© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Kirkja Jesús Krists hinna Heilögu síðari daga gegn Bretlandi
Dómur frá 4. mars 2014
Mál nr. 7552/09
9. gr. Hugsana- samvisku- og trúfrelsi
14. gr. Bann við mismunun
Trúfélög. Staðir til trúariðkunar. Undanþága frá opinberum gjöldum.
1. Málsatvik
Kærandi er trúfélag sem rekur nokkra staði til trúarlegrar iðkunar í Bretlandi og tvö í svokölluðum musterum. Annað þessara mustera er í Preston. Meðlimir kirkjunnar, betur þekktir sem Mormónar, trúa því að það sé hús drottins og er það að þeirra mati meðal helgustu staða á þessari jörð. Athafnir sem þar eru framkvæmdar hafa mikla trúarlega þýðingu fyrir mormóna. Það er ein af kennisetningum trúar þeirra að einungis þeir allra heittrúuðustu megi stíga fæti sínum inn fyrir dyr helgidómsins.
Árið 1998 var musterið í Preston skilgreint sem bygging sem notuð væri í mannúðarskyni og var þar af leiðandi einungis gert að greiða 20% af fasteignagjöldum. Beiðni um að vera algerlega undanþegin slíkum gjöldum sem opinber trúariðkunarstaður var hins vegar hafnað. Önnur bygging, sem einnig var í Preston en opin öllum, var aftur á móti skilgreind sem slík. Eftir að trúarsamtökin höfðu kvartað yfir þessu komust breskir dómstólar að þeirri niðurstöðu að til þess að geta talist opinber trúariðkunarstaður samkvæmt breskum lögum, þyrfti staðurinn að vera opinn almenningi.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi reisti kröfu sína á því að synjunin um að flokka musterið í Preston sem opinberan trúariðkunarstað væri mismunun á grundvelli trúarskoðunar í skilningi 14. gr., sbr. 9. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Dómstóllinn taldi ekki nauðsynlegt að kanna hvort málið félli undir 9. gr. til að meta hvort 14. gr. kæmi til skoðunar þar sem kæran sem laut að mismunun væri hvort eð er ekki studd efnislegum rökum. Í fyrsta lagi léki vafi á því hvort synjun um undanþágu frá fasteignagjöldum til musterisins í Preston fæli í sér mismunandi meðferð á sambærilegum tilvikum. Löggjöfinni var beitt með sama hætti í tilvikum annara trúarsöfnuða, þar á meðal í tilviki Biskupakirkjunnar að því er varðaði einkakapellur, sem henni tilheyrðu. Því til viðbótar taldi dómstóllinn kæranda ekki vera í sérstakri stöðu sökum kennisetninga um leynd yfir trúariðkunum í musterum enda byggi ýmsar aðrar trúarhreyfingar guðsdýrkun sína á leynd yfir tilteknum þáttum trúarinnar.
Í öðru lagi vísaði dómstóllinn til þess að ívilnunin ætti eingöngu við opinbera trúariðkunarstaði. Hafði þessu verið komið á með lögum árið 1833 og hafi þá m.a. verið vísað til þess að það væri samfélaginu í hag að trúariðkun færi fram fyrir opnum tjöldum. Undanþágunni frá gjöldum var ætlað til að hvetja til tiltekinna samfélagsúrbóta og því talið að ríkið hefði mikið svigrúm við mat á beitingu hennar. Beiting ríkisins á lögunum var talin hófsöm, húsnæði þar sem trúariðkunin var opin naut undanþágunnar og niðurstaðan var sú sama hver sem trú umsækjenda var.
Því var ljóst að þrátt fyrir að aðferð við gjaldlagninguna væri hugsanlega mismunandi í sambærilegum aðstæðum hefði sú meðferð verið réttmæt og meðalhófs verið gætt. Því var ekki um brot á 14. gr. að ræða.
Full & Egal Universal Law Academy