© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Tarantino o.fl. gegn Ítalíu
Dómur frá 2. apríl 2013
Mál nr. 25851/09
2. gr. 1. viðauka. Réttur til menntunar
Háskólar. Aðgangstakmarkanir.
1. Málsatvik
Kærendur eru ítalskir ríkisborgarar, fæddir á árunum frá 1966 til 1988. Í hópi þeirra er Claudia Tarantino, fædd árið 1988. Hún býr í borginni Palermo á Ítalíu.
Takmarkaður fjöldi umsækjenda kemst að í vissum námsgreinum ítalskra háskóla. Á þetta bæði við um einkarekna og ríkisrekna háskóla, m.a. í greinum eins og læknisfræði og tannlækningum. Þurfa umsækjendur að þreyta inntökupróf þar sem einungis þeir sem ná hæstu einkunnum fá inngöngu í viðkomandi nám.
Á árunum 2007, 2008 og 2009 reyndi kærandinn Claudia Tarantino endurtekið að ná inntökuprófi við læknaskólann í Palermo. Aðrir kærendur höfðu til nokkurra ára starfað við tannsmíðar áður en þeir þreyttu inntökupróf í tannlækningum. Sex þeirra hafði ekki tekist að ná inntökuprófi við tannlæknaskóla árið 2009 þrátt fyrir að þeir hefðu umtalsverða þekkingu á sínum sviðum. Einn kærandi, Marcuzzo, náði inntökuprófi en var vísað úr skóla þar sem hann tók ekki próf í átta ár samfleytt.
Enginn kærenda lét reyna á mál sitt fyrir ítölskum dómstólum, enda töldu þeir ljóst að slíkt myndi ekki bera árangur.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærendur héldu því fram að brotið hefði verið á rétti þeirra til menntunar samkvæmt 2. gr. 1. viðauka við sáttmálann þar sem þeim hafði verið meinað að sækja það nám sem þeir höfðu hug á að stunda vegna fjöldatakmarkana í námsgreinum sem þeir vildu stunda.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi nægjanlega sýnt fram á að ítalskir dómstólar myndu ekki fallast á þau sjónarmið sem kærendur héldu fram í málinu. Voru kærurnar því tækar til efnismeðferðar þótt kærendur hefðu ekki látið á mál sín reyna fyrir ítölskum dómstólum.
Dómstóllinn taldi að þær takmarkanir sem kærurnar lutu að hefðu verið fyrirsjáanlegar og stefnt að því lögmæta markmiði að tryggja að útskrifaðir nemendur væru vel menntaðir.
Að öðru leyti fjallaði dómstóllinn einkum um það hvort fjöldatakmarkanirnar hefðu verið í samræmi við meðalhóf. Talið var að gætt hefði verið meðalhófs með því að nota próf sem aðferð til að finna hæfustu umsækjendurna til að ná því markmiði að tryggja lágmarksþekkingu nemenda í viðkomandi fögum. Þörf samfélagsins til að takmarka fjölda starfa í þessum greinum og að fá þar sem best menntaða einstaklinga hefði legið til grundvallar því fyrirkomulagi sem kærendur töldu að bryti gegn réttindum þeirra. Taldi dómstóllinn að ítölsk yfirvöld hefðu náð að skapa jafnvægi milli þessara markmiða og hagsmuna umsækjenda. Dómstóllinn tók í þessu samhengi fram að rétturinn til menntunar ætti einungis við að því marki sem menntun stæði á annað borð til boða. Hann taldi málefnalegt sjónarmið að ríkisvaldið miðaði að því að ekki yrði offramboð af menntuðum einstaklingum í tilteknum greinum, enda væri atvinnuleysi samfélagsmein. Ítölskum yfirvöldum hefði verið heimilt að leggja til grundvallar að stór hluti nemenda myndi að lokinni útskrift úr háskóla reyna að starfa á ítölskum vinnumarkaði. Loks benti dómstóllinn á að kærendum hefði verið kleift að stunda annað nám og þeir hefðu getað reynt eins oft og þeir vildu að komast inn í þær greinar þar sem fjöldi nemenda var takmarkaður.
Í ljósi alls þessa taldi dómstóllinn að ítölsk yfirvöld hefðu ekki farið út fyrir svigrúm sitt til mats í máli kærenda. Með sex atkvæðum gegn einu var því komist að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið brotið gegn 2. gr. 1. samningsviðauka. Að því er varðaði kæru kærandans Marcuzzo taldi dómstóllinn einróma að ekki hefði verið brotið gegn sama ákvæði. Einn dómari skilaði sératkvæði þar sem komist var að annarri niðurstöðu að hluta.
Full & Egal Universal Law Academy