© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Shindler gegn Bretlandi
Dómur frá 7. maí 2013
Mál nr. 19840/09
3. gr. 1. viðauka. Réttur til frjálsra kosninga
Kosningarréttur. Réttindamissir vegna búsetu erlendis.
1. Málsatvik
Kærandi, sem er breskur ríkisborgari, fluttist frá Bretlandi til Ítalíu árið 1982 og settist þar að ásamt ítalskri eiginkonu sinni. Eftir að hafa búið í 15 ár erlendis féll kosningarréttur hans niður á Bretlandi samkvæmt þarlendum kosningalögum og hafði hann því ekki kosningarrétt í kosningum til breska þingsins.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að 15 ára takmörkunin á kosningarrétti ríkisborgara sem byggju erlendis fæli í sér brot gegn 3. gr. 1. samningsviðauka sáttmálans. Hann tók fram að hann hefði enn mjög sterk tengsl við heimaland sitt og lagasetning þings þess hefði mjög mikil áhrif á hagi hans, sérstaklega hvað varðaði rétt til eftirlauna, greiðslu skatta og regluverk fjármálakerfisins.
Niðurstaða
Dómstóllinn tók fram að ákvæði bresku kosningalaganna um að kosningarréttur borgara sem byggju erlendis félli niður að 15 árum liðnum væru sett í því lögmæta markmiði að takmarka kosningarrétt við þá sem hefðu enn bein tengsl við landið og væru íbúar þess samfélags sem lagasetning þingsins beindist að. Þessi takmörkun fæli ekki í sér beina skerðingu á kosningarréttinum þar sem borgarar héldu kosningarrétti sínum í 15 ár og gætu endurnýjað hann með því að flytja að nýju til landsins. Þar sem kærandi hélt því fram að hvers konar takmörkun á kosningarrétti á grundvelli búsetustaðar fæli í sér brot gegn 3. gr. 1. viðauka, tók dómstóllinn fram að fallast yrði á rúmt svigrúm aðildarríkja þegar kæmi að því að setja slíkar takmarkanir og þær gætu sem slíkar verið í samræmi við 3. gr. 1. viðaukans. Þá tók dómstóllinn til skoðunar hvort þau 15 ára mörk sem sett voru í lögunum teldust vera í samræmi við kröfur um meðalhóf og í réttu hlutfalli við markmið þeirra. Dómstóllinn taldi að ekki væri raunhæft að leggja þá kröfu á aðildarríki sáttmálans að þau tækju aðstæður hvers borgara til sérstakrar athugunar þegar metið væri hvort kosningarréttur ætti að falla niður á grundvelli búsetu. Þannig taldi dómstóllinn að þegar litið væri til þessara þátta yrði að telja að kosningalögin gættu meðalhófs við að ná fram því lögmæta markmiði sem þeim var ætlað. Því væri ekki um brot gegn 3. gr. 1. viðauka að ræða.
Full & Egal Universal Law Academy