Ziembiński kundër Polonisë (Nr. 2) - 1799/07, Vendimi 5.7.2016 (Seksioni IV) Faktet - Kërkuesi ishte pronari dhe kryeredaktor i një gazete lokale që publikoi një arꢀkull i cili vinte në lojë një kryetar bashkie dhe dy nëpunës të ꢀj për shkak të miraꢀmit prej tyre të një projekꢀ për të zhvilluar mbarëshꢀmin e shpendëve në një rajon si zgjidhje për problemin e papunësisë në fshat. Arꢀkulli i eꢀketoi kryetarin e bashkisë dhe një prej nëpunësve ‘bosa të mefshtë’ dhe nëpunësin tjetër e përshkroi si ‘budalla’, ‘të trashë’ dhe ‘i shꢀrur’. Kryetari i bashkisë dhe dy nëpunësit bënë kallëzim penal në prokurori kundër kërkuesit për shpiꢁe. Duke e ri-kualifikuar veprën penale si një vepër që shkakton fyerje, gjykatat e brendshme e dënuan atë me një gjobë, duke konstatuar që ai kishte abuzuar me të drejtën e ꢁalës dhe kishte shkelur dinjiteꢀn e nëpunësve. Ligji – Neni 10: Dhënia e fajësisë dhe dënimi i kërkuesit kishte sjellë si pasojë ‘ndërhyrjen’ në ushtrimin e së drejtës së ꢀj të shprehjes. Ishte e parashikuar meligjdheishtendjekurqëllimilegjiꢀmimbrojtjessëemritdhetëdrejtavetë të tjerëve. Kërkuesi kishte shkruar një arꢀkull saꢀrik duke kriꢀkuar projekꢀn e mbarëshꢀmit të shpendëve të miratuar nga nëpunësit lokalë si një zgjidhje për problemin e papunësisë lokale. Nuk kishte dyshim që kjo çështje, që kishte të bënte me ushtrimin e funksioneve të nëpunësve lokalë, kishte qenë një çështje e interesit të ligjshëm publik dhe në këtë mënyrë prekte një sferë në të cilën kufizimet e lirisë së shprehjes duhej të interpretoheshin në mënyrë rigoroze. Kërkuesi u fajësua për shprehjen e ofendimeve ndaj nëpunësve të pushteꢀt lokal, duke përfshirë kryetarin e bashkisë, i cili, si një poliꢀkan lokal i zgjedhur, mund ꢀ nënshtrohej një kriꢀke më të gjerë se individët privatë. Dy nëpunësit e tjerë ishin punonjës të shërbimit civil. Ndërsa punonjësit e shërbimit civil në cilësinë e tyre zyrtare, ashtu si poliꢀkanët, i nënshtroheshin një game më të gjerë kriꢀke se sa individët privatë, nuk mund të thuhet që ata në mënyrë të ndërgjegjshme janë të hapur ndaj kontrollit të imët në lidhje me çdo ꢁalë dhe veprim në masën që janë poliꢀkanët. Vlerësimi i domosdoshmërisë së ndërhyrjes në çështjen në ꢁalë nuk mund të veçohej nga konteksꢀ dhe qëllimi i dukshëm i kriꢀkës së kërkuesit. Natyra saꢀrike e teksꢀt dhe ironia brenda ꢀj duhej të merreshin parasysh në analizën e arꢀkullit. Përdorimi i sarkazmës dhe ironisë ishte në përputhje të plotë me ushtrimin e lirisë së shprehjes së gazetarit. Megjithatë, gjykatat e brendshme nuk i kishin marrë parasysh sa duhet këto ꢀpare. Nuk kishte dyshim që shprehjet në ꢁalë, të marra në konteksꢀn konkret të arꢀkullit, mbeteshin brenda kufijve të ekzagjerimit të pranueshëm. Gjykatat e brendshme nuk i kishin konsideruar ato në konteksꢀn e arꢀkullit si një i tërë. Saꢀra ishte një formë e shprehjes arꢀsꢀke të komenꢀt social, i cili, nëpërmjet ꢀpareve të veta të brendshme të ekzagjerimit dhe deformimit të realiteꢀt, natyrisht që synonte provokimin dhe ngacmimin. Për pasojë, çdo ndërhyrje në të drejtën e përdorimit të këꢀj mjeꢀ të shprehjes duhej të trajtohej me kujdes të veçantë. Së fundi, kërkuesi ishte dënuar me një gjobë prej 2 630 Euro dhe ishte urdhëruar të paguante shpenzimet në një shumë të përgjithshme prej 755 Euro. Duke patur parasysh konsideratat e mësipërme, gjykatat e brendshme nuk kishin dhënë arsyet ‘përkatëse dhe të mjaꢂueshme’ për të jusꢀfikuar fajësimin dhe dënimin e kërkuesit. Për pasojë, ndërhyrja tek e drejta e lirisë së shprehjes ishte jo-proporcionale me qëllimin e ndjekur dhe nuk kishte qenë e ‘nevojshme në një shoqëri demokraꢀke’. Përfundimi: shkelje (pesë vota me dy) Neni 41: 1 000 EURO në lidhje me dëmin jo-financiar; 3 385 Euro në lidhje me dëmin financiar.
Full & Egal Universal Law Academy