CASE OF LÓPEZ RIBALDA AND OTHERS v. SPAIN - [Azerbaijani Translation] by the Supreme Court of the Republic of Azerbaijan

AVROPA İNSAN HÜQUQLARI MƏHKƏMƏSİ   BÖYÜK PALATA   LOPES RİBALDA VƏ BAŞQALARI İSPANİYAYA QARŞI İŞİ   (Ərizələr № 1874/13 və 8567/13)   QƏRAR   STRASBURQ, 17 oktyabr 2019-cu il   Bu qərar qətidir, yalnız redaksiya düzəlişləri mümkündür.   Lopes Ribalda və başqaları İspaniyaya qarşı işi üzrə   Avropa İnsan Hüquqları Məhkəməsi,   Sədr Linos-Aleksandr Sisilianos,   Hakimlər Guido Raymondi,   Angelika Nussberger,   Robert Spano,   Vinsent A. De Qaetano,   Yon Fridrik Kjolbro,   Kseniya Turkoviç,   İşil Karakaş,   Anna Yudkovskaya,   Andre Pototski,   Ales Pejçal,   Faris Vehaboviç,   Yonko Grozev,   Martins Mits,   Qabriel Kuçko-Ştadlmeyer,   Lətif Hüseynov,   Maria Eloseguy,   Böyük Palatanın Katib Müavini Sören Prebensendən ibarət tərkibdə Böyük Palata ilə iclas   keçirərək, qeyd edilən tarixdə aşağıdakı qərarı qəbul etdi:   PROSEDUR   1. İş İnsan hüquqları və əsas azadlıqları haqqında Konvensiyanın (“Konvensiya”) 34-cü   maddəsinə müvafiq olaraq məlumatları Əlavədə göstərilən beş İspaniya vətəndaşı (“ərizəçilər”)   tərəfindən müvafiq olaraq 28 dekabr 2012-ci il və 23 yanvar 2013-cü il tarixində verilmiş İspaniya   Krallığına qarşı iki ərizə (№1874/13 və 8567/13) əsasında başlanmışdır.   2. Onlar məhkəmədə Barselonada fəaliyyət göstərən vəkil cənab J.A.Qonsales tərəfindən   təmsil olunmuşlar. İspaniya Hökumətini (“Hökumət”) onların nümayəndəsi, dövlət prokuroru   cənab R.A.Leon Cavero təmsil etmişdir.   3. Ərizəçilər iddia etmişlər ki, işəgötürənin onların işdən azad edilməsinə dair qərarı   Konvensiyanın 8-ci maddəsi ilə zəmanət verilən şəxsi həyata hörmət hüquqlarını pozmaqla   həyata keçirilmiş videomüşahidəyə əsaslanmış və milli məhkəmələr bu hüququn səmərəli   müdafiəsinin təmin edilməsi ilə bağlı öhdəliklərini yerinə yetirməmişlər. Onlar, Konvensiyanın   6-cı maddəsinə müvafiq olaraq araşdırma zamanı videomüşahidə vasitəsilə alınmış videoyazıların   sübut qismində qəbul edilməsindən şikayət etmişlər. Eyni müddəaya əsasən, üçüncü, dördüncü və   beşinci ərizəçilər həmçinin milli məhkəmələr tərəfindən onlarla işəgötürənlər arasında imzalanmış   barışıq sazişlərinin qəbul edilməsindən şikayət etmişlər.   4. Ərizə Məhkəmənin üçüncü seksiyasına verilmişdir (Məhkəmə Reqlamentinin 52-ci   qaydasının 1-ci bəndi). Sədr Helena Yaderblom, hakimlər Luiz Lopes Guerra, Dmitriy Dedov,   Pere Pastor Vilanova, Alyona Polaçkova, Georgios A. Sergides, Jolyen Şukkinq və Seksiyanın   Katibi Stive Fillipsdən ibarət olan bu Seksiyanın Palatası ərizələri birləşdirmək qərarına gəlmiş,   onları qismən məqbul elan etmiş və Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozuntusunun olması və 6-cı   maddəsinin pozuntusunun olmamasını müəyyən etmişdir. Hakim Dedovun xüsusi mövqeyi   Palatanın qərarına əlavə edilmişdir.   5. 27 mart 2018-ci il tarixində Konvensiyanın 43-cü maddəsinə əsasən Hökumət işin Böyük   Palataya verilməsi xahişi ilə müraciət etmişdir. 28 may 2018-ci il tarixinə Böyük Palatanın   kollegiyası bu xahişi təmin etmişdir.   6. 23 yanvar 2019-cu il tarixində Avropa Məhkəməsi ikinci ərizəçinin ölümü haqqında   xəbərdar olunmuşdur. Onun əri Məhkəmədə araşdırmanı onun əvəzinə davam etdirmək istəyini   bildirmiş və onu təmsil etmək üçün cənab J.A.Gonzalez Espadaya səlahiyyət vermişdir.   FAKTLAR   I. İŞİN HALLARI   A. Ərizəçilərin işdən azad olunması   10. Müvafiq hadisələrin baş verdiyi dövrdə bütün ərizəçilər San-Selonidə (Barselonanın   əyaləti) yerləşən M. şəbəkəsi supermarketlərində işləmişlər. İlk üç ərizəçi kassir, dördüncü və   beşinci ərizəçilər isə piştaxta arxasında duran satıcılar olmuşlar.   11. 2009-cu ilin mart ayından supermarketin meneceri mal ehtiyatlarının həcmi və satış   göstəriciləri arasında müəyyən uyğunsuzluqlar qeydə almışdır. Sonrakı aylar ərzində o, fevralda   7,780 AVRO, martda 17,971 AVRO, apreldə 13,936 AVRO, mayda 18,009 AVRO və iyunda   24,614 AVRO zərər aşkar etmişdir.   12. Daxili araşdırma çərçivəsində itkilərin səbəbini müəyyən etmək üçün 15 iyun 2009-cu il   tarixində menecer bəziləri aşkar (görünən), digərləri gizli olmaqla videomüşahidə kameraları   quraşdırmışdır. Görünən kameralar supermarketin giriş və çıxışlarına yönəldilmişdi. Gizli   kameralar müəyyən səviyyədə yerləşdirilmiş və kassaya yönəldilmişdi. Üç kassa, piştaxtaların   qarşısı və arxasındakı sahə də daxil olmaqla hər bir kameranın nəzarət diapazonu ilə əhatə   olunmuşdur. Tərəflər kameraların nəzarəti altında olan kassaların dəqiq sayını göstərməmişlər;   dosyedə olan sənədlərdə ən azı dörd kassanın yazıya alındığı qeyd edilmişdir.   13. İclasda supermarketin işçi heyəti rəhbərliyin oğurluqla bağlı şübhələri ilə əlaqədar olaraq   görünən kameraların quraşdırılması haqqında xəbərdar olunmuşdur. Nə işçi heyəti, nə də işçi   heyəti komitəsi gizli kameralar haqqında məlumatlandırılmamışdır. Bundan əvvəl, 2007-ci ildə   şirkət İspaniya Məlumatların mühafizəsi agentliyini öz mağazalarında videomüşahidə   kameraları quraşdırmaq niyyəti haqqında xəbərdar etmişdi. Agentlik informasiyanın “şəxsi   məlumatların mühafizəsi haqqında” qanunvericiliyə uyğun qaydada təqdim etmək öhdəliyinə   işarə etmişdir. Ərizəçilərin işlədiyi mağazada videomüşahidə kameralarının olmasını göstərən   nişan quraşdırılmışdır, lakin tərəflər onun yerləşdiyi yeri və dəqiq məzmununu göstərməmişlər.   14. 25 iyun 2009-cu il tarixində supermarketin rəhbərliyi həmkarlar ittifaqının nümayəndəsinə   gizli kameraların çəkdiyi yazıların bəzi əməkdaşlar tərəfindən kassaların yanında malların   oğurlandığını aşkar etməsi barədə məlumat vermişdir. Nümayəndə həmin yazılara baxmışdır.   15. 25 və 29 iyun 2009-cu il tarixlərdə oğurluqda şübhəli bilinən bütün əməkdaşlar fərdi   müsahibəyə çağırılmışlar. On dörd əməkdaş, o cümlədən, beş ərizəçi işdən çıxarılmışdır. Hər bir   müsahibədən öncə ərizəçilər və digər maraqlı işçilər həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi ilə   görüşmüş və sonuncu onlara videoyazıya baxdığını demişdir. Görüş zamanı bir sıra əməkdaşlar   digər həmkarları ilə birlikdə oğurluqda əli olduğunu etiraf etmişlər.   16. Menecer, şirkətin qanuni nümayəndəsi və həmkarlar ittifaqının nümayəndəsinin iştirak   etdiyi fərdi müsahibələr zamanı müvafiq əməkdaşlar intizam motivləri ilə işdən azad olunmaları   haqqında, dərhal qüvvəyə minən qərar barədə xəbərdar olunmuşlar. Ərizəçilərə təqdim edilmiş   işdən çıxarılma haqqında bildirişlərdə göstərilib ki, gizli videomüşahidə kameraları 2009-cu ilin   15 iyunundan 18 iyununadək olan dövrdə onların alıcılara və ya supermarketin digər   əməkdaşlarına malları oğurlamağa kömək etdiklərini və özlərinin malları oğurladıqlarını   çəkmişdir. Bildirişlərdə faktlar arasında kassalarda işləyən ilk üç ərizəçinin müştərilər və   həmkarlarına haqqını ödəmədikləri mallarla kassaya getməyə və mallarla mağazadan çıxmağa   icazə verməsi göstərilmişdir. Bundan başqa, qeyd edilmişdir ki, ərizəçilər müştəri və ya   həmkarları tərəfindən kassada təqdim edilmiş əşyaları skan etmiş, lakin sonradan alışı ləğv   etmişlər və nəticədə malın haqqı ödənilməmişdir. Onlar izah etmişlər ki, bu faktları sübut etməyə   alıcılar tərəfindən faktiki olaraq seçilmiş mallar və satışdan qazancların müqayisəsi imkan   vermişdir. Dördüncü və beşinci ərizəçiyə gəldikdə, bildirildiyi kimi, kameralar onları kassada   işləyən həmkarlarının köməyi ilə malları oğurlayan zaman qeydə almışdır. İşəgötürənin sözlərinə   görə, bu hərəkətlər əmək münasibətlərində tələb olunan vicdanlılıq və loyallıq öhdəliklərinin ciddi   pozuntusudur və müqaviləyə dərhal xitam verilməsinə haqq qazandırır.   17. Bundan başqa, üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçi şirkətin qanuni nümayəndəsi ilə   “barışıq sazişi” (acuerdo transaccional) adlı razılaşma imzalamışlar. Bu razılaşmalar, həmçinin   həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi tərəfindən də imzalanmışdır. Razılaşmalara əsasən, hər iki tərəf   işəgötürənlə əmək müqaviləsinin ləğv edilməsini təsdiq etmiş və bəyan etmişlər ki, sonradan   istənilən hüquqi mübahisə ilə bağlı qeyri-müəyyənliyə yol verməmək üçün razılığa gəlmişlər.   Ərizəçilər işdən azad olunmaya dair bildirişdə göstərildiyi kimi, malları oğurladıqlarını etiraf   etmiş və işəgötürənin onlarla əmək müqaviləsinə xitam verməyə dair qərarını təqdir etmişlər.   Şirkət əməkdaşlara qarşı cinayət işi qaldırmamağı öz öhdəsinə götürmüşdür. Ödənilməmiş   hesablarla bağlı yekun hesablaşma razılaşmaya əlavə olunmuş və tərəflər əmək müqaviləsi üzrə   bir birinə hər hansı bir iddialardan imtina etdiklərini bəyan etmişlər.   18. Nə işdən azad olunmaya qədər, nə də həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi ilə görüş və ya   fərdi müsahibə vaxtı ərizəçilər videomüşahidə kameralarının yazılarına baxmaq imkanına malik   olmamışlar.   B. Ərizəçilər tərəfindən başlanmış məhkəmə araşdırmaları   1. Əmək mübahisələri tribunalında icraat   19. 22 iyul 2009-cu il tarixində birinci ərizəçi 1 saylı Qranolyers Əmək mübahisələri   tribunalına (Əmək mübahisələri tribunalı) işdən ədalətsiz çıxarılma haqqında iddia vermişdir.   Eyni tarixdə digər dörd ərizəçi Əmək mübahisələri tribunalında analoji iddialar qaldırmışlar.   20. Ərizəçilər, xüsusi olaraq, gizli videomüşahidənin istifadəsinə etiraz edərək, bunun onların   şəxsi həyatın müdafiəsi hüququnu pozduğunu iddia etmişlər. Beləliklə, onlar bu üsulla alınmış   istənilən çəkilişlərin araşdırma zamanı sübut qismində qəbul edilməməsini xahiş etmişlər.   21. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçi tərəfindən başlanan araşdırmaya gəldikdə, işəgötürən   onlar tərəfindən imzalanmış barışıq sazişlərinə istinad etməklə onlara qarşı çıxış etmişdir. Bu   ərizəçilər həmin sazişləri cinayət təqibi hədəsi altında imzaladıqlarını və onların razılığının   həmkarlar ittifaqının nümayəndəsinin iştirakı ilə işəgötürən tərəfindən məcburetmə və aldadıcı   manipulyasiyalar üzündən etibarsız olduğunu iddia etməklə, sazişlərin ləğv edilməsini tələb   etmişlər.   22. İki araşdırmanın hər biri üzrə müvafiq olaraq 3 dekabr 2009-cu il və 23 noyabr 2009-cu il   tarixlərində dinləmələr keçirilmişdir. Videomüşahidə yazıları işəgötürən tərəfindən sübut   qismində təqdim edilmişlər.   23. 20 yanvar 2010-cu il tarixdə Əmək mübahisələri tribunalı ərizəçilərin şikayətlərini rədd   edərək, onların işdən azad olunmasını ədalətli elan etmişdir.   24. Hər hansı bir barışıq sazişi imzalamamış birinci və ikinci ərizəçilərə gəldikdə, tribunal belə   nəticəyə gəlmişdir ki, “Məhkəmə hakimiyyəti haqqında” Qanunun 11-ci bölməsi və Mülki   Prosessual Məcəllənin 287-ci maddəsinə müvafiq olaraq, fundamental hüququn pozulması ilə əldə   olunmuş istənilən sübutların istisna edilməli olmasını nəzərə almaqla, o, əvvəlcə gizli kameralarla   alınmış yazıların qanuni sübut olub-olmadığını müəyyən etməlidir.   25. Bununla əlaqədar olaraq, Əmək mübahisələri tribunalı müəyyən etmişdir ki, Əmək   reqlamentinin 20-ci maddəsinin 3-cü bəndinə əsasən (bax: aşağıda 42-ci bənd) istənilən işəgötürən   işçilərin öz əmək vəzifələrini yerinə yetirməsinin yoxlanması üçün nəzarət tədbirlərindən bir şərtlə   istifadə etmək hüququna malikdir ki, bu tədbirlər “insan ləyaqətinə” uyğun olsun və müvafiq   olaraq, onların əsas hüquqlarına hörmətlə yanaşsın. Bununla əlaqədar olaraq, o, Konstitusiya   Məhkəməsinin presedent hüququna, xüsusi olaraq, ciddi intizam pozuntularında şübhəli   bilinən əməkdaşların gizli kameralardan istifadə etməklə videomüşahidəsi ilə bağlı analoji   işə dair 186/2000 saylı, 10 iyul 2000-ci il tarixli qərarına istinad etmişdir. Bu qərarında   Konstitusiya Məhkəməsi göstərmişdir ki, işəgötürənin idarəetmə səlahiyyətlərinin həyata   keçirilməsi üçün və şirkətin fasiləsiz işinin təmin edilməsi məqsədilə nəzarət tədbirləri görmək   hüququ əməkdaşların şəxsi həyat hüququ və təsvirlərinin müdafiəsi hüququ ilə məhdudlaşır.   O, izah etmişdir ki, aşağı instansiya məhkəməsi işəgötürənin tədbirlərinə hüquqi məsuliyyətin   uyğunluğu testini tətbiq etməklə müxtəlif konstitusiya maraqları arasında balansı bərpa etməli idi.   Baxılan işdə müəyyən edilmişdir ki, gizli videomüşahidə tədbiri, onun - birincisi, ciddi intizam   pozuntuları barədə ağlabatan şübhələrə əsaslandığı; ikincisi, güdülən məqsədə, daha dəqiq desək,   işçinin həqiqətən də intizam pozuntusu törədib-törətmədiyini yoxlamaq və zəruri olduqda cəza   tətbiq etmək məqsədinə müvafiq olduğu; üçüncüsü, videoyazıların nəzərdən keçirilən intizam   pozuntusunun təsdiqi üçün zəruri olduğu; dördüncüsü, monitorinqin qoyulan məqsədə nail olmaq   üçün kifayət edəcək məkan və zaman baxımından məhdudlaşdırılması nəzərə alındıqda,   proporsional olmuş və işçinin Konstitusiyanın 18-ci maddəsi ilə zəmanət verilmiş şəxsi həyatın   toxunulmazlığına dair əsas hüququnu pozmamışdır. Bundan başqa, məhkəmə konstitusiya   baxımından əməkdaşlar və işçi heyəti komitəsinin videomüşahidənin quraşdırılması haqqında   əvvəlcədən xəbərdar olunub-olunmaması məsələsinə baxmağı qeyri-münasib hesab etmişdir.   Bundan başqa, o, qərarın qərar həm də digər sübutlara əsaslanmasını nəzərə alaraq,   Konstitusiyanın 24-cü maddəsinə əsasən effektiv məhkəmə müdafiəsi hüququnun bu şəkildə əldə   olunmuş lent yazılarının sübut qismində qəbul edilməsi ilə pozulmaması fikri ilə razılaşmışdır.   26. Analoji işdə Konstitusiya Məhkəməsi tərəfindən işlənib hazırlanmış prinsipləri tətbiq   etməklə, Əmək mübahisələri tribunalı müəyyən etmişdir ki, ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət   hüququnun heç bir pozuntusu baş verməmiş və beləliklə də, videoyazılar qanuni sübutlar   olmuşdur.   27. Mahiyyət etibarilə məhkəmə belə nəticəyə gəlmişdir ki, işdən çıxarılma bildirişlərində şərh   edilmiş faktlar iş üzrə sübutlarla, daha dəqiq desək: videoyazılar, supermarket rəhbərliyinin,   həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi və oğurluqda iştiraka görə işdən çıxarılmış digər işçilərin şahid   ifadələri, eləcə də kassalarda satınalmaları qeydə alan kameraların çəkdiyi kadrların müqayisə   edildiyi, cinayət icraatı kontekstində tərtib edilmiş ekspert hesabatı (bax: aşağıda 40-cı bənd) ilə   müəyyən edilmiş və ümumilikdə tədqiq edilmişdir.   28. Tribunalın mövqeyinə görə, ərizəçilərin davranışı vicdanlılıq prinsipinin pozuntusudur və   işəgötürənin etibarının itirilməsinə səbəb olur və onların işdən çıxarılmasını qanuni edir.   29. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilərə gəldikdə, Əmək mübahisələri tribunalı onların   işəgötürənlə barışı sazişinin etibarsızlığına dair arqumentlərini nəzərdən keçirmişdir. Onun   fikrincə, işəgötürən tərəfindən hər hansı bir məcburetmə formalarını və ya dələduzluq niyyətlərini   təsdiq edən sübutlar olmamışdır. Həmkarlar ittifaqının nümayəndəsinin ifadələrinə əsasən, o, belə   nəticəyə gəlmişdir ki, ərizəçilər onunla görüş zamanı faktları etiraf etmişlər və bu da onların həmin   razılaşmanı cinayət təqibindən yayınmaq üçün imzalamalarını inandırıcı edir. O, əlavə etmişdir ki,   ərizəçilərlə eyni vəziyyətdə olan bəzi əməkdaşların (məsələn, birinci və ikinci ərizəçilərin) bu cür   razılaşmanı imzalamaqdan imtinası hər hansı bir təhdid və məcburetmənin olmadığını təsdiq edir.   O, həmçinin qeyd etmişdir ki, barışıq sazişlərinin qeyri-qanuni əsası yoxdur və mübahisənin   qarşılıqlı güzəştlər yolu ilə tənzimlənməsi vasitəsi kimi nəzərdən keçirilə bilər.   30. Barışıq sazişini qəbul edən tribunal işəgötürənin icraata etirazını qanuni hesab etmiş,   mübahisə üzrə üç ərizəçinin tələbinin qanuni əsasının olmadığını müəyyən edərək, onların   şikayətini mahiyyəti üzrə baxmadan rədd etmişdir.   2. Ali Ədalət Məhkəməsində icraat   31. Ərizəçilər müvafiq olaraq 16 və 22 mart 2010-cu il tarixlərində Kataloniya Ali Ədalət   Məhkəməsinə (“Ali Məhkəmə”) apellyasiya vermişlər. Öz apellyasiyasında birinci ərizəçi   bilavasitə Şəxsi məlumatların mühafizəsi haqqında qanunun 5-ci bölməsində nəzərdə tutulduğu   kimi, əvvəlcədən xəbərdar etmə öhdəliyinin pozulmasından şikayət etmişdir. Onun fikrincə, bu   videomüşahidə tədbirinin uyğunluğuna baxılması zamanı nəzərə alınmalıdır.   32. 28 yanvar və 24 fevral 2011-ci il tarixli qərarlarında Ali Məhkəmə birinci instansiyanın hər   iki qərarını qüvvədə saxlamışdır.   33. Öz presedent hüququna, digər məhkəmələr və Konstitusiya Məhkəməsinin artıq Əmək   mübahisələri tribunalı tərəfindən adı çəkilən qərarlarına əsaslanaraq, Ali Məhkəmə belə nəticəyə   gəlmişdir ki, işəgötürən tərəfindən əmək reqlamentinin 20-ci maddəsinin 3-cü bəndinə əsasən   görülmüş videomüşahidə tədbirləri üçün Şəxsi məlumatların mühafizəsi haqqında Qanunun 6 (2)   maddəsi baxımından müvafiq əməkdaşların əvvəlcədən verilmiş razılığı tələb olunmamışdır, lakin   Konstitusiya Məhkəməsi tərəfindən müəyyən edilmiş meyarlara müvafiq olaraq onların   uyğunluğu yoxlanmalı idi. O, belə nəticəyə gəlmişdir ki, bu işdə nəzərdən keçirilən tədbir daha   yüngül tədbirin bunun öhdəsindən gələ bilməyəcəyi səbəbindən qeyri-qanuni hərəkətlərlə bağlı   şübhələrin olması ilə əsaslandırılmış, qoyulmuş məqsədə müvafiq, bu məqsədə nail olmaq üçün   zəruri olmaqla, bu meyarlara cavab vermiş və lent yazılarının şübhələrin yoxlanması üçün zaman   və məkan baxımından məhdud olması səbəbindən mütənasib olmuşdur. Əvvəlki qərarlara istinad   etməklə, Ali Məhkəmə 28 yanvar 2011-ci il tarixli qərarında aşağıdakıları müəyyən etmişdir:   “...işəgötürən tərəfindən ([birinci ərizəçinin] iş yerində quraşdırılmış və mallarda əskik   aşkar edildikdən sonra kassirlərin iş stansiyalarına yönəldilmiş...) videomüşahidə   kameralarının köməyi ilə həyata keçirilən nəzarət, bir qayda olaraq, münasib və hətta   zəruri fəaliyyətə nəzarət vasitəsi hesab edilir və buna görə də nəzərə almaq lazımdır ki,   bunun işçi heyəti nümayəndələrinin kameranın quraşdırılması haqqında   məlumatlandırılmaması səbəbindən sanksiyalara gətirib çıxara biləcəyinə   baxmayaraq... monitorinq uyğunluq, zərurilik və ya mütənasiblik meyarlarına zidd   olaraq həddindən artıq aparılmamışdır ki, bu da insanın reputasiyasının müdafiəsi   hüququnun əsassız pozulmasına və ya insan ləyaqətinə zərər yetirilməsinə gətirib   çıxara bilsin, çünki bu, mümkün oğurluqları sübut etmək məqsədilə əvəz edilməsi çətin   olan yeganə münasib vasitə olmuşdur...”   Ali Məhkəmə həmçinin qət etmişdir ki, əməkdaşlar və işçi heyəti nümayəndəsinin xəbərdar   olunmaması, ehtimala görə, “şirkətin haqlı olaraq monitorinq sistemi haqqında məlumatın   verilməsinin onun məqsədlərinə mənfi təsir göstərəcəyindən ehtiyat etməsi” faktı ilə izah edilə   bilər.   34. Şəxsi məlumatların mühafizəsi haqqında Qanunun 5-ci bölməsini xüsusi vurğulamadan,   Ali Məhkəmə qeyd etmişdir ki, işəgötürənin əvvəlcədən xəbərdar etmə öhdəliyinə riayət etməsi   məsələsi adi qanunilik məsələsidir və işçini məlumatlandırmaqdan imtina işəgötürəni inzibati   cəzaya məruz qoymuş, lakin bu işdə olduğu kimi, videomüşahidə tədbirinin əsaslı və mütənasib   olduğu hallara sübutların məqbulluğuna təsir göstərməmişdir:   “...İnformasiyanın əməkdaşlara ehtimal olunan təqdim edilməməsi, zəruri olduqda,   inzibati məsuliyyətə səbəb ola bilər, lakin sübutların qanuniliyi ilə bağlı Konstitusiya   Məhkəməsi tərəfindən müəyyən edilmiş şərtlərin pozulmasına gətirib çıxarmır, çünki   bu həqiqətən də haqlı tədbir olmuş (ərizəçinin iş yerində ciddi inzibati pozuntu   törətməsi ilə bağlı əsaslı şübhələr olmuşdur), şirkət tərəfindən güdülən məqsədə   müvafiq olmuş (əməkdaşın həqiqətən də pozuntu törətməsinin yoxlanması və bunun   təsdiq edildiyi halda, müvafiq intizam tədbirlərinin görülməsi üçün) və zəruri (lent   yazılarının qanun pozuntusunun sübutu kimi istifadə edilməsi) və mütənasib   (kameralar yalnız kassa piştaxtalarına və bunun təkrarlanmayan hadisə və ya yanlışlıq   deyil, həqiqətən də təkrarlanan qeyri-qanuni davranış olmasının yoxlanması üçün   zəruri olan yalnız məhdud zaman müddətində yönəldilmişdir) olmuşdur”.   Analoji dəlillərdən istifadə etməklə Ali Məhkəmə ikinci, üçüncü, dördüncü və beşinci   ərizəçilərlə bağlı araşdırma zamanı 24 fevral 2011-ci il tarixli qərarında da eyni nəticəyə   gəlmişdir.   35. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilərə gəldikdə, Ali Məhkəmə Əmək mübahisələri   tribunalının barışıq sazişlərinin etibarlı olması və razılaşmada heç bir qüsurun aşkar edilməməsi   haqqında gəldiyi nəticəni dəstəkləyərək, xüsusi olaraq qeyd etmişdir ki, razılaşmalar həmkarlar   ittifaqının nümayəndəsinin iştirakı ilə imzalanmışdır və onların tərtibatı işçilərin faktlar haqqında   məlumatlı olması və əmək müqavilələrinə xitam verilməsini qəbul etməyə hazır olması ilə bağlı   heç bir şübhə qoymur.   36. Lakin Ali Məhkəmə qeyd etmişdir ki, prosedur baxımından, Əmək mübahisələri   tribunalının etdiyi kimi, razılaşmaların imzalanmasının ərizəçiləri məhkəmədə iddia qaldırmıq   hüququndan məhrum etdiyini hesab etmək düzgün olmazdı. Belə bir fikir səsləndirilmişdir ki, bu   razılaşmalardan göründüyü kimi, onlar ittiham olunduqları faktları etiraf etmiş, işəgötürənin   onların iş fəaliyyətini dayandırmaq qərarını qəbul etmiş və bununla da onların müqavilələrinə   xitam verilməsinə razılıq vermişlər. Buna görə də Ali Məhkəmənin eyni işəgötürən tərəfindən   digər işçilərlə bağlanmış analoji razılaşmalara aid presedent hüququna istinadla belə nəticəyə   gəlinmişdir ki, əmək müqavilələri qarşılıqlı razılıq əsasında ləğv edilmişdir. Onun fikrincə,   məhkəmənin artıq faktiki olaraq qanuni hesab etdiyi videoyazıların qanuni olub-olmaması və   sübut qismində qəbul edilə bilib-bilməməsindən asılı olmayaraq, bu, müəyyən edilməli olan   faktları və əmək müqavilələrinin ləğv edilməsini qanuni hesab etmək üçün kifayət olmuşdur.   37. Bundan başqa, bütün ərizəçilərin sübutların faktların müəyyən edilməsi üçün kifayət   etməməsi ilə bağlı qaldırdığı apellyasiyanın əsası məsələsinə cavab olaraq Ali Məhkəmə qeyd   etmişdir ki, faktlar videoyazı, bəzi əməkdaşların oğurluq törətdiklərini etiraf etdikləri həmkarlar   ittifaqının nümayəndəsinin ifadələri və barışıq sazişləri imzalamış üç ərizəçinin həmin sazişlərdə   faktları etiraf etmələri ilə təsdiq olunmuşdur. Konkret olaraq videoyazıda üzü düşməyən birinci   ərizəçiyə gəldikdə isə, məhkəmə müəyyən etmişdir ki, onun işlədiyi kassaya yönəldilmiş   kameraların yazılarının təhlili və satış qəbzləri onun ittiham edildiyi hərəkətlərdə əli olmasını   kifayət dərəcədə nümayiş etdirmişdir.   38. Ərizəçilərin öz tələblərini əsaslandırmaq üçün irəli sürdükləri digər əsaslar öyrənildikdən   sonra Ali Məhkəmə işdən çıxarılmanın qanuni olması nəticəsinə gəlmiş və birinci instansiyanın   qəbul etdiyi qərarı qüvvədə saxlamışdır.   3. Ali Məhkəmə və Konstitusiya Məhkəməsində icraat   39. Ərizəçilər müvafiq olaraq 5 oktyabr 2011-ci il və 7 fevral 2012-ci il tarixlərində hüquqi   məsələlərlə bağlı apellyasiya vermişlər. Son nəticədə ərizəçilər Konstitusiya Məhkəməsinə   şikayətlər vermişlər və həmin şikayətlər “əsas hüquqların pozuntusunun mövcud olmaması”   səbəbindən müvafiq olaraq 27 iyun və 18 iyul 2012-ci il tarixlərində qeyri-məqbul hesab   edilmişlər.   C. Ərizəçilərə qarşı cinayət icraatı   40. 31 iyul 2009-cu il tarixində ərizəçilər və digər işçilər işdən azad olunmalarını Əmək   mübahisələri tribunalında şikayətləndirdikdən sonra, işəgötürən beş ərizəçi də daxil olmaqla, on   dörd işçiyə qarşı cinayət şikayəti vermişdir. Onlara qarşı cinayət işi başlanmışdır. 15 iyul 2001-ci   il tarixində, ittiham olunanlar arasında cinayətlərin törədilməsi ilə bağlı hər hansı bir   razılaşdırılmış əməllərin törədilməsinin müəyyən edilmədiyini və hər bir cavabdeh tərəfindən   oğurlanmış malların dəyərinin 400 avronu aşmadığını müəyyən etmiş istintaq hakimi ittihamları   xırda qanun pozuntusuna tövsif etmək qərarına gəlmişdir. 27 sentyabr 2011-ci il tarixli qərarında   hakim elan etmişdir ki, məhkəmə təqibinin müddəti bu cinayət növü üzrə qanunla müəyyən   edilmiş məhkəmə araşdırması müddəti ilə məhdudlaşmışdır.   II. MÜVAFİQ MİLLİ HÜQUQ VƏ PRAKTİKA   A. İspaniya Konstitusiyası   41. İspaniya Konstitusiyasının müvafiq müddəalarında deyilir:   Maddə 18   “1. Şərəf, şəxsi və ailə sirri və şəxsi ad hüququna təminat verilir.   ...   4. Qanun vətəndaşların şərəfinə, şəxsi və ailə həyatına hörmətə və onların hüquqlarının tam   həyata keçirilməsinə təminat vermək məqsədi ilə məlumatların işlənməsini məhdudlaşır”.   B. Əmək qanunvericiliyinin müvafiq müddəaları   42. Müvafiq dövrdə qüvvədə olmuş, 1/1995 saylı, 24 mart 1995-ci il tarixli Kral   qanunvericilik dekreti ilə təsdiq olunmuş Əmək qanunvericiliyində (Estatuto de los Trabajadores)   xüsusi olaraq aşağıdakılar nəzərdə tutulub:   3. İşəgötürən işçinin öz əmək vəzifələrini yerinə yetirməsini yoxlamaq üçün daha   məqsədəuyğun hesab etdiyi nəzarət tədbirlərindən, bu tədbirlərin görülməsi və tətbiqi zamanı   onun insani ləyaqətini nəzərə almaqla istifadə edə bilər”.   D. Şəxsi məlumatların mühafizəsinə dair qanunvericilik   1. 15/1999 saylı Konstitusiya Qanunu   45. Müvafiq dövrdə qüvvədə olmuş 15/1999 saylı Şəxsi məlumatların mühafizəsi haqqında   Konstitusiya Qanunu (Ley Orgánica de protección de datos de carácter personal – “Şəxsi   məlumatların mühafizəsi haqqında qanun”) 13 dekabr 1999-cu il tarixində 95/46/Aİ Direktivinin   (bax: aşağıda 63-cü bənd) transpozisiyası yolu ilə qəbul edilmiş və 14 yanvar 2000-ci il tarixində   qüvvəyə minmişdir. Onun məqsədi şəxsi məlumatların işlənməsi ilə əlaqədar olaraq ayrı-ayrı   şəxslərin əsas hüquqlarını və xüsusi olaraq, onların şərəfi, şəxsi və ailə həyatının toxunulmazlığına   hörmət hüququnu müdafiə etməkdən ibarət olmuşdur (Qanunun 1-ci fəsli). O, şəxsləri   identifikasiya edən və ya identifikasiya etməli olan, fiziki daşıyıcıya yazılmış, işlənilməli olan,   eləcə də bu məlumatların gələcəkdə ictimai və ya şəxsi məqsədlərlə istifadəsini əhatə edən   istənilən informasiya kimi müəyyən edilən şəxsi məlumatların toplanmasına tətbiq edilirdi   (Qanunun 2 və 3-cü fəsilləri).   46. Qanun əsasında yaradılmış İspaniya Verilənlərin Mühafizəsi Agentliyi onun tətbiqinə   nəzarətə görə cavabdeh orqandır. Bu qisimdə o təftişlər keçirmək, şikayətlərə baxmaq və Qanunun   pozulmasına görə cərimələr, daha dəqiq desək, 600 000 avro məbləğinədək cərimələr tətbiq etmək   hüququna malikdir (35-ci və sonrakı fəsillər).   2. 3/2018 saylı Qanun   52. 15/1999 saylı Qanun 5 dekabr 2018-ci il tarixində qəbul edilmiş, 7 dekabr 2018-ci il   tarixində qüvvəyə minmiş 3/2018 saylı Şəxsi məlumatlar və rəqəmsal hüquqların müdafiəsi   haqqında yeni Konstitusiya Qanunu ilə ləğv edilmişdir. Yeni Qanunun 22-ci maddəsi bilavasitə   videomüşahidə vasitəsilə toplanmış şəxsi məlumatların işlənməsini tənzimləyir. Xüsusi olaraq, o   aşağıdakıları nəzərdə tutur:   “4. 2016/679 saylı Reqlamentin (Aİ) 12-ci maddəsinə müvafiq olaraq informasiya   təqdim etmək öhdəliyi minimal olaraq işlənmənin aparılması, məsul şəxsin şəxsiyyəti və   Reqlamentin (Aİ) 15-22 maddələri ilə nəzərdə tutulmuş hüquqların gerçəkləşdirilməsi   mümkünlüyünü əks etdirən informasiya tablosunun kifayət qədər görünən yerdə   yerləşdirilməsi ilə yerinə yetirilmiş hesab edilir...”.   53. İş yerində videomüşahidəyə gəldikdə, Qanunun 89(1) maddəsi aşağıdakıları nəzərdə   tutur:   “1. İşəgötürənlər Əmək Qanunvericiliyinin 20-ci maddəsinin 3-cü bəndində nəzərdə   tutulduğu kimi əməkdaşları və ya vəzifəli şəxslərinə nəzarət səlahiyyətlərinin həyata   keçirilməsi zamanı videomüşahidə vasitəsilə əldə olunmuş təsvirləri bir şərtlə işləmək   hüququna malikdir ki, bu imkandan qanunla müəyyən edilmiş qaydada və çərçivədə   istifadə edilsin. İşəgötürənlər işçilər və ya vəzifəli şəxslər bu cür tədbirin tətbiq edilməsi   haqqında əvvəlcədən aydın, dəqiq və qısa formada məlumatlandırmalıdırlar.   Videomüşahidə kameralarının aşkar şəkildə qeyri-qanuni əməl törətmiş qulluqçu və ya   vəzifəli şəxslərin video çəkilişini apardığı halda, informasiya təqdim etmək öhdəliyi   hazırkı 22(4) maddəsində nəzərdə tutulmuş mexanizmin tətbiq edilməsi şərti ilə yerinə   yetirilmiş hesab edilir”.   (......)   III. MÜVAFİQ AVROPA HÜQUQU VƏ BEYNƏLXALQ HÜQUQ   A. Avropa Şurası   1. Venesiya Komissiyası   61. 2007-ci ildə Avropa Şurasının konstitusiya məsələləri üzrə müşavirəçi orqanı olan   Venesiya Komissiyası 71-ci plenar sessiyasında (Venesiya, 1-2 iyun 2007-ci il,   CDL-AD(2007)027) “dövlət və özəl sektorlarda xüsusi operatorlar və özəl və insan hüquqlarının   müdafiəsi sahəsində dövlət orqanları tərəfindən videomüşahidə”yə dair rəy qəbul etmişdir. Onun   müvafiq hissələrində deyilir:   “18. Bu tədqiqatın məqsədləri üçün özəl sahəyə iş yerləri və iş yerində videomüşahidənin   istifadəsi daxil ediləcək ki, bu da əməkdaşların şəxsi həyatın toxunulmazlığı hüququna dair hüquqi   məsələləri qaldırır.   ...   52. İş yerlərinə gəldikdə, videomüşahidənin tətbiqi əməkdaşların şəxsi həyatın   toxunulmazlığı hüququna riayət olunmasını tələb edir.   53. Bu halda, videomüşahidə, bir qayda olaraq, əsaslı şübhələrin olduğu təqdirdə   əməkdaşlar tərəfindən dələduzluq və ya oğurluğun qarşısını almağa və ya onu aşkar etməyə imkan   verir. Lakin, çox spesifik hallar istisna olmaqla, videoçəkilişə insanın tam məxfiliyə malik   olacağına inandığı yerlərdə (istirahət otaqları, siqaret çəkmək üçün yerlər və s.) icazə verilmir.   54. Bundan başqa, gizli müşahidəyə bunun adekvat alternativlərin olmaması üzündən   zəruriliyinin sübut edildiyi halda, müstəsna olaraq müvəqqəti əsaslarla icazə verilə bilər.   ...   57. Mağazalara gəldikdə isə, kamera müşahidəsi bu tədbirin zəruri və mütənasib olduğu halda,   əmlakın müdafiəsi üçün haqlı ola bilər. Mağazanın bəzi yerlərində də ehtimal olunan oğurluqların   qarşısının alınması və cinayət təqibi özünü doğrulda bilər ki, bu da yalnız zəruri olduqda və zəruri   olan müddətdən artıq olmayaraq həyata keçirilməlidir.   58. Milli qanunvericilikdə nəzarətin hüquqi əsası və müdafiə olunan maraqlar nəzərə   alınmaqla pozuntu zərurəti dəqiq müəyyən edilməlidir...”   2. Nazirlər Komitəsi   62. 1 aprel 2015-ci il tarixində Nazir Müavinlərinin 1224-cü görüşündə Avropa Şurası   Nazirlər komitəsi məşğulluqla bağlı şəxsi məlumatların işlənməsinə dair CM/Rec(2015)5   Tövsiyələrini qəbul etmişdir. Müvafiq çıxarışlarda aşağıdakılar nəzərdə tutulur:   10. İcraatın şəffaflığı   “10.1. İşəgötürənlərin saxladığı şəxsi məlumatlar haqqında informasiya birbaşa olaraq və ya   onun nümayəndələri vasitəsilə maraqlı işçiyə təqdim edilməli və ya digər münasib vasitələrlə onun   diqqətinə çatdırılmalıdır.   15. Videomüşahidə də daxil olmaqla əməkdaşların monitorinqi üçün informasiya sistem və   texnologiyaları   15.2. Əməkdaşların fəaliyyət və davranışına dolayısı nəzarət edən informasiya sistem və   texnologiyaları elə şəkildə işlənib hazırlanmalı və yerləşdirilməlidir ki, onların əsas hüquqlarını   pozmasın. Əməkdaşların şəxsi həyatının bir hissəsi olan yerlərə nəzarət üçün videomüşahidənin   istifadəsinə heç bir halda yol verilmir.   IV. MÜQAYİSƏLİ-HÜQUQİ MATERİAL   67. Aşağıdakı informasiya Məhkəmənin Avropa Şurasının üzv-dövlətlərinin qanunvericiliyi   ilə bağlı və xüsusi olaraq, qırx iki dövləti əhatə edən araşdırmalarından götürülüb.   68. Avropa İttifaqının iyirmi səkkiz üzv-dövləti 95/46/Aİ Direktivini ehtiva edən   qanunvericiliyə malikdir. Onlardan 21 dövlət xüsusi olaraq iş yerində videomüşahidəni   tənzimləyən sənədlər qəbul etmişdir. Bu cür qaydalara malik dövlətlərin əksəriyyəti gizli   videomüşahidəni qadağan edir. Lakin onların bəziləri (Almaniya, Birləşmiş Krallıq) buna   cinayətin törədilməsi və ya ciddi qeyri-qanuni davranış halları ilə bağlı şübhələr olduqda icazə   verir.   69. Aİ üzvü olmayan dövlətlərə gəldikdə isə, onların yeddisində iş yerində xüsusi   videomüşahidə qaydaları qüvvədədir, üç dövlətdə ümumi videomüşahidə qaydaları, beş dövlətdə   isə yalnız şəxsi məlumatların toplanması və işlənməsinə dair ümumi qanunvericilik qüvvədədir.   Konkret qaydalara malik dövlətlər bu cür nəzarətin qanuni məqsəd güdməsi və əməkdaşların   məlumatlı olmasını tələb edirlər. Bir dövlətdə (İsveçrə) gizli videomüşahidə cinayət törədilməsi   şübhəsinin olduğu halda istifadə edilə bilər.   70. (...)   QANUN   I. İLKİN DİNLƏMƏLƏR   A. Məhkəməyə müraciət hüququ   71. Məhkəmə qeyd edir ki, ikinci ərizəçi, xanım A. Qansedo Ximenes 25 oktyabr 2018-ci il   tarixində, işin Böyük Palatanın baxışında olduğu dövrdə vəfat etmişdir. Onun əri və qanuni varisi,   cənab X. Lopes Martines Məhkəmədə araşdırmanı davam etdirmək istəyini bildirmişdir.   72. Məhkəmə göstərmişdir ki, ərizəçinin araşdırma zamanı vəfat etdiyi bir sıra hallarda o   varislər və ya yaxın qohumların onu davam etdirmək istəyini nəzərə almışdır.   73. Bu işdə Avropa məhkəməsi hesab edir ki, ikinci ərizəçinin varisi şikayətə baxılmanın   davam etdirilməsində kifayət qədər maraqlıdır və beləliklə də, onun ərizəçinin əvəzindən hərəkət   etmək səlahiyyətini qəbul edir.   B. Böyük Palatada baxılan işin mahiyyəti   74. Böyük Palata qarşısında şifahi izahatlarında Hökumət Məhkəmədən şikayətə yalnız   Palatanın 9 yanvar 2018-ci il tarixli qərarında pozuntusunu müəyyən etdiyi və Hökumətin Böyük   Palatanın kollegiyasında qəbul edildiyi kimi, yönləndirmə sorğusunun predmeti olan   Konvensiyanın 8-ci maddəsinə müvafiq olaraq yenidən baxmağı xahiş etmişdir. O, əlavə etmişdir   ki, ərizəçilər Palata tərəfindən pozuntusu müəyyən edilməmiş 6-cı maddə ilə bağlı şikayətlərin   göndərilməsi üçün heç bir vəsatət verməmişlər.   75. Ərizəçilər Hökumətin sorğusuna heç bir münasibət bildirməmiş, lakin Məhkəmədən   pozuntunun olmaması ilə bağlı Palatanın gəldiyi nəticəyə baxılmasını xahiş etmişlər.   76. Məhkəmə təkrar edir ki, Böyük Palataya ötürülmüş “işin” məzmunu və həcmi Palatanın   məqbulluğa dair qərarı ilə məhdudlaşır Müvafiq olaraq, bu halda, Böyük Palatanın araşdırması   Konvensiyanın 6 və 8 maddələrinə müvafiq olaraq Palata tərəfindən məqbul hesab edilmiş bütün   şikayətlərə aid olacaq.   II. KONVENSİYANIN 8-Cİ MADDƏSİNİN EHTİMAL OLUNAN POZUNTUSU   77. Ərizəçilər iddia etmişlər ki, onların işəgötürənləri onları şəxsi həyata hörmət hüquqlarını   pozmaqla, iş yerlərində aparılmış videomüşahidə vasitəsilə əldə olunmuş yazılar əsasında işdən   çıxarıblar və onların işdən çıxarılmasını qeyri-qanuni elan etməkdən imtina etməklə milli   məhkəmələr bu hüququn müdafiəsi ilə bağlı vəzifələrini yerinə yetirməmişlər. Onlar   Konvensiyanın aşağıdakıları nəzərdə tutan 8-ci maddəsinə istinad edirlər:   “1. Hər kəs ... ailə həyatına ... hörmət hüququna malikdir.   2. Milli təhlükəsizlik və ictimai asayiş, ölkənin iqtisadi rifah maraqları naminə, iğtişaşın və ya   cinayətin qarşısını almaq üçün sağlamlığı, yaxud mənəviyyatı mühafizə etmək üçün və ya digər   şəxslərin hüquq və azadlıqlarını müdafiə etmək üçün qanunla nəzərdə tutulmuş və demokratik   cəmiyyətdə zəruri olan hallar istisna olmaqla, dövlət hakimiyyəti orqanlarının bu hüququn həyata   keçirilməsinə mane olmasına yol verilmir».   A. Palatanın qərarı   78. 9 yanvar 2018-ci il tarixli qərarında Palata müəyyən etmişdir ki, Konvensiyanın 8-ci   maddəsi bu işə tətbiq edilə bilər. Mübahisəli videomüşahidə tədbiri xüsusi şəxs tərəfindən həyata   keçirildiyindən, o şikayətə Dövlətin pozitiv öhdəlikləri nöqteyi-nəzərindən baxmış və milli   hakimiyyət orqanlarının bir tərəfdən ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət hüququ, digər tərəfdən   işəgötürənin əmlakının təşkili və idarə edilməsi ilə bağlı hüquqlarının müdafiəsi maraqları   arasında ədalətli balans yarada bilib-bilmədiyini müəyyən etməyə çalışmışdır.   79. Palata qeyd etmişdir ki, videomüşahidənin oğurluqla bağlı haqlı şübhələr əsasında   quraşdırılmasına baxmayaraq, o, əhatə baxımından geniş, zaman baxımından qeyri-məhdud,   kassada işləyən bütün əməkdaşlara toxunan və bütün iş saatlarını əhatə edən olmuş və daxili   qanunvericilik üzrə şəxsi məlumatların toplanması və işlənməsindən, tədbirlərin mövcudluğu,   məqsədi və həyata keçirilməsindən narahat olan şəxslərə əvvəlcədən məlumat vermək öhdəliyini   pozmuşdur. Bu amilləri nəzərə alaraq, Palata milli məhkəmələrin işəgötürən tərəfindən tətbiq   edilmiş videomüşahidə tədbirlərinin mütənasibliyi ilə bağlı mövqeyini bölüşdürmür. O, xüsusi   olaraq, belə hesab edir ki, işəgötürənin hüquqları ərizəçilərin, hətta ümumi şəkildə olsa belə,   videomüşahidə sisteminin quraşdırılması barədə məlumatlandırılması yolu ilə təmin edilə bilərdi.   80. Müvafiq olaraq, Palata belə nəticəyə gəlmişdir ki, milli məhkəmələr ərizəçilərin şəxsi   həyata hörmət hüququ və ortaya qoyulmuş digər maraqlar arasında ədalətli balansı təmin edə   bilməmişlər və beləliklə də, Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozuntusu baş vermişdir.   B. Hökumətin ilkin etirazı   81. Hökumət iddia etmişdir ki, ərizəçilər işəgötürən tərəfindən Şəxsi məlumatların müdafiəsi   haqqında qanunun pozulmasına istinad etməklə, Məlumatların müdafiəsi agentliyinə şikayət verə   və ya onların şəxsi həyata hörmət hüququnun pozulmasından şikayət etmək üçün cinayət işi   qaldıra bilərdilər. Onların fikrincə, bu hüquqi müdafiə vasitələri işəgötürənə inzibati və ya cinayət   cəzasının tətbiq edilməsinə gətirib çıxara bilər. Onlar ərizəçilərin milli qanunvericiliyə müvafiq   olaraq əlçatan olan daxili hüquqi müdafiə vasitələrini tükəndirmədiklərinə dair nəticəyə gəlmişlər.   82. Ərizəçilər iddia etmişlər ki, Məlumatların müdafiəsi agentliyi səlahiyyətləri yalnız   məlumatların müdafiəsi haqqında qanunvericiliyin pozulduğu təqdirdə pul sanksiyalarının tətbiqi   ilə məhdudlaşan inzibati orqan olmuşdur. Onlar belə mövqedə olublar ki, işəgötürənlərinin üzərinə   bu cür sanksiyanın qoyulacağı təqdirdə, bu, şəxsi həyatlarına hörmət hüquqlarının pozulması və   bu pozuntu əsasında onların işdən çıxarılması nəticəsində onlara vurulmuş zərəri kompensasiya   edə bilməzdi.   83. (...)   84. (...)   C. Konvensiyanın 8-ci maddəsinin tətbiq edilə bilməsi   1. Tərəflərin dəlilləri   (a) Ərizəçilər   85. Ərizəçilər iddia etmişlər ki, onların bütün iş günü ərzində xəbərdarlıqsız və müşahidədən   yayınmaq imkanı olmadan daim videomüşahidəyə məruz qalma faktı Konvensiyanın 8-ci   maddəsinin tətbiq edilə bilməsinə gətirib çıxarmışdır.   (b) Hökumət   86. Hökumət iddia etmişdir ki, ərizəçilər ictimai yerdə işləmiş, ictimaiyyətlə birbaşa əlaqədə   olmuşlar. O, hesab edir ki, üzv-dövlətlər arasında bu cür vəziyyətin “şəxsi həyat” anlayışına aid   olması ilə bağlı konsensusun olmaması üzündən Məhkəmə bu konsepsiyanı müvafiq şəkildə   genişləndirməməlidir. O, əlavə etmişdir ki, 8-ci maddənin müdafiəsi cinayətkar davranışa şamil   edilə bilməz.   2. Məhkəmənin qiymətləndirməsi   (a) Məhkəmənin presedent hüququndan irəli gələn prinsiplər   87. Məhkəmə təkrar edir ki, “şəxsi həyat” anlayışı müfəssəl təyini olmayan geniş anlayışdır.   O, insanın fiziki və psixoloji toxunulmazlığını əhatə edir. Buna görə də o, şəxsiyyətin fiziki və   sosial identikliyinin bir neçə aspektini əhatə edə bilər (bax: öncəki nümunə kimi, Denisov   Ukraynaya qarşı [BP], № 76639/11, § 95, 25 sentyabr 2018-ci il). O, xüsusi olaraq, şəxsin adı və   ya şəkli kimi şəxsi identifikasiya ilə bağlı aspektlərə şamil edilir (bax: Şüssel Avstriyaya qarşı   (qərar), № 42409/98, 21 Fevral 2002-ci il, və Fon Hannover Almaniyaya qarşı (№ 2) [BP], №   40660/08 və 60641/08, § 95, ECHR 2012).   88. Şəxsi həyat konsepsiyası insanın kənardan müdaxilə olmadan öz şəxsi həyatını yaşaya   biləcəyi “daxili çevrə” ilə məhdudlaşmayıb, həm də “şəxsi sosial həyat” sürmək hüququnu, yəni,   digər insanlar və ətraf aləmlə münasibət qurmaq və inkişaf etdirmək imkanını ehtiva edir...   Beləliklə də, insanın hətta publik sahədə belə “şəxsi həyata” aid ola biləcək başqa insanlarla   qarşılıqlı əlaqə zonası mövcuddur.   89. İnsanın evi və ya şəxsi binalarından kənarda həyata keçirilən tədbirlərin onun şəxsi   həyatına toxunması ilə bağlı mülahizələrə dair bir sıra elementlər mövcuddur. İnsanların özlərini   düşünülmüş şəkildə və ya bilərəkdən ictimai qaydada yazıya və ya qeydə alınan və ya alına biləcək   fəaliyyətlərə cəlb etmələri halları mövcud olduğu üçün, insanın şəxsi həyatın toxunulmazlığı ilə   bağlı ağlabatan gözləntiləri bu qiymətləndirmədə mütləq həlledici olmasa belə, əhəmiyyətli ola   bilər. Fərdi hərəkətlərə foto və ya videoqurğulardan istifadə etməklə nəzarətə gəldikdə isə,   Konvensiya təşkilatları belə bir fikir bildirmişlər ki, ictimai yerdə fərdin hərəkət və   yerdəyişmələrinə vizual məlumatları yazıya almayan kameranın köməyi ilə nəzarət özü özlüyündə   şəxsi həyata müdaxilə forması deyil (bax: Herbek və “Ligue des Droits de l’Homme”   Assosiasiyası Belçikaya qarşı, № 32200/96 və 32201/96, Komissiyanın 14 yanvar 1998-ci il tarixli   qərarı, Qərarlar və məruzələr 92-B, s. 92, və yuxarıda qeyd edilən Perri, § 41). Lakin bu cür şəxsi   məlumatların hər hansı bir sistematik və ya daimi yazısının, xüsusi olaraq, identifikasiya olunan   şəxsin fotoşəkillərinin peyda olduğu halda, şəxsi həyat məsələləri ortaya çıxa bilər (bax: Pek   Birləşmiş Krallığa qarşı, № 44647/98, §§ 58-59, ECHR 2003-I; yuxarıda qeyd edilən Perri, §§ 38   və 41; və Vukota-Bojiç İsveçrəyə qarşı, № 61838/10, §§ 55 və 59, 18 oktyabr 2016-cı il).   Məhkəmənin bununla bağlı göstərdiyi kimi, insanın şəkilləri onun şəxsiyyətinin başlıca   əlamətlərindən biridir, çünki onlar insanın unikal xarakteristikalarını göstərir və insanı onun   yaşıdlarından fərqləndirir. Beləliklə, hər bir insanın öz təsvirini müdafiə etmək hüququ onun şəxsi   inkişafının ən mühüm komponentlərindən biridir və bu təsvirin istifadəsinə nəzarət etmək   hüququnu nəzərdə tutur. Əksər hallarda bu cür istifadəyə nəzarət hüququnun insanın öz təsvirinin   dərc edilməsindən imtina etmək imkanını nəzərdə tutması ilə yanaşı, o həmçinin təsvirin digər   şəxs tərəfindən yazıya alınması, saxlanması və hasil edilməsi üçün obyektə dair ayrı-ayrı   hüquqları əhatə edir (bax: Reklos və Davorlis Yunanıstana qarşı, № 1234/05, § 40, 15 yanvar   2009-cu il, və De La Flor Kabrera İspaniyaya qarşı, № 10764/09, § 31, 27 may 2014-cü il).   90. 8-ci maddənin hazırkı işə tətbiq edilə bilməsinin müəyyən edilməsi üçün Avropa   Məhkəməsi həmçinin fərdin nəzarət (monitorinq) tədbirinin predmeti olub-olmadığı, yaxud fərdi   məlumatların maraqlı tərəflərin ağlabatan şəkildə gözləyə biləcəyi həddə işlənməsi, istifadə   edilməsi və ya elan edilməsi məsələsinə baxılmasını uyğun hesab edir.   91. Xüsusi olaraq, iş yerində videomüşahidə məsələsinə gəldikdə, Məhkəmə müəyyən   etmişdir ki, işəgötürən tərəfindən əməkdaşların məlumatı olmadan iki həftə ərzində həyata   keçirilmiş təxminən əlli saatlıq videomüşahidə və bu şəkildə alınmış yazıların Əmək Mübahisələri   Məhkəməsində araşdırmalar zamanı işdən azad olunmaya haqq qazandırmaq üçün istifadə   edilməsi onun şəxsi həyata hörmət hüququnun həyata keçirilməsinə mane olmuşdur...   (b) Qeyd edilən prinsiplərin hazırkı işə tətbiqi   92. Məhkəmə qeyd edir ki, bu işdə ərizəçilər kameraların supermarketin kassası və onun ətraf   sahələrinə yönəldildiyi on gün ərzində işəgötürən tərəfindən iş yerində aparılan videomüşahidə   tədbirlərinə məruz qalmışlar. Beləliklə də, videomüşahidənin ərizəçiləri fərdi təqib etmədiyinə   baxmayaraq, onlardan dördüncü və beşinci ərizəçilər yalnız bu sahədən keçən zaman kameraya   düşdükləri halda, kassaların arxasında işləyən ilk üç nəfərinin bütün iş günü ərzində çəkilişə məruz   qala bilmələri inkar edilmir.   93. Ərizəçilərin şəxsi həyatlarına hörmətin ağlabatan gözləntiləri ilə bağlı Avropa Məhkəməsi   qeyd edir ki, onların iş yeri, supermarket ictimaiyyət üçün açıq olmuş və burada fəaliyyətlərin,   daha dəqiq desək, satınalmalara görə müştərilərdən ödənişlərin alınmasının çəkilməsi intim və ya   xüsusi xarakter daşımamışdır. Beləliklə, Ərizəçilərin şəxsi həyatının müdafiəsi ilə bağlı   gözləntilər məcburi şəkildə məhdudlaşdırılmışdır. Bununla yanaşı, fərdiləşdirilən şəxslərin hətta   ictimai yerlərdə təsvirlərinin sistematik və ya daimi yazıya alınması və bu şəkildə əldə olunmuş   təsvirlərin sonrakı işlənməsi müvafiq şəxslərin xüsusi həyatına toxunan suallar doğura bilər.   Məhkəmə qeyd edir ki, bu işdə milli qanunvericilik, hətta ictimai yerdə belə, videomüşahidə   sisteminə görə bu sistem tərəfindən izlənən şəxslərə ilkin informasiyanın təqdim edilməsinə məsul   olan şəxsin üzərinə öhdəliklər qoyan formal və dəqiq qanunvericilik çərçivələrini nəzərdə tuturdu.   Bundan başqa, Ərizəçilər onların işəgötürənləri tərəfindən supermarketdə digər videomüşahidə   kameralarının quraşdırılması haqqında məlumatlandırılmış, bu kameralar görünən və mağazanın   giriş və çıxışlarını çəkəcək şəkildə yerləşdirilmişdir. Belə hallarda, ərizəçilər əvvəlcədən xəbərdar   olunmadan mağazanın digər binalarında videomüşahidəyə məruz qalacağını ehtimal etmək üçün   ağlabatan əsaslara malik olmuşlar.   94. Videoyazıların işlənməsi və istifadəsinə gəldikdə, Avropa Məhkəməsi qeyd edir ki, bu   videoyazılara həmin işəgötürənin digər bir neçə işçiləri tərəfindən, hələ ərizəçilərin videoyazıların   mövcudluğu barədə məlumatlandırılmasından öncə baxmışlar. Bundan başqa, həmin videoyazılar   ərizəçilərin işdən çıxarılmalarının əsasını təşkil etmiş və Əmək mübahisələri tribunalında   araşdırmalar zamanı sübut kimi istifadə edilmişlər.   95. Yuxarıda qeyd edilənləri nəzərə alaraq, Məhkəmə hesab edir ki, bu işdə 8-ci maddə tətbiq   edilə bilər.   D. Konvensiyanın 8-ci maddəsinə müvafiqlik   1. Tərəflərin dəlilləri   (a) Ərizəçilər   96. Ərizəçilər ilk olaraq diqqəti bu işdə müzakirə edilmiş yeganə məsələnin işəgötürənin öz   işlərinə qarşı istifadə etmək hüququna malik olduğu nəzarətlə bağlı Konvensiyanın 8-ci   maddəsində müəyyən edilmiş məhdudiyyətləri nəzərə almaqla, onların xəbəri olmadan   videomüşahidə tədbirinin tətbiqi üzündən onların şəxsi həyatına hörmət hüququnun   pozulub-pozulmaması faktından ibarət olmasına yönəltmişlər. Onlar hesab etmişlər ki, Hökumətin   irəli sürdüyü mülahizəyə baxmayaraq, onların mümkün cinayət məsuliyyəti məsələsi artıq milli   səviyyədə həll olunmuşdur və Məhkəmədə müzakirə predmeti ola bilməz.   97. Ərizəçilər etiraf etmişlər ki, işəgötürən öz mülkiyyətini müdafiə etmək üçün   videomüşahidə sistemi quraşdıra bilərdi, lakin onlar bu hüququn əməkdaşların şəxsi həyata   hörmət hüququna riayət olunması ilə məhdudlaşdırılmalı olduğunu iddia etmişlər. Onlar izah   etmişlər ki, bu halda onlar və supermarketin bütün işçi heyəti əvvəlcədən xəbərdar olunmadan   həftələrlə bütün iş günü ərzində videoyazıya alınıblar. Nəzarət, işçilərin əvvəlcədən razılığı   alınmasa da, ən azından, onların kameraların quraşdırılması və məlumatların müdafiəsinə dair   qanunvericiliyə müvafiq olaraq hüquqları haqqında əvvəlcədən məlumatlandırılması öhdəliyini   nəzərdə tutan ispan qanunvericiliyini pozmaqla həyata keçirilmişdir. Bu barədə məlumat verilmiş   olsaydı, onların şəxsi həyata hörmət hüququ və işəgötürənin maraqlarına riayət olunmuş olardı.   Beləliklə də, ərizəçilər belə nəticəyə gəlmişlər ki, işəgötürəni bu nöqsanda təqsirli hesab etməkdən   imtina etməklə, milli məhkəmələr onların Konvensiyanın 8-ci maddəsinə müvafiq olaraq yetərli   müdafiəsini təmin etməmişlər.   98. Ərizəçilərin fikrincə, işəgötürən heç bir cəzaya məruz qalmadan milli qanunvericiliyi   pozmuşdur. Bundan başqa, nəzarət zaman baxımından məhdudiyyətsiz tətbiq edilmiş, bütün iş   günü ərzində davam etmiş və təkcə şübhəli əməkdaşlar deyil, bütün işçi heyətinin çəkilişini ehtiva   etmişdir.   99. Ərizəçilər Məhkəmədən yaxın keçmişdə qəbul edilmiş Barbulesku Rumıniyaya qarşı   (yuxarıda qeyd edilən), işəgötürənin işçinin ismarıc və İnternetdən istifadəsinə nəzarətinə aid iş   üzrə qərarında formalaşdırılmış, onların fikrincə, işəgötürənin öz əməkdaşlarının şəxsi həyatın   toxunulmazlığı hüququna istənilən müdaxiləsi zamanı mütənasiblik meyarının əsasını qoymuş   yanaşmanı rəhbər tutmağı xahiş etmişlər. Onlar iddia etmişlər ki, onların işəgötürəni tərəfindən   görülmüş tədbirlər, videomüşahidənin tətbiqinə və məlumatların müdafiəsinə dair   qanunvericiliklə nəzərdə tutulmuş hüquqlar haqqında əvvəlcədən məlumatın verilmədiyini nəzərə   alaraq, bu tələblərə açıq-aşkar cavab verməmişlər. Onlar əlavə etmişlər ki, işəgötürənin   maraqlarının işçilərə qanunla tələb olunan informasiyanın təqdim edilməsi zamanı müdafiə oluna   bilməsi səbəbindən bu tədbir mütənasib olmamışdır.   100. Ərizəçilər belə nəticəyə gəlmişlər ki, gizli kameraların köməyi ilə videomüşahidənin   onların şəxsi həyata hörmət hüququnu pozmasını etiraf etməkdən imtina etməklə və müvafiq   olaraq, onların işdən çıxarılmasının qanuni olmasını qət etməklə, milli məhkəmələr onları malik   olduqları şəxsi həyatlarına işəgötürən tərəfindən əsassız müdaxilə hüququnun müdafiəsindən   məhrum etmişlər. Hökumətin iddialarına baxmayaraq, bu şikayət Konvensiyanın 6-cı maddəsinə   müvafiq olaraq verilmiş şikayətlərdən fərqlənmişdir.   101. (...)   (b) Hökumət   102. Hökumət qeyd etmişdir ki, ərizəçilərin iddia etdiyi məxfiliyin pozulması hakimiyyət   orqanları deyil, xüsusi şirkətə aid edildiyindən, Böyük Palata Fon Hannover Almaniyaya qarşı (№   2) işi (yuxarıda qeyd edilən) üzrə qəbul etdiyi yanaşmanı rəhbər tutmalıdır ki, burada da Avropa   Məhkəməsi milli məhkəmələrin müxtəlif fərdi maraqların ortaya qoyulmasını qiymətləndirmiş və   onlar arasında ədalətli balansı müəyyən etmişlər. Onların fikrincə, İspaniya məhkəmələri bu cür   ədalətli balansı yaratmış və ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət hüququnu lazımi şəkildə nəzərə   almışlar.   103. Hökumət iddia etmişdir ki, hətta ərizəçilərin videomüşahidə kameralarının quraşdırılması   haqqında məlumatlandırılmasının gözlənilən olduğu halda belə, işəgötürən tərəfindən tətbiq   edilmiş tədbirlər qeyri-mütənasib olmamışdır. Onlar qeyd etmişlər ki, ərizəçilər ictimaiyyət üçün   açıq zonada işləmiş, onlara oğurluq şübhələrindən sonra bəzi videomüşahidə kameralarının   quraşdırılması haqqında məlumat verilmiş və onlar cinayətkar hərəkətlərini şüurlu şəkildə   törətmişlər... Bununla əlaqədar olaraq, onlar izah etmişlər ki, nəzarət cəmi on gün, 15 iyunda 25   iyun tarixinə, şübhəli əməkdaşlar fərdi müsahibə üçün çağırılana qədər davam etmiş və bütün işçi   heyətə deyil, yalnız bilavasitə müştərilərlə kontaktda olan kassada işləyənlərə yönəldilmişdir. Bu   işi, əksinə, Barbulesku işindən fərqləndirmək lazımdır, çünki bu işdə mübahisələndirilən   müdaxilənin işəgötürənin Məhkəmənin fikrincə “iş yerində şəxsi sosial həyatı sıfıra endirən”   təlimatlarına əməl olunmasına aid olduğu halda, nəzərdən keçirilən videomüşahidə tədbiri qanuni   məqsəd, daha dəqiq desək, şirkətin məruz qaldığı qanun pozuntusunu üzə çıxarmaq məqsədi   güdmüşdür.   104. Bundan başqa, daxili hüquqi müdafiə vasitələrinin tükənməməsi ilə bağlı etirazlarını   müdafiə etmək üçün öz arqumentlərinə əsaslanan Hökumət iddia etmişdir ki, ərizəçilər Şəxsi   məlumatların müdafiəsi haqqında qanuna riayət olunmaması ilə bağlı İspaniya Məlumatların   Müdafiəsi Agentliyinə şikayət verə bilərdilər. Bu Agentlik məlumatların müdafiəsinə dair   qanunvericiliyin tətbiqinə nəzarət etmək və qanun pozanlara cərimə təyin etmək səlahiyyətinə   malik müstəqil orqandır, iş üzrə ərizəçilərin müraciət etdikləri əmək mübahisələri məhkəmələri isə   yalnız işdən çıxarılmanın qanuniliyinə dair qərar çıxarmaq üçün yurisdiksiyaya malik olmuşlar.   Məlumatların müdafiəsi haqqında qanunvericiliyə istənilən riayət edilməmə avtomatik   olaraq şəxsi həyata hörmət hüququnun pozulmasına gətirib çıxarmır və bu iki konsepsiyanı   səhv salmaq olmaz.   105. Hökumət iddia etmişdir ki, ərizəçilər həmçinin Şəxsi məlumatların müdafiəsi haqqında   qanunun ehtimal olunan pozuntusu nəticəsində dəymiş istənilən zərərə görə kompensasiya tələbi   ilə adi mülki məhkəmələrə də iddia verə bilərdilər. Öz dəlillərinin təsdiqi olaraq onlar işçiyə   onun keçmiş işəgötürəni tərəfindən şəxsi məlumatların qeyri-qanuni ötürülməsinə görə   kompensasiya təyin etmiş Ali Məhkəmənin qərarını təqdim etmişlər.   106. Hökumət belə nəticəyə gəlmişdir ki, cavabdeh-dövlət Konvensiyanın 8-ci maddəsi üzrə   pozitiv öhdəliklərini yerinə yetirmişdir və xüsusi şirkət tərəfindən hər hansı bir pozuntularla bağlı   və ya ərizəçilərin səlahiyyətli milli hakimiyyət orqanı tərəfindən bu cür pozuntulardan şikayət   etməmələri səbəbindən onun üzərinə məsuliyyət qoyulmamalıdır.   2. Üçüncü tərəfin dəlilləri   107. Avropa həmkarlar ittifaqları konfederasiyası (AHİK) üçüncü tərəf qismində çıxış edərək,   dövlətlərin işçilərin iş yerində şəxsi həyatını kifayət qədər müdafiə edə bilməməsindən   narahatlığını ifadə etmişdir. O, vurğulamışdır ki, ümumilikdə və xüsusi olaraq əmək   münasibətlərində şəxsi həyatın toxunulmazlığının müdafiəsi insan hüquqlarının beynəlxalq   müdafiəsinin nisbətən yeni aspektidir və şəxsi həyatın toxunulmazlığı üçün yeni texnologiyalarla   bağlı risklər artmaqdadır. Onun fikrincə, məhz buna görə insan hüquqlarının beynəlxalq və xüsusi   olaraq Avropa müdafiəsi elə inkişaf etmişdir ki, maraqlı tərəflər şəxsi məlumatların   işlənməsinə icazənin verilməsindən asılı olmayaraq, bu barədə məlumatlandırılmalıdırlar.   108. AHİK vurğulamışdır ki, şəxsi məlumatların müdafiəsi haqqında qanunun 5 (1) maddəsinə   əsasən şəxsi məlumatların toplanması haqqında məlumatlandırılmaq hüququ daxili   qanunvericilikdə birbaşa tanınmalıdır. Bir neçə Avropa hüquqi sənədinin (Avropa Şurası   səviyyəsində, eləcə də Avropa İttifaqı səviyyəsində) ya şəxsi məlumatların ümumi müdafiəsi   formasında, ya da daha konkret olaraq, iş yerində videomüşahidə ilə bağlı şəxsi həyatın   müdafiəsinə aid olduğunu vurğulayaraq, o, belə nəticəyə gəlmişdir ki, məlumat subyektinin şəxsi   məlumatlarının işlənməsindən öncə informasiyanı almaq hüququ prosessual zəmanət olan   Konvensiyanın 8-ci maddəsindən irəli gələn hüquq kimi nəzərdən keçirilməlidir. Bundan başqa,   əməkdaşların özlərinə əvvəlcədən məlumatın təqdim edilməsinin tələb edilmədiyi vəziyyətlərdə   onların nümayəndələrinə xəbərdarlıq edilməsi və məsləhətləşmə mühüm əhəmiyyətə malik   olacaq.   3. Məhkəmənin qiyməti   (a) Cavabdeh Dövlətin pozitiv öhdəlikləri   109. Məhkəmə qeyd edir ki, bu işdə ərizəçilərin şikayət etdiyi videomüşahidə tədbiri onların   işəgötürəni, xüsusi şirkət tərəfindən tətbiq edilmişdir və buna görə də dövlət orqanı tərəfindən   Konvensiya üzrə hüdudların həyata keçirilməsinə “müdaxilə” kimi təhlil oluna bilməz. Buna   baxmayaraq, ərizəçilər belə nəticəyə gəlmişlər ki, bu videomüşahidə əsasında işdən çıxarılmasını   təsdiq etməklə, milli məhkəmələr şəxsi həyata hörmət hüquqlarını səmərəli müdafiə edə   bilməmişlər.   110. Məhkəmə təkrar edir ki, 8-ci maddənin məqsədinin mahiyyətcə şəxsiyyətin dövlət   orqanları tərəfindən özbaşına müdaxilədən müdafiəsindən ibarət olmasına baxmayaraq, o, sadəcə   dövləti bu cür müdaxilədən çəkinməyə məcbur etmir: əsasən neqativ olan bu öhdəliyə əlavə olaraq   şəxsi və ya ailə həyatına səmərəli hörmətə xas pozitiv öhdəliklər ola bilər. Bu öhdəliklər hətta   insanlar arasında münasibətlər sahəsində belə, şəxsi həyata hörmətin təmin edilməsinə   yönəldilmiş tədbirlərin görülməsini tələb edə bilərlər (bax: Soderman İsveçə qarşı [BP], №   5786/08, § 78, ECHR 2013, və yuxarıda qeyd edilən Fon Hannover (№ 2), § 98). Beləliklə də,   dövlətin məsuliyyəti o halda mövcud ola bilər ki, barəsində danışılan faktlar onun tərəfindən   maraqlı şəxslərin Konvensiyanın 8-ci maddəsində təsbit edilmiş hüququn həyata keçirilməsini   təmin etmək iqtidarında olmaması ilə bağlı olsun (bax: yuxarıda qeyd edilən Barbulesku, § 110, və   Şuts Almaniyaya qarşı, № 1620/03, §§ 54 və 57, ECHR 2010).   111. Müvafiq olaraq, analoji işlərdə rəhbər tutduğu yanaşmaya uyğun olaraq Məhkəmə hesab   edir ki, şikayətə Konvensiyanın 8-ci maddəsi üzrə dövlətin pozitiv öhdəlikləri baxımından   baxılmalıdır (bax: yuxarıda qeyd edilən Barbulesku, § 110; yuxarıda qeyd edilən De La Flor   Cabrera, § 32). Dövlətin pozitiv və neqativ öhdəlikləri arasında sərhədlərin Konvensiya üzrə   dəqiq təyin edilə bilmədiyinə baxmayaraq, tətbiq edilən prinsiplər, istənilən halda, analojidir. Hər   iki halda nəzərə almaq lazımdır ki, xüsusi olaraq, rəqabət aparan xüsusi və dövlət maraqları   arasında gözlənilməli olan ədalətli balans, istənilən halda dövlətin malik olduğu mülahizə   azadlığına tabe olur (bax: Palomo Sançes və başqaları İspaniyaya qarşı [BP], № 28955/06 və   digər 3, § 62, ECHR 2011, və yuxarıda qeyd edilən Barbulesku, § 112). Mülahizə sərhədi istər   qanunvericilik, istərsə də onu tətbiq edən, hətta müstəqil məhkəmələr tərəfindən belə çıxarılan   qərarları əhatə edən Avropa nəzarəti ilə yanaşı gedir. Öz nəzarət funksiyasını yerinə yetirərək,   Məhkəmə milli məhkəmələri əvəz etməməli, ümumilikdə işin fonunda onların Konvensiyanın   müddəalarına əsaslanan qərarlarının uyğunluğuna baxmalıdır (bax: yuxarıda qeyd edilən Pek, §   77, və yuxarıda qeyd edilən Fon Hannover (№ 2), § 105).   112. Ayrı-ayrı şəxslər arasında qarşılıqlı münasibətlər sahəsində Konvensiyanın 8-ci   maddəsinə riayət olunmasının təmin edilməsi üçün nəzərdə tutulmuş vasitələrin seçimi prinsip   etibarilə Razılığa gələn dövlətlərin mülahizəsi çərçivəsindədir. Şəxsi həyata hörmətin təmin   edilməsinin müxtəlif üsulları mövcuddur və dövlətin öhdəliklərinin xarakteri, barəsində söhbət   gedən şəxsi həyatın konkret aspektindən asılı olacaq.   113. Məhkəmə artıq qət edib ki, müəyyən hallarda 8-ci maddənin müəyyən etdiyi pozitiv   öhdəliklərin yerinə yetirilməsi dövlətdən qeyd edilən hüququn müdafiəsi üçün qanunvericilik   bazasının qəbul edilməsini tələb edir.   114. Xüsusi olaraq, iş yerlərində işçilərə nəzarətə gəldikdə isə, Məhkəmə belə nəticəyə   gəlmişdir ki, 8-ci maddə videomüşahidə və ya əməkdaşların qeyri-peşə yazışmaları və digər   ismarıclarına nəzarət haqqında konkret qanunvericiliyi qəbul edib-etməməyi dövlətin   mülahizəsinə buraxır. Buna baxmayaraq, o, göstərmişdir ki, nəzərdən keçirilən hüquqların ən   münasib müdafiə vasitələrinin seçilməsinin dövlətin mülahizəsinə buraxılmasından asılı   olmayaraq, milli hakimiyyət orqanları işəgötürən tərəfindən onun əməkdaşının şəxsi həyat və   yazışmalarına hörmət hüququna toxunan nəzarət tədbirlərinin tətbiqinin mütənasib olmasını və   sui-istifadədən adekvat və kifayət edəcək müdafiə tədbirləri ilə müşayiət olunmasını təmin   etməlidir.   115. Barbulesku işi üzrə qərarında Məhkəmə, bunun Konvensiyanın 8-ci maddəsini   pozmadığı halda, işçilərin yazışma və ismarıclarına istənilən nəzarət zamanı yerinə yetirilməli   olan müəyyən sayda tələblər müəyyən etmişdir (bax: yuxarıda qeyd edilən Barbulesku, § 121). Bu   qərarda, həmçinin müəyyən edilmişdir ki, bu tələblərə effektiv riayət olunmasının təmin edilməsi   üçün işçilər müvafiq şərtlərin yerinə yetirilib-yetirilmədiyini ən azından mahiyyəti üzrə müəyyən   etmək yurisdiksiyasına malik müstəqil məhkəmə orqanında hüquqi müdafiə vasitəsindən istifadə   imkanına malik olmalıdırlar (bax: eyni mənbə, § 122).   116. Məhkəmə hesab edir ki, Barbulesku işi üzrə qərarda müəyyən edilmiş prinsiplər   işəgötürənin iş yerində videomüşahidə tədbirləri həyata keçirə bildiyi hallarla müvafiq   dəyişikliklərlə (mutatis mutandis) qarşılıqlı əvəz edilə biləndir. Bu meyarlar, əmək   münasibətlərinin spesifikası və işçilərin şəxsi həyatında getdikcə daha çox bezdirici olan tədbirlər   görməyə imkan verən yeni texnologiyaların inkişafı nəzərə alınmaqla tətbiq edilə bilər. Bu   kontekstdə, iş yerində videomüşahidə tədbirlərinin mütənasibliyinin təmin edilməsi üçün milli   məhkəmələr rəqabət aparan müxtəlif maraqların qiymətləndirilməsi zamanı aşağıdakı amilləri   nəzərə almalıdırlar:   (i) Əməkdaş işəgötürən tərəfindən videomüşahidə tədbirlərinin görülməsi mümkünlüyü və   bu cür tədbirlərin həyata keçirilməsi haqqında xəbərdar olunubmu. Praktikada xəbərdarlıqları   əməkdaşların hər bir halın konkret faktiki şərtlərindən asılı olaraq müxtəlif üsullarla ala   biləcəklərinə baxmayaraq, xəbərdarlıq, adətən monitorinqin xarakteri haqqında dəqiq təsəvvür   ehtiva etməli və həyata keçirilməsindən öncə göndərilməlidir.   (ii) İşəgötürən tərəfindən nəzarətin dərəcəsi və işçinin şəxsi həyatına müdaxilə dərəcəsi.   Bununla əlaqədar olaraq nəzarət olunan sahədə məxfilik səviyyəsi, eləcə də zaman və məkan   baxımından istənilən məhdudiyyətlər və nəticələrə çıxışı olan insanların sayı nəzərə alınmalıdır.   (iii) İşəgötürən monitorinq və onun miqyasının əsaslandırılması üçün qanuni əsaslar   göstəribmi. Monitorinq nə qədər usandırıcı (bezdirici) olarsa, buna bəraət qazandıran əsaslar da bir   o qədər tutarlı olmalıdır.   (iv) Daha az usandırıcı metod və tədbirlərə əsaslanan monitorinq sisteminin yaradılması   mümkün olubmu. Bununla əlaqədar olaraq, hər bir halın konkret şərtləri nəzərə alınmaqla   işəgötürənin güddüyü məqsədin işçinin şəxsi həyatının toxunulmazlığına daha az müdaxilə   hesabına əldə oluna bilməsi qiymətləndirilməlidir.   (v) Monitorinqin ona məruz qalan işçi üçün nəticələri. Xüsusi olaraq, işəgötürən tərəfindən   monitorinq nəticələrinin istifadəsi və bu nəticələrin tədbirin bəyan edilmiş məqsədə nail olmaq   üçün istifadə edilməsini nəzərə almaq lazımdır.   (vi) İşçiyə, xüsusilə də işəgötürənin monitorinq tədbirlərinin usandırıcı xarakter daşıdığı   halda, müvafiq zəmanətlər təqdim edilibmi. Bu cür zəmanətlər, digərləri ilə yanaşı, maraqlı   əməkdaşlar və ya işçi heyətinin nümayəndələrinə monitorinq sisteminin quraşdırılması və   miqyasları ilə bağlı informasiyanın təqdim edilməsi, bu cür tədbirin müstəqil orqana elan edilməsi   və ya şikayətin verilməsi mümkünlüyü formasında ola bilər.   117. Beləliklə, Avropa Məhkəməsi bu işdə milli qanunvericiliyin, xüsusi olaraq, onun   ərizəçilərin işlərinə baxmış əmək mübahisələri məhkəmələri tərəfindən tətbiqinin onların şəxsi   həyata hörmət hüquq ilə rəqabət aparan maraqlarının qiymətləndirilməsi zamanı kifayət qədər   müdafiəni təmin edib-etmədiyini müəyyən edəcək.   (b) Yuxarıdakı prinsiplərin bu işə tətbiqi   118. Bu işdə Konvensiyanın 8-ci maddəsinə əsasən dövlətin üzərinə qoyulan pozitiv   öhdəliklər milli hakimiyyət orqanlarından iki rəqabət aparan maraq, daha dəqiq desək, bir tərəfdən   ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət hüququ və digər tərəfdən öz işəgötürəni üçün öz mülkiyyəti və   şirkətinin fasiləsiz işini, xüsusi olaraq, öz inzibati səlahiyyətlərinin həyata keçirilməsi yolu ilə   təmin etmək imkanı arasında ədalətli balansı tələb edir.   119. Məhkəmə ilk məqamdan qeyd edir ki, o zaman İspaniya qanunvericiliyində bu işdəki   vəziyyətə bənzər vəziyyətlərdə işçilərin şəxsi həyatının müdafiəsi üçün nəzərdə tutulmuş hüquqi   əsas mövcud olmuşdur. Beləliklə də, Şəxsi məlumatların müdafiəsi haqqında qanun və xüsusi   olaraq, videomüşahidəyə dair 1/2006 saylı Təlimat istənilən videomüşahidə tədbiri və şəxsi   məlumatların sonrakı işlənməsi zamanı yerinə yetirilməli olan müəyyən sayda ehtiyat tədbir və   şərtlərini nəzərdə tutmuşdur. Bu zəmanətlərin yerinə yetirilməməsi inzibati sanksiyalara gətirib   çıxara və məlumatların işlənməsinə görə cavabdeh şəxsin mülki məsuliyyətinə səbəb ola bilər   (bax: yuxarıda 46 və 48-ci bəndlər). Bundan başqa, Məşğulluğa dair qaydaların 20-ci maddəsinin   3-cü bəndi işəgötürən tərəfindən əmək vəzifələrinin yerinə yetirilməsi ilə bağlı nəzarətin   istifadəsini məhdudlaşdıraraq, bununla bağlı görülən tədbirlərin onların insan ləyaqəti ilə bir araya   gələn olmasını tələb edirdi. Bundan başqa, tətbiq edilən prosedur qaydaları milli məhkəmələrdən   əsas hüququ pozmaqla alınmış istənilən sübutların istisna edilməsini tələb edir. Ən nəhayət, adi   məhkəmələr və Konstitusiya məhkəməsinin işçilərin şəxsi həyatının toxunulmazlığına toxunan   istənilən tədbirlərin qanuni məqsəd güdməsini (“müvafiqliyin yoxlanması”) və güdülən məqsədə   nail olmaq üçün zəruri (“zəruriliyin yoxlanması”) və hər bir işin hallarına mütənasib   (“mütənasibliyin yoxlanması”) olmasını tələb edən presedent praktikası mövcud olmuşdur (bax:   yuxarıda 54 və sonrakı bəndlər).   120. Bu cür hallarda Avropa Məhkəməsi qeyd edir ki, dövlətdaxili hüquqda mövcud olmuş   normativ-hüquqi baza bu işdə nəzərdən keçirilmir. Ərizəçilər əslində bu strukturun münasibliyini   şübhə altına almamış (bax: yuxarıda 97-ci bənd), lakin iddia etmişlər ki, məhz əmək mübahisələri   məhkəmələri işəgötürən tərəfindən Konvensiyan pozan dövlətdaxili informasiya təqdim etmək   hüququnun yerinə yetirilməməsindən müvafiq nəticələr çıxarmışlar.   121. Müvafiq olaraq, Avropa Məhkəməsi ərizəçilərin barəsində apellyasiya verdikləri milli   məhkəmələrin onların iş yerində şəxsi həyata hörmət hüququnun pozulması və Rusiya   Federasiyasının hakimiyyət orqanlarının iddia etdikləri kimi, digər dövlətdaxilin hüquq   vasitələrinin onların müvafiq müdafiəsini təmin etmələri ilə bağlı şikayətlərinə necə baxmaları   məsələsini nəzərdən keçirəcək.   122. Məhkəmə əvvəlcə əmək mübahisələri məhkəmələrinin ortaya qoyulmuş müxtəlif   maraqları müəyyən edərək, birbaşa olaraq ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət hüququ və bu hüquqla   işəgötürənin idarəetmə səlahiyyətlərini həyata keçirərək, şirkətin fasiləsiz işinin təmin   edilməsində maraqlılığı arasında balansın gözlənilməsinə istinad etdiklərini vurğulayacaq.   Beləliklə də, bu məhkəmələrin qeyd edilən maraqların qiymətləndirilməsi zamanı yuxarıda   sadalanan amilləri necə nəzərə almaları müəyyən ediləcək.   123. Milli məhkəmələr öncə müəyyən etmişlər ki, Konstitusiya Məhkəməsinin prsedent   hüququnun tələblərinə müvafiq olaraq, videomüşahidənin quraşdırılması özünü qanuni səbəblərlə,   daha dəqiq desək, oğurluğun törədildiyi bir neçə ay ərzində əhəmiyyətli zərərlərin qeydə alınması   ilə bağlı supermarketin meneceri tərəfindən irəli sürülmüş şübhələrlə doğrultmuşdur. Onlar   həmçinin işəgötürənin öz əmlakının müdafiəsi və şirkətinin fasiləsiz işinin təmin edilməsi   məqsədilə zərərlərə görə məsuliyyət daşıyan şəxslərin aşkar edilməsi və cəzalandırılması üçün   tədbirlər görməkdə qanuni maraqlarını nəzərə almışlar.   124. Milli məhkəmələr daha sonra monitorinq dərəcəsi və ərizəçilərin şəxsi həyatına   müdaxilə dərəcəsini tədqiq edərək, müəyyən etmişlər ki, tədbir nəzarət olunan zonalar və işçi   heyəti ilə münasibətdə məhdud olmuşdur – çünki kameralar yalnız ehtimala görə itkilərin baş   verdiyi yoxlanma zonasını əhatə etmişlər – və onların davametmə müddəti oğurluq şübhələrinin   təsdiq edilməsi üçün zəruri olan müddəti aşmamışdır. Avropa Məhkəməsinin fikrincə, bu qiyməti   əsassız hesab etmək olmaz. O qeyd edir ki, monitorinq bütün mağazanı əhatə etməmiş, yalnız   ehtimala görə oğurluqların törədildiyi kassaların ətrafını əhatə etmişdir. Kassir işləmiş üç ərizəçi   həqiqətən də bütün iş günü ərzində videomüşahidə kameraları ilə izlənmişlər. Şirkətdə işləmələri   səbəbindən onlar nəzarət zonasında işləyən bütün işçi heyəti üçün nəzərdə tutulmuş bu   kameralardan yayına bilməmiş və daima və hər hansı bir məhdudiyyət olmadan işləmişlər.   Müəyyən dərəcədə onlar məhdud sahədə olublar. Dördüncü və beşinci ərizəçilərə gəldikdə isə,   videomüşahidə kameraları onları hər dəfə nəzarət sonasından keçən zaman çəkiblər.   125. Eyni zamanda qeyd etmək lazımdır ki, ərizəçilərin vəzifələri ictimaiyyət üçün açıq   yerdə yerinə yetirilmiş və müştərilərlə daimi kontaktı nəzərdə tutmuşdur. Bununla əlaqədar olaraq   Avropa Məhkəməsi hesab edir ki, videomüşahidə tədbirinin mütənasibliyinin təhlili zamanı   əməkdaşın şəxsi həyatının ağlabatan şəkildə gözlənilən müdafiəsi baxımından monitorinqin   aparıldığı müxtəlif yerləri fərqləndirmək lazımdır. Bu gözlənti videomüşahidədən yüksək müdafiə   və ya hətta tam qadağanın haqlı olduğu ayaqyolular və ya soyunub-geyinmə otaqları kimi təbiətinə   görə xüsusi yerlərdə çox yüksəkdir (bax: bu məqsədlə yuxarıda 61 və 65-ci bəndlərdə göstərilmiş   müvafiq beynəlxalq sənədlər). Bu ofislər kimi qapalı iş zonalarında da yüksək olaraq qalır. O   həmkarlar və ya bu işdə olduğu kimi, geniş ictimaiyyət üçün görünən və ya açıq olan yerlərdə   aşkar aşağıdır.   126. Zaman ötdükdən sonra tədbirin miqyasına gəldikdə isə, Avropa Məhkəməsi qeyd edir   ki, ərizəçilərin işəgötürənin videomüşahidənin müddətini əvvəlcədən müəyyən etmədiyini iddia   etmələrinə baxmayaraq, əslində o on gün davam etmiş və cavabdeh əməkdaşlar aşkar edildikdən   sonra dayandırılmışdır. Buna görə də monitorinqin müddəti özü özlüyündə ifrat görünmür. Ən   nəhayət, mübahisələndirilən videomüşahidə vasitəsilə alınmış videoyazılara ərizəçilərin özləri   xəbərdar olunmazdan öncə yalnız supermarketin meneceri, şirkətin qanuni nümayəndəsi və   həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi baxmışlar. Bu amilləri nəzərə alaraq, Məhkəmə hesab edir ki,   ərizəçilərin şəxsi həyatına müdaxilə yüksək ciddilik səviyyəsinə çatmamışdır.   127. Mübahisələndirilən monitorinqin ərizəçilər üçün nəticələrinə gəldikdə isə, Məhkəmə   hesab edir ki, müvafiq əməkdaşların bu şəkildə alınmış videoyazılar əsasında işdən çıxarılması   səbəbindən onlar əhəmiyyətli olmuşlar. Buna baxmayaraq, milli məhkəmələrin qeyd etdiyi kimi, o   videomüşahidə və videoyazıların işəgötürən tərəfindən qeydə alınmış mal itkilərinə görə cavabdeh   şəxslərin aşkar edilməsi və onlara qarşı intizam tədbirlərinin görülməsi məqsədlərindən başqa   digər məqsədlərlə istifadə etməmişdir (müqayisə et: ictimai yerlərin ərizəçinin intihar cəhdini   göstərən videomüşahidə kameralarının köməyi ilə çəkilmiş təsvirlərin kütləvi informasiya   vasitələrində yayılmasına dair yuxarıda qeyd edilən Pek, §§ 62-63).   128. Bundan başqa, milli məhkəmələr belə nəticəyə gəlmişlər ki, işin hallarında güdülən   qanuni məqsədə nail olmaq üçün heç bir digər vasitə olmamışdır və buna görə də tədbir   Konstitusiya Məhkəməsinin işi baxımından “zəruri” kimi nəzərdən keçirilməlidir (bax: yuxarıda   33-cü bənd). Hətta milli məhkəmələrin işəgötürən tərəfindən işçilərin şəxsi həyatına daha az   müdaxilə doğuran digər tədbirləri tətbiq etmək imkanı daha ətraflı şəkildə öyrənməsi arzuolunan   olsa belə, Məhkəmə işəgötürən tərəfindən aşkarlanmış zərərlərin dərəcəsinin oğurluğun bir sıra   insan tərəfindən törədilməsindən xəbər verməsi və informasiyanın istənilən əməkdaşa təqdim   edilməsinin bu məhkəmələrin qeyd etdiyi ki, oğurluqda təqsirkar olan şəxsləri müəyyən etməkdən   və həmçinin onlara qarşı intizam icraatında istifadə edilmək üçün sübutların alınmasından ibarət   olan videomüşahidənin məqsədinə zərər vura biləcəyini qeyd etməyə bilməzdilər.   129. Avropa Məhkəməsi həmçinin qeyd edir ki, milli qanunvericilik şəxsi məlumatları   toplanmalı və ya işlənməli olan şəxslərin hüquqlarına istənilən qeyri-münasib müdaxilənin   qarşısının alınması məqsədilə müəyyən zəmanətlər tövsiyə etmişdir. Xüsusi olaraq, Şəxsi   məlumatların yoxlanması haqqında qanun bu şəxslərə Qanunun 5-ci fəslində nəzərdə tutulduğu   kimi, bu cür zəmanətlər haqqında əvvəlcədən informasiya almaq hüququ, eləcə də toplanmış   məlumatlara giriş, onlara düzəliş etmək və silmək hüququ verir. Videomüşahidənin köməyi ilə   alınmış təsvirlərin toplanması və istifadəsi zamanı mütənasiblik tələbi 1/2006 saylı Təlimatda   aydın ifadə olunub və Konstitusiya Məhkəməsinin presedent hüququna əsasən, milli məhkəmələr   Konstitusiya tərəfindən zəmanət verilən əsas hüquqlar baxımından bu cür tədbirlərin münasibliyi,   zəruriliyi və mütənasibliyinə baxmalıdırlar (bax: yuxarıda 47, 50 və 54-cü bəndlər).   130. Ən   nəhayət,   ərizəçilərin   videomüşahidənin   quraşdırılması   haqqında   məlumatlandırılmasına gəldikdə, Məhkəmə qeyd edir ki, onların işlədiyi supermarketdə iki tip   kameraların quraşdırılması mübahisələndirilmir: bir tərəfdən mağazanın giriş və çıxışlarına   yönəldilmiş, işəgötürənin əməkdaşlara xəbər verdiyi görünən kameralar və digər tərəfdən nə   ərizəçilər, nə də digər əməkdaşların məlumatlandırılmadığı, nəzarət zonalarına yönəldilmiş gizli   kameralar. Tərəflərin qeydlərində göstərilmişdir ki, supermarketdə ictimaiyyətin videomüşahidə   kameralarının olması haqqında xəbərdar olunması üçün bir və ya bir neçə informasiya lövhəsi   quraşdırılmış, lakin bu lövhələrdə informasiyanın dəqiq məzmunu müəyyən edilməmişdir.   131. Məhkəmə qeyd edir ki, göründüyü kimi, nə İspaniya qanunvericiliyi, nə də müvafiq   beynəlxalq və Avropa standartları videomüşahidə altında olan və ya daha ümumi planda şəxsi   məlumatları toplanan şəxslərin əvvəlcədən razılığının alınmasını tələb etmədiyindən, bu qaydalar,   prinsip etibarilə, müvafiq şəxslərin hətta ümumi qaydada olsa belə, bu cür məlumat toplanmasının   başlanmasından öncə onun mövcud olması və şərtləri haqqında aydın şəkildə məlumatlandırmaq   zərurətini müəyyən edirlər (bax: yuxarıda 47, 60 və 63-cü bəndlər). O hesab edir ki, şəffaflıq tələbi   və ondan irəli gələn informasiya hüququ, xüsusilə də işəgötürənin işçilərlə münasibətdə mühüm   səlahiyyətlərə malik olduğu və bu səlahiyyətlərdən sui-istifadənin yolverilməz olduğu əmək   münasibətləri kontekstində fundamental xarakter daşıyır (bax: yuxarıda 61-62 və 64-65-ci   bəndlər). Bununla yanaşı qeyd etmək lazımdır ki, nəzarət olunan şəxsə informasiyanın verilməsi   və onun həcmi konkret halda bu cür tədbirin mütənasibliyinin qiymətləndirilməsi üçün nəzərə   alınmalı olan meyarlardan yalnız biridir. Lakin, bu cür informasiyanın çatışmadığı halda, digər   meyarlardan irəli gələn zəmanətlər xüsusilə vacib olacaq.   132. Bu işdə Avropa Məhkəməsi qeyd edir ki, ərizəçilərin tələblərinə baxmış əmək   mübahisələri məhkəmələri bir tərəfdən ərizəçilərin şəxsi həyata hörmət hüququ və digər tərəfdən   işəgötürənin öz mülkiyyətinin mühafizəsi və şirkətinin fasiləsiz işini təmin etmək marağı arasında   detallı balans müəyyən etmişlər. O qeyd edir ki, Konstitusiya Məhkəməsinin presedent praktikası   ilə müəyyən edilmiş və bu işdə tətbiq edilən mütənasiblik meyarları onun öz presedent   praktikasında işləyib hazırladığı meyarlara yaxındır. Beləliklə də, milli məhkəmələr   videomüşahidənin qanuni məqsədlə əsaslandırılması və bu məqsəd üçün görülmüş tədbirlərin   adekvat və mütənasib olmasını yoxlayaraq, xüsusi olaraq qeyd etmişlər ki, işəgötürən tərəfindən   güdülən qanuni məqsədə ərizəçilərin hüquqlarına daha az toxunan tədbirlərlə nail olmaq mümkün   deyil.   133. Ehtimala görə, əmək mübahisələri məhkəmələri, ərizəçilərin iddia etdiyi kimi,   işəgötürənin Şəxsi məlumatların müdafiəsi haqqında qanunun 5-ci maddəsi ilə tələb olunan   əvvəlcədən məlumat vermək vəzifəsini yerinə yetirmədiyini nəzərə almayaraq, bu məsələni yersiz   və Konstitusiya məhkəməsi tərəfindən müəyyən edilmiş digər meyarlara riayət olunması şərti ilə   tədbirin konstitusiya baxımından mütənasibliyini şübhə altına ala bilməyən hesab etmişlər. Bu cür   hallarda informasiya hüququnun vacibliyini nəzərə alaraq, Məhkəmə hesab edir ki, yalnız mühüm   dövlət və ya xüsusi maraqların müdafiəsi ilə bağlı birinci dərəcəli tələb əvvəlcədən məlumatın   verilməməsinə haqq qazandıra bilər.   134. Lakin bu işin konkret hallarında, xüsusilə də ərizəçilərin şəxsi həyatına müdaxilə   dərəcəsi (bax: yuxarıda 125-26-cı bəndlər) və videomüşahidənin quraşdırılmasının qanuni   səbəblərini nəzərə alaraq, Məhkəmə belə nəticəyə gəlir ki, əmək mübahisələri məhkəmələri milli   hakimiyyət orqanlarına təqdim edilmiş mülahizə hüdudlarından kənara çıxmayaraq, ərizəçilərin   şəxsi həyatına müdaxilənin mütənasib olması haqqında qərar qəbul edə bilərdi. Beləliklə də, o   ümumilikdə əməkdaşlar tərəfindən qeyri-qanuni mənimsəmə və ya istənilən digər qanun   pozuntusu ilə bağlı ən kiçik şübhənin belə işəgötürən tərəfindən gizli videomüşahidənin   quraşdırılmasına haqq qazandıra bilməməsi təklifini qəbul edə bilməsə də, ciddi qeyri-qanuni   davranışın törədilməsi və bu işdə müəyyən edilmiş zərərlərin həcminin tutarlı səbəb ola bilməsi   üçün əsaslı şübhə mövcuddur. Bu xüsusilə şirkətin normal işinə bir əməkdaşın şübhəli   qeyri-düzgün davranışı deyil, həm də iş yerində ümumi etimadsızlıq atmosferi yaratdığı üçün bir   neçə əməkdaşın razılaşdırılmış hərəkətlərdə şübhələndirilməsi təhlükə yaradır.   135. Bundan başqa, Hökumətin iddia etdiyi kimi, ərizəçilərin sərəncamında Şəxsi   məlumatların müdafiəsi haqqında qanunun pozulmasına görə konkret sanksiyaların alınması   məqsədi üçün bu qanunvericiliklə nəzərdə tutulmuş digər hüquqi müdafiə vasitələri var. Beləliklə,   ərizəçilər bu Qanunun 5-ci maddəsinin tələb etdiyi kimi, işəgötürənin ilkin informasiyanın təqdim   edilməsi öhdəliklərini yerinə yetirməməsindən Məlumatların müdafiəsi agentliyinə şikayət verə   bilərdilər. Agentlik qanunun ehtimal olunan pozuntusunu araşdırmaq və cavabdeh şəxsin üzərinə   maliyyə sanksiyaları qoymaq səlahiyyətinə malikdir. Onlar həmçinin Şəxsi məlumatların   müdafiəsi haqqında qanuna müvafiq olaraq onların hüquqlarının ehtimal olunan pozuntusuna görə   kompensasiya almaq üçün işi adi məhkəmələrə də verə bilərdilər. Bununla əlaqədar olaraq   Məhkəmə qeyd edir ki, Hökumətin istinad etdiyi presedent hüququn (bax: yuxarıda 49-cu bənd)   həqiqətən də bu işdəki vəziyyətlə eyni olmayan vəziyyətə aid olmamasına baxmayaraq, Şəxsi   məlumatların müdafiəsi haqqında qanunun pozulması nəticəsində dəymiş zərərə görə   kompensasiya almaq hüququ onun 19-cu fəslində birbaşa nəzərdə tutulub və hazırda bu hüquqi   müdafiə vasitəsinin effektivliyinə şübhə etmək üçün əsas yoxdur.   136. Beləliklə, milli qanunvericilik ərizəçilərə şəxsi məlumatların konkret müdafiəsini təmin   edən digər hüquqi müdafiə vasitələri təqdim etmiş, lakin onlar bu hüquqi müdafiə vasitələrindən   istifadə etməməyi qərara almışlar. Bununla əlaqədar olaraq Avropa Məhkəməsi xatırladır ki, şəxsi   həyata hörmət hüququnun effektiv müdafiəsi iş yerində videomüşahidə kontekstində məşğulluq   haqqında qanunun, eləcə də mülki, inzibati və ya cinayət hüququnun təsir sahəsinə düşə bilən   müxtəlif üsullarla təmin edilə bilər (bax: mutatis mutandis, yuxarıda qeyd edilən Barbulesku, §   116).   137. Belə olan halda, ərizəçilərin istifadə etmədikləri hüquqi müdafiə vasitələri də daxil   olmaqla, İspaniyanın hüquqi bazası ilə nəzərdə tutulmuş mühüm zəmanətləri və milli   məhkəmələrə əsaslanmaqla, videomüşahidəyə haqq qazandıran mülahizələrin çəkisini nəzərə   alaraq, Məhkəmə belə nəticəyə gəlir ki, milli hakimiyyət orqanları Konvensiyanın 8-ci maddəsi   üzrə mülahizə hədlərinin aşılması kimi pozitiv öhdəliklərini yerinə yetirmişlər. Müvafiq olaraq,   bu müddəanın pozulması baş verməmişdir.   III. KONVENSİYANIN 6-cı MADDƏSİNİN EHTİMAL OLUNAN POZUNTUSU   138. Konvensiyanın 6-cı maddəsinə müvafiq olaraq ərizəçilər onların şəxsi həyata hörmət   hüquqlarının pozulması ilə əldə olunmuş videoyazılar əmək mübahisələri məhkəmələri tərəfindən   sübut qismində qəbul və istifadə edilmişdir.   139. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilər həmçinin iddia etmişlər ki, onların imzaladıqları   barışıq sazişlərinin ehtimala görə, işəgötürən tərəfindən qeyri-qanuni manipulyasiyalar   nəticəsində etibarlı hesab edilməsi həmçinin onların ədalətli məhkəmə araşdırması hüququnu   pozmuşdur.   140. 6-cı maddənin müvafiq hissələrində deyilir:   “1. Mülki hüquq və vəzifələri ilə bağlı mübahisə zamanı... hər bir kəs məhkəmə tərəfindən...   işin ədalətli... araşdırılması hüququna malikdir...”.   A. Palatanın qərarı   141. 9 yanvar 2018-ci il tarixli qərarında Palata təsdiq etmişdir ki, Konvensiyanın 6-cı   maddəsinə riayət olunmasının qiymətləndirilməsi üçün sübutların hansı şəkildə alınması da daxil   olmaqla, ümumilikdə araşdırmanın ədalətli olub olmadığını müəyyən etmək lazımdır. Ərizəçilərin   videomüşahidə vasitəsilə alınmış materialın həm həqiqiliyi, həm də sübut kimi qəbul edilməsini   mübahisələndirmək imkanına malik olduğunu və bunun məhkəmələrin öz qərarlarını   əsaslandırmaq üçün istifadə etdikləri yeganə sübut olmadığını müəyyən edərək, o belə nəticəyə   gəlmişdir ki, bu məsələ ilə bağlı 6-cı maddənin pozuntusu baş verməmişdir.   142. Barışıq sazişinə gəldikdə, Palata müəyyən etmişdir ki, barələrində söhbət gedən üç   ərizəçi hər hansı bir özbaşınalığa yol vermədən qərar qəbul etmiş milli məhkəmələrdə onların   əsaslılığını mübahisələndirmək üçün kifayət qədər imkana malik olmuş, işəgötürən tərəfindən   ərizəçilərin razılığını almaq üçün heç bir məcburetmə olmamışdır. Beləliklə də, o, müəyyən   etmişdir ki, bu bənd üzrə də 6-cı maddənin pozuntusu baş verməmişdir.   B. Tərəflərin mövqeyi   1. Ərizəçilər   143. Ərizəçilər iddia etmişlər ki, milli məhkəmələr öz qərarlarını əsasən onların işəgötürəni   tərəfindən qeyri-qanuni və onların şəxsi həyatın toxunulmazlığı hüququnu pozan şəkildə alınmış   videoyazılarla əsaslandırmışlar. Müvafiq olaraq, onların fikrincə, bu videoyazıların sübut   qismində qəbul edilməsi belə Konvensiyanın 6-cı maddəsinin pozulmasına səbəb olmuşdur.   Ərizəçilər həmçinin iddia etmişlər ki, istər bu sübutların alınması, istərsə də araşdırmada istifadəsi   işəgötürən tərəfindən onun öz hakim mövqeyindən sui-istifadə və tərəflərin bərabərliyinin   pozulması olmuşdur. Bununla əlaqədar olaraq onlar göstərmişlər ki, onlar videomüşahidənin   mövcudluğu haqqında məlumatlı olmamış və videoyazılar tərəf qismində iştirak etdikləri   məhkəmə araşdırmasında sübut qismində təqdim edilməyənə qədər onlara çıxışları olmamışdır.   Milli məhkəmələrin iddia etdikləri digər sübutlar, xüsusi olaraq, şahid ifadələrinə gəldikdə, onlar   maraqlı tərəflərin videoyazılara əvvəlcədən baxışı ilə “təkzib edilmişdir”.   144. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilər həmçinin iddia etmişlər ki, barışıq sazişləri   imzalayanda onlarda işəgötürən tərəfindən edilmiş güzəştin əhəmiyyəti ilə bağlı yanlış fikir   yaradılmışdır. Onlar bəyan etmişlər ki, qanun istənilən şəxsin üzərinə ona məlum olmuş cinayət   qanun pozuntusu haqqında xəbər vermək vəzifəsi qoyur və buna görə də işəgötürən qanuni   əsaslarla cinayət şikayəti vermək hüququndan imtina edə bilməz. Belə olan halda, məhkəmələr   barışıq sazişlərini etibarsız hesab etməli və onları iş materiallarından çıxarmalı idilər. Öz   dəlillərinin təsdiqi olaraq, onlar həmkarlarından biri, xanım D.-nin işi üzrə Kataloniya Ali   məhkəməsinin 19 oktyabr 2010-cu il tarixli qərarını təqdim etmişlər.   2. Hökumət   145. Hökumət Palatanın qərarındakı nəticələrlə razılaşaraq, Böyük Palataya onları təsdiq   etməyi təklif etmişdir. Videomüşahidə vasitəsilə çəkilmiş materialın istifadəsinə gəldikdə isə,   onlar iddia etmişlər ki, videoyazılar sadəcə işdə digər sübutlara əlavə kimi istifadə edilmiş və   ərizəçilər onların istifadəsi və həqiqiliyini milli məhkəmələrdə mübahisələndirmək imkanına   malik olmuşlar.   146. Barışıq sazişlərinə gəldikdə, Hökumət iddia etmişdir ki, milli məhkəmələr tərəfindən   müəyyən edildiyi kimi, onlar işəgötürən tərəfindən hər hansı bir təzyiq olmadan imzalanmışlar.   Onlar iddia etmişlər ki, məhz ərizəçilər, bu öhdəliyə baxmayaraq, işi Əmək mübahisələri   tribunalına verməklə, bu razılaşmanı pozmuşlar və buna baxmayaraq, onların şikayətlərinə   məhkəmələr tərəfindən lazımi şəkildə baxılmışdır. Onlar iddia etmişlər ki, bu məhkəmələrin   həqiqətən də ərizəçilər tərəfindən razılaşmalarda əks olunmuş faktları nəzərə almalarına   baxmayaraq, onların sərəncamında digər sübutlar da olmuşdur. Ən nəhayət, ərizəçilərin istinad   etdiyi xanım D.-nin işi ilə bağlı onlar izah etmişlər ki, Ali Məhkəmənin bu qərara müvafiq olaraq,   nəzərdən keçirilən barışıq sazişinin işçini məhkəməyə müraciət hüququndan şəksiz məhrum   etməsinə əsaslanmaqla, ilkin qərarı ləğv etməsinə baxmayaraq, sonradan işə baxmış məhkəmələr   son nəticədə barışıq sazişinin istənilən halda həqiqi olması və maraqlı şəxs tərəfindən faktların   təsdiqi üçün istifadə edilə bilməsi qənaətinə gəlmişlər.   C. Üçüncü tərəfin mövqeyi   147. Avropa həmkarlar ittifaqları konfederasiyası hesab etmişdir ki, əsasən gizli   videomüşahidənin çəkilişlərinə əsaslanmış qərar Konvensiyanın 6-cı maddəsinə ziddir.   148. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilər tərəfindən imzalanmış barışıq sazişlərinə   gəldikdə, AHİK göstərmişdir ki, bu cür razılaşmalar çox zaman işçilərin ehtimal olunan   qeyri-qanuni davranışla qarşılaşdıqda istifadə edilməklə, işçilərin özlərini konkret təzyiq altında   hiss etdikləri, lazımi şəkildə məlumatlandırılmadıqları və öz prosessual və maddi hüquqlarının   tanınmasını tələb edə bilmədikləri vəziyyət yaratmışlar. AHİK belə nəticəyə gəlmişdir ki, əmək   münasibətlərinin spesifikası bu cür razılaşmaların tanınmasına ehtiyyatlı yanaşma tələb edir.   D. Məhkəmənin mövqeyi   1. Ümumi prinsiplər   149. Məhkəmə təkrar edir ki, Konvensiyanın 19-cu maddəsinə müvafiq olaraq onun yeganə   vəzifəsi Konvensiyanın iştirakçı-dövlətləri tərəfindən qəbul edilmiş öhdəliklərə riayət   olunmasının təmin edilməsidir. Xüsusi olaraq, bu cür səhvlərin Konvensiyada şərh edilmiş hüquq   və azadlıqlardan istənilən birinin mümkün pozulması ilə bağlı olduğunu hesab etdiyi hallar istisna   olmaqla, milli məhkəmələrin qanunvericilik və ya faktlarda səhvlərə yol vermələrinə dair   bəyanata baxmaq səlahiyyətinə malik deyil. 6-cı maddənin ədalətli məhkəmə araşdırması   hüququna zəmanət verməsinə baxmayaraq, o sübutların yolverilənliyinin hər hansı bir qaydasını   müəyyən etmir ki, bu da ilk növbədə milli qanunvericiliyə müvafiq olaraq tənzimləmə məsələsidir   (bax: Şenk İsveçrəyə qarşı, 12 iyul 1988-ci il, § 45, Seriya A № 140, və Garsia Ruiz İspaniyaya   qarşı [BP], № 30544/96, § 28, ECHR 1999-I). Adətən, milli məhkəmələrin bu sübutlara və ya   onların baxışında olan nəticə və ya qiymətləndirmələrə verdiyi çəki kimi məsələlərə Məhkəmə   tərəfindən baxılmır. Məhkəmə dördüncü instansiya məhkəməsi qismində çıxış etməli deyil və   buna görə də, bu cür nəticələrin özbaşına və ya aşkar əsassız kimi qiymətləndirilmədiyi təqdirdə,   6-cı maddənin 1-ci bəndinə müvafiq olaraq milli məhkəmələrin qərarını şübhə altına almayacaq   (bax: Boçan Ukraynaya qarşı (№ 2) [BP], № 22251/08, § 61, ECHR 2015).   150. Beləliklə, Məhkəmənin rolu prinsip etibarilə konkret sübut tipləri, məsələn, daxili   qanunvericilik baxımından qeyri-qanuni yolla alınmış sübutların yolverilənliyini müəyyən   etməkdən ibarət deyil. Cavab verilməli olan sual sübutların alınması üsulu da daxil olmaqla,   ümumilikdə araşdırmaların ədalətli olub olmamasından ibarətdir. Bu nəzərdən keçirilən   qeyri-qanuniliyin yoxlanmasını və Konvensiyanın digər hüququnun pozulduğu halda, aşkarlanmış   pozuntunun xarakterini ehtiva edir (bax: yuxarıda qeyd edilən P.G. və J.H. Birləşmiş Krallığa   qarşı, § 76, və Qafgen Almaniyaya qarşı [BP], № 22978/05, § 163, ECHR 2010).   151. Qeyri-qanunilik və ya Konvensiyanın pozuntusunun xarakterinə gəldikdə isə, 3-cü   maddəni pozan hesab edilmiş tədbir nəticəsində təsvir edilmiş sübutların istifadəsinin həmişə   araşdırmanın ədalətliliyi ilə bağlı ciddi suallar doğurduğu halda (bax: yuxarıda qeyd edilən   Qafgen, § 165), 8-ci maddə və ya dövlətdaxili qanunvericiliyin, ümumilikdə məhkəmə icraatının   pozulması ilə alınmış informasiyanın sübut qismində istifadə edilməsinin ədalətli olması məsələsi   6-cı maddəyə zidd olaraq, ərizəçinin baxılan sübutların müdafiəsi hüququ və onun keyfiyyət və   vacibliyi də daxil olmaqla, işin bütün halları nəzərə alınmaqla həll edilməlidir. Xüsusi olaraq,   ərizəçiyə sübutların həqiqiliyini mübahisələndirmək və onların istifadəsinə etiraz etmək imkanının   verilməsi yoxlanmalıdır. Bundan başqa, sübutların keyfiyyətini, eləcə də onların əldə olunması   hallarının onların düzgünlüyü və ya dəqiqliyini şübhə altına alıb almaması məsələsi nəzərə   alınmalıdır (bax: yuxarıda qeyd edilən Şenk, §§ 46-48; yuxarıda qeyd edilən P.G. və J.H. Birləşmiş   Krallığa qarşı, §§ 77-79; və yuxarıda qeyd edilən Qafgen, § 164). Ədalətlilik probleminin mütləq   şəkildə yaranmamasına baxmayaraq, əldə olunmuş sübutların digər materiallarla təsdiq edilmədiyi   təqdirdə, qeyd etmək olar ki, sübutların çox inandırıcı olduğu və onların etibarsızlığı riskinin   olmadığı hallarda təsdiq edilmiş sübutlara tələbat müvafiq olaraq daha azdır (bax: yuxarıda qeyd   edilən Qafgen, §164).   152. Məhkəmə qeyd edir ki, sübutların yolverilənliyinə dair yuxarıda şərh edilmiş prinsiplər   cinayət hüququ kontekstində işlənib hazırlanmış və o artıq mülki məhkəmə icraatının   ədalətliliyinə dair işdə onları tətbiq etmək imkanına malik olmuşdur (bax: yuxarıda qeyd edilən   Vukota-Bojiç, §§ 92-100). O qeyd edir ki, “ədalətli məhkəmə araşdırması” zəmanətinin cinayət və   mülki-prosessual məhkəmə icraatında mütləq eyni olmadığına, dövlətlərin isə mülki işlərə baxan   zaman böyük hərəkət azadlığına malik olmalarına baxmayaraq, onlar 6-cı maddənin cinayət   aspektinə müvafiq olaraq işlənib hazırlanmış prinsiplərdən çıxış edərək, mülki işlər üzrə məhkəmə   araşdırmasının ədalətliliyi məsələsinə baxan zaman ona əsaslana bilərlər (bax: Karmel Saliba   Maltaya qarşı, № 24221/13, § 67, 29 noyabr 2016-cı il). Bu işdə Avropa Məhkəməsi hesab edir ki,   baxılan prinsiplər nəzərdən keçirilən mülki məhkəmə icraatının ədalətliliyi məsələsinə baxan   zaman tətbiq edilə bilərlər.   2. Bu işə tətbiq edilmə   153. Məhkəmə bütün beş ərizəçi tərəfindən verilmiş videomüşahidə yazılarının sübutlar   qismində tanınması əsasında 6-cı maddənin pozulmasından şikayətə, daha sonra isə üçüncü,   dördüncü və beşinci ərizəçilər tərəfindən verilmiş imzaladıqları barışıq sazişlərinin qəbul edilməsi   ilə bağlı şikayətə baxacaq.   (a) Videomüşahidə yazılarının sübutların bir hissəsi kimi nəzərdən keçirilməsi   154. Məhkəmə qeyd edir ki, ərizəçilərin məruz qaldıqları videomüşahidə ilə bağlı   Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozuntusunu müəyyən etməmişlər (bax: yuxarıda 137-ci bənd).   Bununla yanaşı o qeyd edir ki, ərizəçilər videomüşahidənin milli qanunvericiliklə müəyyən   edilmiş əvvəlcədən məlumat vermək öhdəliyinin pozulması ilə quraşdırılması və əmək   mübahisələri məhkəmələrinin bu məsələyə qeyri-məqbul hesab etməklə baxmalarını iddia   etmişlər (bax: yuxarıda 34-cü bənd). Beləliklə də, Məhkəmə nəzərdən keçirilən videomüşahidə ilə   alınmış təsvirlərin sübutlar qismində istifadəsini, ümumilikdə araşdırmanın ədalətsizliyini   pozması məsələsinə baxacaq.   155. Məhkəmə ilk öncə qeyd edir ki, Əmək mübahisələri tribunalında araşdırma kontekstində   ərizəçilər mübahisələndirilən videomüşahidənin köməyi ilə alınmış yazılara girişə malik olmuşlar   və onların həqiqiliyini mübahisələndirə və onların sübutlar qismində istifadəsinə etiraz edə   bilərdilər. Milli məhkəmələr ərizəçilərin videoyazıların fundamental hüququ pozmaqla alınması   səbəbindən iş materiallarından çıxarılması olması ilə bağlı dəlilinə baxmış və öz qərarlarında bu   məsələni ətraflı şəkildə əsaslandırmışlar. Onlar beləliklə müəyyən etmişlər ki, Konstitusiya   məhkəməsinin presedent hüququna müvafiq olaraq, videomüşahidə ərizəçilərin şəxsi həyata   hörmət hüququnu pozmaqla həyata keçirilməmişdir. Onlar həmçinin müəyyən etmişlər ki,   videomüşahidə nəticəsində əldə olunmuş təsvirlər dosyedəki yeganə sübutlar olmamışlar.   156. Sübutların keyfiyyətinə gəldikdə, Məhkəmə qeyd edir ki, ərizəçilər videomüşahidə   vasitəsilə çəkilmiş materialın həqiqiliyi və ya dəqiqliyini bir dəfə də olsun mübahisələndirməmiş,   onların əsas şikayəti isə kameraların quraşdırılmasına dair informasiyanın əvvəlcədən   verilməməsinə əsaslanmışdır. Milli məhkəmələr, öz növbələrində müəyyən etmişlər ki, yazılar   kifayət qədər həqiqilik zəmanəti vermişlər. Videoyazıların alınması hallarını nəzərə alaraq,   Avropa Məhkəməsi onların həqiqilik və ya düzgünlüyünü şübhə altına almaq üçün əsas görmür.   Beləliklə də, o hesab edir, onlar digər materiallarla mütləq şəkildə təsdiq edilməli olmayan   mötəbər sübutlardır.   157. Buna baxmayaraq, Məhkəmə qeyd edir ki, nəzərdən keçirilən videoyazılar milli   məhkəmələrin öz nəticələrini əsaslandırdığı yeganə sübutlar olmamışlar. Onların qərarlarından   görünür ki, onlar həmçinin ərizəçilərin bəyanatları, supermarketin meneceri, şirkətin qanuni   nümayəndəsi və işçi heyətinin ərizəçilərin öz əməllərini etiraf etdikləri nümayəndəsinin ifadələri   və videomüşahidə tərəfindən çəkilmiş təsvirlər və kassa çeklərini müqayisə etmiş ekspertin rəyini   nəzərə almışlar. Məhkəmə qeyd edir ki, yazılara baxan zaman “təkzib edilməsi” mümkün olmayan   obyektiv sübutlardan ibarət olan kassa çekləri böyük sayda satınalmaların ödənişsiz ləğv edildiyini   göstərmişdir. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilərə gəldikdə, məhkəmələr həmçinin onların   faktları etiraf etmələri və imzaladıqları barışıq sazişlərinə əsaslanmışlar. Bütün bu sübutları   ümumilikdə tədqiq edərək, onlar faktların tam şəkildə müəyyən edildiyini qət etmişlər.   158. Deyilənlərə əsasən Avropa Məhkəməsi hesab edir ki, videomüşahidə vasitəsilə alınmış   təsvirlərin sübut qismində istifadəsi bu işdə araşdırmanın ədalətliliyini pozmamışdır.   (b) Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilər tərəfindən imzalanmış barışıq sazişlərinin   araşdırılması   159. Məhkəmə ilk öncə milli məhkəmələrin bu üç ərizəçi tərəfindən imzalanmış barışıq   sazişlərini onların razılığının alınması qaydasının pozulmamasını ehtimal etməklə qəbul   etmələrinə dair müşahidəsi ilə bölüşəcək. Lakin, bu sazişləri imzalamaqla, onların məhkəmə   iddiası vermək hüququndan imtina etdiklərini müəyyən etmiş Əmək mübahisələri tribunalından   fərqli olaraq, Ali məhkəmə, apellyasiya şikayəti əsasında bu sazişlərin onların məhkəməyə çıxış   hüququndan imtinası olmadığını müəyyən edərək, işə mahiyyəti üzrə baxmışdır. O hesab etmişdir   ki, sazişlər ərizəçilər tərəfindən işəgötürənin işdən çıxarılmaya dair bildirişdə göstərilmiş əsaslarla   əmək müqavilələrinə xitam vermək qərarının birmənalı qəbul edilməsinə gətirib çıxarmışlar. Belə   olan halda, Avropa Məhkəməsi hesab edir ki, ərizəçilərin şikayəti dövlətdaxili məhkəmələr   tərəfindən sübutların həqiqiliyi və çəkisinin qiymətləndirilməsinə aiddir.   160. Bununla əlaqədar olaraq o qeyd edir ki, üç ərizəçi barışıq sazişlərinin etibarlılığını   mübahisələndirə və onların sübut qismində qəbul edilməsinə qarşı çıxış edə bilmişdir. Milli   məhkəmələr bu ərizəçilər tərəfindən irəli sürülmüş bütün arqumentləri təhlil edərək, belə nəticəyə   gəlmişlər ki, bu işin halları işəgötürən tərəfindən hər hansı bir təhdid və ya aldadılmaya işarə   etmir. Onlar sazişlərin imzalanması hallarını öyrənmiş və müəyyən etmişlər ki, imzalanma zamanı   həmkarlar ittifaqının nümayəndəsinin iştirakı, ərizəçilərin bu nümayəndə ilə görüş zamanı   əməllərini əvvəlcədən təsdiq etmələri, eləcə də işdən çıxarılmış digər işçilərin işəgötürən   tərəfindən təklif olunmuş sazişi imzalamaması hər hansı bir məcburetmə əlamətlərini istisna edir.   Onların bununla bağlı nəticələri nə özbaşına, nə də aşkar əsassız görünmür. Ən nəhayət, yuxarıda   qeyd edildiyi kimi, milli məhkəmələr öz qərarlarını müxtəlif sübutlarla əsaslandırmışlar (bax:   yuxarıda 157-ci bənd).   161. Qeyd edilənlərlə bağlı Məhkəmənin milli məhkəmələrin üçüncü, dördüncü və beşinci   ərizəçi tərəfindən imzalanmış barışıq sazişlərinin etibarlılığı və əhəmiyyəti ilə bağlı nəticələrini   şübhə altına almaq üçün heç bir əsası yoxdur. Beləliklə, Məhkəmə hesab edir ki, bu məsələ üzrə də   6-cı maddənin pozuntusu baş verməmişdir.   BUNUNLA ƏLAQƏDAR OLARAQ, MƏHKƏMƏ   1. Yekdilliklə qərara alır ki, ikinci ərizəçinin qanuni varisi bu araşdırmanı onun əvəzindən   davam etdirmək hüququna malikdir;   2. Hökumətin ilkin etirazını yekdilliklə rədd edir;   3. Üç səsə qarşı on dörd səslə Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozulmadığını qərara alır;   4. Videomüşahidə vasitəsilə alınmış yazıların sübut qismində istifadəsi ilə bağlı   Konvensiyanın 6-cı maddəsinin pozulmadığını yekdilliklə qərara alır;   5. Üçüncü, dördüncü və beşinci ərizəçilər tərəfindən imzalanmış barışıq sazişləri ilə bağlı   Konvensiyanın 6-cı maddəsinin pozulmadığını yekdilliklə qərara alır.   İngilis və fransız dillərində icra edilib, 17 oktyabr 2019-cu il tarixində Strasburqda, İnsan   Hüquqları Sarayında açıq dinləməyə göndərilib.   Sören Prebensen   Linos-Aleksandr Sisilianos   Seksiya katibinin müavini   Sədr   Konvensiyanın 45-ci maddəsinin 2-ci bəndinə və Məhkəmə Reqlamentinin 74-cü qaydasının   2-ci bəndinə müvafiq olaraq, hakimlər Qaetano, Yudkovskaya və Qrozevin mövqeyi bu qərara   əlavə olunur.   QOŞMA   Ərizəçilərin siyahısı   1874/13 saylı ərizə   1. Isabel LOPES RIBALDA, 1963-cü il təvəllüdlü, San-Seloni sakini, Ərizə №   8567/13   2. Maria Angeles GANSEDO XIMENES, 1967-ci il təvəllüdlü, 2018-ci ildə vəfat edib   3. Maria Del Karmen RAMOS BASKETS, 1969-cu il təvəllüdlü, San-Seloni sakini   4. Pilar SABORIDO APRESA, 1974-cü il təvəllüdlü, San-Seloni sakini.   5. Karmen Isabel POZO BARROSO, 1974-cü il təvəllüdlü, San-Pere de Vilamajor   sakini   HAKİMLƏR DE QAETANO, YUDKOVSKAYA VƏ QROZEVİN   BİRGƏ XÜSUSİ MÖVQEYİ   1. Biz, həmkarlarımızın bu işdə Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozulmaması ilə   bağlı mövqeyinə hörmətlə yanaşaraq, həmin mövqe ilə razı olmadığımızı bildiririk. Biz   mövcud daxili qanunvericilik prizmasından milli məhkəmələrin ərizəçilərin Konvensiyanın   8-ci maddəsinə müvafiq olaraq şəxsi həyata hörmət hüququ ilə işəgötürənin öz əmlak   hüquqlarını müdafiə etmək maraqları arasında ədalətli balans tapa bilməmələri ilə bağlı   nəticəyə gəlmiş Palatadan olan həmkarlarımızın mövqeyini bölüşürük.   2. Bu iş dünyada texnologiyalar, xüsusi olaraq gündəlik fəaliyyətimizdə şəxsi   məlumatlarımızın toplanması və işlənməsinin artan təsirini və nəzarətini nümayiş etdirir.   Canlı alət olan Konvensiya və müvafiq olaraq Məhkəmə müasir texnologiyaların təsirini   nəinki etiraf etməli, həm də ayrı-ayrı şəxslərin şəxsi həyatına hörmətin təmin edilməsi üçün   daha adekvat hüquqi zəmanətlər işləyib hazırlamalıdır.   3. Bizim dövrümüzdə şəxsin məlumatların geniş istifadəsi artıq səkkiz ildir ki,   Məhkəmənin kifayət qədər bənzər “Köpke Almaniyaya qarşı” işində “yüksək sayıqlıq”   zərurəti haqqında elan etdiyi sahəyə çevrilmişdir (420/07 saylı, 5 dekabr 2010-cu il tarixli   qərar). O dövrdən müşahidə texnologiyaları və onlardan istifadə etməklə məlumatların   toplanması əhəmiyyətli dərəcədə inkişaf etmişdir. Bu yeni texnologiyalar saxlanılan   məlumatların istənilən şəxs tərəfindən, istənilən yerdə, istənilən vaxt praktik olaraq   nəzarətsiz və iz qoymadan baxılmasına imkan verir ki, bu da hazırkı işdə   “mübahisələndirilən videomüşahidə vasitəsilə əldə olunmuş yazılara yalnız supermarketin   meneceri, şirkətin qanuni nümayəndəsi və həmkarlar ittifaqının nümayəndəsi tərəfindən   baxılması” ilə bağlı əksəriyyətin gəldiyi nəticəni şübhə altına alır (126-cı bənd).   4. Başqa sözlə, yeni texnologiyalar videomüşahidənin aparılma və ötürülməsinin   asanlığını kəskin şəkildə dəyişərək, bununla da Konvensiyanın 8-ci maddəsinə müvafiq   olaraq şəxsi həyatın toxunulmazlığı hüququnun pozulması potensialını əhəmiyyətli   dərəcədə yükəltmişdir. Məhz bu səbəbdən milli səviyyədə elektron müşahidəyə dair işlərlə   bağlı qanunvericilik bazasının aydın və gözlənilən olması zəruridir. Bu hazırkı işdə olduğu   kimi, işəgötürənin iş yerində gizli videomüşahidədən istifadə etdiyi hallardan olduqca   vacibdir. Beləliklə, bizim əksəriyyətlə razılaşmamağımız onların yalnız faktlardan sonra və   konkret işlə bağlı işlənib hazırlanmış, konkret suala konkret cavabı təqdir etmələrinə   əsaslanır. Milli məhkəmələrə Konvensiya üzrə rəqabət aparan hüquqlarla bağlı konkret işin   yaranmasına gətirib çıxarmış münaqişəyə hüquqi münasibətin işlənib hazırlanması üçün   hərəkət sərbəstliyi təqdim edən bu yanaşmanın bəzi hallarda məqbul ola biləcəyinə   baxmayaraq, biz hesab edirik ki, o elektron müşahidəyə dair işlər üçün münasib deyil. Bu   məhz elektron müşahidənin həyata keçirilə və yayıla bilməsinin texnoloji baxımdan asanlığı   və onun insanın şəxsi həyatın toxunulmazlığı hüququna göstərə biləcəyi potensial böyük və   əhəmiyyətli mənfi təsiri üzündən baş verir. Buna görə də lazımi və effektiv zəmanətlərlə   aydın və gözlənilən hüquqi çərçivələr birinci dərəcəli əhəmiyyət kəsb etməyə başlayır. Bu   halda mövcud hüquqi baza yalnız bir konkret zəmanəti, daha dəqiq desək, əməkdaşların   müşahidə sisteminin quraşdırılması və istifadəsi haqqında əvvəlcədən xəbərdar edilməsi   zərurətini nəzərdə tutmuş və bu zəmanətdən hər hansı bir istisnalara yol verməmişdir. Bu   nöqteyi-nəzər, bizim fikrimizcə, bu işdə effektiv hüquqi təhlil və nəticə üçün həlledici   əhəmiyyətə malikdir.   5. Bundan başqa, hüquqi baza işəgötürənin işçilərlə münasibətdə böyük səlahiyyətlərə   malik olduğu əmək münasibətləri kontekstində xüsusi əhəmiyyət kəsb edir və   səlahiyyətlərdən istənilən sui-istifadədən çəkinmək lazımdır. Müşahidə tədbirlərinin tətbiq   edilməsinə dair informasiya maraqlı şəxslərin onlara zəmanət verilmiş, toplanmış şəxsi   məlumatlara giriş, onların düzəldilməsi və ya silinməsi hüququ kimi hüquqlar   məcmusundan istifadə edə bilmələri üçün zəruridir.   6. Milli məhkəmələr tərəfindən tərəflərin rəqabət aparan hüquqları arasında ədalətli   balansın müəyyən edilə bilməməsi daxili qanunvericiliyin təhlili zamanı daha aydın   görünür. S. və Marper Birləşmiş Krallığa qarşı ([BP], № 30562/04 və 30566/04, ECHR   2008) işi üzrə Məhkəmə belə nəticəyə gəlmişdir ki, “tədbirlərin işlənib hazırlanması və   tətbiq edilməsi üçün dəqiq qaydalar”, sui-istifadə və özbaşınalıq riskinə qarşı kifayət qədər   zəmanətlər olmalıdır. Beləliklə də, Avropa Məhkəməsinin fikrincə, “şəxsi məlumatların   müdafiəsi insan tərəfindən 8-ci maddə ilə zəmanət verilmiş şəxsi və ailə həyatına hörmət   hüququnun həyata keçirilməsi üçün başlıca əhəmiyyətə malikdir”. Şəxsi məlumatları   tənzimləyən qanunvericiliyin ayrı-ayrı şəxslərin öz təsvirlərinin yayılmasına nəzarət edə   bilməsini təsdiq edən sosial norma yaratmasına baxmayaraq, bu halda ərizəçilərə belə hüquq   verilməmişdir. Bu, Məlumatların müdafiəsi haqqında qanunun 5-ci bölməsinə müvafiq   olaraq İspaniya milli qanunvericiliyinə tam zidd olmuşdur. Mövcud normativ-hüquqi   bazaya riayət olunmasını təmin etmək zərurəti olduqda, təsvirləri toplanacaq və istifadə   ediləcək şəxsləri əvvəlcədən xəbərdar etmək lazımdır. Təəssüf ki, bu cür imkan bütün   əməkdaşlara verilməmişdir, çünki onlar gizli videomüşahidə haqqında əvvəlcədən xəbərdar   olunmamışlar.   7. Əksəriyyət İspaniya qanunvericiliyinin “maraqlı şəxslərin məlumatların bu cür   toplanmasının mövcudluğu və şərtləri haqqında dəqiq və öncədən məlumatlandırılması   zərurətini” tələb etməklə, bununla şəxsi həyata müdaxiləni məhdudlaşdırması və   əməkdaşlara öz davranışlarını tənzimləmək imkanı verməsi ilə razıdır. Hazırkı işdə bu tələb   açıq-aşkar yerinə yetirilməmişdir. Buna baxmayaraq, əksəriyyət belə fikirdədir ki, bu   “tədbirin mütənasibliyinin qiymətləndirilməsi üçün nəzərə alınmalı olan meyarlardan yalnız   biridir” (bənd 131). İstənilən müdaxilənin qiymətləndirilməsi zamanı Məhkəmənin dəqiq   strukturunun (mütənasibliyin qiymətləndirilməsindən öncə qanunilik tələbinin yoxlanması)   bu işdə tətbiq edilməməsi doğrudur, çünki biz müdaxilə deyil, pozitiv öhdəliklərdən   danışırıq; buna baxmayaraq, biz milli məhkəmələrin ərizəçilərin gizli videomüşahidənin   quraşdırılması haqqında xəbərdar olunub olunmamasını yoxlaya bilmədiklərini problemli   hal hesab edirik. Əmək mübahisələri tribunalı, tədbirin mütənasibliyi haqqında mülahizə   yürüdərək, ərizəçilərin milli qanunvericiliyin tələb etdiyi kimi, konkret olaraq və tətbiq   edilməsindən öncə monitorinq haqqında məlumatlandırılmamasına dair dəlilini birbaşa   olaraq nəzərə almamışdır. Bunun əvəzinə o sadəcə işəgötürənin işçilər və işçi heyəti   komitəsinə təqdim etdiyi informasiyanın adi qanunilik məsələsi olması və şəxsi həyata   hörmət konstitusiya hüququna aidiyyəti olmaması haqqında nəticəyə gəlmiş Konstitusiya   məhkəməsinin 186/2000 saylı qərarına istinad etmişdir. Beləliklə, milli məhkəmələr   məlumatların müdafiəsini təmin edən hüquqi çərçivələrə riayət olunmasını təmin edə və ya   ərizəçilərin işlərinə ətraflı və fərdi qaydada baxa bilməmişlər.   8. Biz həmçinin milli məhkəmələr tərəfindən gizli videomüşahidənin zəruriliyinin   müəyyən edilməsi zamanı yerinə yetirilmiş qiymətləndirməni də qeyri-kafi hesab edirik.   Tribunal təsdiq etmişdir ki, bu qanuni məqsəd – supermarketdə oğurluğun kimin tərəfindən   törədilməsini müəyyən etmək məqsədinə nail olmaq üçün zəruri tədbir olmuşdur. Lakin   tribunal işəgötürənin eyni məqsədə nail olmaq üçün daha az ciddi tədbirdən istifadə edə bilib   bilməməsi məsələsinə baxmamışdır. Bu səhv əksəriyyətin “daha az usandırıcı metod və   tədbirlərə əsaslanan monitorinq sisteminin yaradıla” bilməsi məsələsinin iş yerində gizli   videomüşahidə tədbirlərinin mütənasibliyinin təmin edilməsi üçün qiymətləndirilməsi zəruri   olan mühüm amil olmasını qət etməsi kontekstində xüsusilə böyük əhəmiyyət kəsb etməyə   başlayır (bənd 116).   9. Milli məhkəmələr işəgötürənin öz qanuni məqsədinə çatmaq üçün hansı alternativ   tədbirlər – işçilərin şəxsi həyata hörmət hüququna daha az aqressiv təsir göstərəcək   tədbirlərdən istifadə edə bilməsi məsələsinə baxmalı idilər. İşəgötürən iki qanuni məqsəd   güdmüşdür: birincisi, o oğurluqların davam etməsini dayandırmaq istəmişdir ki, bunun üçün   də quraşdırılmış videomüşahidə sistemi haqqında xəbərdar etmək kifayət edərdi. İkincisi, o   son aylar ərzində məruz qaldığı itkilərə görə kimin məsuliyyət daşıdığını müəyyən etmək   istəmişdir, burada görünən və gizli videomüşahidə haqqında əvvəlcədən xəbərdar etmə   fayda verməyəcəkdi. Buna baxmayaraq, törədilmiş oğurluq cinayət əməli olduğundan,   işəgötürən şəxsi təşəbbüsü ilə bu cür tədbirlər görməzdən öncə polisə müraciət edə bilərdi və   etməli idi. Cinayətin üzə çıxarılması zərurəti xüsusi araşdırmaya, o cümlədən, həddindən   artıq usandırıcı tədbir və mövqedən sui-istifadə olan gizli videomüşahidəyə haqq   qazandırmır. Xüsusi şəxslər tərəfindən yol verilən bu cür davranışı pisləməyən Məhkəmə   ayrı-ayrı şəxslərin hüquqi məsələləri öz əllərinə götürməsini təşviq edir. Bunun əvəzinə   məhz səlahiyyətli orqanlar müvafiq tədbirlər görməlidirlər, çünki onlar istər müəyyən   tədbirlərin həyata keçirilməsi səlahiyyətləri, istərsə də bu vəziyyətə bənzər hallarda nəyin   zəruri olması ilə bağlı göstərişlərə riayət etmək öhdəlikləri və məsuliyyəti baxımından daha   yaxşı təchiz olunublar.   10. Əksəriyyət göstərir ki, “...əməkdaşlar tərəfindən qeyri-qanuni mənimsəmə və ya   istənilən digər qanun pozuntusuna ən cüzi şübhənin işəgötürən tərəfindən gizli   videomüşahidənin quraşdırılmasına haqq qazandıra bilməsi mülahizəsini qəbul edə   bilmirlər”, lakin buna baxmayaraq, “ciddi qanunsuz əməlin törədilməsində əsaslı şübhənin   olmasının ... bu cür tədbirə tutarlı şəkildə haqq qazandıra biləcəyini” hesab edirlər (bənd   134). Bizim fikrimizcə, dəqiq prosessual zəmanətlər tələbinin olmadığı şəraitdə “ciddi   cinayət əməli ilə bağlı ağlabatan şübhənin” olması kifayət deyil, çünki o xüsusi   araşdırmaların aparılmasına gətirib çıxara və yolverilməz böyük sayda hallarda hərəkətlərə   haqq qazandırmaq üçün istifadə edilə bilər. Prinsip etibarilə “ağlabatan şübhə” tələbinin   mühüm zəmanət olmasına baxmayaraq, gizli xarakterli elektron müşahidə ilə qarşılaşdıqda,   şəxsi həyatın toxunulmazlığı hüququnu müdafiə etmək kifayət deyil. Bu işdəki kimi hallarda   işəgötürənin öz əməkdaşlarını əvvəlcədən xəbərdar etmədən gizli videomüşahidədən   istifadə etdiyi təqdirdə Konvensiyaya müvafiq olaraq cinayət prosesində gizli müşahidədən   istifadə zamanı tələb olunan zəmanətlərə analoji əlavə prosessual zəmanətlərə ehtiyac var.   Üçüncü tərəfin “ciddi cinayət əməli ilə bağlı əsaslı şübhənin” mövcudluğunun etibarlı   şəkildə yoxlanmasına yol verən prosedur tələblər və müşahidəyə haqq qazandırılmasına   qarşı “postfaktum” təqdim edilən zəmanətlər Konvensiyanın 8-ci maddəsinə əsasən tələb   olunmalıdır. Biz əksəriyyətin gəldiyi qərarı yalnız bu prosessual zəmanətlərin tətbiq edildiyi   halda qəbul etməyə hazırıq.   11. Bundan başqa, Palatadan fərqli olaraq, Böyük Palata bu işi Köpke işindən   diferensiasiya etməmişdir. Bu qərarda şirkətdə oğurluğun törədilməsində yalnız iki əməkdaş   şübhəli bilindiyi halda, hazırkı işdə supermarketin kassaları arxasında quraşdırılmış gizli   videomüşahidəyə bütün əməkdaşlar məruz qalmışlar. Bu qeyri-məhdud müşahidə daha   əhəmiyyətlidir və müvafiq olaraq ona milli məhkəmələr və bu Məhkəmə tərəfindən əlavə   çəki verilməlidir; buna baxmayaraq, müşahidə bütün iş günü davam etmiş, kameralar isə elə   şəkildə yerləşdirilmişdir ki, ərizəçilər kassir qismində işləri zamanı çəkilişdən yayına   bilməzdilər. Ərizəçilərlə bağlı şəxsi məlumatların bu cür geniş toplanması işəgötürən   tərəfindən istifadə edilən tədbirin mütənasibliyinin müəyyən edilməsi zamanı adekvat qəbul   edilməli idi.   12. Bu iş xüsusi işəgötürənə aid olduğundan, bizim fikrimizcə, Məhkəmə bu işdəki   kimi gizli videomüşahidə halları ilə bağlı 121-ci bənddə göstərilmiş Barbulesku prinsiplərini   təsdiq etməli, genişləndirməli və qəbul etməlidir. Bu halın gizli videomüşahidə üçün   xarakterik olmadığına baxmayaraq, o işəgötürənin öz əməkdaşları ilə münasibətdə həyata   keçirə biləcəyi nəzarət həddinə, eləcə də milli məhkəmələr tərəfindən tərəflərin rəqabət   aparan maraqları arasında ədalətli balansı müəyyən etmək üçün nəzərə almalı olduqları   çoxsaylı amillərə aid mühüm prinsipi müəyyən etmişdir.   13. Əksəriyyətin qiymətləndirilməsində diqqətdən kənarda qalmış digər amil   “monitorinqin ona məruz qalmış işçi üçün nəticələri” olmuşdur. Vukota-Bojiç İsveçrəyə   qarşı işində (№ 61838/10, 18 oktyabr 2016-cı il) Məhkəmə Konvensiyanın 8-ci maddəsinin   pozuntusunu müəyyən etdikdə, ərizəçi son nəticədə onun sığorta ödənişlərinin artıq   qiymətləndirilməsinə gətirib çıxarmış gizli videomüşahidə vasitəsilə müəyyən edilmişdir.   Bu işdə əksəriyyət müəyyən etmişdir ki, ərizəçilərin gizli videomüşahidənin istifadəsindən   sonra işdən çıxarılmasına baxmayaraq, “videoyazılar qeydiyyata alınmış mal itkilərinə görə   məsuliyyət daşıyan şəxslərin aşkar edilməsi və onlara qarşı intizam tədbirlərinin görülməsi   üçün istifadədən başqa heç bir digər məqsədlər üçün istifadə edilməmişdir” (bənd 127).   Bizim fikrimizcə, bu şəxsi məlumatların toplanması və istifadəsinin nəticələrinin hər hansı   bir digər məqsədlər üçün istifadə edilmədiyinə baxmayaraq, xüsusilə potensial müasir   texnologiyaların təqdim etdiyi geniş imkanlar spektri nəzərə alınmaqla lazımınca   qiymətləndirilməlidir.   14. Gizli videomüşahidə ilə bağlı mütənasibliyin qiymətləndirilməsi üçün mühüm   əhəmiyyətə malik analoji meyarlar digər yurisdiksiyalarda da işlənib hazırlanmışdır.   Məsələn, R. Oaksa qarşı ([1986] 1 S.C.R. 103) işində Kanada Ali məhkəməsi aşağıdakı   amilləri nəzərdən keçirmişdir: tədbir konkret ehtiyacın ödənilməsi üçün zəruridirmi; bu   həmin ehtiyacın ödənilməsi üçün effektivdirmi; və itki faydaya mütənasibdirmi. Bu   Konvensiyanın rəqabət aparan hüquqları arasında ədalətli balansı müəyyən etmək üçün   riayət edilməli olan lazımi yanaşmadır. Həmçinin məhkəmənin Ross Rozedeyl Transport   Ltd-yə qarşı işi ([2003] LAD № 237) üzrə “müşahidənin yalnız ona haqq qazandırmaq üçün   ağlabatan və ehtimal edilən səbəbin əvvəlcədən mövcud olduğu hallarda tətbiq edilməli olan   ekstraordinar addım olması” haqqında gəldiyi nəticəni qeyd etmək lazımdır.   15. Son nəticə olaraq, biz hesab edirik ki, istər milli məhkəmələr, istərsə də bu   Məhkəmə işəgötürən və işçilərin hüquqları arasında ədalətli balansı müəyyən edə   bilməmişlər. Konvensiyanın 8-ci maddəsinin pozuntusunu aşkar etməyən Məhkəmə şəxsi   məlumatları toplanacaq və onlara məlum olmayan məqsədlərlə istifadə ediləcək şəxslərə   kifayət qədər hüquqi zəmanət vermədən iş yerində gizli videomüşahidənin qeyri-məhdud   istifadəsini yolverilən hesab etmişdir. Texnologiyaların cəmiyyətimizə göstərdiyi artan təsiri   nəzərə alaraq, biz insanların ədalət mühakiməsini öz əllərinə almaları və bu cür yeni   problemlərlə qarşılaşan zaman Konvensiyanın 8-ci maddəsinə müvafiq olaraq şəxsi həyatın   toxunulmazlığı hüququnun kifayət qədər müdafiə olunmamasına imkan verə bilmərik.  

Full & Egal Universal Law Academy