CASE OF OLECHNO v. POLAND - [Polish Translation] by the Polish Ministry of Justice

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Translation already published on the official website of the Polish Ministry of Justice] Permission to re-publish this translation has been granted by the Polish Ministry of Justice for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC

© Ministerstwo Sprawiedliwości, www.gov.pl/web/sprawiedliwosc [Tłumaczenie zostało już opublikowane na oficjalnej stronie Ministerstwa Sprawiedliwości] Zezwolenie na publikację tego tłumaczenia zostało udzielone przez Ministerstwo Sprawiedliwości wyłącznie w celu zamieszczenia w bazie Trybunału HUDOC

SEKCJA PIERWSZA

SPRAWA OLECHNO PRZECIWKO POLSCE

(Skarga nr 44719/21)

WYROK

STRASBURG

30 listopada 2023 r.

Wyrok ten jest ostateczny, lecz może podlegać korekcie wydawniczej.

W sprawie Olechno przeciwko Polsce

Europejski Trybunał Praw Człowieka (sekcja pierwsza), zasiadając jako Komitet w składzie:

 Lətif Hüseynov, przewodniczący,
 Krzysztof Wojtyczek,
 Ivana Jelić, sędziowie,

oraz Viktoriya Maradudina, p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji,

obradując na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2023 r.,

wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:

POSTĘPOWANIE

1.  Sprawa wywodzi się ze skargi przeciwko Polsce, wniesionej do Trybunału w dniu 24 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”).

2.  Sprawa została zakomunikowana rządowi polskiemu („Rząd”).

FAKTY

3.  Dane skarżącej oraz informacje istotne dla skargi zostały przedstawione w załączonej tabeli.

4.  Skarżąca zarzuciła przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym.

PRAWO

5.  Skarżąca zarzuciła, że czas trwania postępowania w sprawie cywilnej był niezgodny z wymogiem „rozsądnego terminu” i że w związku z tym skarżąca była pozbawiona skutecznego środka odwoławczego. Powołała się na art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji.

6. Trybunał zauważa, że Rząd zgłosił zastrzeżenie wstępne w przedmiocie nadużycia prawa do skargi indywidualnej, ponieważ skarżąca rzekomo nie przekazała Trybunałowi istotnych informacji dotyczących przebiegu przedmiotowego postępowania krajowego.

7.  Trybunał powtarza, że skarga może zostać odrzucona z tytułu nadużycia prawa do skargi jedynie w szczególnych okolicznościach (zob. Gross przeciwko Szwajcarii [WI], skarga nr 67810/10, § 28, ETPCz 2014, oraz Nowak przeciwko Polsce, skarga nr 60906/16, § 20, 13 października 2022 r.). Mając na uwadze swoje orzecznictwo, Trybunał nie znajduje podstaw do stwierdzenia, że niniejsza sprawa została wniesiona z nadużyciem prawa do skargi w rozumieniu art. 35 ust. 3 lit. a Konwencji. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie Rządu należy oddalić.

8.  Trybunał nadto podkreśla, że rozsądny charakter czasu trwania postępowania należy oceniać w świetle okoliczności sprawy i z uwzględnieniem następujących kryteriów: zawiłości sprawy, zachowania skarżących i właściwych organów oraz znaczenia sprawy dla interesów skarżących (zob. m.in. Frydlender przeciwko Francji [WI], skarga nr 30979/96, § 43, ETPCz 2000-VII).

9.  Już w precedensowej sprawie Rutkowski i Inni przeciwko Polsce, skargi nr 72287/10 i 2 inne, 7 lipca 2015 r., Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 Konwencji w odniesieniu do czasu trwania postępowania sądowego.

10.  Po zapoznaniu się z całym przedstawionym mu materiałem Trybunał nie ustalił żadnego faktu ani argumentu mogącego uzasadnić łączny czas trwania postępowania na poziomie krajowym. Mając na względzie swoje orzecznictwo w tym przedmiocie, Trybunał stwierdza, że czas trwania postępowania w rzeczonej sprawie był nadmierny i nie spełniał wymogu „rozsądnego terminu”.

11.  Trybunał zauważa ponadto, że skarżąca nie miała do dyspozycji skutecznego środka odwoławczego w odniesieniu do tych zarzutów.

12.  Zarzuty te są zatem dopuszczalne i wskazują na naruszenie art. 6 ust. 1 oraz art. 13 Konwencji.

13.  Uwzględniając dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu oraz swoje orzecznictwo (zob. w szczególności powyższy wyrok w sprawie Rutkowski i Inni), Trybunał uważa za zasadne zasądzenie kwoty wskazanej w załączonej tabeli.

Z POWYŻSZYCH WZGLĘDÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE

(a)  że pozwane państwo winno, w terminie trzech miesięcy, uiścić na rzecz skarżącej kwotę wskazaną w załączonej tabeli, przeliczoną na walutę pozwanego państwa według kursu obowiązującego w dniu płatności:

(b)  że od upływu wyżej wskazanego terminu trzech miesięcy aż do momentu uregulowania należności, należne będą odsetki zwykłe od określonej powyżej kwoty, naliczone według stopy równej marginalnej stopie procentowej Europejskiego Banku Centralnego obowiązującej w tym okresie, powiększonej o trzy punkty procentowe;

Sporządzono w języku angielskim i obwieszczono pisemnie w dniu 30 listopada 2023 r. zgodnie z Regułą 77 § 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

 Viktoriya Maradudina Lətif Hüseynov
p.o. Zastępcy Kanclerza Sekcji Przewodniczący

ZAŁĄCZNIK

Skarga zawierająca zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji

(przewlekłość postępowania cywilnego oraz brak skutecznego środka odwoławczego w prawie krajowym)

[1] powiększona o należne podatki.