© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Müller gegn Þýskalandi
Dómur frá 27. mars 2014
Mál nr. 54963/08
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Lífstíðardómur. Reynslulausn. Réttur til að teljast saklaus uns sekt er sönnuð.
1. Málsatvik
Kærandi var árið 1984 dæmdur í lífstíðarfangelsi fyrir morð á eiginkonu sinni. Árið 1999 var hann sýknaður af ákæru um líkamsárás á konu er hann var í leyfi frá refsivist árið 1997. Þegar 15 ár voru liðin af refsivist kæranda sótti hann um reynslulausn en héraðsdómstóll komst að þeirri niðurstöðu að af honum stafaði enn ógn. Dómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu eftir að hafa hlýtt á vitnisburð sérfræðivitnis varðandi atburðina 1997. Árið 2007 synjaði annar héraðsdómstóll frekari umsókn kæranda um reynslulausn með vísan til þess að engar raunhæfar líkur væru á því að kærandi myndi ekki brjóta af sér á ný. Var í synjuninni vísað til vitnisburðar sérfræðings og jafnframt tekið fram að glæpurinn sem kærandi framdi gagnvart konunni árið 1997 sýndi að hann væri viljugur til að leita sambands við konur en það myndi líklegast leiða til ofbeldis. Þessi synjun var staðfest á efri dómsstigum.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi reisti kæru sína á því að síðari dómstóllinn hafi metið hann sekan af broti sem hann hafi verið sýknaður af á fyrra dómstigi án þess að frekari sönnunargögn eða röksemdir kæmu til. Væri þar um að ræða brot á rétti hans til að teljast saklaus uns sekt hans væri sönnuð skv. 2. mgr. 6. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að rétturinn til að vera talinn saklaus uns sekt væri sönnuð væri brotinn ef yfirlýsing opinbers starfsmanns varðandi sakborning bæri með sér þá skoðun að hann væri sekur án þess að það væri sannað samkvæmt lögum. Hins vegar færi það eftir eðli málsins og samhengi yfirlýsingarinnar hvort til meðferðar væri mál eftir sýknu einstaklings. Notkun óheppilegs orðalags í þessu samhengi gæti ekki eitt og sér haft úrslitaáhrif hér um.
Þar sem kærandi hafði einungis kært ákvörðunina frá 2007 kom synjunin frá 1999 einungis til skoðunar að því leyti sem hún hafði þýðingu við túlkun síðari synjunarinnar. Mat innanlandsdómstóla var það að reynslulausn kæranda væri ógn við öryggi almennings. Við það mat var þeim ekki alls óheimilt að líta til gagna og atvika frá sakamálinu, þrátt fyrir sýknu af brotinu sjálfu.
Þrátt fyrir að orðaval í synjuninni frá 2007 hefði getað verið heppilegra hvað varðar sekt kæranda þá var augljóst af lestri synjunarinnar að um var að ræða orðrétta tilvitnun í sérfræðing en ekki verið að lýsa skoðun dómsins, því tók dómurinn einungis ákvörðun um synjun en enga nýja afstöðu til brots þess er kærandi hafði verið sýknaður af. Var því ekki um að ræða brot á rétti til að teljast saklaus uns sekt er sönnuð.
Full & Egal Universal Law Academy