Μεταφραστική Υπηρεσία Υπουργείου Εξωτερικών, Αθήνα
SERVICE DES TRADUCTIONS DU MINISTERE DES AFFAIRES ETRANGERES DE LA REPUBLIQUE HELLENIQUE, ATHENES
HELLENIC REPUBLIC, MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS, TRANSLATION SERVICE, ATHENS
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΟΥΛΗ-ΓΕΩΡΓΟΠΟΎΛΟΥ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγές με τους αριθμούς : 28471/10, 35267/11, 44851/11 και 66773/11)
ΑΠΟΦΑΣΗ (τύποις και ουσία)
ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
7 Ιανουαρίου 2016
Αυτή η απόφαση είναι οριστική́. Μπορεί́ να υποστεί́ τυπικές διορθώσεις.
Συμβούλιο της Ευρώπης
---------------
Στην υπόθεση ΛΟΥΛΗ-ΓΕΩΡΓΟΠΟΎΛΟΥ και λοιπών κατά της Ελλάδος,
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρώτο Τμήμα), συνεδριάζοντας σε Επιτροπή αποτελούμενη από τους:
Ledi Bianku, Πρόεδρο
Λίνο-Αλέξανδρο Σισιλιάνο,
Ales Pejchal, δικαστές,
καθώς και από τον André Wampach, Αναπληρωτή Γραμματέα του Τμήματος,
Αφού διασκέφθηκε σε Δικαστικό Συμβούλιο, την 15η Δεκεμβρίου 2015,
Εκδίδει την παρακάτω απόφαση, η οποία ελήφθη κατά την προαναφερθείσα ημερομηνία :
Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
1.Η υπόθεση προέκυψε μετά από τις τέσσερις, στρεφόμενες κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, προσφυγές (με τους αριθμούς: 28471/10, 35267/11, 44851/11 και 66773/11) ενώπιον του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 34 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών («Η Σύμβαση»), σε διαφορετικές ημερομηνίες, οι οποίες αναφέρονται στον συνημμένο πίνακα του παραρτήματος.
2.Η προσφεύγουσα στην προσφυγή υπ’ αρίθμ. 28471/10 εκπροσωπήθηκε από τους κυρίους Ανδρέα Αναγνωστάκη και Αλέξη Αναγνωστάκη, δικηγόρους του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Ο προσφεύγων στην προσφυγή υπ’ αρίθμ. 35267/11 εκπροσωπήθηκε από τον κύριο Χ. Λαμπάκη, δικηγόρο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Οι προσφεύγοντες στις προσφυγές υπ’ αρίθμ. 44851/11 και 66773/11 εκπροσωπήθηκαν από τους κυρίους Β. Χειρδάρη και Ε. Σαλαμούρα, δικηγόρους του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Η Ελληνική Κυβέρνηση («Η Κυβέρνηση») εκπροσωπήθηκε από τον αντιπρόσωπό της, τον κύριο Μ. Απέσσο, Πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους
3.Στις 15 Οκτωβρίου 2014, οι ελκόμενες από τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης αιτιάσεις, που αφορούσαν την διάρκεια της σχετικής με την προσφυγή υπ’ αρίθμ. 28471/10 διαδικασίας, καθώς και την απουσία κάποιας αποτελεσματικής προσφυγής προς αυτό το σκοπό κοινοποιήθηκαν στην Κυβέρνηση και η προσφυγή κηρύχθηκε απαράδεκτη κατά τα λοιπά. Την 1η Δεκεμβρίου 2014, οι ελκόμενες από τα άρθρα 6 § 1 και 13 της Σύμβασης αιτιάσεις, οι οποίες αφορούσαν την διάρκεια των σχετικών με τις προσφυγές υπ’ αρίθμ. 35267/11, 44851/11 και 66773/11 διαδικασίες κοινοποιήθηκαν στην Κυβέρνηση και η προσφυγή υπ’ αρίθμ. 35267/11 κηρύχθηκε απαράδεκτη κατά τα λοιπά.
ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
Α. Οι συνθήκες της κρινόμενης υπόθεσης
4.Η λίστα των προσφευγόντων, καθώς και οι σχετικές με τις εν λόγω διαδικασίες πληροφορίες παρουσιάζονται στο παράρτημα.
5.Οι προσφεύγοντες παραπονούνται για την διάρκεια των διαδικασιών ενώπιον των Ποινικών Δικαστικών Αρχών, καθώς και για την απουσία κάποιας αποτελεσματικής προσφυγής προς αυτό το σκοπό.
Β. Το εφαρμοστέο εθνικό δίκαιο
6.Ο Νόμος 4239/2014, με τον τίτλο «Δίκαιη ικανοποίηση λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της δίκης, στα Πολιτικά και Ποινικά Δικαστήρια και στο Ελεγκτικό Συνέδριο», τέθηκε σε ισχύ την 20η Φεβρουαρίου 2014. Ο παραπάνω νόμος δημιουργεί, μεταξύ άλλων, μία νέα προσφυγή αποζημίωσης, με στόχο την παροχή δίκαιης ικανοποίησης για ηθική βλάβη εξαιτίας της αδικαιολόγητης καθυστέρησης μίας διαδικασίας ενώπιον των Ποινικών Δικαστικών Αρχών. Το άρθρο 3 § 1 ορίζει τα εξής:
1. Η αίτηση ασκείται ανά βαθμό δικαιοδοσίας εντός προθεσμίας έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου που εκδόθηκε μετά από δίκη για την οποία ο αιτών παραπονείται, ότι υπήρξε υπέρβαση της εύλογης διάρκειάς της (...)»
ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
Ι. ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
7.Δεδομένης της ομοιότητας των προσφυγών, ως προς τα γεγονότα και το πρόβλημα ουσίας που θέτουν αυτές, το Δικαστήριο κρίνει αναγκαίο να τις συνεκδικάσει και αποφασίζει να τις εξετάσει από κοινού με μία κοινή απόφαση.
ΙΙ. ΟΙ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΝΑΚΙΟ ΚΑΤ΄ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 37 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
8.Στις 4 Απριλίου 2015, η Κυβέρνηση υπέβαλλε δύο μονομερείς δηλώσεις, που αφορούσαν τις προσφυγές με τους αριθμούς 28471/10 και 35267/11 και ζήτησε από το Δικαστήριο να διαγράψει τις εν λόγω προσφυγές από το πινάκιο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 37 της Σύμβασης. Στις 11 και 14 Μαΐου 2015 η Κυβέρνηση υπέβαλλε δύο μονομερείς δηλώσεις, που αφορούσαν τις προσφυγές με τους αριθμούς 66773/11 και 44851/11 αντίστοιχα και ζήτησε από το Δικαστήριο να διαγράψει αυτές τις προσφυγές από το πινάκιο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 37 της Σύμβασης.
9.Οι προσφεύγοντες δήλωσαν ότι δεν ήταν ικανοποιημένοι από τους όρους της μονομερούς δήλωσης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τα ποσά της αποζημίωσης που πρότεινε η Κυβέρνηση.
10.Το Δικαστήριο εκτιμά, ότι, υπό κάποιες συνθήκες, μπορεί να ενδείκνυται η διαγραφή μίας προσφυγής από το πινάκιο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 37 § 1 γ) της Σύμβασης, βάσει μίας μονομερούς δηλώσεως της εναγόμενης Κυβέρνησης, παρά το ότι ο προσφεύγων επιθυμεί την συνέχιση της εξέτασης της υπόθεσης. Σε κάθε όμως περίπτωση, οι ιδιαίτερες συνθήκες της υπόθεσης θα είναι αυτές που θα επιτρέψουν να προσδιορισθεί, εάν η μονομερής δήλωση προσφέρει μία επαρκή βάση, ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει στο ότι, η τήρηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου τα οποία προστατεύει η Σύμβαση δεν απαιτεί την συνέχιση της εξέτασης της υπόθεσης (βλέπε Tahsin Acar κατά Τουρκίας [GC], υπ’ αρίθμ. 26307/95, § 75, CEDH 2004-ΙΙΙ, και Melnic κατά της Μολδαβικής Δημοκρατίας, υπ’ αρίθμ. 6923/03, § 22, 14 Νοεμβρίου 2006).
11.Επιπλέον, το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ότι μία απόφαση που διαπιστώνει μία παραβίαση, δημιουργεί την νομική υποχρέωση για το εναγόμενο Κράτος, να δώσει ένα τέλος στην παραβίαση και να διαγράψει τις συνέπειες, ώστε να αποκατασταθεί κατά το μέγιστο δυνατό η κατάσταση που προηγείτο αυτής της παραβίασης (Πρώην βασιλέας της Ελλάδος και άλλοι κατά της Ελλάδος [GC], υπ’ αρίθμ. 25701/94, § 72, 28 Νοεμβρίου 2002). Το Δικαστήριο αποφάσισε, ότι έπρεπε να υιοθετήσει την ίδια προσέγγιση, στην περίπτωση που μία Κυβέρνηση επιδιώκει την διαγραφή από το πινάκιο μίας προσφυγής, μέσω μίας μονομερούς δηλώσεως (Decev κατά της Δημοκρατίας της Μολδαβίας (2.), υπ’ αρίθμ. 7365/05, § 18, 24 Φεβρουαρίου 2009).
12.Το Δικαστήριο αφού εξέτασε τους όρους των μονομερών δηλώσεων της Κυβέρνησης, υπό το πρίσμα των ιδιαίτερων συνθηκών των εξεταζομένων υποθέσεων και συγκεκριμένα του γεγονότος, ότι τα ποσά των προσφερομένων αποζημιώσεων είναι σημαντικά μικρότερα από τα ποσά που χορηγούνται σε παρόμοιες υποθέσεις, είναι της άποψης, ότι οι δηλώσεις δεν προσφέρουν μία επαρκή βάση για να θεωρήσουμε, ότι δεν είναι δικαιολογημένη η συνέχιση της εξέτασης των εν λόγω υποθέσεων.
13.Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο απορρίπτει τα αιτήματα της Κυβέρνησης για διαγραφή των προσφυγών με αριθμούς 28471/10, 35267/11, 44851/11 και 66773/11 από το πινάκιο κατ’ εφαρμογή του άρθρου 37 § 1 γ’ της Σύμβασης, και επομένως θα συνεχίσει την εξέταση των εν λόγω υποθέσεων ως προς το παραδεκτό και ως προς την ουσία.
ΙΙΙ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 6 § 1 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
14.Οι προσφεύγοντες ισχυρίζονται, ότι η διάρκεια των διαδικασιών αγνόησε την αρχή «της εύλογης προθεσμίας», όπως αυτή προβλέπεται από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, το οποίο διατυπώνεται ως εξής:
«Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσίς του δικασθή (...) εντός λογικής προθεσμίας υπό (...) δικαστηρίου, (...), το οποίον θα αποφασίση, (...) επί των αμφισβητήσεων επί των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως (...)»
Α.Ως προς το παραδεκτό
15.Το Δικαστήριο διαπιστώνει, ότι αυτές οι αιτιάσεις δεν είναι προδήλως αβάσιμες υπό την έννοια του άρθρου 35 § 3 α’ της Σύμβασης και δεν αντίκεινται σε κανέναν άλλο λόγο απαραδέκτου. Επομένως αρμόζει, να κηρυχθούν παραδεκτές.
Β.Ως προς την ουσία
16.Το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ότι ο λογικός χαρακτήρας της διάρκειας μίας διαδικασίας εκτιμάται βάσει των συνθηκών της υπόθεσης και αφού ληφθούν υπόψη τα καθιερωμένα κριτήρια από την νομολογία του και ειδικότερα η περιπλοκότητα της υπόθεσης, η συμπεριφορά του προσφεύγοντος και των αρμοδίων αρχών, καθώς επίσης και το διακυβευόμενο θέμα του δικαστικού αγώνα για τους ενδιαφερόμενους (βλέπε, μεταξύ πολλών άλλων Μιχελιουδάκης κατά της Ελλάδος, υπ’ αρίθμ. 54447/10, § 42, 3 Απριλίου 2012).
17.Το Δικαστήριο εκδίκασε κατ’ επανάληψη υποθέσεις, που εγείρουν παρόμοια θέματα με αυτά που τίθενται από τις παρούσες προσφυγές και διεπίστωσε την παραβίαση του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης (βλέπε Μιχελιουδάκης, που προαναφέρθηκε).
18.Το Δικαστήριο, αφού εξέτασε όλα τα στοιχεία που υποβλήθηκαν ενώπιον του, δεν διακρίνει κανένα γεγονός, ούτε κανένα επιχείρημα, που να μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάποιο διαφορετικό συμπέρασμα στις παρούσες υποθέσεις, οι οποίες περατώθηκαν έξι μήνες πριν τεθεί σε ισχύ ο Νόμος 4239/2014. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο σημειώνει, ότι οι παρούσες υποθέσεις δεν παρουσίαζαν κάποια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα. Κυρίως όμως, το Δικαστήριο δεν διακρίνει την ύπαρξη κάποιου στοιχείου που θα μπορούσε να εγείρει το θέμα της ευθύνης των προσφευγόντων στην επιμήκυνση της διάρκειας των διαδικασιών. Αφού έλαβε υπόψη την νομολογία του σχετικά με το θέμα, το Δικαστήριο εκτιμά, ότι εν προκειμένω η διάρκεια των επίδικων διαδικασιών ήταν υπερβολική και δεν ανταποκρίνεται στην απαίτηση της «λογικής προθεσμίας».
19.Συνεπώς υπήρξε παραβίαση του άρθρου 6 § 1 αναφορικά με την διάρκεια των εν λόγω διαδικασιών.
IV. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 13 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
20.Οι προσφεύγοντες παραπονούνται επίσης για το, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία αποτελεσματική προσφυγή για να παραπονεθούν για την υπερβολική διάρκεια των εν λόγω διαδικασιών. Επικαλούνται το άρθρο 13 της Σύμβασης, το οποίο ορίζει τα εξής:
«Παν πρόσωπον του οποίου τα αναγνωριζόμενα εν τη παρούση Συμβάσει δικαιώματα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαν, έχει το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον εθνικής αρχής, έστω και αν η παραβίασις διεπράχθη υπό προσώπων ενεργούντων εν τη εκτελέσει των δημοσίων καθηκόντων των.»
Α.Ως προς το παραδεκτό
21.Το Δικαστήριο διαπιστώνει, ότι αυτές οι αιτιάσεις δεν είναι προδήλως αβάσιμες υπό την έννοια του άρθρου 35 § 3 α’ της Σύμβασης και δεν αντίκεινται σε κανέναν άλλο λόγο απαραδέκτου. Επομένως αρμόζει, να κηρυχθούν παραδεκτές.
Β.Ως προς την ουσία
22.Το Δικαστήριο υπενθυμίζει, ότι το άρθρο 13 εγγυάται μία αποτελεσματική προσφυγή ενώπιον μίας εθνικής δικαιοδοτικής Αρχής, η οποία να επιτρέπει την διατύπωση παραπόνου σχετικά με την αδυναμία ανταπόκρισης στην υποχρέωση, που επιβάλλει το άρθρο 6 § 1, να δικάζονται οι υποθέσεις εντός λογικής προθεσμίας (βλέπε Kudla κατά της Πολωνίας [GC], υπ’ αριθμό 30210/96, § 156 CEDH 2000-XI).
23.Εξάλλου, το Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να διαπιστώσει, ότι η Ελληνική έννομη τάξη δεν προσέφερε στους ενδιαφερόμενους μία αποτελεσματική προσφυγή, υπό την έννοια του άρθρου 13 της Σύμβασης, η οποία να τους επιτρέπει να παραπονεθούν για την διάρκεια μίας διαδικασίας (βλέπε Μιχελιουδάκης, που προαναφέρθηκε § 51 και τα όσα αναφέρονται επί του θέματος εκεί).
24.Το Δικαστήριο σημειώνει, ότι την 20η Φεβρουαρίου 2014 τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος 4239/2014, ο οποίος είναι σχετικός με την δίκαιη ικανοποίηση, που αφορά την υπέρβαση της λογικής προθεσμίας μίας διαδικασίας ενώπιον των Ποινικών, των Αστικών Δικαστικών Αρχών καθώς και ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με τον προαναφερθέντα Νόμο θεσπίστηκε μία νέα προσφυγή, η οποία επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους να παραπονεθούν για την διάρκεια του κάθε βαθμού δικαιοδοσίας μίας διαδικασίας ενώπιον των Ποινικών Δικαστικών Αρχών εντός της προθεσμίας των έξι μηνών από την ημερομηνία της δημοσίευσης της σχετικής απόφασης (βλέπε στην παράγραφο 6 παραπάνω). Εντούτοις, το Δικαστήριο παρατηρεί, ότι ο εν λόγω Νόμος δεν έχει αναδρομική ισχύ. Κατά συνέπεια, η συγκεκριμένη προσφυγή δεν προβλέπεται για υποθέσεις, όπως αυτές, που κρίνονται εν προκειμένω, οι οποίες περατώθηκαν έξι μήνες πριν τεθεί αυτός ο Νόμος σε ισχύ. Επομένως, οι προσφεύγοντες δεν μπορούσαν να ασκήσουν την εν λόγω προσφυγή.
25.Συνεπώς υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της Σύμβασης εξαιτίας της απουσίας, κατά την εποχή των γεγονότων, από το εσωτερικό δίκαιο μίας προσφυγής που θα είχε επιτρέψει στους προσφεύγοντες να λάβουν την επικύρωση του δικαιώματος τους να δικασθεί η υπόθεσή τους εντός λογικής προθεσμίας, υπό την έννοια του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.
V. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 41 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
26.Σύμφωνα με τα όσα ορίζει το άρθρο 41 της Σύμβασης,
«Εάν το Δικαστήριο κρίνει, ότι υπήρξε παραβίαση της Σύμβασης ή των Πρωτοκόλλων της, και αν το εσωτερικό δίκαιο του Υψηλού Συμβαλλόμενου Μέρους δεν επιτρέπει παρά μόνο ατελή εξάλειψη των συνεπειών της παραβίασης αυτής, το Δικαστήριο χορηγεί, εφόσον είναι αναγκαίο, στον παθόντα δίκαιη ικανοποίηση.»
Α. Ζημία
27.Οι προσφεύγοντες αξιώνουν αντίστοιχα, να επιδικασθούν σε αυτούς λόγω ηθικής βλάβης τα παρακάτω ποσά: των 5.000 ευρώ (EUR) (για την προσφυγή υπ’ αρίθμ. 28471/10), των 10.000 ευρώ (EUR) για το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης και των 7.000 ευρώ (EUR) για το άρθρο 13 (για την προσφυγή υπ’ αρίθμ. 35267/11), των 20.000 ευρώ (EUR) (για την προσφυγή υπ’ αρίθμ. 44851/11) και των 10.000 ευρώ (EUR) (για την προσφυγή υπ’ αρίθμ. 66773/11).
28.Η Κυβέρνηση δεν έλαβε θέση περί αυτού.
29.Το Δικαστήριο εκτιμά, ότι πρέπει να επιδικασθούν στους προσφεύγοντες τα ποσά που αναγράφονται στο Παράρτημα λόγω ηθικής βλάβης και επί πλέον όποιο ποσό ενδεχομένως οφείλεται από αυτούς ως φόρος.
Β. Έξοδα και δικαστική δαπάνη
30.Οι προσφεύγοντες στις προσφυγές υπ’ αρίθμ. 44851/11 και 66773/11 αξιώνουν το ποσό των 200 (EUR), με υποβολή των αποδείξεων, αντίστοιχα για τα έξοδα και τη δικαστική δαπάνη που έκαναν για να προσφύγουν στο Δικαστήριο. Οι υπόλοιποι προσφεύγοντες δεν είχαν καμία σχετική αξίωση.
31.Η Κυβέρνηση δεν έλαβε θέση περί αυτού.
32.Βάσει της διαρκούς νομολογίας του Δικαστηρίου, τα έξοδα και η δικαστική δαπάνη, βάσει του άρθρου 41, επιδικάζονται μόνο εφόσον αποδεικνύεται, ότι είναι πραγματικά, ότι ήταν αναγκαία και ότι το ποσό στο οποίο ανέρχονται είναι λογικό (Ιατρίδης κατά Ελλάδος (δίκαιη ικανοποίηση) [GC], υπ’ αρίθμ. 31107/96, § 54, CEDH 2000-XI).
33.Λαμβάνοντας υπόψη τα έγγραφα που το Δικαστήριο έχει στην διάθεσή του και την νομολογία του, κρίνει βάσιμο να επιδικασθούν 200 (EUR) στον κάθε ένα από τους προσφεύγοντες στις προσφυγές με τους αριθμούς 44851/11 και 66773/11 για τα έξοδα και τη δικαστική δαπάνη και να μην επιδικάσει στους υπόλοιπους προσφεύγοντες κανένα ποσό ως προς αυτό.
Γ. ΤΟΚΟΙ ΥΠΕΡΗΜΕΡΙΑΣ
34.Το Δικαστήριο κρίνει, ότι αρμόζει να υπολογισθούν οι τόκοι υπερημερίας επί του επιτοκίου της διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένου κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες.
ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΉΡΙΟ ΟΜΟΦΩΝΩΣ,Αποφασίζει να συνεκδικάσει τις προσφυγές και να τις εξετάσει από κοινού, εντός μίας κοινής απόφασης.Απορρίπτει τις μονομερείς δηλώσεις της Κυβέρνησης και τα αιτήματά της για διαγραφή των προσφυγών με τους αριθμούς 28471/10, 35267/11, 44851/11 και 66773/11 από το πινάκιο.Κηρύσσει τις προσφυγές παραδεκτές.Αποφαίνεται, ότι υπήρξε παραβίαση των άρθρων: 6 § 1 και 13 της Σύμβασης.Αποφαίνεται
Α) ότι το εναγόμενο Κράτος οφείλει να καταβάλλει στους προσφεύγοντες, εντός τριών μηνών, τα ποσά που αναφέρονται στο παράρτημα και επί πλέον όποιο ποσό ενδεχομένως οφείλεται από αυτούς ως φόρος λόγω ηθικής βλάβης και όποιο ποσό ενδεχομένως οφείλεται από τους προσφεύγοντες Π. Καλογιάννη και Σ. Καρρά ως φόρος για τα έξοδα και την δικαστική δαπάνη.
Β) ότι από τη λήξη της προθεσμίας αυτής και μέχρι την καταβολή, τα ποσά αυτά θα προσαυξηθούν με απλούς τόκους υπολογιζόμενους με επιτόκιο ίσο με το επιτόκιο δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το οποίο θα ισχύει κατά την εν λόγω περίοδο, προσαυξημένο κατά τρεις εκατοστιαίες μονάδες.
6. Απορρίπτει το αίτημα της δίκαιης ικανοποίησης κατά τα λοιπά.
Συντάχθηκε στην γαλλική γλώσσα και εν συνεχεία κοινοποιήθηκε εγγράφως την 7η Ιανουαρίου 2016, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 77 §§ 2 και 3 του κανονισμού του Δικαστηρίου.
André Wampach
Αναπληρωτής Γραμματέας
Υπογραφή
Ledi Bianku
Πρόεδρος
Υπογραφή
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Αρ.
Αριθμός Προσφυγής-
Ημερομηνία άσκησης
1. Όνομα προσφεύγοντος
2. Ημερομηνία γέννησης
3. Τόπος κατοικίας
Έναρξη της διαδικασίας
Λήξη της συγκεκριμέ-νης διαδικασίας
Συνολική διάρκεια -
Βαθμοί δικαιοδοσίας
Επιδικαζόμενο ποσό για κάθε προσφεύγοντα λόγω ηθικής βλάβης
Επιδικαζόμενο ποσό για τα έξοδα και την δικαστική δαπάνη
1.
28471/10
13/05/2010
1.Διονυσία Λούλη-Γεωργοπούλου
2.14/05/1925
3. Αθήνα
26 Φεβρουαρίου 2004
22 Μαρτίου 2010
Έξι έτη και ένας μήνας
Ένας βαθμός
3 900 ευρώ
...
2.
35267/11
13/05/2011
1.Μαχμούτ Χασάνογλου
2.02/01/1976
3.Δροσερό Ξάνθης
12 Ιουλίου 2005
14 Μαρτίου 2012
Έξη έτη και οκτώ μήνες
Ένας βαθμός
5 200 ευρώ
...
3.
44851/11
15/07/2011
1.Παναγιώτα Καλογιάννη
2.04/10/1952
3. Αχαΐα
17 Απριλίου 2000
30 Μαΐου 2013
Δεκατρία έτη και ένας μήνας
Τρεις βαθμοί
9 100 ευρώ
200
4.
66773/11
07/10/2011
1.Σταματίνα Καρρά
2.01/01/1937
3.Πειραιάς
8 Ιανουαρίου 2007
27 Ιουνίου 2011
Τέσσερα έτη και πέντε μήνες
Ένας βαθμός
2 600 ευρώ
200
Full & Egal Universal Law Academy