© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Paulet gegn Bretlandi
Dómur frá 13. maí 2014
Mál nr. 6219/08
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Útlendingar. Brot á reglum um dvalarleyfi. Upptaka eigna.
1. Málsatvik
Kærandi er íbúi Fílabeinsstrandarinnar en var ólöglegur innflytjandi í Bretlandi. Hann framvísaði fölsuðu vegabréfi við komu sína til landsins árið 2003 og fékk atvinnuleyfi í landinu. Hann stundaði vinnu fram til ársins 2007 og hafði þá safnað sér yfir 20.000 pundum í sparifé vegna vinnunnar. Þegar hann sótti um ökuskírsteini 2007 framvísaði hann falsaða vegabréfinu og komst þá upp um brot hans. Hann var í kjölfarið ákærður og dæmdur til fangelsisvistar og vísað úr landi. Í dóminum var það sparifé, sem hann lagt fyrir, gert upptækt sem hluti af ávinningi af brotum hans. Kærandi mótmælti og taldi að upptakan gengi of nærri eignarrétti hans sem verndaður væri af 1. gr. 1. viðauka Mannréttindasáttmálans. Áfrýjunardómstóll féllst ekki á málsástæður hans.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að upptaka á sparifé hans hafi falið í sér brot á friðhelgi eignarréttar skv. 1. gr. 1. viðauka sáttmálans, þar sem ekki hafi verið gætt meðalhófs við skerðingu eignarréttar hans. Breska ríkið taldi að fé kæranda hafi verið gert upptækt sem ávinningur af brotum hans og gætt hafi verið meðalhófs við ákvörðun um upptökuna.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fyrst til skoðunar röksemdir breska ríkisins um að kærandi hafi ekki fullreynt kæruleiðir sínar innan breska réttarkerfisins, þar sem hann hafi ekki byggt málatilbúnað sinn fyrir breskum dómstólum á ákvæðum Mannréttindasáttmálans, heldur á sambærilegum ákvæðum landslaga. Dómstóllinn taldi þó að kröfur hans hefðu haft nægjanlega samsvörun við ákvæði sáttmálans og því væri kæra hans tæk til meðferðar.
Dómstóllinn taldi að ekki hafi verið tekið nægjanlegt tillit til hagsmuna kæranda við meðferð máls hans fyrir breskum áfrýjunardómstólum. Ákvörðun um upptöku sparifjár hans hafi um of byggst á almannahagsmunum,en þeir hagsmunir ekki metnir nægjanlega á móti friðhelgi eignarréttar kæranda sem tryggður væri með 1. gr. 1. viðauka sáttmálans. Því taldi dómstóllinn að brotið hafi verið gegn 1. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi breska ríkið til að greiða kæranda 2.000 evrur á grundvelli 41. gr. sáttmálans.
Full & Egal Universal Law Academy