Danıştay 9. Daire Başkanlığı 2020/317 E. , 2021/6032 K.
"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2020/317
Karar No : 2021/6032
TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) … Belediye Başkanlığı-…
VEKİLİ : Av. …
2- (DAVALI) … Lösemili Çocuklar Sağlık ve Eğitim Vakfı
VEKİLİ : Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, davacı tarafından vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanması, davalı idare tarafından ise esastan temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı vakıf tarafından, yapmış olduğu … Eğitim ve Sağlık Kampüsü-Lösemili Çocuklar Kenti inşaatı nedeniyle "Ruhsat Harçları" adı altında 513.609,09-TL ve "Hizmet Harçları" (Temel Vize Ücreti, Yol Kotu Ücreti, Isı Yalıtım Ücreti, Yapı Yeri Gösterme Ücreti,M2 Cetveli Tasdik Ücreti, Proje Suret Onay Ücreti, Toprak Döküm Yeri Gösterme Ücreti, Jeolojik Etüt Raporu Onay Ücreti) adı altında 390.302,25-TL olmak üzere ödenen toplam 903.911,34-TL'nin, yasal faizi ile birlikte iadesi için davalı idareye yapılan başvuru üzerine tesis edilen … tarih ve … sayılı işlemin; 390.302,25-TL tutarındaki ücretlerin faiziyle birlikte iadesi isteminin reddine yönelik kısmı ile ruhsat harçları toplamı olan 513.609,06-TL’ye ilişkin faiz isteminin zımnen reddine ilişkin kısmının iptali ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile iadesi, ayrıca kendilerinden hizmet ücreti alınmaması veya en fazla %10 oranında hizmet ücreti alınmasına karar verilmesi istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, dava konusu işlemin; Hizmet Harçları (Temel Vize Ücreti,Yol Kotu Ücreti,Isı Yalıtım Ücreti,Yapı Yeri Gösterme Ücreti,M2 Cetveli Tasdik Ücreti,Proje Suret Onay Ücreti,Toprak Döküm Yeri Gösterme Ücreti,Jeolojik Etüt Raporu Onay Ücreti) adı altında tahsil edilen 390.302,25-TL'nin iadesi isteminin reddine yönelik kısmı yönünden, Mahkemelerince verilen ara kararı üzerine ibraz edilen bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacı vakfın 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 97. maddesi gereğince belediyeden herhangi bir hizmet talebinin olmadığı, davalı belediye tarafından, davacının talebi üzerine hizmet verildiğine ilişkin bilgi ve belge de sunulamadığından hukuka uygunluk bulunmadığı, yersiz olarak tahsil edilen 513.609,09-TL imar harçlarına faiz işletilmesine ilişkin istemin zımnen reddine yönelik kısmı yönünden, anılan tutarın 14/08/2017 tarihinde davacı vakfa iade edildiği ve … İdare Mahkemesi'nin … tarih ve E….,K:… sayılı kararında, davacı vakfın anılan tutara faiz işletilmesine ilişkin olarak hüküm kurulması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığı, davacı vakfın kendilerinden hizmet ücreti alınmaması veya en fazla %10 oranında hizmet ücreti alınması talebine ilişkin olarak ise; idari işlem tesisi isteği niteliğinde olduğundan idari davaya konu edilmeyeceği sebebiyle incelenmesine olanak bulunmadığından davanın; kısmen incelenmeksizin reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına, kısmen kabulüne, dava konusu işlemin, yersiz ödenen 390.302,25-TL tutarındaki ücretlerin iadesine yönelik redde ilişkin kısmının iptali ile taleple bağlılık ilkesi gereği dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi Kararının; iptale, düzeltme başvurusu tarihinden itibaren faize hükmedilmesine ve incelenmeksizin redde ilişkin hüküm fıkrası ile davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin hüküm fıkrasının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların kararın söz konusu kısımlarının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek anılan kısımlar yönünden tarafların istinaf başvurularının reddine karar verilmiş, davacının, mahkeme kararının faiz istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm fıkrasına yönelik istinaf istemi; 513.609,09-TL harcın, … tarih ve … sayılı Belediye Encümen Kararına istinaden verilen 4.718.201,28-TL olan idari para cezasından mahsup edildiği, söz konusu imar para cezasına yapılan itiraz sonucu … Sulh Ceza Hakimliği'nce verilen … tarih ve … D. İş sayılı kararla, cezanın 209.010,38-TL olarak uygulanması gerektiğine karar verilmesi üzerine, davalı idarece davacı vakfın ödemiş olduğu 1.276.570,06-TL'den 209.010,38-TL imar para cezasının mahsup edilerek bakiye 1.067.559,68-TL'nin 14.08.2017 tarihinde iade edildiği; mahsup tarihi ile ödeme tarihi arasında geçen döneme ilişkin faiz talebinin … İdare Mahkemesi'nin E:…, K:… sayılı kararı ile hükme bağlandığı, davacının işbu davadaki faiz isteminin ise, 513.609,06-TL'nin ödendiği 19/11/2012 tarihi ile imar para cezasına mahsuben tahsil edildiği 03/03/2016 tarihlerini kapsadığı anlaşılmakla, Mahkemece, bu döneme ilişkin faiz talebinin … İdare Mahkemesince karara bağlandığı gerekçesiyle, karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı, söz konusu dönem için uygulanacak faiz yönünden ise; hukuka aykırı işlem tesisi suretiyle yapılan tahsilatlarda davacıya bir kusur yüklenemeyeceğinden, davacıya ödenecek faiz oranı olarak, tahsil tarihinden itibaren gecikme zammı oranının esas alınması gerekmekle birlikte, davacı tarafından tecil faizi oranında faize hükmedilmesi isteminde bulunulduğundan, taleple bağlılık kuralı gereği tecil faizine hükmedilmesi gerektiğinden, davacının istinaf başvurusunun kısmen kısmen kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının yasal faize ilişkin karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm fıkrasınının kaldırılmasına, 513.609,09-TL, Ruhsat Harçları adı altında tahsil edilen tutar için ödeme tarihinden, mahsuben iade edilen 03/03/2016 tarihine kadar geçen süre için tecil faizi oranda hesaplanacak faizinin davacıya verilmesine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI:
DAVALI İDARENİN İDDİALARI : 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 97. maddesi uyarınca tahsil edilen ücretlerin hukuka uygun olduğu, 513.609,06-TL’ye ilişkin tecil faizine hükmedilmesinin hakkaniyete uygun olmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.
DAVACININ İDDİALARI : Bölge İdare Mahkemesi kararı uyarınca kendilerine tekrar vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiği iddiasıyla kararın vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Davalı tarafından savunma verilmemiştir. Davacının savunması yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
Davacının duruşma istemi, 2577 sayılı İdari Yargılama Usul Kanunu'nun 17/2. maddesi uyarınca uygun görülmeyerek işin esasına geçildi:
İNCELEME VE GEREKÇE :
MADDİ OLAY: Davacı vakıf tarafından, yapmış olduğu … Eğitim ve Sağlık Kampüsü-Lösemili Çocuklar Kenti inşaatı nedeniyle "Ruhsat Harçları" adı altında 513.609,09-TL ve "Hizmet Harçları" (Temel Vize Ücreti, Yol Kotu Ücreti, Isı Yalıtım Ücreti, Yapı Yeri Gösterme Ücreti,M2 Cetveli Tasdik Ücreti, Proje Suret Onay Ücreti, Toprak Döküm Yeri Gösterme Ücreti, Jeolojik Etüt Raporu Onay Ücreti) adı altında 390.302,25-TL olmak üzere ödenen toplam 903.911,34-TL'nin, yasal faizi ile birlikte iadesi için davalı idareye yapılan başvuru üzerine tesis edilen … tarih ve … sayılı işlemin; 390.302,25-TL tutarındaki ücretlerin faiziyle birlikte iadesi isteminin reddine yönelik kısmı ile ruhsat harçları toplamı olan 513.609,06-TL’ye ilişkin faiz isteminin zımnen reddine ilişkin kısmının iptali ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile iadesi, ayrıca kendilerinden hizmet ücreti alınmaması veya en fazla %10 oranında hizmet ücreti alınmasına karar verilmesi istenilmektedir.
İLGİLİ MEVZUAT:
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73. maddesinin 3. fıkrasında, "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır." 4. fıkrasında, "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Cumhurbaşkanına verilebilir" hükmü bulunmaktadır.
2576 sayılı Bölge İdare Mahkemeleri, İdare Mahkemeleri ve Vergi Mahkemelerinin Kuruluşu ve Görevleri Hakkında Kanun'un "İdare Mahkemelerinin görevleri" başlıklı 5. maddesinde, idare mahkemelerinin, vergi mahkemelerinin görevine giren davalar ile ilk derecede Danıştay’da çözümlenecek olanlar dışındaki: İptal davalarını, tam yargı davalarını, tahkim yolu öngörülen imtiyaz şartlaşma ve sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıklar hariç, kamu hizmetlerinden birinin yürütülmesi için yapılan idarî sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan uyuşmazlıklara ilişkin davaları ve diğer kanunlarla verilen işleri çözümleyeceği, "Vergi Mahkemelerinin görevleri" başlıklı 6. maddesinde; vergi mahkemelerinin genel bütçeye ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davaları ve bu konularda, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un uygulanmasına ilişkin davaları, çözümleyeceği belirtilmiştir.
2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 97. maddesinde, belediyelerin bu Kanunda harç veya katılma payı konusu yapılmayan ve ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri her türlü hizmet için belediye meclislerince düzenlenecek tarifelere göre ücret almaya yetkili oldukları, belediyeye tekel olarak verilmiş işlerin kendi özel hükümlerine tabi olduğu düzenlenmiştir.
5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 7. maddesinde de, büyükşehir ulaşım ana plânını yapmak veya yaptırmak ve uygulamak; ulaşım ve toplu taşıma hizmetlerini plânlamak ve koordinasyonu sağlamak; kara, deniz, su ve demiryolu üzerinde işletilen her türlü servis ve toplu taşıma araçları ile taksi sayılarını, bilet ücret ve tarifelerini, zaman ve güzergâhlarını belirlemek; durak yerleri ile karayolu, yol, cadde, sokak, meydan ve benzeri yerler üzerinde araç park yerlerini tespit etmek ve işletmek, işlettirmek veya kiraya vermek; kanunların belediyelere verdiği trafik düzenlemesinin gerektirdiği bütün işleri yürütmek, büyükşehir belediyesinin görev, yetki ve sorumlulukları arasında sayılmıştır.
5393 sayılı Belediye Kanunu'nun "Meclisin görev ve yetkileri" başlıklı 18. maddesinin f bendinde; Kanunlarda vergi, resim, harç ve katılma payı konusu yapılmayan ve ilgililerin isteğine bağlı hizmetler için uygulanacak tarifeleri belirlemek belediye meclisinin görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge İdare Mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49. maddesinde yer alan bozma sebeplerinden birinin varlığı halinde mümkündür.
Bölge İdare Mahkemesi kararının, vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmasına yönelik davacı tarafından ileri sürülen temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının, dava konusu işlemin; yersiz olarak tahsil edilen 513.609,09-TL harç nedeniyle talep edilen faiz yönünden zımnen reddedilen kısmı için tecil faizine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin kısmı usul ve hukuka uygun olup, davalı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın belirtilen hüküm fıkralarının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
Davalı idarenin, dava konusu işlemin; "Hizmet Harçları" (Temel Vize Ücreti, Yol Kotu Ücreti, Isı Yalıtım Ücreti, Yapı Yeri Gösterme Ücreti,M2 Cetveli Tasdik Ücreti, Proje Suret Onay Ücreti, Toprak Döküm Yeri Gösterme Ücreti, Jeolojik Etüt Raporu Onay Ücreti) adı altında 390.302,25-TL tutarında ödenen ücretlerine ilişkin kısmının iptali ve söz konusu tutarın faizi ile birlikte iadesi istemine yönelik temyiz istemine gelince;
2576 sayılı Kanunda yer alan idari yargı düzeni içindeki görev ayrımına ait düzenlemelere göre idare mahkemeleri idari yargı düzeninde genel görevli mahkemeler olarak kabul edilmiş, vergi mahkemeleri ise yalnızca, genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davaları ve bu konulardaki 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanunun uygulanmasına ilişkin davaları çözümlemekle görevli kılınmıştır. Dolayısıyla 2576 sayılı Kanun'un 6. maddesinde sınırları gösterilen ve vergi mahkemelerinin bu görev alanı dışında kalan idari davaların görüm ve çözümünde idare mahkemeleri görevlidir.
Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 73. maddesi ile verginin yasallığı ilkesi benimsenerek, vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla koyulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı belirtilerek, verginin yasallığı ilkesi ile keyfi ve takdiri uygulamaları önleyecek ilkelerin kanunda yer alması zorunluluğu getirilmiş, bireylerin temel hak ve hürriyetleri devlete karşı korunmuştur. Bu kapsamda vergide yasallık ilkesi gereği vergiyi doğuran olayın, verginin konusunun, matrahının ve oranının kanun ile belirlenmesini gerektirmektedir. Ayrıca, verginin yasallığı ilkesi, verginin yanında, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükleri de kapsamaktadır.
Yukarıda anılan mevzuat hükümleri uyarınca, özel görevli olan vergi mahkemeleri belediyelere ait vergi, resim ve harçlar ile benzeri mali yükümler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davaları ve bu konulardaki 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanunun uygulanmasına ilişkin davaları çözümlemekle görevli olduğundan ve verginin yasallığı ilkesi uyarınca vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin sadece kanunla koyulabileceği, değiştirilebileceği veya kaldırılabileceği göz önüne alındığında, öncelikle, davalı belediye tarafından belediye meclisince çıkartılan tarife esas alınarak tahakkuk ettirilen ücretin hukuki niteliğinin değerlendirilmesi suretiyle davanın çözümünde görevli mahkeme belirlenmelidir.
Dava konusu ücret, 2464 sayılı Kanun'un 97. maddesi ile belediyelere verilen yetkiye istinaden harç ve katılma payı yapılmayan konularda ilgililerin isteği üzerine belediyelerce sunulacak her türlü hizmetin karşılığı olup, belediye meclisince belirlenen tarife uyarınca alındığı hususları bir arada değerlendirildiğinde, Anayasanın 73. maddesinde yer alan verginin yasallığı ilkesi uyarınca "ücret" in vergi, resim, harç veya benzeri mali yüküm olarak nitelendirilemeyeceği, aksi durumda, belediye meclislerine verilen yetkinin “ücret” adı altında vergi, resim, harç veya benzeri mali yüküm tarifesi belirleme yetkisi olacağı, Anayasa'nın 87. maddesi uyarınca, kanun koyma, değiştirme ve kaldırma görev ve yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne ait olduğu ve yasama yetkisinin devredilmeyeceği, ayrıca, bir verginin kanunla konulmuş sayılabilmesi için yalnızca konusunun kanunla belirlenmesinin yeterli olmadığı, verginin konusundan başka matrahı, oranı veya miktarı, indirimleri, istisna ve muafiyetleri, tarh, tahakkuk ve tahsil usulleri ile yaptırımları, zaman aşımı vb. konuların da kanunla düzenlenmesinin zorunlu olduğu dikkate alındığında, belediye meclisi kararları ile çıkarılan tarifeler ile ilgili kişilere sunulan hizmetler karşılığında alınan ücretlerin, vergi, resim, harç veya benzeri mali yüküm olarak kabul edilemeyeceği sonucuna ulaşılmıştır.
Nitekim, 2464 sayılı Kanun'un 97. maddesinin, Anayasa'nın 73. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvuru üzerine verilen ve 14/05/2011 tarih ve 27934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 26/01/2011 tarih ve E:2009/42, K:2011/26 sayılı kararında, itiraza konu kuralda, belediyelere, 2464 sayılı Kanun’da harç veya katılma payı konusu yapılmamış olan ve ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edilecek olan hizmetler için, belediye meclislerince düzenlenecek tarifelere göre ücret alma yetkisi verildiği, kural uyarınca, belediyeler tarafından yapılacak bir hizmetin ücret konusu yapılabilmesi için, o hizmetin harç veya katılım payına konu edilmemiş olması ve hizmetten yararlanacak kişilerin bizzat belediyeden bu hizmetin yapılmasını talep etmiş olmaları gerektiği, kuralın verdiği yetki çerçevesinde belediye meclislerince ücret tarifesine konu edilebilecek hizmetlerin, kişilerin tamamen kendi isteklerine ve tercihlerine bağlı olarak yararlanacakları hizmetler olduğu, verginin kanuniliği ilkesinin, takdire dayalı keyfî uygulamaları önleyecek sınırlamaların yasada yer almasını gerektirdiği ve vergi yükümlülüğüne ilişkin düzenlemelerin konulması, değiştirilmesi veya kaldırılmasının yasa ile yapılmasını zorunlu kıldığı, buna göre vergide, yükümlü, matrah, oran, tarh, tahakkuk, tahsil, uygulanacak yaptırımlar ve zamanaşımı gibi konuların yasayla düzenlenmesinin zorunlu olduğu belirtilerek, itiraz konusu kuralla belediye meclislerine verilenin, “ücret” adı altında vergi, resim, harç veya benzeri mali yüküm tarifesi belirleme yetkisi değil, ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetlerin karşılığı olarak ücret tarifesi belirleme yetkisi olduğu, belediyelere tekel olarak verilmemiş, kişilerin isteği üzerine sunulan hizmetler için bir tarifeye dayalı olarak istenilen “ücret”in vergi, resim, harç ve benzeri mali yüküm olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle 97. maddenin birinci fıkrasının birinci cümlesinin Anayasa'ya aykırı olmadığına ve itirazın reddine karar vermiştir.
Yine, Anayasa Mahkemesi'nin 2015/10008 Başvuru Numaralı 04/04/2019 tarihli kararında, … tarih ve E:…, K:… sayılı karar alıntılanarak, 2464 sayılı Kanun'un 97. maddesi ile belediye meclislerine verilen ücret adı altında vergi, resim, harç veya benzeri mali yüküm tarifesi belirleme yetkisi değil ilgililerin isteğine bağlı olarak ifa edecekleri hizmetlerin karşılığı olarak ücret tarifesi belirleme yetkisi olduğu, belediyelere tekel olarak verilmemiş, kişilerin isteği üzerine sunulan hizmetler için bir tarifeye dayalı olarak istenilen ücretin vergi, resim, harç ve benzeri mali yüküm olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı, ücret tarifesini düzenleme yetkisinin 5393 sayılı Kanun'un 18. maddesinin (f) bendine göre belediye meclislerine ait bulunduğu, 2464 sayılı Kanun'da harç ve harcamalara katılma payı dışında ilgililerin isteği üzerine ücret karşılığı olarak belediyeler tarafından yapılacak işlerin tek tek sayılmadığı, ücret karşılığı belediyelerce yapılacak işlerin belirlenmesi noktasında belediye meclislerine Anayasa ve kanunların çizdiği sınırlar içinde kalmak kaydıyla geniş takdir yetkisi tanındığı vurgulanmıştır.
Dosyanın incelenmesinden, temyizen incelenen dava konusu işlemin; "Hizmet Harçları" (Temel Vize Ücreti, Yol Kotu Ücreti, Isı Yalıtım Ücreti, Yapı Yeri Gösterme Ücreti,M2 Cetveli Tasdik Ücreti, Proje Suret Onay Ücreti, Toprak Döküm Yeri Gösterme Ücreti, Jeolojik Etüt Raporu Onay Ücreti) adı altında ödenen 390.302,25-TL tutarın faizi ile birlikte iadesi isteminin reddine ilişkin kısmının, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 97. maddesine istinaden tahsil edilen temel vize, yol kotu, ısı yalıtım, yapı yeri gösterme, M2 cetveli tasdik, toprak döküm yeri gösterme, proje suret onay ve jeolojik etüt raporu onay ücretine ilişkin olduğu noktasında taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığı anlaşılmaktadır.
Bu durumda; daha önceki Dairemiz kararlarında, vergi mahkemelerinde açılan davalarda, ücretin vergi mahkemelerinin görev alanına girdiği kabul edilerek esasa ilişkin temyiz incelemesi yapılmak suretiyle kararlar verilmiş ise de, Dairemizin tüm üyelerinin katılımıyla yapılan 02/12/2020 tarihli toplantıda yukarıda yer alan açıklamaların bir arada değerlendirilmesi sonucunda bu konuda içtihat değişikliğine gidilmiş olup, özel görevli olan vergi mahkemelerinin sadece Kanun'da sayılan uyuşmazlık türlerini çözmekle görevli olduğu göz önüne alındığında, 2464 sayılı Kanun'un 97. maddesine dayanılarak davalı belediye meclis kararı ile belirlenen tarife uyarınca alnan ücretin, vergi mahkemelerinin görev alanına giren vergi, resim ve harç ile benzeri mali bir yükümlülük olmadığı, bu sebeple de genel görevli yargı merci olan idare mahkemesinin görev alanına girdiği sonucuna ulaşıldığından, davanın bu kısmının görev yönünden reddi gerekirken, uyuşmazlığın esası incelenerek verilen Bölge İdare Mahkemesi kararında isabet görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine, davalı idarenin temyiz isteminin kısmen kabulüne, kısmen reddine,
2. … Bölge İdare Mahkemesi … Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının; dava konusu işlemin, ödenen …-TL tutarındaki ücretlerin iadesi isteminin reddine ve söz konusu tutarın faiziyle iadesi istemine yönelik kısmının BOZULMASINA, kalan kısımlarının ONANMASINA,
3. Temyiz isteminde bulunanlardan …-TL maktu harç alınmasına
4. Bozulan kısım hakkında yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesine, 02/12/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.