DANIŞTAY İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU 2020/166 E. , 2021/200 K.
"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2020/166
Karar No : 2021/200
TEMYİZ EDEN (DAVACI) : …
VEKİLİ : Av. …
KARŞI TARAF (DAVALI) : … Bakanlığı
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : Danıştay İkinci Dairesinin 10/10/2019 tarih ve E:2016/12448, K:2019/4921 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığında hemşire olarak görev yapan davacı tarafından, uzman kadrosuna atanma başvurusunun reddine ilişkin Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 07/04/2015 tarih ve 3428 sayılı işlemi ile bu işlemin dayanağı olan 28/03/2015 tarih ve 29309 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Adli Tıp Kurumu Personeli Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinin 2. alt bendinde yer alan ''...biyolog, eczacı, sosyal hizmet uzmanı, psikolog, pedagog, antropolog, raportör...'' ibaresinin eksik düzenleme sebebiyle iptali ve Anayasa'ya aykırı olduğundan bahisle Anayasa Mahkemesine başvurulması istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay İkinci Dairesinin 10/10/2019 tarih ve E:2016/12448, K:2019/4921 sayılı kararıyla; davacının Anayasa'ya aykırılık iddiası yerinde görülmeyerek,
Anayasa'nın 124. maddesi ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 3. maddesi ile 18/04/1999 tarih ve 23670 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kamu Kurum ve Kuruluşlarında Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Esaslarına Dair Genel Yönetmelik'in "Amaç" başlıklı 1. maddesi, "Kapsam" başlıklı 2. maddesi, "Hizmet süresi" başlıklı 6. maddesi ve "Görevde yükselme yönetmelikleri" başlıklı 15. maddesi belirtildikten sonra,
İdarelerin, kendi görev alanlarını ilgilendiren kanunların ve tüzüklerin uygulanmasını sağlamak üzere ve bunlara aykırı olmamak şartıyla, yönetmelik çıkarabilecekleri gibi kamu hizmetinin daha etkin ve verimli yürütülmesi amacıyla yönetmelikte değişiklikler de yapabilecekleri, Yönetmeliklerin Anayasa, Kanun, Tüzük ve hukukun genel ilkelerine aykırı hükümler içermemesi ve öngörülen biçim ve yetki koşullarına uyularak çıkarılması dışında, söz konusu düzenleme yetkisinin kullanılmasına kamu hukuku yönünden herhangi bir engel bulunmadığı,
657 sayılı Kanun'un, Devlet memurluğunu bir meslek olarak kabul ettiği ve bunlara sınıfları içinde en yüksek derecelere kadar ilerleme imkanı sağlanmasını, sınıflar içinde ilerleme ve yükselme istemlerinin liyakat sistemine dayandırılmasını öngördüğü, bu iki ilkenin temelinde, objektif kurallar çerçevesinde işin ehline verilmesi ve hak etme kavramının yatmakta olduğu, kamu hizmetlerinin etkin ve verimli bir şekilde gerçekleştirilmesinin tek güvencesinin de, hizmetin yetişmiş, ehil kamu görevlilerince yerine getirilmesinden geçeceği,
Görevde yükselme usul ve esaslarının, Genel Yönetmelik ile ve bu Yönetmelik'e dayanılarak yürürlüğe konulan kurum yönetmelikleri ile düzenlenmesindeki amacın, personelin önceden belirlenmiş somut ve objektif kurallara göre hangi kadro ve pozisyonlar için görevde yükselmeye tabi olduğunu, bu kadro ve pozisyonlar için hangi koşulların arandığını bilmesini ve buna göre kendisini hazırlamasını sağlamak olduğu,
Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, kamu hizmetinin etkin ve verimli şekilde yürütülebilmesi için gerekli önlemleri almakla yükümlü olan idarelere memurların üst görevlere yükselmesini belirli koşullara bağlama konusunda, üst hukuk normlarına, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı olmamak üzere takdir yetkisi tanındığı anlaşıldığından, 28/03/2015 tarih ve 29309 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Adli Tıp Kurumu Personeli Görevde Yükselme ve Unvan Değişikliği Yönetmeliği'nin 7. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendinin 2. alt bendinde yer alan ''...biyolog, eczacı, sosyal hizmet uzmanı, psikolog, pedagog, antropolog, raportör...'' ibaresinde hemşire unvanına yer verilmemesinde ve buna dayalı olarak davacının uzman kadrosuna atanma başvurusunun reddine ilişkin işlemde üst hukuk normlarına, kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırılık görülmediği gerekçesiyle,
Davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı tarafından, 6283 sayılı Hemşirelik Kanunu’nda görev tanımı yapılan hemşirelik eğitiminin günümüzde dört yıllık lisans eğitimiyle yapıldığı, bitirmiş olduğu lisans, yüksek lisans ve doktora bölümlerinin başlı başına uzmanlık gerektiren ve birbirini tamamlayan bölümler olduğu, idarenin takdir hakkının sınırsız ve hukuka ve eşitliğe aykırı olamayacağı, hemşireliğin yardımcı sağlık hizmetleri sınıfında değil sağlık hizmetleri sınıfında olduğu, hemşirelerin halihazırda bilirkişilik yaptıkları ve bilirkişi raporu hazırladıkları, 6283 sayılı Hemşirelik Kanunu uyarınca hemşirelerin uzman olarak çalışabilecekleri ve rapor hazırlayabilecekleri ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, Danıştay İkinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin Danıştay İkinci Dairesinin temyize konu 10/10/2019 tarih ve E:2016/12448, K:2019/4921 sayılı kararının ONANMASINA,
3. Kesin olarak, 04/02/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.