T.C.
D A N I Ş T A Y
İDARİ DAVA DAİRELERİ KURULU
Esas No : 2024/1909
Karar No : 2024/3133
TEMYİZ EDEN (DAVACI) : ... Hizmetleri Tic. ve San. A.Ş
VEKİLİ : Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI) : ... Bakanlığı
VEKİLİ : Av....
İSTEMİN KONUSU: Danıştay Onuncu Dairesinin 18/09/2023 tarih ve E:2019/10561, K:2023/4510 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
YARGILAMA SÜRECİ :
Dava konusu istem: 27/03/2002 tarih ve 24708 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Özel Hastaneler Yönetmeliğinin ek 5. maddesinin 1. fıkrasının (r) bendinin, 31/05/2019 tarih ve 30790 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Özel Hastaneler Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 9. maddesiyle yürürlükten kaldırılmasına ilişkin düzenlemenin iptali istenilmiştir.
Daire kararının özeti: Danıştay Onuncu Dairesinin 18/09/2023 tarih ve E:2019/10561, K:2023/4510 sayılı kararıyla; Anayasa’nın 56. maddesi, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun’un 12. maddesi, 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun 1., 2., 3. ve 9. maddeleri, 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'nin 355. ve 508. maddelerine atıfta bulunularak, Yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri gereği Sağlık Bakanlığının, sağlık kurum ve kuruluşları ile mevcut sağlık insan gücünü, eşit, kaliteli ve verimli hizmet sunacak şekilde kamu ve özel kurum ve kuruluşlar düzeyinde planlamaya, istihdamın bu planlama çerçevesinde yürütülmesini sağlamaya ve bunu denetlemeye yetkili olduğu, dava konusu Yönetmeliğin “Özel hastane statüsünde birleşme ve taşınmalar” başlıklı 68. maddesinin, 31/05/2019 tarih ve 30790 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yönetmeliğin 7. maddesi ile değiştirildiği, anılan maddenin 1. fıkrasının (a) bendinde, özel hastane ile Ayakta Teşhis ve Tedavi Yapılan Özel Sağlık Kuruluşları Hakkında Yönetmelikte yer alan planlama kapsamındaki özel sağlık kuruluşlarının birleşmesine; (b) bendinde, özel hastanenin diğer bir özel hastane ile birleşmesine yönelik kurallar öngörüldüğü, başka illerdeki özel sağlık kuruluşlarının birleşme işlemlerinin, Bakanlıkça yapılan planlamalara uygun olması halinde yapılabileceğinin kurala bağlandığı; (c) bendinde ise, taşınmak isteyen özel hastanelerin Bakanlığa başvurması gerektiğinin belirtildiği,
Yönetmeliğin 68. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendinin, "birleşen hastanelerden kapasitesi daha küçük olan hastanenin yatak sayısının 75 ve altı olması halinde yatak sayısının %15’i; 75 yatak üzerinde olması halinde ise yatak sayısının %5’i oranında yatak ilave edilmesi" ve "birleşen hastanelerden kapasitesi daha küçük olan hastanenin yatak sayısının %5’i oranında uzman hekim kadrosu ilave edilmesi" yönündeki düzenlemesinin de, kapasitesi küçük olan hastanelerin birleşerek büyümesini, bu suretle de sağlık hizmeti sektöründe var olmalarını teşvik etmek amacını taşıdığının anlaşıldığı,
Dava konusu düzenleme ile, hastane yatak sayısı esas alınarak bazı şartları sağlayan özel hastanelere yatak sayısı ve uzman tabip kadrosu ilavesi imkanı tanıyan istisnai düzenlemenin yürürlükten kaldırıldığı, yürürlükten kaldırılan düzenlemenin küçük kapasiteli hastanelerin birleşerek büyümelerini sağlama amacına uyarlanarak Yönetmeliğin 68. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine aktarıldığı,
Bu haliyle, özel hastanelerin yatak sayılarını artırmalarının imkansız hale geldiğinden bahsedilemeyeceği, davalı idarece planlama yetkisinin sağlık hizmet alanının güncel ihtiyaçları gözetilerek kullanıldığı anlaşıldığından, dava konusu değişikliğin kamu yararı ve hizmet gereklerine uygun olduğu,
Davacı tarafından, sahibi oldukları Hastane için bahse konu Yönetmelik uyarınca 7 yıl uyum süresi verildiği, arazi ve araç gereç tahsisi yapılırken dayanak düzenlemenin yürürlükten kaldırılmasının mağduriyete yol açtığı iddia edilmekte ise de; Yönetmeliğin 27/05/2012 tarihli Yönetmelik ile değişik geçici 2. maddesinin 1. fıkrası kapsamında, Valilik nezdinde oluşturulan komisyonca, sahipliğindeki hastaneyi taşıyarak Yönetmelikteki yer seçimi ve bina şartlarını sağlamak üzere davacı şirkete verilecek sürenin 7 yıl olarak belirlendiği, Sağlık Bakanlığının 13/01/2015 tarihli Oluru ile bu uyum süresinin 27/05/2014 tarihinden itibaren işletilmesinin uygun görüldüğü, dava konusu değişikliğin, davacı şirkete verilen uyum süresine ilişkin bir düzenleme olmadığı gibi, bu süreci engelleyen yönünün de bulunmadığı, özel hastanelere yatak sayısı ve uzman tabip kadrosu ilavesine yönelik düzenlemenin istisnai nitelikte olması, kamu sağlığını ilgilendirmesi ve dava konusu düzenleme ile sağlık hizmetinin niteliğinin artırılmasına yönelik olması nedeniyle bu iddiaya itibar edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davacı tarafından, dava konusu düzenleme nedeniyle yatırım planlamalarının sekteye uğradığı, sağlık hizmetinin kalite ve verimliliğini düşüreceği ve hastaların sağlık hizmetinden etkin biçimde faydalanmalarını engelleyeceğinden dava konusu düzenlemenin kamu yararına da aykırı olduğu, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Davalı idare tarafından, Danıştay Onuncu Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu ve temyiz dilekçesinde öne sürülen nedenlerin, kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmaktadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan;
"a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması,
b) Hukuka aykırı karar verilmesi,
c)Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
Açıklanan nedenlerle;
1. Davacının temyiz isteminin reddine,
2. Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin Danıştay Onuncu Dairesinin temyize konu 18/09/2023 tarih ve E:2019/10561, K:2023/4510 sayılı kararının ONANMASINA,
3. Kesin olarak, 04/12/2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.