© Translations published on
Permission to re-publish this translation has been granted by
for the sole purpose of its inclusion in the Court’s database HUDOC.
Vintman gegn Úkraínu
Dómur frá 23. október 2014
Mál nr. 28403/05
8. gr. Friðhelgi einkalífs og fjölskyldu
13. gr. Réttur til raunhæfs úrræðis til að leita réttar síns
Afplánun í fangelsi. Afplánunarstaður. Réttur til fjölskyldulífs.
1. Málsatvik
Kærandi er úkraínskur ríkisborgari fæddur árið 1968. Árið 2000 var hann ákærður fyrir rán og manndráp. Hann var sakfelldur og dæmdur í ævilangt fangelsi. Sá dómur var þó styttur í 15 ár af Hæstarétti landsins sem taldi ekki stoð fyrir ævilangri refsivist í lögunum á þeim tíma sem dómurinn var kveðinn upp. Kærandi afplánar refsidóm sinn í fangelsi um 700 km frá æskuslóðum sínum og heimili. Móðir kæranda hefur ekki getað heimsótt hann meðan hann afplánar refsivistina vegna heilsubrests. Fangelsisyfirvöld hafa ítrekað hafnað beiðnum kæranda um flutning í fangelsi nær heimili hans, í fyrstu á grundvelli plássleysis en um 2010 var farið að vísa til hegðunar kæranda sem ástæðu.
2. Meðferð málsins hjá Mannréttindadómstólnum
Kæran
Kærandi byggði á því að vistun hans svo langt frá heimili sínu og móður sinnar ásamt ítrekuðum synjunum um flutning í fangelsi nær heimili sínu hafi falið í sér brot á friðhelgi fjölskyldu hans þar sem það hafi gert honum ókleift að hitta móður sína. Hafi því verið brotið gegn 8. gr. sáttmálans.
Niðurstaða
Um 8. gr.: Dómstóllinn tók fram að neitun um að flytja kæranda í fangelsi nær heimili hans hafi skert rétt hans til sambands við móður sína og þar af leiðandi skert rétt hans til friðhelgi fjölskyldulífs. Sú skerðing var í samræmi við úkraínsk lög og stefndi að því lögmæta markmiði að koma í veg fyrir offjölgun í tilteknum fangelsum. Dómstóllinn féllst þó ekki á að gætt hafi verið meðalhófs.
Þrátt fyrir að ákvörðunin hafi verið byggð á því að engin pláss hafi verið laus í fangelsi nær heimili hans lágu engin gögn fyrir um að kannað hafi verið hvort mögulegt væri að flytja kæranda í eitthvert þeirra fangelsa er voru staðsett nær heimili hans. Enn fremur var ekki sýnt fram á að ekki hafi verið laus pláss eins og haldið var fram.
Hegðun kæranda kom ekki fram í synjunum fyrr en 2010 þrátt fyrir að kærandi hafi fyrst sótt um flutning árið 2001. Enn fremur var ekki að sjá að gerður hafi verið greinarmunur á mati við ósk hans að vera fluttur í fangelsi af sama öryggisstigi nær heimili sínu annars vegar eða flutning í fangelsi af minna öryggisstigi enn nær heimili hans hins vegar.
Dómstóllinn tók að lokum fram að ekkert væri fram komið sem sýndi að nokkurt tillit hafi verið tekið til fjölskylduaðstöðu kæranda eða hagsmuna hans af því að halda fjölskyldutengslum. Hafði því verið brotið gegn 8. gr. í máli kæranda.
Um 13. gr. sbr. 8. gr.: Dómstóllinn taldi einnig að brotið hafi verið gegn 13. gr. þar sem kærandi hafði ekkert raunhæft úrræði til að frá frekari skoðun á ítrekuðum synjunum við flutningi hans.
Kæranda voru dæmdar 12.000 evrur í miskabætur og 2.556 evrur í málskostnað.
Full & Egal Universal Law Academy