© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Schmid-Laffer gegn Sviss
Dómur frá 16. júní 2015
Mál nr. 41269/08
6. gr. Réttur til réttlátrar málsmeðferðar fyrir dómi
Þagnarréttur sakbornings. Meðferð sakamáls. Sönnunargögn.
1. Málsatvik
Kærandi, Sibylle Schmid-Laffer, er svissneskur ríkisborgari fædd árið 1975. Þann 31. júlí 2001 stakk M.S., sem þá var unnusti kæranda, O.S. með hnífi en kærandi var þá að skilja við O.S. M.S. var yfirheyrður af lögreglu og játaði verknaðinn á staðnum. Þann 1. ágúst 2001 var tekin ítarleg skýrsla af kæranda, en hún hafði þá ekki verið handtekin. Þann 23. ágúst sama ár var hún handtekin og sett í gæsluvarðhald. Hún játaði að hafa hvatt M.S. til að myrða þáverandi eiginmann sinn og staðfesti játningu sína í frekari viðtölum hjá lögreglu. Þann 5. september 2001 var henni skipaður verjandi. Í kjölfarið dró hún játningu sína til baka og neitaði að hafa átt nokkra aðkomu að brotinu. Þann 26. febrúar 2004 var kærandi sakfelld og dæmd til sjö ára fangelsisvistar fyrir tilraun til manndráps, að setja líf annars í hættu og rangar sakargiftir.
Kærandi áfrýjaði málinu en dómurinn var staðfestur. Alríkisdómstóll ógilti þá niðurstöðu með vísan til þess að brotið hefði verið gegn rétti kæranda til að neita að tjá sig og fella ekki á sig sök. Þann 6. júní 2007 tók áfrýjunardómstóll málið fyrir á ný og komst að þeirri niðurstöðu að taka mætti tillit til upplýsinga sem kærandi veitti áður en hún var formlega í haldi lögreglu, en að óheimilt væri að líta til upplýsinga sem hún veitti á meðan hún var í haldi og hafði ekki verið kynntur réttur sinn. Talið var að þau gögn sem heimilt væri að líta til nægðu til sakfellingar kæranda.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi byggði á því að brotið hefði verið gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans þar sem við yfirheyrslur hjá lögreglu hefði henni ekki verið greint frá réttinum til að neita að tjá sig. Vegna þessa hefði réttur hennar til að halda uppi vörnum í sakamáli jafnframt verið skertur.
Niðurstaða
Dómstóllinn lagði áherslu á að kanna yrði hvort meðferð málsins hefði í heild sinni verið í samræmi við rétt kæranda til réttlátrar málsmeðferðar, þar með talið hvernig sönnunargagna var aflað. Tekið var fram að nálgast yrði staðhæfingar grunaðra einstaklinga, án þess að þeim hefði verið kynntur réttur sinn til að neita að tjá sig og fella ekki á sig sök af mikilli varúð. Við mat á því hvort í þessu tilviki hefði verið brotið gegn réttindum kæranda til réttlátrar málsmeðferðar lagði dómstóllinn áherslu á að kanna yrði aðstæður heildstætt. Tekið var fram að dómstólar í heimaríkinu hefðu ekki aðeins byggt niðurstöðu sína á yfirheyrslu kæranda þann 1. ágúst 2001, heldur hafi jafnframt verið byggt á öðrum gögnum til stuðnings sakfellingu hennar. Ennfremur benti dómstóllinn á að staðhæfingar kæranda við yfirheyrslu hjá lögreglu þann 1. ágúst hefðu verið þess eðlis að hún var í kjölfarið frjáls ferða sinna og hefði hún því ekki fellt sök á sjálfa sig í umrætt sinn. Samkvæmt framangreindu taldi dómstóllinn að ekki hefði verið brotið gegn 1. mgr. 6. gr. sáttmálans í þessu tilviki.
Full & Egal Universal Law Academy