© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Tarakhel gegn Sviss
Dómur frá 4. nóvember 2014
Mál nr. 29217/12
3. gr. Bann við pyndingum
Útlendingar. Hælisleitendur. Dyflinnarreglugerð.
1. Málsatvik
Kærendur eru Golajan Tarakhel, fæddur 1971, kona hans Maryam Habibi, fædd 1981 og sex börn þeirra fædd á árunum 1999 til 2012. Þau eru öll afganskir ríkisborgarar og búsett í Lausanne í Sviss.
Fjölskyldan var búsett í Íran, en flúðu þaðan til Tyrklands og svo með báti til Ítalíu. Þau komu til Ítalíu 16. júlí 2011 á fölsuðum vegabréfum. Eftir að hafa verið skráð inn í EURODAC upplýsingakerfi lögreglu var þeim komið fyrir í flóttamannabúðum í Bari á Ítalíu. Þann 28. júlí 2011 yfirgáfu kærendur búðirnar í Bari án leyfis og ferðuðust til Austurríkis, en Austurríki tók formlega við þeim sem flóttamönnum 17. ágúst 2011. Kærendur fóru svo til Sviss og sóttu um hæli þar 3. nóvember 2011 og voru þau í kjölfarið boðuð til viðtals hjá yfirvöldum innflytjendamála í Sviss. Þann 24. janúar 2012 vísuðu yfirvöld hælisumsókn kærenda frá og vísuðu til ákvæða Dyflinnarreglugerðar Evrópusambandsins, sem Sviss var einnig aðili að á grundvelli samnings við ESB. Samkvæmt reglugerðinni var svissneskum stjórnvöldum heimilt að senda flóttamenn aftur til þess Schengen-ríkis sem þeir komu fyrst til og ættu því ítölsk yfirvöld að taka hælisumsókn þeirra til efnismeðferðar. Því var kærendum vísað úr landi til Ítalíu. Kærendur skutu þessari niðurstöðu til dómstóla, en án árangurs. Eftir að hafa fullreynt þau réttarúrræði sem þeim stóðu til boða í Sviss leituðu kærendur til Mannréttindadómstólsins og kröfðust þess að lagt yrði tímabundið bann við brottvísun þeirra þangað til úrlausn fengist í mál þeirra. Dómstóllinn féllst á kröfu þeirra og því var brottvísun þeirra frestað tímabundið.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur töldu að brottvísun þeirra til Ítalíu fæli í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans, þar sem líkur væru á að þau þyrftu að sæta ómannlegri og vanvirðandi meðferð í ítölskum flóttamannabúðum, þar sem mikil kerfislæg vandamál væru í móttöku og vistun flóttamanna á Ítalíu. Þá hefðu svissnesk yfirvöld ekki gert ráðstafanir til þess að tryggja að komið yrði í veg fyrir að kærendur sættu slíkri meðferð. Þá töldu kærendur einnig að brottvísun þeirra fæli í sér brot gegn 8. gr. sáttmálans og 13. gr. sáttmálans í tengslum við 3. gr.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi að meta þyrfti aðstæður flóttamanna á Ítalíu út frá ákvæðum 3. gr. sáttmálans. Dómstóllinn tók fram að hann hefði í fyrri málum fjallað almennt um aðstæður flóttamanna þar í landi og að Flóttamannastofnun Sameinuðu þjóðanna (UNCHR) og Evrópuráðið hefðu bæði gert athugasemdir við aðstöðu flóttamanna og vistun þeirra í ítölskum flóttamannabúðum. Þá tók dómstóllinn fram að fjöldi flóttamanna sem kæmi á hverju ári til Ítalíu væri langt umfram það svigrúm sem ítölsk yfirvöld hefðu til þess að taka á móti flóttamönnum. Dómstóllinn tók þó fram að þrátt fyrir að Flóttamannastofnunin hafi gert fjölmargar athugasemdir við aðbúnað flóttamanna, hafi ekki verið talið að fólk þyrfti að sæta ofbeldi eða að aðstæður væru hættulegar heilsu þeirra. Dómstóllinn ítrekaði að hælisleitendur væru almennt í viðkvæmri aðstöðu og þyrftu aukna vernd umfram venjulega borgara. Þetta ætti sérstaklega við þegar um börn væri að ræða þótt þau væru í fylgd foreldra sinna. Þegar litið væri til aðstæðna flóttamanna á Ítalíu væru miklar líkur á að flóttamenn ættu í vandræðum með að fá húsaskjól þar eða yrðu að deila herbergi með fjölda annarra hælisleitenda við erfiðar aðstæður. Dómstóllinn taldi að svissneskum stjórnvöldum bæri skylda til að fá tryggingar frá ítölskum yfirvöldum um að kærendum yrði boðið upp á aðstæður sem tækju mið af fjölskyldustærð þeirra og aldri barna. Þó viðurkenndi dómstóllinn að samkvæmt reglum yfirvalda innflytjendamála á Ítalíu fengju barnafjölskyldur sérstaka meðferð innan kerfisins. Þó lægju engin gögn fyrir um hvaða aðstæður barnafjölskyldum væri boðið upp á og hvar þeim yrði komið fyrir. Því taldi dómstóllinn að svissnesk yfirvöld hefðu ekki fullnægjandi upplýsingar eða tryggingar um að kærendum yrðu tryggð þau mannréttindi sem 3. gr. sáttmálans stendur vörð um. Því myndi brottrekstur þeirra, án þess að aflað yrði betri gagna og tryggt að mannréttindi þeirra yrðu virt, fela í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi svissneska ríkið til þess að greiða kærendum 7.000 evrur í málskostnað.
Þrír dómarar skiluðu séráliti.
Full & Egal Universal Law Academy