© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Memlika gegn Grikklandi
Dómur frá 6. október 2015
Mál nr. 37991/12
2. gr. 1. viðauka. Réttur til menntunar
Varnir gegn smitsjúkdómum. Börn. Skólaganga. Tafir á málsmeðferð.
1. Málsatvik
Kærendur eru Novrus og Leonora Memlika og börn þeirra Sebastian og Katerina. Þau eru albanskir ríkisborgarar og búa í Panaitolino í Grikklandi. Þann 5. maí 2011 leitaði Novrus á sjúkrahús vegna veikinda og undirgekkst hann ýmsar rannsóknir á sjúkrahúsinu. Hann fékk þær upplýsingar frá læknum sjúkrahússins að hann hefði smitast af holdsveiki. Í kjölfarið voru eiginkona hans og börn einnig rannsökuð og einnig greind með holdsveiki. Þau voru lögð inn á spítalann, en voru svo útskrifuð þaðan 2. júní 2011. Heilbrigðisyfirvöld tilkynntu þeim í kjölfarið að börnin mættu ekki fara í skóla fyrr en sérstök lögskipuð nefnd samþykkti skólagöngu þeirra á ný.
Þann 30. júní 2011 fór Novrus á sjúkrahús sem sérhæfði sig í smitsjúkdómum þar sem hann var látinn gangast undir fleiri rannsóknir. Niðurstöður þeirra rannsókna sýndu að hann var ekki smitaður af holdsveiki. Hann tilkynnti heilbrigðisyfirvöldum um niðurstöðurnar og krafðist þess að banni við skólagöngu barna hans yrði aflétt. Þann 15. júlí 2011 fékk hann þau svör frá heilbrigðisyfirvöldum að börn hans fengju ekki að ganga í skóla fyrr en niðurstaða nefndar um heilbrigði þeirra lægi fyrir. Skóli barnanna hófst í september, en störf nefndarinnar hófust ekki fyrr en í nóvember sama ár. Þann 8. desember 2011 var fjölskyldan kölluð inn til skoðunar og komist að þeirri niðurstöðu að þau væru ekki smituð af holdsveiki. Daginn eftir voru börnin send í skóla, en kennari þeirra neitaði þeim inngöngu fyrr en formleg niðurstaða nefndarinnar lægi fyrir. Þann 12. desember 2011 var skólaganga barnanna loks samþykkt.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur töldu að seinagangur yfirvalda hafi falið í sér brot gegn rétti þeirra til menntunar, sem væri verndaður af 2. gr. 1. viðauka sáttmálans. Þá töldu þau að ekki hefðu verið fyrir hendi raunhæf úrræði fyrir þau til þess að fá ákvörðunina endurskoðaða, sem fæli í sér brot gegn 13. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi ljóst að yfirvöldum væri skylt að gera ráðstafanir gegn því að hættulegir smitsjúkdómar næðu fótfestu meðal almennings. Því hefði umrædd ákvörðun verið tekin með því lögmæta markmiði að vernda heilsu barna og kennara skólans. Þó yrði að gæta meðalhófs við töku slíkra ákvarðana og því yrðu yfirvöld að tryggja að rannsókn slíkra mála væri nákvæm og að málsmeðferðin tæki ekki of langan tíma. Að mati dómstólsins voru ráðstafanirnar íþyngjandi fyrir kærendur, og hefðu ekki átt að standa lengur en brýn nauðsyn bæri til. Dómstóllinn tók fram að heilbrigðisyfirvöldum hefði verið ljóst strax 6. júní 2011 að kærendur væru ekki haldnir umræddum sjúkdómi, og að smithætta stafaði ekki af þeim. Þó hefði umsóknum þeirra um skólagöngu barnanna verið hafnað í tvígang eftir það tímamark og talið að bíða þyrfti eftir niðurstöðu nefndar sem hafði þó enn ekki verið skipuð. Þó að ljóst væri að upphaf skólaársins væri í september hefði nefndin ekki verið skipuð fyrr en í nóvember, og rannsókn á fjölskyldumeðlimum fór ekki fram fyrr en í byrjun desember 2011. Að mati dómstólsins fól þessi seinkaða málsmeðferð í sér að ekki hafi verið gætt meðalhófs við meðferð málsins þar sem ekki var tekið nægjanlegt tillit til réttinda barnanna við ákvarðanatökuna. Því hefði ákvörðunin falið í sér brot gegn 2. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi gríska ríkið til að greiða 5.000 evrur í miskabætur og 2.000 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy