© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
M.P.E.V. o.fl. gegn Sviss
Dómur frá 8. júlí 2014
Mál nr. 3910/13
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
Brottvísun. Rof á fjölskyldutengslum.
1. Málsatvik
Kærendur eru fjórir ríkisborgarar Ekvador, hjón fædd árið 1969, dóttir þeirra, fædd 1999, og dóttir konunnar, sem er fædd 1986 og fékk svissneskan ríkisborgararétt árið 2012. Þau búa í Genf. Kærendur komu aftur til Sviss eftir að hafa áður reynt að fá þar hæli og lögðu fram nýja hælisbeiðni árið 2002. Var hjónunum og dóttur þeirra synjað um hæli árið 2012. Í september 2012 staðfesti svissneskur stjórnsýsludómstóll brottvísun föðurins, en móðirin og ólögráða dóttir hjónanna fengu tímabundið dvalarleyfi. Tók dómstóllinn sérstaklega fram að hjónin hefðu slitið samvistir. Dóttir þeirra, sem byggi að mestu hjá móður sinni, hefði fullkomlega aðlagast Sviss og talaði nánast enga spænsku. Faðirinn væri á sakaskrá og hefði m.a. verið sakfelldur fyrir að kaupa og selja þýfi. Stjórnsýsludómstóllinn gat þess einnig að faðirinn þjáðist af áfallastreituröskun og hefði oftar en einu sinni reynt sjálfsvíg, en taldi að honum myndi standa til boða læknisþjónusta sérfræðinga í helstu borgum Ekvadors. Enda þótt læknar hans hefðu talið brottvísun hans til Ekvador líklega til að stofna heilsu hans í hættu var sakaferill hans talinn útiloka tímabundið dvalarleyfi í Sviss.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur héldu því fram að brottvísun föðurins til Ekvador myndi rjúfa varanlega tengsl hans við fjölskyldu sína og brjóta þannig gegn 8. gr. sáttmálans. Enn fremur töldu þau brotið gegn 13. gr. í tengslum við 8. gr., þar sem stæði ekki til boða neitt raunhæft réttarúrræði.
Niðurstaða
Mannréttindadómstóllinn hafnaði þeirri vörn svissneska ríkisins að kærendur hefðu ekki tæmt innlend réttarúrræði. Ríkið hefði ekki sýnt fram á að þau hefðu getað fengið hlut sinn réttan með því að skjóta málinu til almennra dómstóla. Hefði stjórnsýsludómstóllinn tekið fram berum orðum að úrskurður hans væri endanlegur. Taldi dómstóllinn kæru mannsins, konu hans og dóttur þeirra meðferðarhæfa. Óumdeilt væri að samband mannsins og dóttur hans félli undir fjölskyldulíf í skilningi 8. gr. sáttmálans. Enn fremur væru hjónin ekki skilin þótt þau hefðu slitið samvistum. Þau hefðu reglulegan samgang og í greinargerðum þeirra kæmi fram að konan styddi hann í veikindum sínum. Nægðu þau atriði til að samband þeirra félli undir 8. gr. sáttmálans. Hins vegar taldi dómstóllinn kæru hinnar uppkomnu stjúpdóttur mannsins, sem átti sér eigin fjölskyldu, ómeðferðarhæfa, enda hefði ekki verið sýnt fram á að 8. gr. sáttmálans næði yfir samband þeirra.
Til að komast að niðurstöðu um hvort eðlilegs jafnvægis hefði verið gætt milli þeirra hagsmuna sem máli skiptu, þ.e.a.s. annars vegar réttar kærendanna þriggja til friðhelgi einka- og fjölskyldulífs og hins vegar hagsmuna samfélagsins, leit dómstóllinn til þess að afbrot mannsins hefðu í eðli sínu ekki verið nema miðlungi alvarleg. Milli 2005 og 2009 hefði hann verið sakfelldur fjórum sinnum, þrisvar fyrir auðgunarbrot og einu sinni fyrir umferðarlagabrot, og alvarlegustu viðurlögin verið níu mánaða skilorðsbundin fangavist. Þá hefði málsmeðferð hælisbeiðni fjölskyldunnar tekið meira en tíu ár.
Um fjölskylduaðstæður mannsins ítrekaði dómstóllinn að hann ætti enn í sambandi við eiginkonu sína, sem hjálpaði honum að takast á við veikindi sín. Svissneski dómstóllinn hefði berum orðum viðurkennt að heilsufar mannsins væri áhyggjuefni og læknir hans teldi brottvísun til Ekvador líklega til að stofna heilsu hans í hættu. Loks hefðu svissnesk yfirvöld látið undir höfuð leggjast að líta til sameiginlegra hagsmuna mannsins og ólögráða dóttur hans af áframhaldandi nánu persónulegu sambandi. Maðurinn tæki enn þátt í uppeldi dóttur sinnar, sem hefði fyllilega aðlagast Sviss og ætti að vera þar áfram, enda hefði svissneski dómstóllinn komist að þeirri niðurstöðu að brottvísun til Ekvador yrði henni skaðleg. Yrði að ætla að persónulegt samneyti feðginanna yrði a.m.k. alvarlega skert, yrði faðirinn sendur aftur til Ekvador. Svissneski dómstóllinn hefði hvergi vísað til þess sem barninu væri fyrir bestu. Í ljósi ofangreinds taldi dómstóllinn ákvörðun svissneskra yfirvalda hafa brotið gegn meðalhófi með því að gæta ekki eðlilegs jafnvægis milli þeirra hagsmuna sem máli skiptu. Það bryti því gegn 8. gr. sáttmálans að vísa föðurnum til Ekvador. Í ljósi þeirrar niðurstöðu taldi dómstóllinn óþarft að fjalla um meint brot á 13. gr. í tengslum við 8. gr. sáttmálans. Ekki voru dæmdar miskabætur, þar eð kærendur féllust á að í áfellisdómi fælust hæfilegar bætur fyrir miska. Svissneska ríkinu var gert að greiða eiginmanninum, konu hans og ólögráða dóttur 4500 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy