T.C.
D A N I Ş T A Y
YEDİNCİ DAİRE
Esas No : 2019/3180
Karar No : 2022/2332
TEMYİZ EDEN (DAVALI) : …. Bakanlığı adına
…
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI) : Tasfiye Halinde … Deniz Ürünleri Sanayi Ticaret Anonim Şirketi
VEKİLİ : Av…
İSTEMİN KONUSU : … ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı adına tescilli … gün ve … sayılı, … gün ve … sayılı serbest dolaşıma giriş beyannameleri muhteviyatı eşya için, ithalat kayıt belgesi ile eşyanın faturasında yer alan kıymet arasındaki farkın ihtirazi kayıtla beyan edilmesi üzerine, söz konusu kıymet farkı üzerinden yapılan gümrük vergisi, katma değer vergisi ve toplu konut fonu payı tahakkukuna vaki itirazın reddine dair işlemin iptali ile ödenen tutarın yasal faiziyle birlikte iadesi istemiyle dava açılmıştır.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, ithalat kayıt belgesinde yer alan değer esas alınmak suretiyle belirlenen kıymetin, eşyanın 4458 sayılı Gümrük Kanunu hükümlerine göre gerçek satış bedeli olmadığı, ithalat kayıt belgesinde belirlenen kıymetin altında ithal edilmek istenilmesi sırasında, anılan belgenin ibrazının istenmesi ve bu zorunluluğa uyulmaması halinin, Gümrük Kanunu hükümlerine göre tahakkuk yapılmasını gerektirir bir durum olmadığı, düzenlemenin yanlış uygulanması suretiyle yapılan tahakkukta hukuka uyarlık bulunmadığı; öte yandan, fazla ödenen tutarın 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun hükümlerine göre yasal faiziyle iadesinin icap ettiği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline ve fazladan tahsil edilen tutarın ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacının kendi özgür iradesiyle beyan ederek ödediği vergilerin iadesini isteyemeyeceği, Gümrük Kanunu hükümlerine göre beyan bağlayıcı olduğundan, tesis edilen işlemin hukuka aykırı olmadığı ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usûl ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.
Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.
Temyiz istemine konu kararın dava konusu işlemin iptaline ilişkin hüküm fıkrasının Dairemizin 09/04/2018 tarih ve E:2014/5190, K:2018/2400 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu kararın anılan hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, davalı idarenin temyiz dilekçesinde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bu kısmının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Öte yandan, temyize konu kararın vergilerin yasal faiziyle iadesine ilişkin hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, davalı idarenin temyiz dilekçesinde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın anılan hüküm fıkrasının da bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. … ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3. Dosyanın anılan Mahkemeye gönderilmesine,
4. 2577 sayılı Kanun'un (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.