ΑΠΟΦΑΣΗ TOY ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 15ης Μαΐου 1974 ( *1 )
Αντικείμενο της υποθέσεως:
Αίτηση του Centrale Raad Van Beroep, κατ' εφαρμογή του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς το κύρος και την ερμηνεία του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 3 του Συμβουλίου, περί κοινωνικής ασφαλίσεως των διακινουμένων εργαζομένων (ΡΒ 30 της 16ης Δεκεμβρίου 1958, σ. 561).
Διατακτικό της αποφάσεως:
1)
Διάταξη του εθνικού δικαίου που έχει ως αντικείμενο να απαγορεύσει τη σώρευση παροχής ασθενείας και παροχής αναπηρίας συνιστά ρήτρα αναστολής ή μειώσεως κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 3.
2)
Η έννοια της φράσης «παροχές που εκτήθησαν δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους» δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην περίπτωση που η ρήτρα περί μη σωρεύσεως διατυπώνεται κατά τρόπο που περιλαμβάνει γενικά τις κτηθείσες παροχές δυνάμει της νομοθεσίας τόσο των άλλων κρατών μελών όσο και του κράτους για το οποίο πρόκειται.
3)
Η φράση «παροχές που εκτήθησαν δυνάμει της νομοθεσίας άλλου κράτους μέλους» αφορά μόνο το ποσό που καταβλήθηκε πραγματικά ως εξομοιούμενη παροχή.
Πρόταση του γενικού εισαγγελέα:
Ταυτίζεται κατά βάση με το διατακτικό.
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.
Full & Egal Universal Law Academy