T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2023/3349
Karar No : 2023/4833
TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) … Anonim Şirketi
VEKİLLERİ: Av. …
Av. …
2- (DAVALI) … Vergi Dairesi Başkanlığı
VEKİLİ: Av. …
İSTEMİN KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacının 2012 yılı hesaplarının akreditif işlemleri yönünden incelenmesi sonucunda ithalatçı firma tarafından vadesinde ihracatçıya ödenmesi gereken ihracat bedelinin, erken ödeme uygulaması nedeniyle iskonto edilerek ödendiği ilgili bankaca menkul sermaye iradı elde edilmesine karşın kurum (stopaj) vergisini beyan etmediğinden bahisle adına 2012 yılının Eylül ile Kasım dönemleri için ikmalen salınan kurum (stopaj) vergisi ile tekerrür hükümleri gereği artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda, akreditif işlemleri ile ilgili ithalat bedeli olarak gerçekleştirilen ödemelerin ilgili ithalatçı bankaya tevdi edildiği, bu ödeme esnasında iskonto yapıldığı, daha sonra ihracatçıya, ithalatın tamamlanmasını müteakip ödemenin yapılmasına kadar geçen sürede akreditif işlemindeki lehdar bankada tutulduğu ancak bu erken ödeme üzerine ilgili mükellef kurum tarafından paranın nasıl kullanıldığı ve ne şekilde faiz geliri elde edildiğine dair bir tespitin olmadığı, banka ile ilgili mükellef kurumun akreditif işleminde iskonto ile maliyete katlanmasının amacının faiz geliri elde etmek olduğunun varsayıma dayandığı, davacının kurumlar vergisi kesintisi yapması gereken faiz gelirinin elde edildiğine dair somut saptama bulunmadığından söz konusu ödemelerin, banka ve finans kurumu olmayan dar mükellef kurumun elde ettiği faiz geliri niteliğinde değerlendirilemeyeceği ve ödenen miktarlar üzerinden davacı tarafından vergi tevkif edilmesi gerekmediğinden yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bankaların genel olarak amaçlarının müşterilerinden aldıkları kaynakları işleterek bu kaynakları zenginleştirmek ve karşılığında kaynak sağlayan müşterilerine faiz geliri vermek olduğu, dava konusu uyuşmazlıkta ithalatçı firmanın davacı bankadan peşinen aldığı bir faizin söz konusu olduğu dikkate alındığında, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 30. maddesi uyarınca %15 oranında stopaj yapılması gerektiği dolayısıyla yapılan hukuka aykırılık bulunmadığı ancak 2008 yılının Aralık dönemine ilişkin olup 2012 yılında kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle istinaf istemi kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra, bir kat vergi ziyaı cezalı kurum (stopaj) vergisi yönünden dava reddedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise kaldırılmıştır.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :
Davacı tarafından, ithalatçıya sağlanan ve menkul sermaye iradı olarak kabul edilip vergilendirilebilecek herhangi bir menfaatlerinin bulunmadığı, ithalatçı firma tarafından elde edilen menfaatin, erken ödeme iskontosu olduğu, bu menfaatin ithalatçı firma açısından ticari kazanç olarak değerlendirilmesi gerektiği, erken ödeme nedeniyle yapılan indirimin menkul sermaye iradı sayılmasının ticari icaplara ve bankacılık teamüllerine uygun olmadığı, dava konusu tarhiyatın, Anayasa'nın “verginin yasallığı” ve “belirlilik” ilkeleri ile “kıyas yasağı”na açıkça aykırılık teşkil ettiği hususları ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
Davalı idare tarafından, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uyarınca artırılmasının hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN SAVUNMALARI :
Davalı idare tarafından, 2012 yılının Eylül dönemine ilişkin olarak tespit edilen toplam 413.820,99-TL matrah farkı üzerinden, %15 oranında hesaplanan 62.073,15-TL kurum (stopaj) vergisinin ve 2012 yılının Kasım dönemine ilişkin olarak tespit edilen toplam 555.536,55- TL matrah farkı üzerinden, %15 oranında hesaplanan 83.330,49-TL kurum (stopaj) vergisinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 29. maddesi uyarınca mükellef kurum adına ikmalen tarh yapılmasının yasal mevzuat gereği olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmktadır.
Davacı tarafından, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmının hukuka aykırı olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve davacı tarafından ileri sürülen Anayasaya aykırılık iddiası ciddi bulunmayarak dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz istemlerinin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2023 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.