Μεταφραστική Υπηρεσία Υπουργείου Εξωτερικών, Αθήνα
SERVICE DES TRADUCTIONS DU MINISTERE DES AFFAIRES ETRANGERES DE LA REPUBLIQUE HELLENIQUE, ATHENES
HELLENIC REPUBLIC, MINISTRY OF FOREIGN AFFAIRS, TRANSLATION SERVICE, ATHENS
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ
ΥΠΟΘΕΣΗ Π.-Ν. ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
(Προσφυγές αρ. 23108/13, 24543/13 και 25654/13)
ΑΠΟΦΑΣΗ
ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ
24 Ιουλίου 2014
Η απόφαση αυτή είναι οριστική. Μπορεί να επέλθουν μερικές αλλαγές ως προς την μορφή.
Στην υπόθεση Π.-Ν. και λοιπές προσφυγές κατά Ελλάδας,
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Πρώτο Τμήμα) συνεδρίασε σε Επιτροπή με την ακόλουθη σύνθεση:
Mirjana Lazarova Trajkovska, Πρόεδρο,
Λίνο-Αλέξανδρο Σισιλιάνο,
Ksenija Turković, Δικαστές,
και με τη σύμπραξη του André Wampach, Αναπληρωτή Γραμματέα Τμήματος,
Αφού διασκέφθηκε σε Συμβούλιο την 1η Ιουλίου 2014,
Εξέδωσε την παρούσα απόφαση, που υιοθετήθηκε την ημερομηνία αυτή :
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
1. Η υπόθεση προέκυψε μετά από τρεις προσφυγές (τις υπ’ αρ. 23108/13, 24543/13 και 25654/13 προσφυγές ) που ασκήσανε κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας πέντε υπήκοοι του Κράτους αυτού, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται κατωτέρω στο παράρτημα (« οι προσφεύγοντες »), οι οποίοι προσέφυγαν στο Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 34 της Σύμβασης προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών (« η Σύμβαση »).
2. Οι προσφεύγοντες εκπροσωπήθηκαν από τον κ. Ν. Αναγνωστόπουλο, Δικηγόρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Την ελληνική κυβέρνηση (« η Κυβέρνηση ») εκπροσώπησε η πληρεξουσία της, κ. Κ.Καραβασίλη, δικστική αντιπρόσωπος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
3. Στις 23 Μαΐου 2013, οι προσφυγές κοινοποιήθηκαν στην Κυβέρνηση .
ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ
A. Το πλαίσιο της υπόθεσης
4. 4Οι Νόμοι 2838/2000 και 3016/2002 προέβλεπαν αύξηση των μισθών των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού και του Πυροσβεστικού Σώματος.
5. Οι παρούσες προσφυγές αφορούν τις διαδικασίες που ήγειραν οι προσφεύγοντες ή οι προκάτοχοί τους για να πετύχουν την αναπροσαρμογή και την αύξηση του ποσού των συντάξεών τους σύμφωνα με τις διατάξεις των ανωτέρω νόμων.
B. Οι υπό κρίση διαδικασίες
1. Προσφυγή αρ. 23108/13
6. Σε ημερομηνία που δεν διευκρινίζεται, ο προκάτοχος της προσφεύγουσας προσέφυγε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με αίτηση για αναπροσαρμογή του ποσού της σύνταξής του.
7. Στις 16 Μαρτίου 2001, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους απέρριψε την αίτησή του.
8. Στις 30 Μαΐου 2002, ο προκάτοχος της προσφεύγουσας προσέφυγε στο Ελεγκτικό Συνέδριο με προσφυγή κατά της απόρριψης της αίτησής του.
9. Στις 11 Φεβρουαρίου 2004, ο προκάτοχος της προσφεύγουσας απεβίωσε και αυτή τον διαδέχθηκε στη διαδικασία στις 18 Νοεμβρίου 2005.
10. Στις 17 Οκτωβρίου 2008, το Ελεγκτικό Συνέδριο δικαίωσε την προσφεύγουσα (απόφαση αρ. 2387/2008).
11. Στις 16 Νοεμβρίου 2009, το Δημόσιο άσκησε αναίρεση ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά της απόφασης αρ. 2387/2008.
12. Στις 6 Ιουνίου 2012, η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε την αναίρεση (απόφαση αρ. 1837/2012). Η απόφαση αυτή κοινοποιήθηκε στην προσφεύγουσα στις 24 Σεπτεμβρίου 2012.
2. Προσφυγή αρ. 24543/13
13. Στις 13 Δεκεμβρίου 2005, ο προκάτοχος των προσφευγόντων προσέφυγε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με αίτηση για αναπροσαρμογή του ποσού της σύνταξής του.
14. Στις 10 Ιανουαρίου 2006, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους απέρριψε την αίτησή του.
15. Στις 7 Απριλίου 2006, ο προκάτοχος των προσφευγόντων προσέφυγε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με προσφυγή κατά της απόρριψης της αίτησής του.
16. Στις 23 Απριλίου 2008, ο προκάτοχος των προσφευγόντων απεβίωσε και αυτοί τον διαδέχθηκαν στην διαδικασία στις 29 Μαΐου 2008.
17. Στις 17 Οκτωβρίου 2008, το Ελεγκτικό Συνέδριο δικαίωσε του προσφεύγοντες (απόφαση αρ. 2359/2008).
18. Στις 24 Νοεμβρίου 2009, το Δημόσιο άσκησε αναίρεση ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά της απόφασης αρ. 2359/2008.
19. Στις 6 Ιουνίου 2012, η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε την αναίρεση (απόφαση αρ. 1824/2012). Η απόφαση κοινοποιήθηκε στους προσφεύγοντες στις 4 Οκτωβρίου 2012.
3. Προσφυγή αρ. 25654/13
20. Στις 13 Δεκεμβρίου 2005, ο προσφεύγων προσέφυγε στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με αίτηση για αναπροσαρμογή του ποσού της σύνταξής του.
21. Στις 10 Ιανουαρίου 2006, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους απέρριψε την προσφυγή του.
22. Στις 26 Ιουνίου 2006, ο προσφεύγων προσέφυγε στο Ελεγκτικό Συνέδριο με προσφυγή κατά της απόρριψης της αίτησής του .
23. Στις 17 Οκτωβρίου 2008, το Ελεγκτικό Συνέδριο δικαίωσε τον προσφεύγοντα (απόφαση αρ. 2306/2008).
24. Στις 24 Νοεμβρίου 2009, το Δημόσιο άσκησε αναίρεση ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά της απόφασης αρ. 2306/2008.
25. Στις 27 Ιουνίου 2012, η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου απέρριψε την αναίρεση (απόφαση αρ. 2334/2012). Η απόφαση κοινοποιήθηκε στον προσφεύγοντα στις 2 Νοεμβρίου 2012.
Γ. Το οικείο εθνικό δίκαιο
26. Ο Νόμος 4239/201426. Ο Νόμος 4239/2014 με τον τίτλο «Δίκαιη ικανοποίηση λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της δίκης, στα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια και στο Ελεγκτικό Συνέδριο» τέθηκε σε ισχύ στις 20 Φεβρουαρίου 2014. Εισήγαγε, μεταξύ άλλων, μια νέα αποζημιωτική προσφυγή που προέβλεπε την επιδίκαση δίκαιης ικανοποίησης λόγω της αδικαιολόγητης καθυστέρησης μιας διαδικασίας ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Το άρθρο 3 § 1 ορίζει ότι :
«Η αίτηση ασκείται ανά βαθμό δικαιοδοσίας εντός προθεσμίας έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση της οριστικής απόφασης του δικαστηρίου που εκδόθηκε μετά από δίκη για την οποία ο αιτών παραπονείται ότι υπήρξε υπέρβαση της εύλογης διάρκειάς της (...)»
ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ
I. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
27. Λόγω της ομοιότητας των προσφυγών ως προς τα πραγματικά περιστατικά και ως προς το ζήτημα ουσίας που θέτουν, το Δικαστήριο κρίνει απαραίτητο να τις συνεκδικάσει και να τις εξετάσει σε μία απόφαση.
II. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 6 §1 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
28. Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η διάρκεια της διαδικασίας παραβίασε την αρχή της « λογικής προθεσμίας » όπως αυτή προβλέπεται από το άρθρο 6 § 1 της Σύμβασης, το οποίο ορίζει τα εξής :
«Πάν πρόσωπov έχει δικαίωµα όπως η υπόθεσίς τoυ δικασθή (...) εvτός λoγικής πρoθεσµίας υπό δικαστηρίoυ, (...), τo oπoίov θα απoφασίση (...) επί τωv αµφισβητήσεωv επί τωv δικαιωµάτωv και υπoχρεώσεώv τoυ αστικής φύσεως(...) ».
A. Ως προς το παραδεκτό
29. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η αιτίαση δεν είναι προδήλως αβάσιμη υπό την έννοια του άρθρου 35 § 3 (α) της Σύμβασης. Κρίνει επίσης ότι δεν αντίκειται σε κανένα άλλο λόγο απαραδέκτου. Επομένως θα πρέπει να κηρυχθεί παραδεκτή.
B. Ως προς την ουσία
1. Οι υπό κρίση περίοδοι
30. Η διάρκεια των υπό κρίση διαδικασιών αναφέρεται στον ακόλουθο πίνακα:
Αρ. Προσφυγής
Αρχή της διαδικασίας
Τέλος της διαδικασίας
Διάρκεια της διαδικασίας
Βαθμοί Δικαιοδοσίας
1.
23108/13
30 Μαΐου2002
6 Ιουνίου 2012
Πάνω από δέκα έτη
δύο
2.
24543/13
7 Απριλίου 2006
6 Ιουνίου 2012
Έξη έτη και περίπου δύο μήνες
δύο
3.
25654/13
26 Ιουνίου 2006
27 Ιουνίου2012
Έξι έτη περίπου
δύο
2. Λογική διάρκεια των διαδικασιών
30. Στις παρατηρήσεις της επί του άρθρου 41, η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το διακύβευμα της υπόθεσης δεν ήταν σε θέση να προκαλέσει ηθική βλάβη στους προσφεύγοντες. Επικαλείται επίσης τον φόρτο εργασίας του Ελεγκτικού Συνεδρίου κατά την εποχή των πραγματικών περιστατικών για να δικαιολογήσει την καθυστέρηση στη διεξαγωγή της διαδικασίας.
31. Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι ο λογικός χαρακτήρας της διάρκειας μιας διαδικασία κρίνεται σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υπόθεσης και σύμφωνα με κριτήρια που έχει θεσπίσει η νομολογία του Δικαστηρίου, και ιδίως τον περίπλοκο χαρακτήρα της υπόθεσης, τη συμπεριφορά του προσφεύγοντος και των αρμοδίων αρχών καθώς και το διακύβευμα της διαφοράς για τους ενδιαφερομένους (βλ., μεταξύ πολλών άλλων, Μαυρεδάκη κατά Ελλάδας, αρ.o 10966/10, 24 Οκτωβρίου 2013). Επισημαίνει συναφώς, ότι εναπόκειται στα συμβαλλόμενα κράτη να οργανώσουν το δικαϊκό τους σύστημα έτσι ώστε τα δικαστήρια τους να μπορούν να εγγυώνται σε καθένα το δικαίωμα να πετύχει τελεσίδικη απόφαση επί αμφισβητήσεων σχετικών με τα αστικής φύσεως δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του εντός λογικής προθεσμίας (Βασίλειος Αθανασίου και λοιποί κατά Ελλάδας, αρ. 50973/08, § 26, 21 Δεκεμβρίου 2010).
32. Το Δικαστήριο έχει εξετάσει επανειλημμένως υποθέσεις που εγείρουν θέματα παρόμοια με αυτά της υπό κρίση υπόθεσης και διαπίστωσε την παραβίαση του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης (βλ. προαναφερθείσα απόφαση Μαυρεδάκη).
33. Σημειώνει ότι οι παρούσες υποθέσεις δεν παρουσιάζουν καμία δυσκολία . Πολύ περισσότερο δε, το Δικαστήριο δεν εντοπίζει κανένα στοιχείο που εγείρει την ευθύνη των προσφευγόντων ως προς τη διάρκεια της διαδικασίας. Έχοντας υπόψη τη νομολογία του επί του θέματος, κρίνει ότι στην υπό κρίση υπόθεση η διάρκεια των επίδικων διαδικασιών ήταν υπερβολική και δεν ανταποκρίνεται στην απαίτηση της «λογικής προθεσμίας».
34. Επομένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 6 § 1.
III. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΗ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 13 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
35. Οι προσφεύγοντες παραπονούνται επίσης για το ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πραγματική προσφυγή για να παραπονεθούν για την υπερβολική διάρκεια των υπό κρίση διαδικασιών. Επικαλούνται το άρθρο 13 της Σύμβασης, το οποίο ορίζει ότι :
«Παν πρόσωπov τoυ oπoίoυ τα αναγvωριζόµεvα εv τη παρoύση Συµβάσει δικαιώµατα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαv, έχει τo δικαίωµα πραγµατικής πρoσφυγής ενώπιoν εθvικής αρχής, έστω και άv η παραβίασις διεπράχθη υπό πρoσώπωv ενεργoύvτωv εv τη εκτελέσει των δηµoσίωv καθηκόvτωv τoυ.» .
A. Ως προς το παραδεκτό
36. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η αιτίαση αυτή δεν είναι προδήλως αβάσιμη υπό την έννοια του άρθρου 35 § 3 (α) της Σύμβασης. Κρίνει επίσης ότι δεν αντίκειται σε κανένα άλλο λόγο απαραδέκτου. Επομένως θα πρέπει να κηρυχθεί παραδεκτή.
B. Ως προς την ουσία
37. Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι το άρθρο 13 εγγυάται πραγματική προσφυγή ενώπιον εθνικής αρχής η οποία επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να παραπονεθεί για την παραβίαση της υποχρέωσης που προβλέπεται από το άρθρο 6 § 1, να δικασθεί η υπόθεσή του εντός λογικής προθεσμίας (βλ. Kudła κατά Πολωνίας [GC], αρ.o 30210/96, § 156, CEDH 2000‑XI).
38. Εξάλλου, το Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι η ελληνική έννομη τάξη δεν προσέφερε στους ενδιαφερομένους πραγματική προσφυγή υπό την έννοια του άρθρου 13 της Σύμβασης που να τους επιτρέπει να παραπονεθούν για τη διάρκεια μιας διαδικασίας (Κόντη-Αρβανίτη κατά Ελλάδας, αρ. 53401/99, §§ 29-30, 10 Απριλίου 2003 και Τσουκαλάς κατά Ελλάδας, αρ. 12286/08, §§ 37-43, 22 Ιουλίου 2010).
39. Το Δικαστήριο σημειώνει ότι στις 20 Φεβρουαρίου 2014 τέθηκε σε ισχύ ο νόμος 4239/2014, περί δίκαιης ικανοποίησης λόγω υπέρβασης της εύλογης διάρκειας της διαδικασίας ενώπιον των ποινικών, πολιτικών δικαστηρίων και ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Με τον προαναφερθέντα νόμο θεσπίστηκε μια νέα προσφυγή που επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να παραπονεθούν για τη διάρκεια μιας διαδικασίας ανά βαθμό δικαιοδοσίας ενώπιον του Ελεγκτικού Συνεδρίου εντός προθεσμίας έξι μηνών από την ημερομηνία δημοσίευσης της σχετικής απόφασης (βλ. ανωτέρω παράγραφο 26). Ωστόσο, το Δικαστήριο παρατηρεί ότι ο νόμος αυτός δεν έχει αναδρομική ισχύ. Συνεπώς, δεν προβλέπει τέτοια προσφυγή για τις υποθέσεις, όπως οι παρούσες, που έχουν ολοκληρωθεί έξι μήνες πριν την έναρξη ισχύος του. Κατά συνέπεια, οι προσφεύγοντες δεν μπορούσαν να ασκήσουν την εν λόγω προσφυγή.
40. Κατόπιν των ανωτέρω, το Δικαστήριο κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της Σύμβασης λόγω, της απουσίας στο εθνικό δίκαιο, κατά την εποχή των πραγματικών περιστατικών, προσφυγής που θα επέτρεπε στους προσφεύγοντες να πετύχουν την κύρωση του δικαιώματός τους να δικαστεί η υπόθεσή τους εντός λογικής προθεσμίας, υπό την έννοια του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης.
IV. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΘΡΡΟΥ 41 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ
41. Σύμφωνα με το άρθρο 41 της Σύμβασης,
« Εάv τo Δικαστήριo κρίvει ότι υπήρξε παραβίαση της Σύµβασης ή τωv Πρωτoκόλλωv της, και αv τo εσωτερικό δίκαιo τoυ Υψηλoύ Συµβαλλόµεvoυ Μέρoυς δεv επιτρέπει παρά µόvo ατελή εξάλειψη τωv συvεπειώv της παραβίασης αυτής, τo Δικαστήριo χoρηγεί, εφόσov είvαι αvαγκαίo, στov παθόvτα δίκαιη ικαvoπoίηση. »
A. Ζημία
42. Οι προσφεύγοντες ζητούν: €20 000 (προσφυγή αρ. 23108/13), €10 000 καθένας (προσφυγή αρ. 24543/13) και €15 000 (προσφυγή αρ. 25654/13) για την ηθική βλάβη που υπέστησαν.
43. Η Κυβέρνηση αμφισβητεί τις αξιώσεις αυτές. Καλεί το Δικαστήριο να απορρίψει τα αιτήματα λόγω ηθικής βλάβης και υποστηρίζει ότι, σε κάθε περίπτωση, η διαπίστωση της παραβίασης θα αποτελούσε επαρκή δίκαιη ικανοποίηση για την ηθική βλάβη.
44. Το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχει λόγος να επιδικάσει €4 500 στην προσφεύγουσα στην προσφυγή αρ. 23108/13, € 2 300 από κοινού στους προσφεύγοντες στην προσφυγή αρ. 24543/13 και €2 300 στον προσφεύγοντα στην προσφυγή αρ. 25654/13 λόγω ηθικής βλάβης, συν κάθε ποσό που μπορεί να οφείλεται ως φόρος.
B. Έξοδα και δικαστική δαπάνη
45. Οι προσφεύγοντες ζητούν επίσης €1 000 καθένας για έξοδα και δικαστική δαπάνη ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων, καθώς και €615 για κάθε προσφυγή για έξοδα και δικαστική δαπάνη ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσον αφορά τα τελευταία, οι προσφεύγοντες προσκομίζουν σχετικά τιμολόγια.
46. Η Κυβέρνηση καλεί το Δικαστήριο να απορρίψει τα αιτήματα για έξοδα και δικαστική δαπάνη.
47. Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των διαπιστωθεισών παραβιάσεων και των εξόδων και της δικαστικής δαπάνης που και των εξόδων και της δικαστικής δαπάνης που διεκδικούνται για τις διαδικασίες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και απορρίπτει το αίτημα αυτό. Όσον αφορά τα έξοδα στα οποία εξετέθησαν οι προσφεύγοντες ενόψει της εκπροσώπησής τους ενώπιον του Δικαστηρίου, το Δικαστήριο κρίνει εύλογο να τους επιδικάσει από κοινού €600 EUR για την αιτία αυτή, συν κάθε ποσό που μπορεί να οφείλεται ως φόρος.
Γ. Τόκοι υπερημερίας
48. Το Δικαστήριο κρίνει ότι αρμόζει να υπολογισθούν οι τόκοι υπερημερίας επί του επιτοκίου διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, προσαυξημένου κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΟΜΟΦΩΝΑ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
1. Αποφασίζει να συνεκδικάσει τις προσφυγές και να τις εξετάσει σε μία μόνη απόφαση,
2. Κηρύσσει τις προσφυγές παραδεκτές,
3. Αποφαίνεται ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 6 § 1 της Σύμβασης,
4. Αποφαίνεται ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της Σύμβασης,
5. Αποφαίνεται
α) ότι το καθ’ ου η προσφυγή Κράτος πρέπει να καταβάλει στους προσφεύγοντες, εντός τριών μηνών, τα ακόλουθα ποσά :
- για ηθική βλάβη :
i. προσφυγή αρ. 23108/13 : €4 500 (τέσσερις χιλιάδες πεντακόσια ευρώ) ,
ii. προσφυγή αρ.24543/13 :€2 300 (δύο χιλιάδες τριακόσια ευρώ) από κοινού στους προσφεύγοντες ,
iii. προσφυγή αρ. 25654/13 :€2 300 (δύο χιλιάδες τριακόσια ευρώ ),
- για έξοδα και δικαστική δαπάνη :
€600 (εξακόσια ευρώ) από κοινού,
β) ότι στα επιδικασθέντα ποσά πρέπει να προστεθεί κάθε ποσό που μπορεί να οφείλεται ως φόρος από τους προσφεύγοντες
γ) ότι από την εκπνοή της προθεσμίας αυτής και μέχρι την καταβολή, το ποσό αυτό θα αυξάνεται με απλό τόκο με επιτόκιο ίσο προς το ισχύον κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα επιτόκιο διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένο κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες
6. Απορρίπτει τα αιτήματα δίκαιης ικανοποίησης για τα περαιτέρω.
Συντάχτηκε στα γαλλικά και στη συνέχεια κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 24 Ιουλίου 2014, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 77 §§ 2 και 3 του Κανονισμού.
André WampachMirjana Lazarova Trajkovska
Αναπληρωτής ΓραμματέαςΠρόεδρος
Αρ.
Αρ. προσφυγής
1. Ημερομηνία άσκησης
2. Ημερομηνία κοινοποίησης
Επώνυμο προσφεύγοντος
Ημερομηνία γεννήσεως
Τόπος κατοικίας
23108/13
22/03/2013
Ε.Π.-Ν.
21/03/1936
Θεσσαλονίκη
24543/13
03/04/2013
Ν. Β.
24/10/1930
Αθήνα
Τ. Β.
18/11/1956
Αθήνα
Ε. Β.
10/05/1960
Αθήνα
25654/13
08/04/2013
Α. Σ.
08/02/1940
Ιωάννινα
Full & Egal Universal Law Academy