© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Senchishak gegn Finnlandi
Dómur frá 18. nóvember 2014
Mál nr. 5049/12
3. gr. Bann við pyndingum
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
Útlendingar. Brottvísun. Heilsufarsástæður. Kostur á læknismeðferð.
1. Málsatvik
Kærandi, Marina Senchishak, er rússneskur ríkisborgari, fædd árið 1942 og býr í Espoo í Finnlandi. Hún kom til Finnlands árið 2008 sem ferðamaður og ætlaði að dveljast hjá dóttur sinni, sem er finnskur ríkisborgari. Fljótlega eftir komuna sótti kærandi um búsetuleyfi í landinu og vísaði til fjölskyldutengsla sinna. Í umsókn sinni vísaði hún til þess að hún væri heilsuveil eftir að hafa fengið heilablóðfall árið 2006 og ætti ekki kost á viðeigandi læknismeðferð í heimalandi sínu, Rússlandi. Hún taldi einnig að hún væri háð umönnun dóttur sinnar, þar sem hún ætti enga ættingja á lífi í Rússlandi. Yfirvöld innflytjendamála í Finnlandi höfnuðu umsókn hennar og vísuðu henni aftur til Rússlands. Hún kærði ákvörðun yfirvalda til dómstóla en kæru hennar var hafnað í september 2011. Í dóminum var tekið fram að kærandi ætti völ á viðeigandi læknismeðferð í Rússlandi og væri því ekki háð því að dvelja hjá dóttur sinni. Þá gæti dóttir hennar veitt henni fjárhagslegan stuðning og heimsótt hana reglulega til Rússlands, enda væri heimabær kæranda stutt frá finnsku landamærunum. Kærandi áfrýjaði þessari niðurstöðu til æðri dómstóls en án árangurs. Kærandi krafðist þess að brottvísun hennar til Rússlands yrði frestað á grundvelli 39. gr. sáttmálans. Dómstóllinn féllst á frestunina í janúar 2012.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að brottvísun hennar fæli í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans sem ómannleg eða vanvirðandi meðferð og einnig gegn 8. gr. sáttmálans um friðhelgi einkalífs og fjölskyldu. Hún vísaði til þess að hún hefði ekki aðgang að nauðsynlegri læknisþjónustu í heimalandi sínu og brottvísunin ylli því að hún yrði aðskilin frá dóttur sinni sem væri eini eftirlifandi fjölskyldumeðlimur hennar.
Niðurstaða
Um 3. gr.: Dómstóllinn tók fyrst til skoðunar hvort hætta væri á að kærandi sætti illri meðferð ef henni yrði vísað til Rússlands, sérstaklega þegar litið væri til ástands heilbrigðismála í landinu og fjölskyldu kæranda. Dómstóllinn taldi ekki að ástand í mannréttindamálum í Rússlandi væri það slæmt að brottvísun þangað ein og sér teldist brjóta gegn ákvæðum sáttmálans. Þá taldi dómstóllinn að fjölskylduaðstæður kæranda yllu því ekki að brottvísun hennar til Rússlands teldist brot gegn 3. gr. sáttmálans. Dómstóllinn taldi, líkt og finnsk yfirvöld, að kærandi hafi ekki sýnt fram á að hún gæti ekki haft aðgang að nauðsynlegri læknisaðstoð í Rússlandi, enda væri fjöldi heilbrigðisstofnana í landinu þar sem hún gæti sótt sér meðferð. Því taldi dómstóllinn að brottvísun kæranda fæli ekki í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans.
Um 8. gr.: Dómstóllinn ítrekaði, í samræmi við fyrri fordæmi, að hugtakið fjölskyldulíf samkvæmt 8. gr. sáttmálans ætti almennt við í tilvikum þar sem um væri að ræða samband foreldra og uppvaxinna barna þeirra, nema sýnt væri fram á að foreldrarnir væru upp á börn sín komnir. Dómstóllinn taldi að í tilviki kæranda væru aðstæður ekki á þann veg að þær féllu undir 8. g sáttmálans. Því ætti 8. gr. sáttmálans ekki við í máli hennar.
2 dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy