T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2021/4096
Karar No : 2023/240
TEMYİZ EDEN (DAVALI): … Vergi Dairesi Başkanlığı
VEKİLİ: Av. …
KARŞI TARAF (DAVACI): …
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca edindiği dairelerin satışından elde ettiği kazancını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2014/Ocak, Mayıs, Temmuz, Eylül ve Ekim dönemleri için re'sen tarh katma değer vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:…, sayılı kararıyla; gayrimenkul alım ve satım işlerinden elde edilen kazancın ticari kazanç olarak kabul edilebilmesi için öncelikle "alma ve satma faaliyetinin" bulunması ve bu faaliyetin "devamlılık" arz etmesi gerektiği, dosyanın incelenmesinden davacı tarafından 2014 yılında gerçekleştirilen 6 adet gayrimenkul satışının arsanın kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca müteahhide verilmesi suretiyle edinilen bağımsız bölümlere ilişkin olduğunun anlaşıldığı, bu durumda davacının devamlı olarak gayrimenkul alım-satım faaliyetinde bulunduğu ve ticari kazanç elde ettiğinden söz edilemeyeceğinden, davacının daire satışlarının ticari faaliyet olarak nitelendirilmek suretiyle re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinde hukuka uyarlık bulunmadığı, öte yandan davalı idare tarafından davacının 2012 yılında 23 adet 2015 yılında 3 adet taşınmaz satışı olduğu ve taşınmaz alım satım işinin süreklilik arz ettiği iddiasına ilişkin olarak yapılan araştırmalarda söz konusu satışların inşaatı yapan müteahhit firmanın payına düşen taşınmazların devrine ilişkin olduğu anlaşıldığından davalı idarenin bu iddiasının da yerinde görülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Planlı bir şekilde arsa satın alarak 1 yıldan daha az sürede kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapan davacının devamlı olarak gayrimenkul alım-satım faaliyeti ile iştigal ettiğinin tespit edildiği, davacı adına re'sen tarh edilen katma değer vergisi ve kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1.Davalının temyiz isteminin reddine,
2.Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle kabulüne ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddi yolundaki … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın ... Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 14/02/2023 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.