© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Vasilescu gegn Belgíu
Dómur frá 25. nóvember 2014
Mál nr. 64682/12
3. gr. Bann við pyndingum
Útlendingar. Varðhald. Aðbúnaður í fangelsi.
1. Málsatvik
Kærandi, Marin Vasilescu, er rúmenskur ríkisborgari, fæddur árið 1970 og býr í Rúmeníu. Þann 10. október 2011 var hann handtekinn í Antwerpen í Belgíu og var í kjölfar þess úrskurðaður í varðhald þar sem hann hafði ekki leyfi til að dvelja í landinu. Hann var vistaður ásamt tveimur öðrum mönnum í 8 fermetra klefa og þurfti að sofa á dýnu á gólfinu. Þá reyktu samfangar hans mikið og neyttu eiturlyfja í klefanum. 23. nóvember 2011 var kærandi fluttur í annað gæsluvarðhaldsfangelsi. Hann taldi sig hafa þurft að dvelja níu vikur í klefa án rennandi vatns eða klósettaðstöðu og hafi þurft að deila klefanum með öðrum fanga sem reykti í klefanum. Hann hafi því næst verið fluttur í 16 fermetra fangaklefa sem hann hafi þurft að deila með þremur öðrum föngum. Þrátt fyrir að hafa beðið sérstaklega um að verða vistaður í klefa þar sem reykingar væru bannaðar var hann vistaður með föngum sem allir reyktu. Hann kvartaði ítrekað við fangelsislækni og krafðist þess að vera lagður inn á sjúkrahús en læknirinn ávísaði honum eingöngu verkjalyfjum. Kærandi krafðist þess fyrir dómstólum að vera látinn laus úr gæsluvarðhaldi en dómstólar höfnuðu beiðnum hans. Hann var loks látinn laus 22. október 2012 og vísað úr landi til Rúmeníu.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi taldi að aðstæður í gæsluvarðhaldsvistinni hafi falið í sér ómannlega og vanvirðandi meðferð og hafi þannig brotið gegn 3. gr. sáttmálans. Hann taldi einnig að honum hafi verið neitað um viðeigandi læknismeðferð í fangelsinu. Hann taldi að meðferð erlendra fanga í belgískum fangelsum fæli í sér mismunun sem bryti gegn 14. gr. sáttmálans. Þá taldi kærandi að meðferð hans hafi einnig brotið gegn 6. gr., 5. gr. og 8. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Um 3. gr. Belgíska ríkið færði rök fyrir því að kærandi hefði ekki fullreynt þau úrræði sem honum hefði staðið til boða að landsrétti, þar sem hann hafi ekki reynt að fá leiðréttingu mála sinna fyrir dómstólum eða yfirvöldum. Dómstóllinn taldi víst að þessi úrræði hefðu staðið kæranda til boða, en belgíska ríkið hafi ekki sýnt fram á að þessi úrræði hefðu orðið til þess að bæta aðstæður hans í fangelsinu. Því yrði kæru hans ekki vísað frá á þeim grundvelli.
Dómstóllinn tók fram að offjölgun í belgískum fangelsum væri þekkt vandamál og staðhæfingar kæranda um skort á hreinlætisaðstöðu í fangaklefum væru trúverðugar og í samræmi við þær athugasemdir sem nefnd Evrópuráðsins um varnir gegn pyndingum (CPT) hefði gert í skýrslu sinni eftir heimsókn í belgísk fangelsi. Dómstóllinn tók einnig fram að kærandi hafi í margar vikur verið vistaður í fangaklefa þar sem hann hafði 4 fermetra pláss til afnota, en það væri minna pláss en gert væri ráð fyrir í viðmiðum CPT nefndarinnar. Hann hafi ennfremur verið vistaður í 15 vikur í klefa þar sem hann hafi haft minna en 3 fermetra til afnota, sem eitt og sér fæli í sér brot gegn 3. gr. sáttmálans. Þá hafi verið sérstaklega ámælisvert að kærandi hafi þurft að sofa á dýnu á gólfi fangaklefans í nokkrar vikur, en það væri ekki í samræmi við reglur CPT nefndarinnar um að hver fangi hefði aðgang að eigin rúmi. Dómstóllinn sá ekki ástæðu til þess að draga staðhæfingar kæranda í efa, enda hafi belgíska ríkið ekki sýnt fram á að staðhæfingar hans væru ósannar.
Dómstóllinn tók því næst til skoðunar hvernig aðbúnaður fanga samræmdist þeim kröfum um hreinlæti sem gerðar væru í viðmiðum CPT nefndarinnar. Dómstóllinn tók fram að kærandi hafi ekki haft aðgang að rennandi vatni og salernisaðstöðu, en CPT nefndin gerði athugasemdir við þetta fyrirkomulag í belgískum fangelsum árið 1998. Að mati dómstólsins höfðu belgísk yfirvöld ekki gert bragarbót í þeim málum þó liðin væru 16 ár frá því að athugasemdirnar hafi verið gerðar. Þá taldi dómstóllinn að óbeinar reykingar kæranda, vegna þess að honum hafi verið komið fyrir í klefa með föngum sem reyktu, hafi ekki orðið til þess að bæta aðstæður hans. Dómstóllinn taldi því að aðstæður kæranda í gæsluvarðhaldsvistinni hefðu verið svo slæmar að það hafi falið í sér ómannlega og vanvirðandi meðferð og því brotið gegn 3. gr. sáttmálans.
Hvað varðaði aðgang kæranda að læknisaðstoð innan fangelsisveggjanna, þá taldi dómstóllinn að kærandi hafi ekki fullreynt þau úrræði sem honum hefðu staðið til boða til að fá viðeigandi læknisaðstoð. Því yrði kæra hans ekki tekin til frekari skoðunar varðandi aðgang að læknisaðstoð. Þá taldi dómstóllinn að kærur kæranda á grundvelli 6. gr., 5. gr. og 8. gr. væru ekki nægjanlega rökstuddar og þeim því vísað frá.
Á grundvelli 46. gr. sáttmálans mælti dómstóllinn fyrir um að belgíska ríkið gerði ráðstafanir til þess að aðbúnaður í þarlendum fangelsum fullnægði ákvæðum 3. gr. sáttmálans.
Dómstóllinn dæmdi belgíska ríkið til þess að greiða kæranda 10.000. evrur í miskabætur og 800 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy