© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Lucky Dev gegn Svíþjóð
Dómur frá 27. nóvember 2014
Mál nr. 7356/10
4. gr. 7. viðauka. Réttur til að vera ekki saksóttur eða refsað tvívegis
Viðurlög vegna skattalagabrota. Tvöföld málsmeðferð.
1. Málsatvik
Kærandi, Lucky Dev, er sænskur ríkisborgari, fædd árið 1961. Hún rak tvö veitingahús ásamt eiginmanni sínum. Í júní 2004 hófu sænsk skattayfirvöld rannsókn á rekstri kæranda vegna skila á tekjuskatti og uppgjöri virðisaukaskatts fyrir árið 2002. Henni var gert að greiða vangoldinn skatt ásamt því að greiða álag vegna þess sem vangreitt var. Kærandi kærði úrskurð skattayfirvalda til dómstóla án árangurs, en niðurstaða fékkst í málið í október 2009. Sakamál var höfðað á hendur kæranda í ágúst 2005 og í desember 2008 var hún sakfelld fyrir bókhaldsbrot, en sýknuð af brotum gegn skattalögum þar sem ekki var sýnt fram á ásetning til brotanna. Hún var dæmd í óskilorðsbundið fangelsi og til þess að inna af hendi 160 klst. í samfélagsþjónustu. Málinu var ekki áfrýjað til æðri dómstóls.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að hún hefði verið saksótt og refsað tvívegis fyrir sama brot og taldi að það bryti gegn ákvæðum 4. gr. 7. viðauka sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók sérstaklega fram að að kærandi hefði fullreynt þau úrræði sem henni stóðu til boða að landsrétti, þar sem sakamál á hendur henni varð endanlegt í janúar 2009 og ný úrræði samkvæmt landsrétti tóku ekki gildi fyrr en eftir þann tíma eða 10. febrúar 2009.
Þá teldist málsmeðferð skattyfirvalda og álagning álags vegna skattalagabrota til refsimála, bæði í skilningi 6. gr. sáttmálans og 4. gr. 7. viðauka hans. Dómstóllinn tók fram að 4. gr. 7. viðauka legði bann við því að menn yrðu saksóttir fyrir brot á nýjan leik, ef sýnt væri fram á að brotin ættu í báðum tilvikum rót sína að rekja til sömu málsatvika. Dómstóllinn taldi að bókhaldsbrotin sem kærandi var sakfelld fyrir væru annars eðlis en þau brot sem hafi orðið til þess að henni hafi verið gert að greiða skattálag, enda byggðust þau ekki algerlega á sömu málsatvikum. Því taldi dómstóllin að kærandi hafi ekki þurft að sæta tvöfaldri refsingu vegna sama brots. Þó hefðu þau skattalagabrot sem hún var ákærð fyrir í sakamálinu verið þau sömu og álagning skattálagsins byggðist á, og því yrði talið að málsmeðferðin bæði hjá skattyfirvöldum og dómstólum hafi snúið að sama broti. Skilyrðum dómstólsins um að lokaniðurstaða þurfi að liggja fyrir var fullnægt þar sem niðurstöðu dómstólsins um sýknu af skattalagabrotum var ekki áfrýjað til æðri dómstóls.
Dómstóllinn tók þá til skoðunar hvort um tvöfalda málsmeðferð hafi verið að ræða. Þar ítrekaði dómstóllinn að ákvæði 4. gr. 7. viðauka legðu ekki eingöngu bann við því að menn sættu tvívegis refsingu fyrir sama brot, heldur einnig bann við tvöfaldri málsmeðferð. Ákvæðið ætti því við hvort sem máli lyki með sakfellingu eða sýknu. Þó yrði ákvæðið aðeins virkt í þeim tilvikum þar sem endanleg niðurstaða væri fengin í mál á fyrri stigum þess. Dómstóllinn tók fram að ákvæðið kæmi ekki í veg fyrir að mörg mál væru rekin samtímis vegna sama brots, ef lokaákvörðun í einhverju þeirra lægi ekki þegar fyrir. Það yrði því talið brot gegn 4. gr. 7. viðauka ef málsmeðferð héldi áfram eftir að lokaniðurstaða liggur fyrir hjá öðru stjórnvaldi vegna sömu brota. Í tilviki kæranda hafi málsmeðferð skattayfirvalda haldið áfram í rúmlega 9 mánuði eftir að lokaniðurstaða dómstóls lá fyrir í sakamálinu og ákvörðun um greiðslu álags var haldið til streitu þrátt fyrir sýknudóminn. Þá taldi dómstóllinn ekki hægt að líta svo á að málsmeðferð skattayfirvalda og dómstóla teldist til sömu málsmeðferðar, þar sem málsmeðferðin á hvoru stigi væri ekki í beinum tengslum hvað varðaði efni og tímasetningu þeirra. Því væri aðstaðan í máli kæranda ekki sambærileg við fyrri dóma dómstólsins í málum R.T. gegn Sviss og Nilson gegn Svíþjóð. Því taldi dómstóllinn að kærandi hafi sætt tvöfaldri málsmeðferð vegna sama brots, og því hafi verið brotið gegn 4. gr. 7. viðauka sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi sænska ríkið til að greiða kæranda 2.000 evrur í miskabætur.
Full & Egal Universal Law Academy