© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Mitrinovski gegn gegn fyrrum Júgóslavíulýðveldinu Makedóníu
Dómur frá 30. apríl 2015
Mál nr. 6899/12
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Frávikning dómara úr embætti. Sjálfstæður og óvilhallur dómstóll.
1. Málsatvik
Kærandi er makedónskur ríkisborgari fæddur árið 1950 og búsettur í Skopje. Hann var áður dómari við áfrýjunardómstól í borginni. Þann 6. desember 2006 var hann einn dómenda í þrískipuðum dómi og greiddi þar atkvæði með þeirri ákvörðun að breyta gæsluvarðhaldi tiltekins sakbornings í stofufangelsi. Síðar komst Hæstiréttur Makedóníu að þeirri niðurstöðu að áfrýjunardómstólinn hefði skort lögsögu til að fjalla efnislega um beiðni sakborningsins. Samdægurs komst sakamáladeild Hæstaréttar, sem forseti réttarins sat í, að þeirri niðurstöðu að tveir dómaranna sem áttu hlut að ákvörðuninni hefðu sýnt af sér misferli í starfi. Forseti Hæstaréttar fór síðan fram á að dómstólaráð ríkisins, sem hann sat einnig í, slægi því föstu að kærandi og annar dómari hefðu sýnt af sér misferli í starfi.
Í maí 2011 ákvað fullskipað dómstólaráð að víkja kæranda úr dómarastarfi. Áfrýjun kæranda til áfrýjunardeildar sem Hæstiréttur setti á fót var vísað frá í september 2011.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi brotið gegn rétti sínum til réttlátrar málsmeðferðar samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sáttmálans. Hann byggði meðal annars á því að dómstólaráðið sem tók ákvörðun um að víkja honum úr starfi hefði ekki verið sjálfstæður og óvilhallur dómstóll, enda hefði einn meðlima þess, forseti Hæstaréttar, áður staðið að ákvörðun um að hann hefði sýnt af sér misferli í starfi.
Niðurstaða
Dómstóllinn vísaði til þess að í krafti embættis síns sæti forseti Hæstaréttar Makedóníu í dómstólaráði landsins. Samkvæmt þágildandi lögum gat niðurstaða ráðsins um misferli dómara í starfi ekki leitt til annars en brottvikningar hans. Sérhver meðlimur dómstólaráðs gat óskað þess að ráðið skæri úr um að dómari hefði sýnt af sér misferli. Í tilviki kæranda hefði það verið forseti Hæstaréttar sem óskaði eftir slíku í kjölfar niðurstöðu sakamáladeildar réttarins um misferli í starfi. Við þessar aðstæður taldi dómstóllinn kæranda hafa haft réttmæta ástæðu til að óttast að forsetinn væri persónulega sannfærður um að vísa bæri sér úr starfi og að sú afstaða hefði legið fyrir áður en málið kom fyrir dómstólaráð. Þá hefði málsmeðferð fyrir dómstólaráði verið sett af stað að frumkvæði forsetans, en hann hefði lagt fram gögn og röksemdir til stuðnings staðhæfingum um misferli kæranda í starfi. Að mati dómstólsins hafði forsetinn komið fram sem eins konar sækjandi málsins og í kjölfarið tekið þátt í ákvörðun um brottvikningu kæranda sem meðlimur dómstólaráðs.
Dómstóllinn taldi að það kerfi sem heimilaði forseta Hæstaréttar, sem hafði í reynd sett málsmeðferðina af stað, að taka þátt í ákvörðun um að víkja kæranda úr starfi, væri til þess fallið að valda réttmætum vafa um óhlutdrægni hans. Talið var sýnt fram á að hlutverk forsetans við meðferð málsins hefði hvorki huglægt né hlutrænt séð verið óhlutdrægt. Hefði því verið brotið gegn réttindum kæranda samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sáttmálans.
Kæranda voru dæmdar 4000 evrur í miskabætur og 1230 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy