa reynt sættir höfðaði kærandi mál og vann að lokum skaðabótamál gegn sjúkrahúsinu. Í millitíðinni hafði forstjóri sjúkrahússins skrifað eftirlitsaðila (Gæðaeftirliti heilbrigðisþjónustu og vinnufærni, M) og farið fram á að mat yrði lagt á þá læknismeðferð sem kærandi fékk á sjúkrahúsinu. Í framhaldinu fékk M aðgang að sjúkraskrám kæranda frá þrem mismunandi sjúkrastofnunum. Sendi það síðan frá sér skýrslu þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að við fæðinguna hefðu engin lög verið brotin. Í kjölfarið vefengdi kærandi lögmæti rannsóknarinnar en kæru hennar var vísað frá, enda hafði Hæstiréttur landsins komist að þeirri niðurstöðu að innlend lög heimiluðu M að rannsaka að beiðni lækningastofnana gæði læknisþjónustu sem þar væri veitt.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að brotið hefði verið gegn friðhelgi einkalífs hennar skv. 8. gr. sáttmálans vegna aðgangs sem M var veittur að sjúkraskrám hennar.
Niðurstaða
Dómstóllinn áréttaði mikilvægi verndar læknisfræðilegra gagna til að menn fengju notið friðhelgi einkalífsins. Skoða þyrfti hvort gildandi innlend lög hefðu verið nægilega skýr og veitt næga réttarvernd gegn geðþóttaákvörðunum. Gildandi reglur lýstu valdsviði M mjög almennt og ekki virtist fyrir að fara lagaheimild um að sjúkrahús gætu leitað til þess sem óháðs aðila um sérfræðiráðgjöf vegna yfirstandandi málaferla. Enn fremur takmörkuðu innlend lög á engan hátt umfang þeirra persónuupplýsinga sem M gat aflað í tengslum við slíka rannsókn. Það hefði safnað læknisfræðilegum gögnum um kæranda frá sjö ára tímabili án nokkurrar afmörkunar og án þess að meta fyrirfram hvort þau gætu mögulega ráðið úrslitum, átt við eða skipt máli um markmið rannsóknarinnar. Loks vekti upphaf rannsóknarinnar sjö árum eftir ófrjósemisaðgerðina vafa um hvort gagnasöfnunin hefði verið „nauðsynleg í skyni læknismeðferðar eða veitingar eða stjórnunar heilbrigðisþjónustu“, eins og landslög gerðu að skilyrði. Að öllu þessu virtu komst dómstóllinn einróma að þeirri niðurstöðu að gildandi lög hefðu hvorki tilgreint nógu skýrlega umfang né beitingu þess ákvörðunarvalds sem yfirvöldum var fengið í hendur. Taldi dómurinn því brotið gegn 8. gr. sáttmálans.
Kæranda voru dæmdar 11000 evrur í miskabætur
Full & Egal Universal Law Academy