T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE
Esas No : 2023/367
Karar No : 2024/3881
TEMYİZ EDENLER : 1-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü/...
VEKİLİ : Av. ...
2-(DAVACI) ... İnşaat Madeni Yağlar Petrol Ürünleri
Turizm İthalat İhracat Ticaret ve Sanayi Limited Şirketi
VEKİLİ : Av. ...
İSTEMİN KONUSU : ... Vergi Mahkemesinin ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: Davacının, 2016 yılında ... isimli şahsın banka hesaplarını kullanmak suretiyle bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporu done alınarak tanzim edilen vergi inceleme raporunda 2018 yılına devreden zararının kalmadığı gözetilmek suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca adına 2018 yılının Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan geçici vergi ile tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Sözü edilen şahsa gönderilen paranın kayıt dışı hasılat olup olmadığı hususunda somut ve her türlü şüpheden uzak bir şekilde yeterli araştırma yapılmadığından eksik incelemeye dayalı olarak yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu cezanın üzerinden hesaplandığı geçici verginin matrahı yönünden bağlı olduğu 2018 yılı için re’sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin kaldırılmasına ilişkin ...Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusu, Dairelerinin ...tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi yönünden davanın reddedildiği dikkate alındığında, kesilen cezada hukuka aykırılık bulunmadığı ancak mahsup dönemi geçen geçici verginin aranmayacağı ve 2015 yılının Mart dönemine ait olup 2018 yılı içerisinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının tekerrüre esas alınamayacağı gerekçesiyle istinaf başvurusu kabul edilerek Vergi Mahkemesi kararı kaldırıldıktan sonra bir kat vergi ziyaı cezası yönünden dava reddedilmiş, geçici vergi ile vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet kısmı ise kaldırılmıştır.
TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :
Davalı idare tarafından, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri gereğince artırılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
Davacı tarafından, ticari hayatın olağan akışı içerisinde borçlarını ve çalışanlarının ücretlerini ödemesi ve iflas erteleme sürecinde para akışının sağlanabilmesi için sözü edilen şahsa ait banka hesabının kullanılmak zorunda kalındığı, rapor tanzim edilirken gerek inceleme gerek yargılama aşamasında defter ve kayıtlar üzerinde herhangi bir inceleme yapılmadığı, ...’in hesaplarına gönderilen miktarların neden kimin tarafından hangi amaçla gönderildiği, şirket ile para gönderenler arasındaki ilişkinin niteliğinin araştırılmadığı, tarhiyatın tek bir şahsın beyanı dolayısıyla ispatlama aracı olarak kullanılmasının hiçbir şekilde kabul edilemeyeceği, kaldı ki tanığın vergiyi doğuran olayla ilgisinin bulunmadığı, öte yandan, iştigal alanlarının dahi yanlış belirtildiği, tüm bu hususlardan hareketle kesilen cezanın hukuka aykırı düştüğü ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.
TARAFLARIN SAVUNMALARI :
Davacı tarafından, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmına ilişkin hüküm fıkrasının hukuka uygun olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
Davalı idare tarafından savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz istemlerinin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davacının duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz istemlerinin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 07/06/2024 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.