T.C.
D A N I Ş T A Y
ONÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No:2020/217
Karar No:2024/31
TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) …
VEKİLİ : Av. …
2- (DAVALI) … Sigorta Fonu
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi … İdari Dava Dairesi'nin … tarih ve E:… , K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: … TAŞ hissedarı olan davacı tarafından, maddi zararının yasal faiziyle birlikte tazmini istemiyle açtığı davanın süre aşımı yönünden reddine ilişkin … İdare Mahkemesi'nin kesinleşmiş kararının, mülkiyet ve mahkemeye erişim haklarını ihlâl ettiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararıyla tespit edildiğinden bahisle, yargılamanın yenilenmesi yoluyla kaldırılarak; maddî tazminat isteminin AİHM kararıyla karşılanmış olması dolayısıyla davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, yargılama giderlerinin ve nispî vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak kendisine ödenmesine hükmedilmesi istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … İdare Mahkemesi'nce verilen … tarih ve E:… , K:… sayılı kararda; AİHM kararının 768. sırasında yer aldığı üzere davacının 30.000 adet Alman hissesinin bulunduğu, kararın 47 ve 48. paragraflarında belirtildiği üzere 1 Alman senedinin 500 Türk hissesine tekabül ettiği, bu şekilde yapılan hesaplamada davacının Alman hisselerinin 15.000.000 Türk hissesine tekabül ettiği ve AİHM kararında her bir hissenin 05/12/2000 tarihi itibarıyla 756 eski Türk Lirası değerinde olduğu belirtildiğinden, davacının devir tarihinde 11.340.000.000,00 Eski Türk Lirası (11.340,00-TL) tutarında alacağının bulunduğu, AİHM kararında hükmedilen 22.102,02-Avro tazminat bedelinin ise devir tarihinden bir gün önceki olan 05/12/2000 tarihi itibarıyla tespit edilen tazminat miktarının, karar tarihi olan 10/10/2017 tarihi itibarıyla Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası enflasyon hesaplayıcısına göre güncellenip geçerli kura göre avroya dönüştürülerek hesaplandığı, 10/10/2017 tarihli AİHM kararı ile davacının elinde mevcut toplam hisse değerinin Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası enflasyon hesaplamasında uygulanan kriterlere uyarlanması yoluyla belirlenen ve hükme bağlanan 10/10/2017 tarihli güncel miktar esas alınarak tarafların haklılık oranlarını belirlemek gerektiği, sonuç olarak, davacının 06/12/2000 tarihi itibarıyla haklı olduğu alacak miktarı yanında dava dilekçesi ile talep ettiği miktarın da 10/10/2017 tarihi itibarıyla ulaştığı değerinin belirlenmesi gerektiğinden, AİHM tarafından güncel miktar olarak belirlenen 22.102,02-Avro tazminat tutarının anılan ilamın verildiği 10/10/2017 tarihi itibarıyla Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nca belirlenen efektif alış kuru (4.3375-TL) esas alınarak Türk Lirasına dönüştürüldüğünde 95.867,51-TL'ye karşılık geldiği, bir başka deyişle, davacının 06/12/2000 tarihinde 11.340,00-TL olan alacağının değerinin Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası enflasyon hesaplamasında uygulanan kriterlere göre 10/10/2017 tarihinde 8,4539 kat artarak 95.867,51-TL'ye ulaştığı görüldüğünden, dava dilekçesi ile 06/12/2000 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi istenilmek suretiyle anılan tarihte 194.181,82-TL olduğu ileri sürülen toplam talep miktarının da anılan enflasyon hesaplama kriterleri uygulanarak 10/10/2017 tarihindeki değerinin hesaplanması gerektiğinden, dava dilekçesi ile talep edilen miktarın 10/10/2017 tarihi itibarıyla 1.641.598,58TL'ye isabet ettiği, davacının dava dilekçesi ile talep ettiği (10/10/2017 tarihi itibarıyla 1.641.598,58-TL olan) alacak miktarının 10/10/2017 tarihi itibarıyla 95.867,51-TL'lik (%5,84'lük) kısmında haklı olduğu, bu oranın, vekâlet ücreti hariç yargılama giderleri açısından davadaki haklılık oranı yönüyle esas alınabilecek olmakla birlikte, bu davada, işin esası hakkında karar verilmemiş olması ve neticesinde hükmedilen veya reddedilen tazminat tutarının söz konusu olmaması, bir başka deyişle vekâlet ücretinin hesabına esas alınabilecek hükmedilen/reddedilen bir dava değerinden söz edilememesi sebebiyle maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davacının yargılamanın yenilenmesi isteminin kabulüne, Mahkemelerince verilen kararın kaldırılmasına, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin haklılık oranına göre taraflar arasında paylaştırılmasına, karşılıklı olarak vekâlet ücretine hükmedilmesine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: … Bölge İdare Mahkemesi … İdarî Dava Dairesi'nce; İdare Mahkemesi kararının yargılamanın yenilenmesi isteminin kabulüne ait bölümünde usule ve hukuka aykırılık bulunmadığı; yalnızca AİHM önünde görülen yargılamaya ait gider ve harcamaları kapsadığı anlaşıldığından, iç hukuk yollarına ait yargılama giderlerinin de AİHM kararıyla tam olarak karşılandığı yolundaki davalı idarenin istinaf başvurusunun reddinin gerektiği; İdare Mahkemesi kararının yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin tamamından sorumlu tutulmasına yönelik istinaf başvurusuna ilişkin olarak ise, yargılamanın yenilenmesi yoluyla yeniden görülen davanın sonucu ve yargılama giderlerinden tarafların sorumluluğu, AİHM'nce hükme bağlanan tazminatın davacı tarafından talep edilen maddi tazminat miktarını karşıladığı kısım yönüyle, diğer bir ifadeyle davadaki haklılık oranına göre belirlenmesi gerektiği, AİHM tarafından hükmedilen tazminat, davacının elinde mevcut toplam hisse değerinin Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nca enflasyon hesaplamasında uygulanan kriterlere uyarlanması yoluyla elde edilen miktar olduğu, bu hâliyle AİHM tarafından hükme bağlanan 22.102,02-Avro tazminat tutarının, kararın verildiği 10/10/2017 tarihi itibarıyla Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nca belirlenen döviz alış kuru (4.3375-TL) esas alınarak 95.867,51-TL'ye isabet eden kısmı yönüyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığı sonucuna ulaşıldığı, davacının talebinin anılan miktarı aşan 98.314,31-TL yönüyle, bu tutarda gerçek maddi zararı bulunmadığının, dolayısıyla idarenin tazmin yükümlüğü olmadığından kısmen haksız çıktığının kabulü gerektiğinden, İdare Mahkemesi kararının davacının bu davada talep ettiği maddi tazminatın AİHM kararında gösterilen yönteme göre güncellenip, bunun sonunda ulaşılan tutara göre davacının davasında haklılık oranının belirlenmesine ilişikin kısmının isabetli olmadığı, yargılamanın yenilenmesi kesin hükme bağlanan bir davanın maddi anlamda kesin hükmün kaldırılarak yeniden görülmesini sağlayan olağandışı bir kanun yolu olduğu, ayrı bir dava niteliği taşımaması ve yargılamanın yenilenmesi isteminin kabulü durumunda yargılama giderlerinden sorumluluk yönünden yeniden karar verildiğinden, artık yargılamanın yenilenmesi başvurusunda bulunanın lehine, davasından ayrı olarak ayrıca vekâlet ücretine, diğer bir ifadeyle ikinci bir vekâlet ücretine hükmedilmesinin ve yargılamanın yenilenmesi aşamasına ait yargılama giderlerinin tümünden davalı idarenin sorumlu tutulmasının hukuksal dayanağı olmadığı gerekçesiyle, davacının istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, kısmen reddine; davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine, İdare Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacı lehine AİHM tarafından hükmedilen tazminat kısmı yönüyle davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin maddi tazminat istemi yönüyle davanın reddine, yargılama giderlerinin haklılık oranına göre taraflar arasında paylaştırılmasına, karşılıklı olarak vekâlet ücretine hükmedilmesine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI : Davacı tarafından; İdare Mahkemesi kararının gerekçesinin hatalı olduğu, AİHM kararında ulusal mahkemeler nezdinde yapılan yargılamalar nedeniyle vekâlet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmediği, kararda yer alan "mahkeme" teriminin AİHM'nin kendisini ifade ettiği, yerel mahkemece kararda tek bir yargılama gideri ve tek bir vekâlet ücretine hükmedildiği ancak yenilenen yargılamayla ilgili yargılama giderleri ve vekâlet ücreti taleplerinin reddedildiği, ortada iki dava olduğu için hem bu dava hem de yenilenmesine karar verilen dava için dava harç ve masrafları ile vekâlet ücretine ayrı ayrı hükmedilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.
Davalı idare tarafından; AİHM'nin âdil tazmin kararının yerine getirilmesi nedeniyle davacının yargılamanın yenilenmesini gerektirecek bir zararının olmadığı, AİHM'nin davacının maddî zararına karşılık tazminat, tüm başvuru sahipleri için yargılama gider ve masraflarına karşılık 25.000-Avro ödenmesine karar verilmesiyle yargılamanın yenilenmesi bakımından davanın konusuz kaldığı, davacı tarafından AİHM'ne yapılan başvuruda hem iç hukuk sürecine ait hem de AİHM sürecine ait yargılama gideri ve vekâlet ücretine ilişkin talepte bulunulduğu, kararda iç hukuk ve AİHM süreci diye bir ayrım yapılmaksızın 25.000-Avro ödenmesine karar verildiği, sadece yargılama gideri ve vekâlet ücreti talebinin yargılamanın yenilenmesi gibi olağanüstü bir kanun yoluna konu edilemeyeceği, yargılamanın yenilenmesine karar verilmeden önce, yargılamanın yenilenmesinin zorunlu olup olmadığı, hak ihlâlinin başka yollarla giderilip giderilemeyeceği, tazmin kararının dışında kalan ve devam eden bir hak ihlâlinin olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği, davacı tarafın yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmadan önce dava konusu işlemin geri alınması, iptal edilmesi veya yeni bir işlem tesis edilmesi yönünde müracaatta bulunmadığı, Fon'un 5411 sayılı Kanun'un 140. maddesi uyarınca her türlü harçtan muaf olduğu, bu nedenle Fon aleyhine harç yükletilmesinin Kanun'a aykırı olduğu ileri sürülmektedir.
TARAFLARIN SAVUNMALARI : Davacı tarafından; yenilenmesi istenilen ilk davanın tazminat istemine ilişkin bir tam yargı davası olduğu ve nispi tarifeye göre bir vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince maktu tarifeye göre vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu, bu konuda Danıştay'ın ve Anayasa Mahkemesi'nin içtihatlarının dikkate alınması gerektiği, nispi vekâlet ücretinin uygun görülmemesi hâlinde ise Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesi uyarınca maktu vekâlet ücretinin 3 katı olarak belirlenmesi gerektiği, vekâlet ücretinin vekilin değil asilin alacağı olduğu ve kendisinin vekâlet ücreti giderlerini karşılamak amacına yönelik olduğu, davanın lehine sonuçlandığı ancak hak kazandığı tazminat bir yana yaptığı giderleri dahi geri alamadığı belirterek davalı idarenin isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
Davalı idare tarafından; AİHM tarafından verilen her mahkumiyet kararının yargılamanın yenilenmesine sebep teşkil etmeyeceği, davacı tarafından hem iç hukuk hem de AİHM sürecindeki yargılama giderlerinin talep edildiği ve buna karşılık 25.000,00-Avro tazminata hükmedildiği, ilk yargılamada lehlerine hükmedilen vekâlet ücretine ilişkin olarak herhangi bir tahsilat yapılmadığı, konusuz kalan bir davanın sadece yargılama gideri ve vekâlet ücreti nedeniyle yargılamanın yenilenmesine konu edilemeyeceği, zararı doğuran devir olayındaki kurucu iradenin Fon'a ait olmadığı, davacı tarafın ödemediği vekâlet ücretini yargılamanın yenilenmesine konu etmesi hatta yeni yargılamadan dolayı Kurum aleyhine bir vekâlet ücreti daha talep etmesinin açıkça hakkın kötüye kullanılması olduğu belirtilerek davacının temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … 'İN DÜŞÜNCESİ : Davalı İdarenin temyiz isteminin kabulü ile Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Onüçüncü Dairesi'nce, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
ESAS YÖNÜNDEN:
MADDİ OLAY :
Davacı tarafından, 06/12/2000 tarih ve 24252 (Mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 14. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, … TAŞ'nin temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetiminin Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu'na devrine ilişkin … tarih ve … sayılı Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu kararının Danıştay Onuncu Dairesi'nin 05/11/2004 tarih ve E:2004/8038, K:2004/7170 sayılı kararı ile iptal edildiği, davalı Kurum tarafından yapılan satışa hazırlık işlemlerinin ve buna dayalı olarak Fon tarafından yapılan satış işleminin ise Ankara 10. İdare Mahkemesi'nin 21/04/2004 tarih ve E:2003/1260 K:2004/810 sayılı kararı ile iptal edildiği ve anılan kararların temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği belirtilerek, ... TAŞ hissesi karşılığı bedelin ödenmesi istemiyle yapmış olduğu başvurusunun cevap verilmeyerek reddi üzerine hisse karşılığının el konulma tarihi olan 06/12/2000 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca işletilecek faiziyle birlikte tazminine karar verilmesi istemiyle dava açılmıştır.
İdare Mahkemesi'nce süre aşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, karar temyiz ve karar düzeltme aşamalarından geçerek kesinleşmiştir.
Davacı tarafından, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne Ek 1 nolu protokolün 1. maddesinin ve Sözleşmenin 6/1. maddesinin ihlâl edildiği iddialarıyla AİHM'ne başvuruda bulunulmuştur.
AİHM'nin, 10/10/2017 tarih ve Başvuru no. 13312/08 ve 840 diğer başvuru "Fellner ve Diğerleri/Türkiye" kararıyla, başvurularda Sözleşme’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlâl edildiğine; karara ekli listede yıldızla (*) işaretli başvurularda üçüncü dava bakımından Sözleşme’nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğine; davalı Devlet tarafından başvuranlara, üç ay içerisinde, ekli listede belirtilen maddî tazminat miktarlarının (tüm başvuranlar bakımından toplam 9.679.799,26-Avro) ve yargılamalarda tüm başvuranlar tarafından yapılan masraf ve giderlere karşılık olarak toplam 25.000-Avro ödenmesine; üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren, ödeme gününe kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranda, bahsedilen meblağlara basit faiz uygulanmasına; ihlâl bulgusunun tek başına, başvuranların uğradığı manevî zarar bakımından yeterli âdil tazmin teşkil ettiğine; başvuranların âdil tazmine ilişkin taleplerinin geri kalanının reddine karar verilmiştir.
… TAŞ hissedarı olan davacının, maddî zararının yasal faiziyle birlikte tazmini istemiyle açtığı davanın süre aşımı yönünden reddine ilişkin … İdare Mahkemesi'nin kesinleşmiş kararının, mülkiyet ve mahkemeye erişim haklarını ihlal ettiğinin AİHM kararıyla tespit edildiğinden bahisle, yargılamanın yenilenmesi yoluyla kaldırılarak; maddî tazminat isteminin AİHM kararıyla karşılanmış olması dolayısıyla davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, yargılama giderlerinin ve nispî vekâlet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi istemiyle bakılan dava açılmıştır.
İLGİLİ MEVZUAT:
Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) "Adil Tazmin" başlıklı 41. maddesinde, "Eğer Mahkeme bu Sözleşme ve Protokollerin ihlâl edildiğine karar verirse ve ilgili Yüksek Sözleşmeci Taraf’ın iç hukuku bu ihlâlin sonuçlarını ancak kısmen ortadan kaldırabiliyorsa, Mahkeme, gerektiği takdirde, zarar gören taraf lehine âdil bir tazmin verilmesine hükmeder"; 46/1. maddesinde, "Yüksek Sözleşmeci Taraflar, taraf oldukları davalarda Mahkeme’nin verdiği kesinleşmiş kararlara uymayı taahhüt ederler." kuralı yer almıştır.
AİHM İçtüzüğü'nün "Âdil tazminata ilişkin karar" başlıklı 75. maddesinde, "Daire ya da Komite'nin bir davada Sözleşme ya da Protokollerin ihlâlini tespit etmesi hâlinde, İçtüzüğün 60. maddesine uygun olarak belirli bir talepte bulunulmuşsa ve dava karara hazırsa, Sözleşme'nin 41. maddesinin uygulanması hakkındaki hüküm de aynı son kararda verilir; dava karara hazır değilse, Daire ya da Komite bu sorunu tamamen veya kısmen saklı tutar ve diğer usûl işlemlerine geçer.
" kuralına yer verilmiştir.
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "Yargılamanın yenilenmesi" başlıklı 53. maddesinin 1. fıkrasında, "Danıştay ile bölge idare, idare ve vergi mahkemelerinden verilen kararlar hakkında, aşağıda yazılı sebepler dolayısıyla yargılamanın yenilenmesi istenebilir.
...
ı) Hükmün, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlâli suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması veya hüküm aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'ne yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi." kuralına yer verilmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
2577 sayılı Kanun'un 53. maddesi uyarınca, yargılamanın yenilenmesi, Danıştay ile bölge idare, idare ve vergi mahkemelerinden verilen kararlar hakkında, maddede dokuz bent hâlinde sayılan durumların gerçekleşmesi hâlinde esas kararı vermiş olan mahkemeden talep edilebilmekte olup, hükmün, İnsan Haklarını ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Sözleşme'nin veya eki protokollerin ihlâli suretiyle verildiğinin, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin (AİHM) kesinleşmiş kararıyla tespit edilmiş olması da yargılamanın yenilenmesi sebepleri arasında sayılmıştır.
Davacı tarafından, AİHM'nin Fellner ve Diğerleri/Türkiye kararı sonrasında yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulduğundan, AİHM kararlarının niteliği ve somut davaya ilişkin olarak verilen Fellner ve Diğerleri/Türkiye kararının incelenmesi gerekmektedir.
AİHM, temyiz mahkemesi olmadığı için hukuk kurallarının maddî olay bağlamındaki yorumuyla kural olarak ilgilenmemektedir. Buna karşılık AİHM, iç hukukta idarî işlem ya da eylem veya mahkeme kararı olarak somutlaşan kamu gücü tasarruflarının Sözleşme veya eki protokollere uygunluğunu denetlemektedir. AİHM, kendisine yapılan başvuruları öncelikle kabul edilebilirlik açısından değerlendirdikten sonra, kabul edilebilir bulduğu başvurularda, tarafları dostane çözüm konusunda uzlaştırmaya çalışır. Böyle bir sonucun gerçekleşmesi durumunda başvuru sonuçlanmış olur. Ancak dostane çözüme ulaşılamadığı takdirde uyuşmazlığın esası hakkında Sözleşme'yle tanınan hak veya hakların ihlâl edilip edilmediğine karar verir.
Sözleşmenin 46. maddesine göre, sözleşmeci devletler, taraf oldukları davalarda AİHM’nin kesinleşmiş kararlarına uymayı taahhüt ederler. AİHM’nin kararları, ancak sorumlu devlet tarafından uygulandığında sonuç doğurabilmekte olup sorumlu devlet, AİHM kararının gereğini yerine getirmek zorundadır.
AİHM'nin ihlâlin varlığının tespitine ilişkin kararı, taraf devleti ihlâli ortadan kaldırma ve sonuçlarını giderme yükümlülüğü altına koymaktadır.
Diğer taraftan, Sözleşme'nin 41. maddesi, ihlâller nedeni ile zarar gören taraf için âdil tazmin yolunu düzenlemektedir. AİHM'nin bu kapsamda maddî ve manevî tazminata hükmedebilmesi için, başvuranın tazminat talebinde bulunması gerekir. AİHM, sözleşmenin ihlâl edildiğine karar verdiğinde, aynı kararda, başvurucuya 41. madde uyarınca âdil tazminat verilip verilmemesi gerektiğini de incelemektedir. Bu konu bütünüyle Mahkemenin takdirindedir.
AİHM, âdil tazmine ilişkin olarak yargılama masrafları, maddî tazminat ve manevî tazminat başlıkları altında hüküm kurmaktadır. AİHM tarafından, mâkûl, gerekli olan ve gerçekten yapılmış olan masrafların ödenmesine karar verilmektedir. Başvurucular tarafından ulusal mahkemeler önündeki yargılamalarda yapılan masraflar da talep edilebilmektedir. AİHM, bu tür yargılama masraflarının yalnızca Sözleşme'nin ihlâlini engellemeye ya da tazmin etmeye yönelik usûllerle ilgili olarak karşılanmasına hükmeder.
Maddî zararın karşılanması için tazminata hükmedilmesi ise, başvurucunun Mahkeme'yi ihlâl ile mâlî kayıp arasında illiyet bağı olduğuna ikna edebilmesine bağlıdır. AİHM, tazminat miktarını belirlerken öncelikle eski hâle getirmenin mümkün olup olmadığını değerlendirir. Eğer bu mümkün değilse veya ulusal hukuk eski hâle çevirme öngörüyorsa AİHM, tazminata hükmeder. AİHM, mülkiyet davalarında tarafların malın değeri konusunda anlaşıp anlaşamadıklarını ve eğer anlaşabiliyorlarsa dostane çözümün mümkün olup olmadığını da değerlendirmektedir. Taraflar bu konuda anlaşamıyorsa AİHM, değer biçme işlemini bir uzmana bırakabilir ve uzmanın raporuna göre, adalet temeline dayanarak maddî tazminata hükmeder.
AİHM, bazı durumlarda, tazminata ihlâl kararıyla birlikte karar vermeyerek, tarafların tazminat tutarında anlaşmalarına imkân vermek için tazminat kararını ileri bir tarihe bırakabilmektedir. Bazı durumlarda ise, verdiği ihlâl kararını yeterli görmekte ve tazminata hükmetmemektedir. Ancak, AİHM, Sözleşme ve eki protokollerin ihlâl edildiğine karar verir ve ihlâli taraf devletin iç hukukunun tam olarak gideremeyeceği kanaatine varırsa, maddî ve manevî tazminata ve ayrıca dava masrafları ile avukatlık ücretlerinin ödenmesine karar verebilmektedir.
Yargılama masrafları bakımından ise, AİHM içtihatlarına göre başvurucuya makûl, gerekli olan ve gerçekten yapılmış olan masraflar ödenmektedir. Başvurucular, ulusal mahkemeler önünde yapılan yargılamalar için yapılan masrafları da talep edebilirler. Ancak AİHM, bu tür yargılama masraflarının yalnızca sözleşmenin ihlâlini engellemeye ya da tazmin etmeye yönelik usullerle ilgili olarak karşılanmasına hükmeder. (King v. Birleşik Krallık, 2004, p.52)
AİHM’in verdiği ihlâl kararlarının icrası, en genel anlamda başvuranın durumunun ihlâl öncesi hâline dönüştürülmesi, bu mümkün olmadığında ise uygun bir tazminat ödenmesine karar vererek ihlâlin sonuçlarını gidererek tazmin etmektir. Bununla birlikte AİHM, Sözleşmenin 41. maddesi uyarınca tazminata hükmetmiş olsa bile bazen ihlâlin sonuçlarının ancak iç hukukta yargılamanın yenilenmesi yoluyla giderilebileceğini de kararlarında belirtmektedir.
AİHM kararlarının icrası, iki ana öğeden oluşmakta olup, bunlar bireysel tedbirler ve genel tedbirlerdir. Bireysel tedbirler, başvuranın hakkının ihlâline yol açan sebepleri ortadan kaldırmayı sağlayan tüm tedbirler veya ödenecek tazminattır. Yargılamanın yenilenmesi müessesesi de bireysel tedbirlerdendir.
AİHM’nin, Sözleşmenin veya eki protokollerin ihlâl edildiğine ilişkin tespiti, iç hukukta yargılamanın yenilenmesi yoluyla giderilmesi mümkün ise devletin bireysel tedbir alma yükümlülüğü ilgililerin başvurusu üzerine işletilecek ve ihlâlin sonuçlarını ortadan kaldıracak yeni bir yargılama ile yerine getirilebilir. Buna karşılık, yargılamanın yenilenmesi yoluyla ihlâlin etki ve sonuçlarını gidermek her zaman mümkün olamamaktadır. Örneğin, makûl sürede yargılama hakkının ihlâl edilmesinde durum böyledir ve ihlâlin, yeniden yargılama yoluyla giderilmesi imkânı bulunmamaktadır.
Genel tedbirler ise, başvuruya konu ihlâlin herkes için ortadan kaldırılması ve böylece ihlâlin devamının önlenmesini sağlayacak tedbirlerden (mevzuat değişiklikleri ve benzeri) oluşur.
Kesinleşmiş mahkeme kararlarının AİHS'ne yönelik ihlâl oluşturması durumunda, ihlâlin etki ve sonuçlarını gidermek, bazı hâllerde iç hukukun kendi imkânları içinde ancak bir yere kadar mümkün olabilmektedir. Bu yüzden, 41. madde uyarınca tazminat ödenmesi veya mevcut başka imkânlarla ihlâlin ortadan kaldırılamadığı durumlarda sözleşmeci devlet tarafından yargılamanın yenilenmesi yoluna işlerlik kazandırılması diğer bir seçenek olarak gözükmektedir.
AİHM'nin "Fellner ve Diğerleri/Türkiye" kararında, Türkiye Cumhuriyeti aleyhine 841 başvuru bulunduğu, başvuranların, değişik tarihlerde Alman piyasası aracılığıyla farklı miktarlarda Türk ve Alman hisse senetleri satın alan ...'ın küçük hissedarları olduğu belirtilmiş, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu'nun 06/12/2000 tarihli kararıyla ...'ın yönetim ve denetiminin Fon'a devri ve Fon tarafından Banka'nın satışına ilişkin süreç ile Kurul kararı ve satış ile satışa hazırlık işlemlerine karşı açılan davalar ve verilen kararlardan bahsedilmiştir.
Başvuranlar, Sözleşme'ye Ek 1 No'lu Protokolün 1. maddesine dayanarak, ...’taki hisselerinden kanuna aykırı bir şekilde yoksun bırakıldıkları ve yaşadıkları kayba ilişkin herhangi bir tazminat alamadıklarından, mülkiyetlerini barışçıl bir şekilde kullanma haklarının ihlâl edilmiş olduğundan şikâyetçi olmuşlardır. Başvuranlardan AİHM kararı ekindeki listede (*) ile işaretli olanlar ise, bahse konu şikâyetlerine ek olarak, açmış oldukları davaların İstanbul İdare Mahkemesi'nce süresi içerisinde açılmadığı gerekçesiyle reddedilmesinden dolayı mahkemeye erişim haklarından mahrum bırakıldıklarından ve böylece Sözleşme'nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğinden şikâyetçi olmuşlardır.
Başvuranlar ayrıca, maddî tazminat olarak, ...'ın Devlet tarafından devralınmasından bir gün önce (yani 05/12/2000 tarihinde) hisselerinin ortalama piyasa değerine tekâbül eden bir tazminat talebinde bulunmuşlardır. Hisselerin ortalama piyasa değerinin ise, Münih Borsası'nda o tarihte işlem gördüğü fiyata göre belirlenmesi gerektiğini ileri sürmüşlerdir. Manevî tazminat olarak ise, Mahkeme'nin uygun gördüğü bir miktarın kendilerine ödenmesini talep etmişlerdir. Masraf ve giderlere ilişkin olarak ise, yerel yargılamalar ve Mahkeme önünde yapmış oldukları masraf ve giderler bakımından 1.286,25 ila 273.335,31-Avro arasında değişen farklı miktarların; Mahkeme önünde gerçekleşen yargılamalar için ise, Mahkemenin kendilerine avukatlık ücreti için uygun gördüğü bir miktarın ödenmesine karar verilmesini talep etmişlerdir.
AİHM, Sözleşme'ye Ek 1 No'lu Protokolün 1. maddesinin ihlâl edildiğine yönelik başvuruların kabul edilebilir olduğuna; esas hakkında ise, ...’ın devir ve satışını hukuka aykırı ilan eden kararların, iptal davalarına taraf olup olmadıklarına bakılmaksızın, hem hâkim hissedarlar, hem de küçük hissedarlar için sonuçları olduğu, hisselerinin sayısı ne kadar küçük olursa olsun, başvuranların maddî zarara uğradığının açık olduğu; yetkili makamların, Danıştay tarafından hukuka aykırı olduğu ilan edilen idarî işlemlerden kaynaklandığı açık olan zararı tazmin etme yükümlülüğü altında oldukları, başvuranların hisselerinin, hukuka aykırı müdahale temelinde ellerinden alınmış olmasına rağmen, başvuranların kayıpları için herhangi bir tazminat almadığı ve bireysel anlamda orantısız bir yük altına girmek zorunda bırakıldıklarını belirterek, Sözleşme’ye Ek 1 No.lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlâl edildiğine karar vermiştir.
Sözleşme'nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğine yönelik şikâyetin kabul edilebilir olduğuna; esas hakkında ise, aynı şikâyetin Reisner/Türkiye kararında incelendiği ve Sözleşme’nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğinin tespit edildiği, söz konusu kararda, ...’ın HSBC’ye satışı nedeniyle, başvuranın hisselerinin iade edilmesinin imkânsız hâle geldiği, Fon ile HSBC arasında imzalanan anlaşmanın 24/02/2006 tarihli nihaî kararla iptal edildiği ve o tarihten önce başvuranın tazminat talebinde bulunmasını beklemenin makûl olmadığını göz önünde bulundurarak, yerel mahkemenin yasal süreye ilişkin katı yorumunun, davanın esasının bütünüyle incelenmesine engel olduğu ve başvuranın mahkemeye erişim hakkının özüne zarar verdiğine karar verildiği, mevcut başvuruların Reisner/Türkiye davasındaki tespitlerden ayrılmasını gerektirecek herhangi bir özel şart görülmediği belirtilerek, mahkemeye erişim hakkının ve böylelikle Sözleşme’nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğine karar verilmiştir.
Başvuranların maddî tazminat talebine ilişkin olarak, Reisner/Türkiye davasında, başvuran için en uygun âdil tazminin, kendisine maddî tazminat ödenmesi ile olacağı ve başvuranın maddî kaybının belirlenmesi için ...’ın devrinden bir gün önce (yani 05/12/2000 tarihinde), İMKB’deki bir ... hissesinin ortalama piyasa değerinin dikkate alınmasına karar verildiği, başvuranlar Reisner/Türkiye ile aynı durumda olduklarından önceki yaklaşımından ayrılmayı gerektirecek bir sebep görülmediği belirtilerek, İMKB’ye göre, 05/12/2000 tarihinde bir ... hissesinin ortalama değerinin 756 eski Türk lirası olduğu ve bir Alman senedinin 500 Türk hissesine tekâbül ettiği, daha sonra Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası enflasyon hesaplayıcısına göre güncellenip geçerli kura göre avroya dönüştürülmek üzere, her başvurana ...’ta sahip olduğu hisse sayısının 756 eski Türk lirası ile çarpımını esas alan bir âdil tazmin miktarının ödenmesinin uygun olduğu, maddî tazminat olarak her başvurana karar ekindeki tabloda belirtilen miktarın ödenmesine (tüm başvuranlara verilecek toplam miktar olarak 9.679.799,26-Avro) karar verilmiştir.
Başvuranların manevî tazminat talepleri bakımından ise, Sözleşme’nin 6/1. maddesinin ve Sözleşme’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlâl edildiği tespitinin kendi başına, başvuranlar tarafından uğranan manevî zarar için yeterli düzeyde âdil tazmin teşkil ettiğine karar verilmiştir.
Başvuranların masraf ve giderlere ilişkin taleplerine yönelik olarak, Mahkeme içtihadına göre, başvuranın masraf ve giderlerini geri alabilmesi için, söz konusu masraf ve giderlerin fiilen ve gerekli olduğu için yapılmış olduğunun belgelenmesi ve mâkûl miktarda olması gerektiği, başvuranlara yaptıkları masraf ve giderlere karşılık olarak toplam 25.000-Avro ödenmesinin uygun görüldüğü belirtilmiştir.
AİHM tarafından netice itibarıyla, 841 başvurunun birleştirilmesine karar verildikten sonra, başvuruların kabul edilebilir olduğuna ve Sözleşme’ye Ek 1 No’lu Protokol’ün 1. maddesinin ihlâl edildiğine; kararın ekindeki listede yıldızla (*) işaretli başvurular bakımından Sözleşme’nin 6/1. maddesinin ihlâl edildiğine; davalı Devlet tarafından başvuranlara, üç ay içerisinde, ekli listede belirtilen maddî tazminat miktarlarının (tüm başvuranlar bakımından toplam 9.679.799,26-Avro) ve yargılamalarda tüm başvuranlar tarafından yapılan masraf ve giderlere karşılık olarak toplam 25.000-Avro ödenmesine; bahsi geçen üç aylık sürenin bittiği tarihten itibaren, ödeme gününe kadar, Avrupa Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı marjinal faiz oranına üç puan eklemek suretiyle elde edilecek oranda, bahsedilen meblağlara basit faiz uygulanmasına; ihlâl bulgusunun tek başına, başvuranların uğradığı manevî zarar bakımından yeterli âdil tazmin teşkil ettiğine; başvuranların âdil tazmine ilişkin taleplerinin geri kalanının reddine karar verilmiştir.
AİHM, Fellner ve Diğerleri/Türkiye kararında, başvurucuların mülkiyet hakkının ve kararın ekindeki listede yıldızla (*) işaretli başvurucular için ayrıca âdil yargılanma hakkının ihlâl edildiğine ve ihlâlin sonuçlarının giderilmesine yönelik olarak Sözleşme’nin 41. maddesi kapsamında âdil tazmine hükmedilmiştir.
Öte yandan, AİHM, başvurucuların iç hukuk yolları ve mahkeme önünde yapmış oldukları fer'i nitelikteki masraf ve giderlerin ödenmesini talep ettiklerini belirterek, başvuruculara yapmış oldukları masraf ve giderler yönünden toplam 25.000-Avro ödenmesine hükmetmiş ve başvurucuların âdil tazmine ilişkin taleplerinin geri kalanının ise reddine karar vermiştir.
AİHM önüne taşınan uyuşmazlığın esasının, mülkiyet hakkı bağlamında, davacının ... hissesinden tazminatsız olarak yoksun bırakıldığı iddiası olduğu açıktır. AİHM yaptığı inceleme sonucunda nihaî olarak, davacının mülkiyet hakkının ihlâl edildiği tespitinde bulunmuş, Sözleşme'nin 41. maddesi kapsamında da davacının yoksun kaldığı hissesinin güncel karşılığı olan maddî tazminata hükmetmiştir. Davacı ile birlikte diğer başvurucuların yapmış olduklarını ileri sürdükleri masraf ve giderler için 25.000-Avro ödenmesine ve âdil tazmine ilişkin taleplerinin geri kalanının ise reddine karar vermiştir. AİHM'in anılan kararında tespit edilen ihlâl neticesinde yargılamanın yenilenmesi gerektiğine ilişkin bir ibareye yer verilmemiştir.
2577 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının (ı) bendinde öngörülen yargılamanın yenilenmesi uyuşmazlığın esasını oluşturan temel hak ve özgürlük açısından ihlâlin sonuçlarının tam olarak giderilemediği hâllerde uygulanabileceğinden ve somut olayda da davacının temel şikâyeti olan hisselerinden yoksun kalması nedeniyle mülkiyet hakkı bağlamında uğradığı zarar, AİHM tarafından âdil tazmin yoluyla tamamen giderilmiş olduğundan, yeniden yargılama yoluyla giderilebilecek ihlâl hükmünün varlığından ve dolayısıyla yargılamanın yenilenmesi şartlarının oluştuğundan söz edilmesi mümkün değildir.
Öte yandan, davacı ve diğer başvurucular tarafından Sözleşme'nin 41. maddesi kapsamında yerel mahkemeler önünde yaptıkları masraflara da hükmedilmesi AİHM'den talep edilmiş ve bu talep kapsamında 25.000-Avro ödenmesine karar verilmiş olduğundan âdil tazmin kararıyla ihlâlin sonuçlarının yeniden yargılamayı gerektirmeyecek şekilde ortadan kaldırıldığı bir durumda yerel mahkeme masraflarını yargılamanın yenilenmesi konusu yapmak hukuken mümkün değildir.
Sonuç itibarıyla somut olayda yargılamanın yenilenmesi şartları oluşmadığından, yargılamanın yenilenmesi isteminin kabulüne ilişkin temyize konu Bölge İdare Mahkemesi kararında hukukî isabet bulunmamaktadır.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2. Davalının temyiz isteminin kabulüne,
3. Yukarıda özetlenen temyize konu ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdarî Dava Dairesi'nin ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararının 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesi uyarınca BOZULMASINA,
4. Yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdarî Dava Dairesi'ne gönderilmesine, 09/01/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.