© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Österreichische Vereinigung zur Erhaltung, Stärkung und Schaffung gegn Austurríki
Dómur frá 28. nóvember 2013
Mál nr. 39534/07
10. gr. Tjáningarfrelsi
Aðgangur að opinberum upplýsingum. Upplýsingaréttur.
1. Málsatvik
Kærandi, Österreichische Vereinigung zur Erhaltung, Stärkung und Schaffung eines wirtschaftlich gesunden land- und forstwirtschaftlichen Grundbesitzes, er austurrískt félag með heimilisfesti í Vín. Tilgangur þess er að rannsaka áhrif tilfærslu á eignarráðum skóg- og ræktarlands á samfélagið og veita álit á lagafrumvörpum á þessu sviði.
Árið 2005 óskaði kærandi þess í tvígang að eignatilfærslunefnd Týrol héraðs (Tyrol Real Property Transaction Commission) léti félaginu í té upplýsingar um ákvarðanir sem nefndin hefði tekið á tímabilinu 2000-2005 um eignatilfærslur skóg- og ræktarlands. Kærandi gaf til kynna að félagið myndi greiða fyrir kostnað sem hlytist af því að verða við beiðninni. Beiðninni var synjað í tvígang. Í seinni synjuninni tók nefndin fram að beiðnin ætti sér ekki stoð í gildandi lögum um aðgang að upplýsingum, auk þess sem tekið var fram að jafnvel þótt lögin ættu við væri ekki skylt að verða við beiðninni þar sem umfangið væri slíkt að það myndi hafa áhrif á starfsemi nefndarinnar. Kærandi áfrýjaði málinu bæði til stjórnlagadómstóls og stjórnsýsludómstóls. Stjórnlagadómstóllinn tók málið til meðferðar og hafnaði kröfu kæranda.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi byggði á því að synjun nefndarinnar um aðgang að umræddum ákvörðunum bryti gegn 10. gr. sáttmálans.
Niðurstaðan
Dómstóllinn benti á að lög um eignatilfærslur, þar sem fjallað var um fyrrgreinda eignatilfærslunefnd, stefndu að því markmiði í almannaþágu að vernda land til nýtingar fyrir landbúnað og skógrækt svo og að koma í veg fyrir of mikla fjölgun sumarhúsa. Talið var að markmið kæranda hefði verið að safna upplýsingum í almannaþágu og að með synjun nefndarinnar hefði upplýsingaréttur félagsins samkvæmt 10. gr. sáttmálans verið skertur. Dómstóllinn féllst á að skerðingin hefði verið í samræmi við landsrétt og stefnt að því lögmæta markmiði að vernda réttindi annarra.
Við mat á því hvort skerðingin gæti talist nauðsynleg leit dómstóllinn til þeirra röksemda sem bjuggu synjuninni að baki. Einkum var byggt á því að það að verða við beiðninni hefði haft í för með sér notkun verulegs mannauðs og verið svo kostnaðarsamt að það hefði stefnt vinnu nefndarinnar í hættu. Í þessu sambandi tók dómstóllinn fram að synjunin hefði verið án fyrirvara, þrátt fyrir að kærandi hefði boðist til þess að greiða fyrir allan kostnað sem leiddi af beiðninni. Dómstóllinn vísaði til þess að í ljósi hlutverks nefndarinnar sem stjórnvalds, sem tæki ákvarðanir um réttindi og skyldur einstaklinga, væri undarlegt að ákvarðanir hennar væru ekki að neinu leyti aðgengilegar almenningi, svo sem á netinu eða í rafrænum gagnagrunni. Þá benti dómstóllinn jafnframt á að kæranda hefði verið veittur aðgangur að ákvörðunum sambærilegra nefnda í öllum öðrum héruðum Austurríkis án sérstakra vandkvæða.
Dómstóllinn komst að þeirri niðurstöðu að röksemdir að baki synjun á beiðni kæranda gætu, eins og hér var ástatt, ekki réttlætt skerðingu á upplýsingarétti félagsins samkvæmt 10. gr. sáttmálans. Tekið var fram að það félli ekki í hlut dómstólsins að meta með hvaða hætti nefndin hefði átt að veita kæranda aðgang að ákvörðunum sínum. Hins vegar væri ljóst að algjör synjun gengi lengra en nauðsynlegt gæti talist með hliðsjón af því markmiði sem stefnt var að, enda hefði nefndin í reynd gert það ómögulegt fyrir kæranda að framkvæma rannsóknir vegna ákveðinna svæða og að hafa áhrif á löggjafarferli vegna eignatilfærslna í Týrol héraði. Samkvæmt þessu var talið að brotið hefði verið gegn 10. gr. sáttmálans.
Austurríki var gert að greiða kæranda 7.500 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy