© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
S.L. og J.L. gegn Króatíu
Dómur frá 7. maí 2015
Mál nr. 13712/11
1. gr. 1. viðauka. Friðhelgi eignarréttar
Sala fasteignar án samþykkis eigenda. Hagsmunir barna. Jákvæðar skyldur.
1. Málsatvik
Kærendur, systurnar S.L. og J.L. eru króatískir ríkisborgarar fæddar árin 1987 og 1992. Þær voru skráðir eigendur fasteignar í heimabæ þeirra í Króatíu. Móðir þeirra og faðir vildu selja fasteignina, en til þess þurftu þau að afla leyfis frá félagsmálayfirvöldum, þar sem fasteignin var skráð eign barna þeirra. Áður en til sölunnar kom var faðir kærenda dæmdur til fangelsisvistar. Fljótlega eftir að hann hóf afplánun árið 2001 sótti verjandi hans um leyfi frá félagsmálayfirvöldum til þess að fasteignin yrði seld í skiptum fyrir íbúð í eigu D.M., sem síðar kom í ljós að var tengdamóðir hans. Félagsmálayfirvöld samþykktu skiptin árið 2001. Lögráðamaður kærenda höfðaði einkamál á hendur D.M. og krafðist þess að makaskiptasamningurinn um fasteignina yrði ógiltur, en málinu var vísað frá dómi þar sem talið var að ákvörðun um skiptin hefði verið stjórnvaldsákvörðun og því ætti að höfða málið fyrir stjórnsýsludómstóli. Áfrýjunum kærenda var síðar hafnað.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur töldu að yfirvöld og dómstólar í heimalandi þeirra hefðu ekki staðið nægjanlega vörð um eignarréttindi þeirra samkvæmt 1. gr. 1. viðauka sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að yfirvöld hefðu ekki gripið til nauðsynlegra aðgerða til að tryggja að eignarréttur kærenda nyti fullnægjandi verndar í samræmi við ákvæði sáttmálans. Þá hefðu kærendur ekki fengið tækifæri til þess að gera athugasemdir við efni makaskiptasamningsins eða fá honum hnekkt.
Dómstóllinn tók fram að í málinu reyndi sérstaklega á hvort yfirvöld hefðu haft hag kærenda, sem voru börn á þeim tíma, í huga þegar lagt var mat á hvort skiptin skyldu samþykkt. Yfirvöldum bæri skylda til þess að hafa hagsmuni barna að leiðarljósi og dómstólar þyrftu að taka mið af þessari skyldu við mat á því hvort ákvarðanir yfirvalda væru í samræmi við lög og alþjóðaskuldbindingar. Dómstóllinn benti á margs konar misræmi í málsmeðferð yfirvalda í málinu. Til að mynda hefði ekki verið athugað sérstaklega hvort verðmæti umræddra eigna væri sambærilegt, né hvort skiptin hefðu í för með sér einhverja röskun á fjölskylduaðstæðum kærenda. Þó mátti yfirvöldum vera ljóst að faðir kærenda hefði nýlega verið dæmdur til fangelsisvistar þegar málið var til meðferðar og að móðir þeirra hefði verið í verulegum fjárhagsörðugleikum. Þá hefðu yfirvöld hvorki kannað sérstaklega hvort kærendur hefðu gefið lögmanni föðurins leyfi til þess að koma fram fyrir þeirra hönd í málinu né gert athugasemdir við augljósa hagsmunaárekstra hans. Hvað varðaði meðferð málsins fyrir dómstólum taldi dómstóllinn að ekki hefði verið tekið nægjanlegt tillit til allra ofangreindra atriða þegar málinu var vísað frá dómi. Því var talið að um brot gegn 1. gr. 1. viðauka væri að ræða.
Dómstóllinn frestaði ákvörðun um bætur til kærenda.
Full & Egal Universal Law Academy