Περίληψη
Διάδικοι
Αντικείμενο της υπόθεσης
Σκεπτικό της απόφασης
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Διατακτικό
Λέξεις κλειδιά
Κοινωνική ασφάλιση τών διακινουμένων εργαζομένων — Ανεργία — Παροχές — Άνεργος ο οποίος , κατά τήν διάρκεια τής τελευταίας απασχολήσεώς του , κατοικούσε εντός Κράτους μέλους διαφορετικού από τό αρμόδιο κράτος — Επιλογή τού εργαζομένου — Θέση τού ενδιαφερομένου στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως ενός από τά δύο Κράτη μέλη — Κράτος χορηγήσεως τών παροχών
( Κανονισμός 1408/71 τού Συμβουλίου , άρθρο 71 , παράγραφος 1 , στοιχείο β )
Περίληψη
Τό άρθρο 71 , παράγραφος 1 , στοιχείο β τού κανονισμού 1408/71 παρέχει στόν εργαζόμενο ευχέρεια επιλογής . Δύναται νά υπαχθεί στό σύστημα παροχών ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του ή νά αξιώσει τίς παροχές τού κράτους τής κατοικίας του . Αυτό τό δικαίωμα επιλογής ασκείται στήν περίπτωση τού πλήρως ανέργου πού επιλέγει τήν νομοθεσία τού κράτους τής κατοικίας του , αφού ο ενδιαφερόμενος τεθεί στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού κράτους από τό οποίο ζητείται η καταβολή τών παροχών . Αντιθέτως , ο εργαζόμενος δέν δύναται ούτε νά σωρεύει τά ποσά τών επιδομάτων ανεργίας δύο κρατών ούτε , οταν ετέθη στήν αποκλειστική διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού Κράτους μέλους τής κατοικίας του , νά αξιώνει τίς παροχές ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του .
Διάδικοι
Στήν υπόθεση 227/81 ,
η οποία έχει ως αντικείμενο αίτηση πού υπέβαλε στό Δικαστήριο , κατ’ εφαρμογή τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ , τό Cour de cassation τής Γαλλίας , τμήμα εργατικών διαφορών καί μέ τήν οποία ζητείται στό πλαίσιο τής διαφοράς πού εκκρεμεί ενώπιον τού εν λόγω δικαστηρίου μεταξύ
FRANCIS AUBIN
καί
1 . UNION NATIONALE INTERPROFESSIONNELLE POUR L’EMPLOI DANS L’INDUSTRIE ET LE COMMERCE ( UNEDIC )
2 . ASSOCIATION POUR L’EMPLOI DANS LES INDUSTRIES ET LE COMMERCE DES YVELINES ( ASSEDIC )
Αντικείμενο της υπόθεσης
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως πρός τήν ερμηνεία τού κανονισμού 1408/71 τού Συμβουλίου περί εφαρμογής τών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στούς μισθωτούς καί τίς οικογένειές τους πού διακινούνται εντός τής Κοινότητος καί κυρίως τών διατάξεων περί ανεργίας ,
Σκεπτικό της απόφασης
1 Μέ τήν από 7ης Ιουλίου 1981 απόφαση , πού περιήλθε στό Δικαστήριο τήν 3η Αυγούστου 1981 , τό γαλλικό Cour de cassation υπέβαλε , δυνάμει τού άρθρου 177 τής συνθήκης ΕΟΚ , δύο προδικαστικά ερωτήματα ως πρός τήν ερμηνεία τού κανονισμού 1408/71 περί εφαρμογής τών συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στούς μισθωτούς καί τίς οικογένειές τους πού διακινούνται εντός τής Κοινότητος ( ΕΕ ειδ . έκδ . τόμ . 05/001 , σ . 73 ), ιδίως δέ τών διατάξεων τού κανονισμού αυτού πού αφορούν τήν ανεργία .
2 Τά ερωτήματα αυτά ανέκυψαν στό πλαίσιο διαφοράς μεταξύ τού Aubin καί τής Union nationale interprofessionnelle pour l’emploi dans l’industrie et le commerce ( UNEDIC ) καί τής Association pour l’emploi dans les industries et le commerce ( ASSEDIC ) τού νομού Yvelines .
3 Ο Aubin , γάλλος υπήκοος , ειργάζετο στό Παρίσι σέ μία βελγική επιχείρηση . Αποδεχθείς τήν πρόταση πού τού έγινε από τόν εργοδότη του , τόν Σεπτέμβριο τού 1970 , πρός κατάληψη θέσεως στίς Βρυξέλλες , ο Aubin απεφάσισε νά εγκατασταθεί μέ τήν οικογένειά του στό Βέλγιο . Τόν Δεκέμβριο 1972 , ο Aubin άλλαξε εργοδότη καί επανήλθε γιά νά εργασθεί στήν Γαλλία , στήν περιοχή τών Παρισίων , διατηρώντας , πάντως , τήν κατοικία του στό Βέλγιο .
4 Απολυθείς γιά οικονομικούς λόγους τήν 25η Φεβρουαρίου 1975 , ο Aubin , ο οποίος κατέβαλε κανονικά ασφαλιστικές εισφορές πρός κάλυψή του από ανεργία στήν Γαλλία , εζήτησε πληροφορίες από τήν νομαρχιακή διεύθυνση εργασίας καί εργατικού δυναμικού τού νομού Yvelines , περί τής διαδικασίας πού έπρεπε νά ακολουθήσει πρός διεκδίκηση τών δικαιωμάτων του . Μέ τήν από 12ης Μαρτίου 1975 επιστολή του , ο επιθεωρητής εργασίας τού νομού Yvelines υπέδειξε στόν Aubin οτι σ’ αυτόν εναπέκειτο νά ζητήσει τήν εγγραφή του , ως αιτών εργασία , στόν οργανισμό ευρέσεως εργασίας τού τόπου κατοικίας του , στό Βέλγιο , καί οτι τά επιδόματα ανεργίας θά τού κατεβάλλοντο από τίς βελγικές υπηρεσίες , κατά τόν τρόπο πού καθορίζουν οι κανονισμοί τού Συμβουλίου 1408/71 , τής 14ης Ιουνίου 1971 , καί 574/72 , τής 21ης Μαρτίου 1972 .
5 Μέ απόφαση τής 6ης Αυγούστου 1975 , τό Office national de l’emploi τού Βελγίου εγνώρισε στόν Aubin οτι δέν ηδύνατο νά τύχει επιδομάτων ανεργίας στό Βέλγιο , προβάλλοντας , κυρίως , οτι , αντίθετα πρός τίς επιταγές τού βελγικού βασιλικού διατάγματος τής 20ής Δεκεμβρίου 1983 περί απασχολήσεως καί ανεργίας , ο ενδιαφερόμενος δέν απεδείκνυε οτι ειργάσθη μία τουλάχιστον ημέρα ως μισθωτός στό Βέλγιο , κατά τήν διάρκεια τών προηγουμένων τής απολύσεως δεκαοκτώ μηνών .
6 Τήν 1η Οκτωβρίου 1976 , ο Aubin επανεύρε εργασία στήν περιοχή τών Παρισίων , οπου καί μετώκησε .
7 Μέ τήν από 14ης Μα ΐου 1977 επιστολή του , ο Aubin αξίωσε από τήν UNEDIC τήν καταβολή τών επιδομάτων ανεργίας . Η τελευταία απέρριψε τήν αίτησή του , επισημαίνοντας οτι δέν ειχε εγγραφεί ως αιτών εργασία στήν Γαλλία .
8 Ο Aubin ενήγαγε τήν UNEDIC καί τήν ASSEDIC τού νομού Yvelines , αιτούμενος τήν καταβολή τών επιδομάτων ανεργίας πού οφείλοντο από 25ης Φεβρουαρίου 1975 μέχρι 30ης Σεπτεμβρίου 1976 , δυνάμει τής γαλλικής νομοθε σίας , καί τήν καταβολή αποζημιώσεως . Μέ απόφαση τής 1ης Ιουνίου 1978 , τό Tribunal de grande instance τών Παρισίων έκρινε τήν αγωγή απαράδεκτη ως πρός τήν UNEDIC καί αβάσιμη ως πρός τήν ASSEDIC .
9 Ο Aubin ήσκησε έφεση κατά τής αποφάσεως αυτής ενώπιον τού Cour d’appel τών Παρισίων καί εν συνεχεία αναίρεση ενώπιον τού Cour de cassation , τό οποίο υπέβαλε στό Δικαστήριο τά εξής ερωτήματα :
«(1 ) Γάλλος υπήκοος εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία , ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο , οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του , εδικαιούτο , σύμφωνα μέ τήν κοινοτική κανονιστική ρύθμιση , επιδομάτων ανεργίας από τόν αρμόδιο φορέα τού βελγικού κράτους ή ηδύνατο νά τά απαιτήσει βασίμως καί από τόν αρμόδιο φορέα τού γαλλικού κράτους ;
«(2)Τό γεγονός οτι έχει εγγραφεί ως αιτών εργασία στό Βέλγιο δύναται νά θεωρηθεί οτι καλύπτει τήν απαιτουμένη από τήν γαλλική κανονιστική ρύθμιση προϋπόθεση , πού συνίσταται στό νά έχει εγγραφεί πρός τούτο ο εν λόγω πολίτης στήν Agence nationale pour l’emploi , στήν Γαλλία;»
Επί τού πρώτου ερωτήματος
10 Σύμφωνα μέ τό άρθρο 13 παράγραφος 2 , α ) τού κανονισμού 1408/71 τού Συμβουλίου , τής 14ης Ιουνίου 1971 , «ο εργαζόμενος πού απασχολείται στό έδαφος Κράτους μέλους υπόκειται στήν νομοθεσία τού κράτους αυτού , ακόμη καί άν κατοικεί στό έδαφος άλλου Κράτους μέλους ή άν η επιχείρηση ή ο εργοδότης πού τόν απασχολεί έχει τήν εδρα της ή τήν κατοικία του στό έδαφος άλλου Κράτους μέλους» .
11 Αυτή η γενικού χαρακτήρος διάταξη πού περιλαμβάνεται στόν τίτλο ΙΙ «προσδιορισμός τής εφαρμοστέας νομοθεσίας» τού κανονισμού 1408/71 δέν έχει , πάντως , εφαρμογή παρά μόνο κατά τό μέτρο πού οι ειδικές διατάξεις γιά τίς διάφορες κατηγορίες παροχών , οι οποίες απαρτίζουν τόν τίτλο ΙΙΙ τού ιδίου κανονισμού , δέν προβλέπουν παρέκκλιση .
12 Τέτοια ειναι ακριβώς η περίπτωση τού κεφαλαίου 6 περί ανεργίας τού εν λόγω τίτλου ΙΙΙ , τού οποίου οι διατάξεις επιδιώκουν νά εξασφαλίζουν στόν διακινούμενο εργαζόμενο τό όφελος παροχών ανεργίας υπό τούς πλέον ευνοϊκούς ορους κατά τήν αναζήτηση νέας απασχολήσεως , οπως ήδη έκρινε τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 15ης Δεκεμβρίου 1976 ( Bestuur der Bedrijfsvereniging voor de Metaalnijverheid κατά L . J . Mouthaan , 39/76 , Rec . σ . 1901 ), γιά τήν εφαρμογή τού άρθρου 71 παράγραφος 1 , β ) ii ) τού κεφαλαίου 6 .
13 Πρός τούτο , τό κεφάλαιο 6 περιλαμβάνει ιδίως τό τμήμα 3 , πού ρυθμίζει μέ ενα μόνον άρθρο , τό άρθρο 71 , τήν περίπτωση ανέργων οι οποίοι , κατά τήν διάρκεια τής τελευταίας απασχολήσεώς τους , κατοικούσαν σέ Κράτος μέλος διαφορετικό από τό αρμόδιο κράτος .
14 Σχετικώς , καί πρίν αναλυθούν οι διατάξεις τού άρθρου 71 , στό οποίο αναφέρεται η αιτιολογία τής αποφάσεως περί παραπομπής τού Cour de cassation , πρέπει νά σημειωθεί οτι , καίτοι τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 17ης Φεβρουαρίου 1977 ( Silvana Di Paolo , 76/76 , Rec . σ . 315 ) καθώρισε τά κριτήρια ερμηνείας τής εννοίας τής κατοικίας κατά τό άρθρο 71 παράγραφος 1 εδάφιο β ) ii ), τό δικαστήριο τής παραπομπής διεπίστωσε οτι ο εργαζόμενος , τής καταστάσεως τού οποίου επελαμβάνετο , κατοικούσε στό Βέλγιο καί δέν υπέβαλε κανένα ερώτημα πρός τό Δικαστήριο περί τού πώς πρέπει νά εννοείται η κατοικία τού διακινουμένου εργαζομένου . Επομένως , τό Δικαστήριο πρέπει νά θεωρήσει ως αποδεδειγμένο οτι , σύμφωνα μέ τήν διατύπωση τής αποφάσεως τού Cour de cassation , ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος «πού ειργάζετο στήν Γαλλία μέχρι τής απολύσεώς του , . . . δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί . . . κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του» .
15 Τό άρθρο 71 παράγραφος 1 τού κανονισμού 1408/71 περιλαμβάνει χωριστές διατάξεις αναλόγως τού άν ο άνεργος ειναι μεθοριακός εργαζόμενος ( εδάφιο α ) ή μή μεθοριακός εργαζόμενος ( εδάφιο β ). Εναπόκειται στό εθνικό δικαστήριο νά κρίνει άν ο ενδιαφερόμενος κατά τόν κρίσιμο χρόνο γιά τήν επίλυση τής διαφοράς στήν κυρία δίκη ηταν ή όχι μεθοριακός εργαζόμενος κατά τόν ορισμό τού άρθρου 1 β ) τού ιδίου κανονισμού . Πάντως , εφ’ οσον τό Cour de cassation υπαινίσσεται μέ τήν αιτιολογία τής αποφάσεώς του καί τά δύο , χωρίς νά λαμβάνει θέση επί τής ιδιότητος τού Aubin ως μεθοριακού ή μή μεθοριακού εργαζομένου , τό Δικαστήριο οφείλει νά αναλύσει τήν έκταση τών εφαρμοστέων διατάξεων καί στίς δυό περιπτώσεις , καίτοι ο ενδιαφερόμενος δέν φαίνεται οτι προέβαλε , κατά τήν διαδικασία , τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
16 Όσον αφορά τόν μεθοριακό εργαζόμενο , τό άρθρο 71 παράγραφος 1 εδάφιο α ) ορίζει , αφ’ ενός , οτι : «i ) ο μεθοριακός εργαζόμενος , ο οποίος ευρίσκεται σέ μερική ή προσωρινή ανεργία στήν επιχείρηση πού τόν απασχολεί , λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού αρμοδίου κράτους , σάν νά κατοικούσε στό έδαφος τού κράτους αυτού· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν αρμόδιο φορέα» , αφ’ ετέρου δέ , οτι ii ) ο μεθοριακός εργαζόμενος , ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία , λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού Κράτους μέλους , στό έδαφος τού οποίου κατοικεί , σάν νά ειχε υπαχθεί στήν νομοθεσία αυτή κατά τήν διάρκεια τής τελευταίας απασχολήσεώς του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν φορέα τού τόπου κατοικίας καί εις βάρος του» .
17 Από τήν διατύπωση τών διατάξεων αυτών προκύπτει οτι ο μεθοριακός εργαζόμενος , ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία , κατάσταση στήν οποία φαίνεται οτι ευρίσκετο ο Aubin , καθ’ οσον τό Cour de cassation διευκρινίζει οτι απελύθη στήν Γαλλία , τόν Μάρτιο 1975 , γιά οικονομικούς λόγους , λαμβάνει επιδόματα ανεργίας σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τής νομοθεσίας τού Κράτους μέλους τής κατοικίας του .
18 Όσον αφορά τόν εργαζόμενο πού δέν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου , τό άρθρο 71 , παράγραφος 1 , εδάφιο β ) ορίζει οτι :
i«i ) ο εργαζόμενος , πλήν τού μεθοριακού εργαζομένου , ο οποίος ευρίσκεται σέ μερική ή προσωρινή ή πλήρη ανεργία καί ο οποίος παραμένει στήν διάθεση τού εργοδότου του ή τών υπηρεσιών απασχολήσεως στό έδαφος τού αρμοδίου κράτους , λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους αυτού , σάν νά κατοικούσε στό έδαφός του· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν αρμόδιο φορέα·
«ii)ο εργαζόμενος , πλήν τού μεθοριακού εργαζομένου , ο οποίος ευρίσκεται σέ πλήρη ανεργία καί ο οποίος τίθεται στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως στό έδαφος τού Κράτους μέλους οπου κατοικεί ή επιστρέφει στό έδαφος αυτό , λαμβάνει παροχές σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους αυτού , σάν νά ειχε ασκήσει εκεί τήν τελευταία του απασχόληση· οι παροχές αυτές καταβάλλονται από τόν φορέα τού τόπου κατοικίας καί εις βάρος του . Άν ομως στόν εργαζόμενο αυτό ειχε αναγνωρισθεί τό δικαίωμα παροχών εις βάρος τού αρμοδίου φορέα τού Κράτους μέλους , στήν νομοθεσία τού οποίου υπήχθη τελευταία , λαμβάνει τίς παροχές σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τού άρθρου 69 . Τό δικαίωμα τών παροχών σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία τού κράτους τής κατοικίας του αναστέλλεται γιά τήν περίοδο , κατά τήν οποία ο άνεργος δύναται , δυνάμει τών διατάξεων τού άρθρου 69 , νά διεκδικήσει παροχές κατά τήν νομοθεσία , στήν οποία ειχε υπαχθεί τελευταία» .
19 Οι διατάξεις αυτές παρέχουν στόν εργαζόμενο μιά ευχέρεια επιλογής . Δύναται νά υπαχθεί στό σύστημα παροχών ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του ή νά αξιώσει τίς παροχές τού κράτους τής κατοικίας του . Αυτό τό δικαίωμα επιλογής ασκείται , ιδίως , καί μάλιστα αποκλειστικά , στήν περίπτωση τού πλήρως ανέργου πού επιλέγει τήν νομοθεσία τού κράτους τής κατοικίας του , αφού ο ενδιαφερόμενος τεθεί στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού κράτους από τό οποίο ζητείται η καταβολή τών παροχών . Αντιθέτως , ο εργαζόμενος δέν δύναται ούτε νά σωρεύει τά ποσά τών επιδομάτων ανεργίας δύο κρατών ούτε , οταν ετέθη στήν αποκλειστική διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού Κράτους μέλους τής κατοικίας του , νά αξιώνει τίς παροχές ανεργίας τού κράτους τής τελευταίας απασχολήσεώς του . Όσον αφορά τό τελευταίο , οπως εκρίθη από τό Δικαστήριο μέ τήν απόφασή του τής 9ης Ιουλίου 1975 ( Geatano d’Amico , 20/75 , Rec . σ . 891 ), «τό δικαίωμα παροχών ανεργίας προϋποθέτει οτι ο άνεργος ειναι στήν διάθεση τού γραφείου ευρέσεως εργασίας στό οποίο ειναι εγγεγραμμένος , οπως προκύπτει από τό κεφάλαιο 6 τού κανονισμού 1408/71 καί ιδίως από τά άρθρα του 69 καί 71» .
20 Συνεπώς , στό πρώτο ερώτημα πού υπέβαλε τό Cour de cassation προσήκει η απάντηση οτι : υπήκοος ενός τών Κρατών μελών τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος , εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία , ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του , δύναται νά απαιτήσει μόνο τίς παροχές ανεργίας πού προβλέπονται από τήν βελγική νομοθεσία , ασχέτως τού άν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
Επί τού δευτέρου ερωτήματος
21 Μέ τό δεύτερο ερώτημά του , τό Cour de cassation ερωτά τό Δικαστήριο άν η εγγραφή ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο δύναται νά θεωρηθεί ως εγγραφή πρός ανεύρεση εργασίας στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας , εγγραφή η οποία , σύμφωνα μέ τό γαλλικό δίκαιο , αποτελεί προϋπόθεση από τήν οποία εξαρτάται η χορήγηση τών γαλλικών επιδομάτων ανεργίας .
22 Όπως ελέχθη ανωτέρω , ο ενδιαφερόμενος εργαζόμενος , εφ’ οσον τίθεται στήν διάθεση τών υπηρεσιών απασχολήσεως τού Κράτους μέλους στό έδαφος τού οποίου κατοικεί καί όχι τού Κράτους μέλους στό έδαφος τού οποίου ειργάζετο πρίν καταστεί άνεργος , επιλέγει ο ίδιος τήν υπαγωγή του στό σύστημα τής νομοθεσίας περί παροχών ανεργίας τού κράτους τής κατοικίας του . Δέν υπάρχει καμμία αρχή καί κανένας κανόνας κοινοτικού δικαίου πού νά ειναι αντίθετος πρός τήν διαπίστωση αυτή καί πού νά επιτρέπει , υπό τήν επιφύλαξη τών διατάξεων τού άρθρου 69 τού κανονισμού 1408/71 , νά εξομοιώνεται η εγγραφή τού αιτούντος εργασία στίς αρμόδιες βελγικές αρχές μέ εγγραφή υπό τήν ιδία ιδιότητα στήν γαλλική Agence nationale pour l’emploi .
23 Μολονότι αληθεύει οτι τό άρθρο 86 , πού περιλαμβάνεται στίς «Διάφορες διατάξεις» τού κανονισμού 1408/71 , εξομοιώνει , υπό ορισμένες προϋποθέσεις , τήν υποβολή αιτήσεως παροχών σέ άλλο Κράτος μέλος μέ τήν αίτηση πού έπρεπε νά ειχε υποβληθεί στό αρμόδιο Κράτος μέλος , οι διατάξεις τού άρθρου αυτού , οι οποίες αποβλέπουν στήν διευκόλυνση τής κυκλοφορίας τών διακινουμένων εργαζομένων καί στήν απλοποίηση τών διοικητικών τους συναλλαγών , δέν έχουν , εν πάση περιπτώσει , εφαρμογή σέ περίπτωση οπως αυτή πού περιγράφει τό Cour de cassation , οπου η εγγραφή πρός ανεύρεση εργασίας δέν συνιστά εκπλήρωση απλής διοικητικής διατυπώσεως ή δέν περιορίζεται στήν κατάθεση φακέλου προοριζομένου νά διαβιβασθεί , πρός εξέταση καί διακανονισμό , στήν αρμοδία αρχή άλλου Κράτους μέλους , αλλά έχει ως αποτέλεσμα , δυνάμει τού κοινοτικού δικαίου , τόν προσδιορισμό τού αρμοδίου κράτους γιά τήν καταβολή , σύμφωνα μέ τήν νομοθεσία του , παροχών ανεργίας .
24 Συνεπώς , στό δεύτερο ερώτημα πού υπέβαλε τό Cour de cassation προσήκει η απάντηση οτι : ουδεμία διάταξη κοινοτικού δικαίου επιτρέπει τήν εξομοίωση εγγραφής ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο μέ εγγραφή υπό τήν ιδίαν ιδιότητα στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας .
Απόφαση για τα δικαστικά έξοδα
Επί τών δικαστικών εξόδων
25 Τά έξοδα στά οποία υπεβλήθησαν η γαλλική κυβέρνηση καί η Επιτροπή τών Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων , οι οποίες κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο , δέν αποδίδονται . Δεδομένου οτι η παρούσα διαδικασία έχει ως πρός τούς διαδί κους τής κυρίας δίκης τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος , πού ανέκυψε ενώπιον τού εθνικού δικαστηρίου , σ’ αυτό εναπόκειται νά αποφανθεί επί τών δικαστικών εξόδων .
Διατακτικό
Διά ταύτα
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ( δεύτερο τμήμα )
κρίνοντας επί τών ερωτημάτων πού τού υπέβαλε μέ απόφαση τής 7ης Ιουλίου 1981 τό γαλλικό Cour de cassation , αποφαίνεται :
1 ) Υπήκοος ενός τών Κρατών μελών τής Ευρωπαϊκής Κοινότητος , εργαζόμενος μέχρι τήν απόλυσή του στήν Γαλλία , ο οποίος δέν ειχε εγγραφεί εκεί ως αιτών εργασία καί κατοικούσε στό Βέλγιο οπου ειχε ζητήσει τήν πρός τούτο εγγραφή του , δύναται νά απαιτήσει μόνο τίς παροχές ανεργίας πού προβλέπονται από τήν βελγική νομοθεσία , ασχέτως τού άν έχει τήν ιδιότητα τού μεθοριακού εργαζομένου .
2)Ουδεμία διάταξη κοινοτικού δικαίου επιτρέπει τήν εξομοίωση εγγραφής ενός διακινουμένου εργαζομένου ως αιτούντος εργασία στό Βέλγιο μέ εγγραφή υπό τήν ιδίαν ιδιότητα στήν Agence nationale pour l’emploi τής Γαλλίας .
Full & Egal Universal Law Academy