T.C.
D A N I Ş T A Y
DÖRDÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2022/6439
Karar No : 2023/2323
TEMYİZ EDEN TARAFLAR : 1- … Anonim Ortaklığı
VEKİLİ: Av. …
2- … Vergi Dairesi Başkanlığı
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek aleyhlerine olan hüküm fıkralarının taraflarca bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacı adına, düzenlenen vergi tekniği raporu dayanak alınan takdir komisyonu kararlarına istinaden tekerrür uygulamalı vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen 2010/1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11,12 dönemlerine ait vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisi ve damga vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 24/02/2021 tarih ve E:2020/1314, K:2021/157 sayılı kararı ile bozulması üzerine yapılan incelemede; davacı hakkında düzenlenen Vergi Tekniği Raporu'nda, hava yolcu taşımacılığıyla iştigal eden kurum tarafından 2009 takvim yılı hesaplarında, kullandırılan pass biletlerle ilgili olarak kurumun çalışanlarına ve çalışan yakınlarına %100'lük ve %90'lık pass bilet olmak üzere iki ayrı uygulama kapsamında, %100'lük pass biletle uçuşu gerçekleşen kişiden, havaalanı için ödenen alan vergisi ile bilet fiyatları referans alınarak hesaplanan KDV nin; %90'lık pass bilet kullanımında ise biletin talep edildiği tarihteki fiyatının %10'luk kısmı ile bu tutar üzerinden hesaplanan KDV ve havaalanı için ödenen vergilerin tahsil edildiği, pass biletlerin, ücret bordroları ve damga vergileri ile ilişkilendirilmediği ve matraha dahil edilmediğinin tespit edildiği, söz konusu biletler için ödenen bedellerin çalışanlar açısından ücret mahiyetinde olduğundan vergilendirilmesi gerektiği belirtilerek pass biletlerin kullanımının emsal bedellerinin uçuşun gerçekleştiği ay için ücret matrahına dahil edilmesi gerektiğinden, kullanımın gerçekleştiği ayın kümülatif gelir vergisi ücret matrahında brütleştirilerek ilave edildiği ve bu tutar üzerinden vergi dilimi nispetinde tevkifata tabi tutulduğu, sonuç olarak hesap edilen brüt pass bilet kullanım tutarlarının çalışan bordrosunda gösterilmesi ve söz konusu brüt tutar üzerinden 2009 yılı için damga vergisi hesaplanması gerektiğinin önerildiği, takdir komisyonunca da bu öneri doğrultusunda takdir edilen matrah farkları üzerinden cezalı tarhiyatların yapıldığı, çalışanlar bazında tespit edilen pass bilet kullanımı tutarının, kullananların ilgili ay bordrosuna brütleştirilip eklendiği ve tevkifat tutarlarının hesaplandığı; bordrolarda gösterilmesi gereken brüt tutar üzerinden binde 6 oranında da damga vergisi hesaplandığı, çalışanlar ile çalışanlarının yakınlarının kullanımına bırakılan pass biletlerin, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. maddesi uyarınca çalışan hizmet erbabına sağlanan menfaat olduğu, ücret mahiyetindeki bilet bedellerinin çalışanların bordrosuna eklenmesi gerektiği, dolayısıyla vergi ziyaı cezalı olarak re'sen tarh edilen gelir (stopaj) ve damga vergilerinde hukuka aykırılık bulunmadığı, tekerrüre uygulanmasına esas alınan 2008 yılına ilişkin cezanın, 5 yıllık süre olan 31/12/2013 tarihinden sonra 2015 yılında kesilmesi nedeniyle kanunda düzenlenen koşulları bulunmadığından vergi ziyaı cezalarına tekerrür uygulanmasında ise hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDEN DAVACININ İDDİALARI : Davacı tarafından, şirket çalışanları ve yakınlarına ücretsiz/indirimli bilet uygulamasının 13/06/2005 tarihli ve 2005/9023 sayılı Bakanlar Kurulu Kararnamesine dayandığı, hizmet sözleşmesi karşılığında sağlanan bir menfaat olmayıp Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. maddesine göre ücret sayılamayacağı, 2010 yılına ait vergiler için Vergi Usul Kanunu'nun 114. maddesi dikkate alınmayarak beş yıllık zamanaşımı süresi dolmasından sonra takdir komisyonu kararlarına istinaden yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık olmadığı belirtilerek davanın reddine ilişkin karar kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
TEMYİZ EDEN DAVALININ İDDİALARI : Davalı idare tarafından, davacı adına kesilen vergi ziyaı cezasına tekerrür hükümleri uygulanmasının Vergi Usul Kanunu'nun 339. maddesinin gereği olduğu, davacının çalışanlarına ve çalışan yakınlarına ücretsiz bilet kullandırarak sağladığı menfaati ücret ile ilişkilendirmeyerek kayıt ve beyan dışı bıraktığı tespitleri üzerine yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek, kararın tekerrüre ilişkin kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
DAVACININ SAVUNMASI : Davacı tarafından cevap verilmemiştir.
DAVALININ SAVUNMASI : Davalı idare tarafından idarece yapılan cezalı tarhiyatların aynen onanması, davacının temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.
TETKİK HÂKİMİ : …
DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına karşı yöneltilen temyiz istemi Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunun 13/04/2022 tarih ve E:2022/347, K:2022/489 sayılı kararı ile bozmaya uygunluk yönünden reddedilerek uyuşmazlığın esasına ilişkin temyiz incelemesinin yapılması için Kurulca Dairemize gönderilen dosyada Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE :
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU :
Açıklanan nedenlerle;
1. Tarafların temyiz istemlerinin reddine,
2. Temyize konu ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,
3. Temyiz giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına,
4. Dosyanın anılan Vergi Mahkemesine gönderilmesine,
5. 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca, davacı aleyhine onanan tutar üzerinden binde 9,10 oranında ve … TL den az olmamak üzere hesaplanacak nispi karar harcından, varsa evvelce ödenen harcın mahsubundan sonra kalan harç tutarının temyiz eden davacıdan alınmasına,
6. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun (Geçici 8. maddesi uyarınca uygulanmasına devam edilen) 54. maddesinin 1. fıkrası uyarınca bu kararın tebliğ tarihini izleyen günden itibaren onbeş (15) gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/04/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.