ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
της 16ης Φεβρουαρίου 1978 ( *1 )
Αντικείμενο της υποθέσεως:
Ερμηνεία του άρθρου 7 της Συνθήκης ΕΟΚ, των άρθρων 2 και 4 του κανονισμού του Συμβουλίου 101/76, της 19ης Ιανουαρίου 1976, περί θεσπίσεως κοινής διαρθρωτικής πολιτικής στον τομέα της αλιείας, και των άρθρων 100 έως 103 της Συνθήκης, της καλούμενης «προσχωρήσεως», της 22ας Ιανουαρίου 1972, σε σχέση με δύο αποφάσεις του Ιρλανδού υπουργού αλιείας, της 16ης Φεβρουαρίου 1977, περί θαλάσσιας αλιείας [«Sea Fisheries (Conservation and Rational Exploitation) Orders 1977»].
Διατακτικό της αποφάσεως:
1.
Ελλείψει καταλλήλων μέτρων διασφαλίσεως εκ μέρους της Επιτροπής, δυνάμει του άρθρου 102 της Πράξεως Προσχωρήσεως και του άρθρου 4 του κανονισμού 101/76, τα κράτη μέλη είχαν, κατά την κρίσιμη εποχή, αρμοδιότητα να θεσπίζουν ενδιάμεσα μέτρα για την άσκηση της αλιευτικής δραστηριότητας στα υπό τη δικαιοδοσία τους θαλάσσια ύδατα υπό τον όρο τα μέτρα αυτά να είναι σύμφωνα προς τις απαιτήσεις του κοινοτικού δικαίου.
2.
Το άρθρο 7 της Συνθήκης ΕΟΚ, το άρθρο 2 του κανονισμού 101/76 και, στο μέτρο που έχουν σχέση με το πρόβλημα, τα άρθρα 100 και 101 της Πράξεως Προσχωρήσεως εμποδίζουν ένα κράτος μέλος να λάβει μέτρα όπως τα προβλεπόμενα στο Sea Fisheries (conservation and rational exploitation) order 1977 και στο sea fisheries (conservation and rational exploitation) No 2 order 1977.
3.
Ποινική καταδίκη, επιβληθείσα δυνάμει εθνικής νομοθετικής πράξεως που έχει αναγνωριστεί ότι είναι αντίθετη προς το κοινοτικό δίκαιο, είναι και αυτή ασυμβίβαστη προς το εν λόγω δίκαιο.
Πρόταση του γενικού εισαγγελέα:
Ταυτίζεται κατά βάσει με το διατακτικό.
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική.
Full & Egal Universal Law Academy