T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
Esas No : 2022/160
Karar No : 2023/552
TEMYİZ EDENLER:
1-(DAVALI) … Vergi Dairesi Başkanlığı (… Vergi Dairesi Müdürlüğü)
VEKİLİ: Av. …
2-(DAVACI) …
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU: … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının, taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı adına, Şirinyer Vergi Dairesi Müdürlüğünün … vergi kimlik numaralı mükellefi … ve Ege Vergi Dairesi Müdürlüğünün … vergi kimlik numaralı mükellefi …'dan aldığı faturaların sahte olduğu yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018/Ocak-Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1, mükerrer 355/4. maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; … hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden; bu mükellefe ait iş yerinde yapılan yoklamalarda ikinci el ahşap palet, plastik ve izolasyon malzemesi(cam yünü), rezistans ve ambalaj malzemeleri nevinden ticari emtiaların bulunduğu tespit edilmesine karşın davacı adına düzenlenen faturalar içeriğinin güneş gözlüğü olduğu, toplam vergi borcu 3.743.290,40-TL olmasına karşın 425,92-TL'lik verginin ödendiği, alış yapıldığı bildirilen mükelleflerin büyük kısmı hakkında sahte belge düzenleme yönünden vergi tekniği raporlarının bulunduğu, banka hesap hareketlerinin alış ve satış bildirimleriyle uyumsuz olduğu, iş yeri büyüklüğünün iş hacmiyle uyumsuz olduğu, bu mükellefçe davacı adına düzenlenen güneş gözlüğü içerikli faturaların, davacının faaliyetine ilişkin olarak katma değer vergisine tabi bir işlem karşılığında düzenlenmediği sonucuna ulaşıldığından, dava konusu cezalı tarhiyatın bu faturalardan kaynaklanan kısmında hukuka aykırılık görülmediği, ... hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlerin değerlendirilmesinden; anılan mükellefin faaliyet konusunun palet, kutu palet ve diğer ahşap yükleme tablaları imalatı olmasına karşın davacı adına düzenlenen faturalar içeriğinin güneş gözlüğü olduğu, mükellefle aynı iş yeri adresi beyanında bulunduğu tespit edilen başka bir mükellef hakkında tutulan 28/02/2017 tarihli işe başlama yoklamasında; doğrama, ferforje ve dekorasyon işleri yürütülmek üzere boş olarak kiralanan iş yerinde bilfiil çalışıldığı, iş yerinde bulunan makine ve teçhizatın kimseden devir alınmadığının beyan edildiği, bu adreste 27/07/2018 tarihinde yapılan yoklamada halen başka bir mükellef tarafından faaliyet yürütüldüğü, ...'nun tanınmadığı hususlarının beyan edildiği, vergi borcu 540.030,49-TL olmasına karşın 25,65-TL'lik verginin ödendiği, ... tarafından, bu mükellefçe davacı adına düzenlenen güneş gözlüğü içerikli faturaların, davacının faaliyetine ilişkin olarak katma değer vergisine tabi bir işlem karşılığında düzenlenmediği sonucuna ulaşıldığından, dava konusu cezalı tarhiyatın bu faturalardan kaynaklanan kısmında hukuka aykırılık görülmediği, mükerrer 355/4. madde uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden; sahte olarak nitelenen faturalara ilişkin olarak yapılan ödemelerin de gerçek olarak nitelenemeyeceği, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı, 353/1. madde uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden ise; cezası kesilmesini öngören ve cezanın kesilmesine dair koşulları düzenleyen maddede belirtilen unsurların uyuşmazlık konusu olayda bir arada gerçekleşmediği, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı, davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1, mükerrer 355/4. maddeleri uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılmasına karar verilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesin kararının hukuka uygun olduğu, kararın kaldırılmasını gerektiren başka bir neden de bulunmadığı gerekçesiyle tarafların istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI:
DAVACININ İDDİALARI: Faturalara konu malların gerçekten gerçekten alındığı, ödemelerin nakit ya da senetle yapıldığı, borçları sebebiyle banka hesapları üzerinde haciz bulunması sebebiyle ödemelerin banka aracılığıyla yapılamadığı, satılan güneş gözlüklerine ilişkin kargo bilgilerinin mahkemeye sunulduğu iddialarıyla kararın aleyhine olan kısmının bozulması istenilmektedir.
DAVALININ İDDİALARI: İlk savunma dilekçesindeki iddialar yinelenerek kararın aleyhine olan kısmının bozulması istenilmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMALARI: Taraflarca savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
Tarafların temyiz isteminin reddine,
Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle kısmen kabulü, kısmen reddine ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik taraflarca yapılan istinaf başvurularının reddi yolundaki … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
Temyiz isteminde bulunan davacıdan, aleyhine onan kısım üzerinden 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca hesaplanacak nispi harcın alınmasına,
2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, onama kararının taraflara tebliğini ve bir örneğinin de … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın ... Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2023 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.