EUR-Lex -  61985CC0277 - NL - Conclusie van advocaat-generaal Sir Gordon Slynn van 8 maart 1988. - CANON INC. EN ANDEREN TEGEN RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN. - ANTI-DUMPINGRECHTEN OP ELECTRONISCHE SCHRIJFMACHINES. - GEVOEGDE ZAKEN 277/85 EN 300/85.

Conclusie van de advocaat generaal

++++

Mijnheer de President,

mijne heren Rechters,

Het rechtskader en het procesverloop

Canon Incorporated of Japan ( hierna : Canon Inc .) is een onderneming die optische en elektronische produkten vervaardigt . Aanvankelijk produceerde zij camera' s, maar deed vervolgens haar intrede op de markt van de kantoorautomatisering en begon in 1982/1983 met de produktie van elektronische schrijfmachines . In de meeste Lid-Staten worden de Canon-produkten aan de detailhandel verkocht via 100 %-dochtermaatschappijen . Canons drie voornaamste Europese verkoopmaatschappijen zijn gevestigd in het Verenigd Koninkrijk ( Canon ( UK ) Ltd, hierna : Canon Verenigd Koninkrijk ), in Duitsland ( Canon Rechner Deutschland GmbH, hierna : Canon Duitsland ) en in Frankrijk ( Canon France SA, hierna : Canon Frankrijk ) en zij importeren rechtstreeks uit Japan .

Bij de verordening over het voorlopige anti-dumpingrecht werd op de elektronische schrijfmachines van Canon Inc . een voorlopig anti-dumpingrecht van 33,3 % gelegd . Het recht werd voor dat bedrag geïnd en bij de verordening over het

definitieve anti-dumpingrecht werd een definitief recht van 35 % opgelegd . Wat betreft deze verordeningen en de basisverordening krachtens welke zij werden vastgesteld, verwijs ik naar mijn conclusie in de gevoegde zaken 260/85 en 106/86 ( Tokyo Electric Company/Raad; hierna : TEC ).

Bij verzoekschrift ( zaak 277/85 ), neergelegd ter griffie van het Hof op 10 september 1985, stelden Canon Frankrijk, Canon Duitsland en Canon Verenigd Koninkrijk tegen de Raad beroep in tot nietigverklaring van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht, voor zover die hen betrof, en met verwijzing van verweerder in hun kosten . Bij een verzoekschrift in vrijwel gelijkluidende bewoordingen ( zaak 300/85 ), neergelegd ter griffie van het Hof op 4 oktober 1985, stelde Canon Inc . tegen de Raad een soortgelijk beroep in .

Bij een volgend verzoekschrift, neergelegd op 7 oktober 1985 ( zaak 277/85 R en zaak 300/85 R ), verzochten de vier ondernemingen om schorsing van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht . De zaken werden gevoegd en de president van het Hof heeft dit verzoek bij beschikking van 18 oktober 1985 afgewezen en de beslissing omtrent de kosten aangehouden ( Jurispr . 1985, blz . 3491 ).

Zonder een formele exceptie van niet-ontvankelijkheid op te werpen in zaak 277/85, stelde de Raad in zijn verweerschrift, a ) dat het twijfelachtig was of de beroepen van de importeurs ontvankelijk waren, en b ) dat het voor de Europese dochtermaatschappijen onnodig was om onafhankelijk van de Japanse moedermaatschappij een procedure te beginnen . Derhalve zouden verzoeksters in zaak 277/85 in ieder geval in de kosten moeten worden verwezen, omdat deze onnodig en onredelijk waren .

Bij beschikking van 11 november 1985 voegde het Hof de zaken 277/85 en 300/85 . Alle vier verzoeksters zal ik hierna gezamenlijk "Canon" noemen, tenzij uit de context iets anders blijkt .

De Commissie en Cetma hebben geïntervenieerd aan de zijde van de Raad .

Canon voert tot staving van haar beroep vijf reeksen middelen aan . Zij betreffen : 1 ) schending van de verplichting tot een eerlijke vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs, 2 ) onjuistheden bij de berekening van de normale waarde, 3 ) onjuistheden bij de berekening van de uitvoerprijs, 4 ) onjuiste beoordeling van de schade en 5 ) procedurefouten .

Ontvankelijkheid

Allereerst moet de ontvankelijkheid van het beroep in zaak 277/85 worden behandeld . Bij de huidige stand van het recht mogen exporteurs van het produkt dat onder anti-dumpingmaatregelen valt, die maatregelen betwisten, met name wanneer zij daarin worden genoemd, zoals het geval is met Canon Inc . De met die exporteur geassocieerde importeurs mogen ( in tegenstelling tot onafhankelijke importeurs ) die maatregelen ook betwisten, in het bijzonder wanneer, zoals in casu, bij het samenstellen van de uitvoerprijs is uitgegaan van hun verkoopprijzen en niet van die van de exporteur : zaak 118/77 ( ISO, Jurispr . 1979, blz . 1277 ), zaak 307/81 ( Alusuisse, Jurispr . 1982, blz . 3463 ), en de gevoegde zaken 239 en 275/82 ( Allied Corporation, Jurispr . 1984, blz . 1005 ). Aangezien verzoeksters in zaak 277/85 voor 100 % dochtermaatschappijen van Canon Inc . zijn en hun prijzen in de bestreden verordening zijn gebruikt voor het samenstellen van de uitvoerprijs, hebben zij mijns inziens het recht deze verordening te betwisten .

Anderzijds vormt hun beroep nagenoeg een duplicaat van het beroep dat Canon Inc . naderhand in eigen naam heeft ingesteld ( zaak 300/85 ); dit is een factor waarmee bij de beslissing over de kosten rekening moet worden gehouden .

Ten gronde

Eerste middel : schending van de verplichting tot een eerlijke vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs

In dit middel betoogt Canon het volgende . 1 ) De Commissie was krachtens artikel 2, lid 9, van de basisverordening verplicht een eerlijke vergelijking te maken tussen de uitvoerprijs en de normale waarde; de Commissie heeft deze fundamentele verplichting consequent geschonden door berekeningsmethoden te gebruiken, die respectievelijk de normale waarde opschroefden en de uitvoerprijs onderwaardeerden . De daarna gemaakte vergelijking leidde onvermijdelijk tot een absurd hoge dumpingmarge, namelijk 76,5 %. Een juiste beoordeling van de feiten, in overeenstemming met de basisverordening, zou geen dumping hebben blootgelegd . Canon beweert, dat haar dumpingmarge nihil was . 2 ) De methode van de Commissie maakte verder inbreuk op artikel 2, lid 9, doordat de vergelijking niet werd gemaakt in het stadium af-fabriek en in hetzelfde handelsstadium . 3 ) De Commissie gaf een verkeerde uitleg aan artikel 2, lid 10, bij haar beoordeling, voor welke punten bij de normale-waardebepaling correcties waren toegestaan . Artikel 2, lid 10, kan de verplichting van artikel 2, lid 9, tot het maken van een deugdelijke vergelijking niet ter zijde schuiven; bovendien is de uitlegging die de Commissie aan de in artikel 2, lid 10, voorziene correctiemogelijkheden geeft, niet te verdedigen en inconsequent . Dientengevolge was de door de Commissie gemaakte vergelijking tussen de normale waarde en de uitvoerprijs onjuist .

Om de redenen die ik in mijn conclusie in de zaak TEC heb uiteengezet, wijs ik het argument af, dat artikel 2, lid 9 ( apart dan wel samen met artikel 2, lid 10, gelezen ) een of andere hogere verplichting bevat met betrekking tot de vergelijking . Zoals aangegeven in de "kogellager-zaken", zijn de berekening van de normale waarde en de berekening van de uitvoerprijs afzonderlijke handelingen, die beheerst worden door verschillende regels : eerstgenoemde door artikel 2, leden 3 tot en met 7, en laatstgenoemde door artikel 2, lid 8, van de basisverordening . De regels betreffende de vergelijking in artikel 2, leden 9 en 10, komen pas aan bod, nadat de uitvoerprijs en de normale waarde ieder volgens hun eigen regels zijn vastgesteld . Zij hebben geen voorrang op laatstgenoemde regels, maar bevatten voorschriften betreffende correcties die mogen worden aangebracht voor specifieke factoren ( verschillen in fysieke hoedanigheden van het produkt, verschillen in hoeveelheden, verschillen in verkoopvoorwaarden, en verschillen in invoerbelastingen en indirecte belastingen ) ten einde de uitvoerprijs en de normale waarde op een vergelijkbare basis te brengen .

Hieruit volgt, dat in artikel 2, lid 9, niet valt te lezen, dat normale waarde en uitvoerprijs op dezelfde manier moeten worden berekend of volgens "symmetrische" methoden; aldus het Hof in de "kogellager-zaken ". Daar komt nog bij, dat het pleidooi voor "symmetrische" methoden niet valt te rijmen met de formulering van artikel 2, leden 3 tot en met 7, en artikel 2, lid 8, omdat die voorzien in verschillende berekeningsmethoden .

In dit verband haalt Canon de Amerikaanse praktijk aan, in het bijzonder de "export sales price offset" (" ESP-offset ": aftrek van de uitvoerprijs ), die het Department of Commerce toestaat, wanneer de uitvoerprijs ( in het Amerikaanse recht "US-price" genoemd ) wordt samengesteld . Indien van toepassing, kunnen met de "ESP-offset" de algemene verkoopkosten worden afgetrokken van de normale waarde (" fair market value" in het Amerikaanse recht ) tot het bedrag van de algemene verkoopkosten die van de uitvoerprijs zijn afgetrokken . Blijkbaar is deze praktijk door de rechtbanken in de Verenigde Staten goedgekeurd; ze is als administratieve regel gepubliceerd in de Code of Federal Regulation ( 19 CFR paragraaf 353.15 c, maar staat niet in de Amerikaanse anti-dumpingwetgeving . Blijkbaar is het een concessie die het Department of Commerce buiten de anti-dumpingwetgeving om verleent . Doordat de regel van administratieve aard is en kan worden gewijzigd, gaat er in de huidige context tamelijk weinig overtuigingskracht van uit .

In ieder geval kan deze praktijk niet zo maar in het communautaire systeem worden overgenomen : daarvoor verschillen de systemen in details te veel van elkaar en is in de wetgeving ook geen grondslag te vinden . Alhoewel in de derde overweging van de considerans van de basisverordening staat : "overwegende dat het van wezenlijk belang is dat de Gemeenschap bij de toepassing van deze voorschriften met het oog op de handhaving van het met deze overeenkomsten ( in het bijzonder de GATT en de anti-dumpingcode ) nagestreefde evenwicht tussen rechten en verplichtingen, rekening houdt met de interpretatie ervan door haar belangrijkste handelspartners, zoals die in de wetgeving of het gevestigde gebruik tot uiting komt", wordt daardoor aan de gemeenschapsautoriteiten toch geen reële verplichting opgelegd om dergelijke zaken in aanmerking te nemen . Een praktijk als de Amerikaanse "ESP-offset" is dus hooguit een element dat voor de gemeenschapsautoriteiten als aanknopingspunt kan dienen bij de toepassing van de basisverordening . Een verwijzing naar de Amerikaanse praktijk, ook al is het maar bij wijze van aanknopingspunt, bewijst niet, dat de vergelijkingsregels van de basisverordening, in het bijzonder artikel 2, lid 9, voorrang hebben op de regels voor de normale waarde in artikel 2, leden 3 tot en met 7 .

Het argument dat de vergelijking niet is gemaakt in het stadium af-fabriek, moet worden verworpen om de redenen die ik in mijn conclusie in de zaak TEC heb gegeven . Canon verkoopt namelijk, evenals TEC, in Japan via een geassocieerde verkoopmaatschappij, Canon Sales Company ( hierna : Canon Sales ), waarvan Canon Inc . 51,38 % van de aandelen bezit . Een dergelijke verhouding kan volgens mij de werking van de regels in de basisverordening voor de berekening van de normale waarde niet veranderen .

In Canons betoog staat centraal de stelling, dat de vergelijking niet in hetzelfde handelsstadium werd uitgevoerd . In overweging 24 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht wordt evenwel gezegd : "alle vergelijkingen werden op het niveau af-fabriek gemaakt", wat dus niet voor tweeërlei uitleg vatbaar is . Mijns inziens heeft Canon niet aangetoond, dat de uitvoerprijs of de normale waarde werd berekend voor een ander stadium dan het stadium af-fabriek, bij voorbeeld het groothandels - of het detailhandelsstadium . De stelling, dat voor de verkoop - en administratiekosten en andere algemene uitgaven alsmede voor de winst van de Japanse verkoopmaatschappijen niet alle correcties werden toegestaan, betreft niet zozeer het handelsstadium als wel de juistheid van de cijfers voor algemene uitgaven en winsten, die werden gebruikt ter berekening van de normale waarde .

Het geschil over de vraag of de vergelijking juist was, draait mijns inziens niet om het handelsstadium, maar om de correcties die volgens Canon hadden moeten worden aangebracht op grond van artikel 2, lid 10, van de basisverordening . Overweging 24 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht zegt : "Ten einde een billijke vergelijking van de normale waarde met de prijzen bij uitvoer mogelijk te maken, hield de Commissie voor zover noodzakelijk rekening met verschillen die de vergelijkbaarheid van de prijzen beïnvloeden, zoals verschillen in fysieke kenmerken en verkoopvoorwaarden in gevallen waarin de bewering dat er een rechtstreeks verband is tussen deze verschillen en de betreffende verkopen naar behoren met bewijzen kon worden gestaafd, hetgeen het geval was ten aanzien van de verschillen in kredietvoorwaarden, borgstellingen, technische bijstand, commissies, salarissen van verkopers, kosten voor verpakking, vervoer, verzekering, lading, overlading en lossing en bijkomende kosten ". Canon acht die correcties echter ontoereikend en meent, dat er nog meer correcties hadden moeten worden gemaakt en dat met name bij de normale waarde een bedrag voor de administratieve kosten en de reclameuitgaven had moeten worden afgetrokken . De gemeenschapsautoriteiten hebben elke verdere correctie van dit soort geweigerd (" geen correctie werd toegepast voor beweerde administratieve en algemene kosten ") en de redenen voor deze weigering worden in de overwegingen 24 tot en met 26 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht uitgebreid uiteengezet . In het kort komen die redenen erop neer, dat de administratieve kosten en de reclameuitgaven, waarvoor om correcties was verzocht, niet in rechtstreeks verband bleken te staan met de betrokken verkopen, zoals de basisverordening eist .

Mijns inziens was de weigering van de betrokken correcties in overeenstemming met de basisverordening . Artikel 2, lid 9, van de basisverordening bepaalt, dat de prijs bij uitvoer en de normale waarde op een vergelijkbare grondslag moeten berusten voor wat betreft onder meer "de verkoopvoorwaarden ". Voor dat doel bepaalt artikel 2, lid 10, dat indien zij niet op een vergelijkbare grondslag berusten, voor elk geval, naar gelang van de bijzondere kenmerken ervan, naar behoren rekening wordt gehouden met de verschillen die van invloed zijn op de vergelijkbaarheid van de prijzen; daaraan wordt toegevoegd "de volgende richtlijnen gelden hierbij ". Uit deze formulering blijkt duidelijk, dat artikel 2, lid 10, gedetailleerde regels bevat voor de uitvoering van de in artikel 2, lid 9, vermelde beginselen en in geval van twijfel in overeenstemming met deze beginselen moet worden uitgelegd .

De administratieve kosten en reclameuitgaven kunnen bij artikel 2, leden 9 en 10, alleen in aanmerking worden genomen onder het punt "verkoopvoorwaarden", dat gedetailleerd wordt behandeld in artikel 2, lid 10, sub c . Daarin wordt gezegd : "Correcties worden slechts toegepast voor die verschillen die rechtstreeks in verband staan met de betreffende verkoop ...; in het algemeen worden geen correcties toegepast voor verschillen in administratieve en algemene kosten met inbegrip van kosten voor onderzoek, ontwikkeling en reclame ." Uit overweging 24 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht blijkt, dat de gemeenschapsautoriteiten voor verschillen in verkoopvoorwaarden correcties hebben toegepast, wanneer was aangetoond dat zij rechtstreeks in verband stonden met de betrokken verkopen, aldus bij voorbeeld kredietvoorwaarden, borgstellingen, verpakking, vervoer en lading en lossing . De administratieve kosten en reclameuitgaven zijn daarentegen van algemene aard en in principe uitgesloten door artikel 2, lid 10, sub c .

Met hun in de overwegingen 24 tot en met 26 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht beschreven aanpak zijn de gemeenschapsautoriteiten volgens mij niet afgeweken van de natuurlijke betekenis van de bewoordingen van artikel 2, lid 10, sub c . Ik ben het niet eens met de bewering, dat de gemeenschapsautoriteiten ze uiterst restrictief hebben uitgelegd : het door hen gebruikte criterium van "rechtstreeks verband" is precies het in de eerste zin van die bepaling vermelde . Ik wijs de opvatting af, dat de toepassing van dit criterium artikel 2, lid 10, sub c, in conflict brengt met artikel 2, lid 9 . Artikel 2, lid 9, voorziet in correcties met betrekking tot "verkoopvoorwaarden ". Met die uitdrukking kunnen enkel bedoeld zijn specifieke verkopen en specifieke verkoopcontracten, en dit sluit ook volkomen aan bij het vereiste in artikel 2, lid 10, sub c, van een "rechtstreeks verband met de betreffende verkoop ". De door Canon bepleite uitlegging, waarbij veel meer soorten uitgaven in aanmerking zouden kunnen worden genomen, valt volgens mij niet te rijmen met de uitdrukking "verkoopvoorwaarden", die bij deze uitlegging haar betekenis zou verliezen . Bovendien is een normale uitlegging van artikel 2, lid 10, sub b, ook in overeenstemming met de algehele structuur van de basisverordening : terwijl bij deze uitlegging correcties in de fase van de vergelijking beperkt blijven tot uitgaven die in rechtstreeks verband met de betrokken verkopen staan, wordt met uitgaven waarbij dit verband ontbreekt - dat wil zeggen met algemene uitgaven -, rekening gehouden in de fase van de berekening van de normale waarde . Voor het geval de normale waarde wordt samengesteld, is speciaal bepaald, dat daarin "een redelijk bedrag voor uitgaven in verband met verkoop en administratie en andere algemene uitgaven" moet worden opgenomen . En ingeval de normale waarde is gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs, is de normale handelspraktijk immers doorgaans al om de prijs zo vast te stellen, dat daarin een bestanddeel algemene administratieve kosten zit .

Ten slotte beroept Canon zich op de uitdrukking "in het algemeen" in de zin "in het algemeen worden geen correcties toegepast voor verschillen in administratieve en algemene kosten" en eveneens op de term "richtlijnen" in de aanhef van artikel 2, lid 10 . Het is juist, dat artikel 2, lid 10, sub c, niet bedoelt een absolute regel te geven, maar een richtlijn waarop uitzonderingen mogelijk zijn . Zowel in overweging 24 als in overweging 25 wordt echter erkend, dat het hier slechts een algemene regel betreft, en in dat opzicht kunnen zij niet worden betwist . Bovendien moet de partij die om dergelijke uitzonderingen verzoekt aantonen, dat ze gerechtvaardigd zijn . De tweede zin van artikel 2, lid 10, bepaalt : "Indien een belanghebbende partij verzoekt een dergelijk verschil in aanmerking te nemen, moet zij bewijzen dat dit verzoek gerechtvaardigd is ." Derhalve diende Canon aan te tonen, dat de uitgaven waarvoor zij om correcties verzocht, bij uitzondering van een type waren dat rechtstreeks in verband stond met de betrokken verkopen . In de onderhavige procedure is Canon er niet in geslaagd dit te bewijzen en daarom moet haar betoog in dit verband worden verworpen ( vgl . zaak 258/84 Nippon Seiko/Raad, aangehaald in mijn conclusie in zaak TEC, paragraaf 45 ).

Bijgevolg moet Canons eerste middel volgens mij in zijn geheel worden afgewezen .

Tweede middel : onjuistheden bij de berekening van de normale waarde

In haar tweede middel betoogt Canon het volgende . 1 ) De Commissie was krachtens de artikelen 2, lid 3, sub a, en 2, lid 3, sub b, van de basisverordening verplicht om bij de berekening van de normale waarde uit te gaan hetzij van de binnenlandse prijzen van Canon Inc ., hetzij, zo zij deze prijzen op grond van artikel 2, lid 7, niet accepteerde, van de produktiekosten in het stadium af-fabriek . Door de normale waarde te baseren op de prijzen van Canon Sales, voldeed de Commissie niet aan deze verplichting . 2 ) Gelet op Canons bescheiden verkopen van elektronische schrijfmachines op de Japanse markt en op de speciale kenmerken van die markt, had de normale waarde in ieder geval op basis van de produktiekosten moeten worden samengesteld . De binnenlandse verkopen van de twee modellen waarvoor de normale waarde was gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs, bedroegen slechts 1,4 % van de totale omvang van Canons uitvoer naar de Gemeenschap . 3 ) De door de Commissie gebruikte methoden voor de berekening van de normale waarde waren oneerlijk en in strijd met artikel 2, leden 3, 9, en 10 van de basisverordening, met name om de volgende redenen : a ) de Commissie had geweigerd om op de prijs van de twee modellen waarvan de normale waarde was gebaseerd op de binnenlandse prijs de correcties aan te brengen die nodig waren om uit te komen op de prijs af-fabriek . De aldus geconstateerde zogenoemde normale waarde was daardoor kunstmatig hoog opgetrokken . b ) De Commissie had voor de vier modellen waarvan de normale waarde was samengesteld, de werkelijke produktiekosten en algemene kosten van Canon Inc . ten onrechte verdubbeld door daarbij andere factoren op te tellen . c ) Wat de genoemde vier modellen betreft, was de winstmarge van 47 % over de kosten ( 32,39 % over de omzet ), bovenop de werkelijke produktiekosten en de vermeende extra kosten, buitensporig hoog . d ) Voor geen van de zes modellen leverde de methode van de Commissie ter berekening van de normale waarde een bedrag op dat gelijk staat aan een prijs af-fabriek .

De gemeenschapsautoriteiten hadden het volste recht om Canon Sales te behandelen als "geassocieerd" met Canon Inc . in de zin van artikel 2, lid 7, van de basisverordening en mochten dus de prijzen die Canon Inc . aan Canon Sales berekende, voor het vaststellen van de normale waarde buiten beschouwing laten . Canon is er niet in geslaagd te bewijzen, dat zij daarmee hun bevoegdheid overschreden of misbruikten . Derhalve moet haar argument, dat de normale waarde had moeten worden gebaseerd op de prijzen van Canon Inc . aan Canon Sales, worden verworpen .

Artikel 2, lid 3, sub a, van de basisverordening bepaalt, dat onder normale waarde moet worden verstaan "de vergelijkbare prijs die bij normale handelstransacties werkelijk is of moet worden betaald voor een soortgelijk produkt dat bestemd is voor verbruik in het land van uitvoer of het land van oorsprong ". Deze bepaling omvat naar mijn mening ook de prijs die de verkoopmaatschappij van een producent aan haar klanten berekent . De prijzen die Canon Sales aan haar klanten berekent, zijn duidelijk prijzen "bij normale handelstransacties" in de zin van deze bepaling, en de gemeenschapsautoriteiten hadden het recht om deze te gebruiken voor het vaststellen van de normale waarde, wat zij ook gedaan hebben ( overweging 8 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht ). Canons argument, dat indien de prijzen van Canon Inc . niet worden gebruikt, de normale waarde op grond van artikel 2, lid 3, sub b, moet worden samengesteld dan wel worden gebaseerd op de uitvoerprijs naar derde landen, moet, naar mijn mening worden afgewezen .

De in overweging 4 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht genoemde 5 %-drempel voor de omvang van de verkopen, willen deze als basis voor de normale waarde kunnen dienen, is niet alleen rechtmatig, maar draagt bij tot de rechtszekerheid .

Terwijl deze drempel 5 % van de omvang "van de uitvoer naar de Gemeenschap" is, beweert Canon, dat het in de Verenigde Staten gebruikelijk is om de binnenlandse verkopen buiten beschouwing te laten, indien minder dan 5 % van de uitvoer naar andere landen dan de Verenigde Staten gaat . Om eerder genoemde redenen is het belang dat aan deze praktijk in de Verenigde Staten moet worden gehecht, beperkt . Onder dit voorbehoud wil ik in de eerste plaats opmerken, dat de Amerikaanse praktijk het cijfer van 5 % voor de drempel bevestigt; in ieder geval aanvaard ik niet, dat de uitvoer naar andere landen dan naar het door de beweerde dumping getroffen land noodzakelijkerwijs de juiste basis vormt . Op grond van mijn huidige informatie denk ik, dat de uitvoer naar het door de dumping getroffen land ( of economische gemeenschap ) een betere vergelijkingsmaatstaf vormen . Ik zie dus geen enkele reden voor kritiek op de in overweging vier bedoelde 5 %-drempel .

Van twee van Canons modellen ( de AP 400 en de AP 500 ) is beweerd, dat de verkopen in Japan gedurende de referentieperiode boven de drempel lagen . Canon zegt, dat de verkopen van deze twee modellen slechts 1,4 % van de totale omvang van haar uitvoer van elektronische schrijfmachines naar de Gemeenschap bedroegen . Dat cijfer is niet relevant, omdat daarmee de verkopen van slechts twee modellen in Japan worden vergeleken met de verkopen van zes modellen in de Gemeenschap . Het percentage moet per model worden uitgewerkt . De Raad heeft verklaard, dat de binnenlandse verkoop van model AP 400 7,6 % van de omvang van de uitvoer naar de Gemeenschap bedroeg, terwijl het cijfer voor model AP 500 8,7 % bedroeg . In antwoord op vragen van het Hof heeft Canon vertrouwelijke verkoopcijfers verstrekt, die deze percentages lijken te bevestigen . Canons argument moet daarom worden afgewezen .

Ofschoon het juist is, dat alfanumerieke elektronische schrijfmachines in Japan weinig worden gebruikt, omdat de taal niet in romeinse letters wordt geschreven, is dit, anders dan Canon beweert, nog geen reden tot afwijking van de normale toepassing van artikel 2, lid 3, sub a, van de basisverordening . Indien de omvang van de binnenlandse verkopen voldoende is, zie ik niet in, hoe dergelijke omstandigheden iets kunnen veranderen aan de voorwaarden waaronder de werkelijke binnenlandse prijs als basis voor de normale waarde kan worden gebruikt .

Canon betoogt, dat de uitvoerprijs naar de Verenigde Staten voor de vaststelling van de normale waarde had moeten worden gebruikt . Dat argument kan niet gelden voor de twee modellen waarvoor de normale waarde - mijns inziens terecht - werd gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs . Wat de overige modellen betreft lees ik artikel 2, lid 3, sub b, zo, dat het aan de gemeenschapsautoriteiten is overgelaten te kiezen tussen het samenstellen van de normale waarde en het gebruik van de uitvoerprijzen naar derde landen . Canon is er niet in geslaagd aan te tonen, dat deze vrijheid verkeerd werd gebruikt, terwijl de Raad heeft uitgelegd, waarom de gemeenschapsautoriteiten hebben gekozen voor de oplossing genoemd in de tweede alinea van overweging 4 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht . Het argument van Canon met betrekking tot dit punt moet derhalve worden afgewezen .

Wat betreft de derde reeks argumenten van Canon, worden ten dele problemen betreffende correcties met het oog op de vergelijking verward met problemen betreffende de berekening van de normale waarde . Zoals reeds gezegd, moeten deze twee punten apart worden behandeld . Op de problematiek rond de vergelijking ben ik zojuist al ingegaan; ik verwijs ook naar mijn conclusie in de zaak TEC .

Wat betreft de twee modellen waarvan de normale waarde op de werkelijke binnenlandse prijs werd gebaseerd, zegt Canon : "( De Commissie ) weigerde om de prijs van Canon Inc . aan Canon Sales als uitgangspunt te nemen voor de prijs op de binnenlandse markt . Zij wenste de handelsketen nog verder af te dalen tot de prijzen van Canon Sales voor haar klanten . Deze prijzen waren veel hoger ten gevolge van de bijzondere aard van de markt en de hoge verkoopkosten van elektronische schrijfmachines ." Deze verklaring lijkt mij te bevestigen, dat de gemeenschapsautoriteiten terecht de prijzen Canon Sales hebben gebruikt, omdat zij aangeeft, dat de prijs van Canon Inc . aan Canon Sales ver beneden de werkelijke marktprijzen lag en daarom meer een overdrachtsprijs was dan een prijs bij normale handelstransacties . Ik heb ook reeds gezegd, waarom de "bijzondere aard van de markt" Canon niet te stade komt . Met betrekking tot de oorzaken van deze hogere marktprijzen ten slotte betoogt Cetma onder meer, dat het welbekend is, dat de winstmarges op de beschermde en deels door kartels beheerste Japanse markt hoger zijn . Ik acht het niet noodzakelijk om nader in te gaan op de oorzaken . Van belang is hier, dat Canon erkent, dat de Japanse marktprijzen van de betrokken produkten hoger waren . Zij suggereert niet, dat in dit verband een verkeerde conclusie werd getrokken . De procedure tot aan dit punt is dus allerminst een "opeenstapeling van onbillijkheden" geweest, zoals Canon stelt, maar rechtmatig en juist verlopen .

Vervolgens wordt de aftrek van Canon Sales' verkoopkosten ter sprake gebracht, met name de door Canon Sales in Japan gemaakte reclamekosten voor schrijfmachines . Dit argument is moeilijk te begrijpen . Artikel 2, lid 3, sub a, betreffende de normale waarde voorziet niet in enigerlei aftrek . Het bepaalt, dat onder normale waarde moet worden verstaan "de vergelijkbare prijs die bij normale handelstransacties werkelijk is of moet worden betaald ". De prijs "bij normale handelstransacties" is de prijs bij eerste verkoop aan een onafhankelijke koper, en aangezien de exportprijs eveneens is bepaald aan de hand van de eerste verkoop aan een onafhankelijke koper, is deze in dat opzicht "vergelijkbaar ". Ik denk niet, dat het mogelijk is om hier in het woord "vergelijkbaar" een vereiste voor verdere aftrek te lezen . Krachtens artikel 2, lid 3, sub a, gaat het om de prijs zoals die is geconstateerd . Eventuele verdere correcties of aftrek zijn alleen maar mogelijk in het kader van artikel 2, leden 9 en 10 . Deze bepalingen betreffen de vergelijking en niet de vaststelling van de normale waarde . Artikel 2, lid 3, sub a, biedt geen enkele mogelijkheid om de verkoopkosten van Canon Sales af te trekken . De vaststelling van de normale waarde volgens de werkelijke binnenlandse prijzen voor de twee betrokken modellen kan niet worden aangetast door de wijze waarop de gemeenschapsautoriteiten de verkoopkosten hebben behandeld .

Zelfs in het licht van de eigenlijk relevante bepalingen, is deze klacht ongegrond . Canon zegt : "De Commissie weigerde alle kosten van Canon Sales af te trekken, ondanks het feit dat Canon Sales slechts tot taak had om te verkopen ." Niets verplichtte de gemeenschapsautoriteiten echter, zoals Canon veronderstelt, om alle verkoopkosten van Canon Sales af te trekken . In mijn conclusie in de zaak TEC heb ik uitgelegd, waarom de exporteurs naar mijn mening een dergelijke aftrek niet kunnen eisen enkel op grond van het feit dat de produktie - en verkooptaken binnen dezelfde groep toevallig zijn verdeeld over formeel zelfstandige lichamen .

Vervolgens klaagt Canon, dat de Commissie "aftrek weigerde van een redelijke winstmarge voor de distributeur gelijk aan het bedrag dat is afgetrokken van de prijzen van Canons Europese dochtermaatschappijen ". Mijns inziens is er voor deze aftrek geen plaats in artikel 2, lid 3, sub a, of zelfs artikel 2, lid 3, sub b, i . In verband met de normale waarde wordt er alleen over een "redelijk bedrag voor winst" gesproken in artikel 2, lid 3, sub b, ii, en wel voor de aangenomen normale waarde . Deze bepaling is per definitie niet van toepassing in het hier besproken geval, waarin de normale waarde is gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijs . Ook hier is dit argument irrelevant en kan de vaststelling door de gemeenschapsautoriteiten van de normale waarde volgens de werkelijke binnenlandse prijs voor de twee betrokken modellen niet aantasten . In de tweede plaats is het argument, dat er bij de samenstelling van de normale waarde en van de uitvoerprijs parallelle methoden moesten worden gebruikt, zelfs voor de aangenomen waarde ongegrond om de zojuist alsook in mijn conclusie in de zaak TEC genoemde redenen .

Canon is daarom niet geslaagd in het bewijs van enige onjuistheid in de wijze waarop de gemeenschapsautoriteiten de normale waarde hebben vastgesteld van de twee modellen waarvoor is uitgegaan van de werkelijke binnenlandse prijs .

Om de in mijn conclusie in de zaak TEC genoemde redenen verwerp ik, wat de overige vier modellen betreft, het argument, dat de gemeenschapsautoriteiten op grond van de basisverordening niet bevoegd waren om, met gebruikmaking van bestanddelen van de werkelijke binnenlandse prijs als richtsnoer, een "surrogaat" normale waarde samen te stellen .

Het argument, dat de gevolgde procedure niet leidde tot een eerlijke vergelijking in het stadium af-fabriek, slaat op de vergelijking en niet op de samenstelling van de normale waarde; zelfs bezien in verband met de vergelijking, moet het worden verworpen om de zojuist alsook in mijn conclusie in de zaak TEC genoemde redenen .

Om voormelde redenen faalt ook het argument, dat er sprake is van onrechtmatigheid, omdat de in de aangenomen normale waarde opgenomen uitgaven niet symmetrisch waren behandeld met de uitgaven opgenomen in de uitvoerprijs .

Canon legt vooral de nadruk op de weigering van de Commissie om de door Canon Sales gemaakte reclamekosten af te trekken . Reclamekosten zijn echter niet voor het vaststellen van de normale waarde relevant, maar voor de vergelijkbaarheid van de prijzen in het kader van artikel 2, lid 10 . Artikel 2, lid 10, sub c, nu bepaalt, dat in het algemeen geen correcties worden toegepast voor verschillen in administratieve en algemene kosten zoals reclamekosten . Canon is er niet in geslaagd waar te maken, dat deze algemene regel in dit geval niet van toepassing is . Daarom moet haar betoog worden verworpen, niet alleen voor zover het de normale waarde betreft, maar ook voor zover het de vergelijking betreft .

Canon tracht haar zogenaamde reclamekosten ook te betrekken in de discussie over de winstmarge die is gebruikt voor het samenstellen van de normale waarde . Canon redeneert als volgt : "De winstmarge van 47 % werd verkregen door alle kosten van Canon Sales en Canon Inc . af te trekken van de prijs die Canon Sales aan dealers berekende . In het geval van Canon Sales verzuimde de Commissie echter rekening te houden met de werkelijk door Canon Sales bij de verkoop van elektronische schrijfmachines gemaakte kosten . De Commissie verkoos Canon Sales' winst op elektronische schrijfmachines te berekenen alsof zij geen forse reclamekosten had gemaakt ( om maar een voorbeeld te geven ). Dit maakte echter een enorm verschil uit . De reclamekosten bedroegen 7 % van de totale omzet van Canon Sales . De werkelijke en aantoonbare reclamekosten alleen voor elektronische schrijfmachines bedroegen echter 26 % van de omzet . Door het verkeerde bedrag te gebruiken werd de winst aanzienlijk overgewaardeerd ." De enige methode om de winst op de binnenlandse verkopen uit te rekenen, is het aftrekken van de kosten van de verkoopprijs . Niemand betwist dit . Het argument van Canon is, dat er een hoger bedrag aan kosten had moeten worden afgetrokken . In Canons repliek wordt daarover het volgende gezegd : "( De Commissie ) sloeg geen acht op de werkelijke kosten van Canon Sales voor reclame en promotie van elektronische schrijfmachines, en ging uit van alle door Canon Sales verkochte produkten, ondanks de aangetoonde hoge kosten van het op de markt brengen van elektronische schrijfmachines . Zoals uit de aan de Commissie gegeven bewijzen blijkt, waren de reclamekosten voor elektronische schrijfmachines, uitgedrukt in een percentage van de omzet, in feite bijna drie maal hoger dan de reclamekosten voor de overige produkten . Indien de Commissie het vanzelfsprekende feit had geaccepteerd, dat de winst van Canon Sales op de verkopen van elektronische schrijfmachines door deze kosten lager uitviel, zou de aan Canon ( en aan de overige exporteurs die niet in het binnenland verkochten ) toegekende winstmarge aanzienlijk lager zijn geweest ."

Ik bespreek dit punt tamelijk uitvoerig, omdat, zoals uit dit citaat blijkt, de voor de Canonprodukten berekende winstmarge van 47 % in al die gevallen werd gebruikt ( behalve voor Brother en voor Silver Seiko ), waarin de normale waarde werd samengesteld . Het punt is daarom niet alleen van belang voor Canon, maar voor alle andere exporteurs voor wie de normale waarde van hun produkten werd samengesteld ( behalve voor Brother en voor Silver Seiko ).

Hoewel de reclamekosten als "voorbeeld" worden genoemd, blijven de door Canon genoemde kosten in feite beperkt tot reclame en promotie . Van andere kosten is voor het Hof niet gesproken . Canon heeft daarom mijns inziens geen andere kosten aan de orde gesteld dan de reclame - en promotiekosten .

Wat de reclame - en promotiekosten betreft, heeft Canon haar beweringen niet met bewijzen gestaafd . Anderzijds verklaart de Raad in zijn dupliek : "De door Canon aangevoerde reclamekosten omvatten 198 verschillende posten . Bij onderzoek daarvan bleek, dat voor slechts 59 van de 198 posten schriftelijke gegevens waren overgelegd; dat van een groot aantal van deze 59 posten niet duidelijk was, of de documentatie ( eenvoudige fotokopiën van wat advertenties leken ) inderdaad wel te maken had met de door Canon vermelde posten; dat 30 van de 59 posten uitsluitend betrekking hadden op die elektronische schrijfmachines, waarnaar geen onderzoek was gedaan, waarop geen anti-dumpingrecht was gelegd ( artikel 1, lid 3, van verordening nr . 1698/85 ) en waarvoor de winst niet behoefde te worden vastgesteld; dat diverse posten uitsluitend op andere produkten sloegen dan elektronische schrijfmachines, namelijk zogenoemde DW' s, AP 89 (' floppy disk units' ) en beeldschermen; dat andere posten betrekking hadden op zowel de onderzochte elektronische schrijfmachines als op andere produkten zoals beeldschermen; dat het verkoopmateriaal ( prijslijsten, technische brochures ), waarop blijkbaar enkele andere posten van Canon slaan, niet enkel de onderzochte elektronische schrijfmachines betreft, maar ook een 'floppy disk unit' , beeldschermen, kleine schrijfmachines van het soort dat niet werd onderzocht, accessoires en andere produkten; dat er voor geen van de 198 posten rekeningen waren, waaruit had kunnen worden opgemaakt welke kosten echt aan derden waren betaald . Voorts is niet duidelijk, in hoeverre de gestelde kosten niet door het ene onderdeel van de Canongroep aan het andere waren berekend . De door Canon bijgevoegde bewijsstukken bleken louter interne, handgeschreven documenten te zijn en leverden geen enkel doorslaggevend bewijs op ." Hieruit volgt, dat Canon er niet in is geslaagd haar bewering waar te maken, dat de gemeenschapsautoriteiten bij het berekenen van de winstmarge van 47 % niet naar behoren rekening hebben gehouden met de reclame - en promotiekosten . De stelling, dat de winstmarge verkeerd werd berekend, moet derhalve worden afgewezen .

Een extra reden voor afwijzing van deze stelling, een reden die echter alleen voor Canon geldt en niet voor de overige exporteurs, is dat Canon blijkbaar dezelfde kostencijfers ( met inbegrip van de reclamekosten ) wel accepteerde toen zij in de aangenomen normale waarde werden gebruikt voor de verkoopkosten en de administratieve en andere algemene uitgaven ( hierna : VAA-kosten ). Een lager bedrag voor deze kosten resulteert in een lagere aangenomen normale waarde, wat gunstig is voor Canon . Canon kan nu echter niet goed de cijfers bestrijden voor dat gedeelte van de berekening waar ze ongunstig voor haar uitvallen, en dezelfde cijfers accepteren voor een ander gedeelte van de berekening waar ze haar gunstig lijken .

In verband met de in de aangenomen normale waarde opgenomen VAA-kosten stelt Canon voorts, dat de gemeenschapsautoriteiten niet de algemene kosten met betrekking tot de Japanse markt in aanmerking hadden moeten nemen, maar de algemene kosten in verband met de uitvoer, en zij tracht aan te tonen, dat verordening nr . 3453/81 van de Commissie houdende instelling van een voorlopig anti-dumpingrecht op de invoer van bepaalde garens van katoen van oorsprong uit Turkije ( PB 1981, L 347, blz . 19 ) daarvoor een precedent vormt . Naar mijn mening is dit niet het geval, alleen al omdat daarvoor in de plaats kwam verordening nr . 789/82 van de Raad houdende instelling van een definitieve anti-dumpingrecht op dezelfde produkten ( PB 1982, L 90, blz . 1 ); maar zelfs wanneer aan beide verordeningen het juiste gewicht wordt toegekend, is duidelijk, dat zij een speciaal geval betreffen, waarin de gemeenschapsautoriteiten zo weinig gegevens over de verkopen op de binnenlandse markt hadden, dat zij moesten terugvallen op uitvoergegevens ten einde een handvat te hebben voor de berekening van de normale waarde . Een regel als door Canon bepleit, is in deze verordeningen dan ook niet terug te vinden, en wanneer, zoals in casu, voldoende gegevens beschikbaar zijn over algemene kosten op de binnenlandse markt, is de bewering, dat de gemeenschapsautoriteiten verplicht waren deze te negeren en in plaats daarvan naar de algemene kosten bij uitvoer te kijken, dan ook niet aanvaardbaar .

Wat ten slotte het "redelijk bedrag voor winst" betreft, dat in de aangenomen normale waarde moet worden opgenomen, preciseert artikel 2, lid 3, sub b, ii, van de basisverordening : "In het algemeen mag de opslag voor winst, op voorwaarde dat er gewoonlijk bij verkoop van produkten van dezelfde algemene categorie op de binnenlandse markt van het land van oorsprong winst wordt behaald, niet hoger zijn dan die normale winst ." Canon voert aan, dat "het daarom juister zou zijn geweest, wanneer de Commissie de winstmarges in de hele sector kantoormachines in Japan had onderzocht ". In de eerste plaats biedt de tekst van genoemde bepaling geen steun voor dit argument, omdat daarin niet wordt gezegd dat de winstmarge die moet zijn welke bij dezelfde algemene categorie goederen wordt gerealiseerd, maar slechts dat de winstmarge niet hoger mag zijn dan die bij genoemde categorie . In de tweede plaats moeten, zoals reeds gezegd in mijn conclusie in TEC, onder "dezelfde algemene categorie" goederen in casu redelijkerwijs en in het licht van het begrip "soortgelijk produkt" in artikel 2, leden 2 en 12, elektronische schrijfmachines worden verstaan, en acht ik hier de ruimere categorie kantoormachines niet houdbaar . Dit argument moet derhalve worden afgewezen en de diverse door Canon in dit verband naar voren gebrachte winstcijfers moeten eveneens buiten beschouwing blijven .

Artikel 2, lid 3, sub b, ii, stelt wel de eis, dat de winstmarge "redelijk" moet zijn en, zoals gezegd in mijn conclusie in de zaak TEC, is het redelijk om daarvoor de werkelijk op de binnenlandse markt behaalde winstmarges te gebruiken . Volgens overweging 16 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht werd het redelijk acht om voor de vier betrokken modellen van Canon de aangenomen waarde te berekenen uitgaande van Canons winstmarge op haar binnenlandse verkopen van de andere twee modellen . Naar mijn mening leverde dit een betrouwbare aanwijzing voor de normaal behaalde winst en was deze benadering in overeenstemming met de basisverordening . Canon beweert, dat "haar bedrijfsboekhouding voor de referentieperiode op elektronische schrijfmachines een winst van 7,2 % te zien gaf ". Deze boekhouding is niet aan het Hof overgelegd . Het is niet duidelijk om welke modellen het daarbij ging en of de uitvoer is meegerekend . Er wordt niet aangegeven hoe dit cijfer tot stand kwam, en of bij de berekening factoren werden gebruikt die in het onderhavige geval wellicht irrelevant zijn . De uitdrukking "bedrijfsboekhouding" (" management accounts "), hoewel vaag, doet veronderstellen, dat het hier enkel gaat om de boekhouding van Canon Inc . en niet om die van de Canon-groep in haar geheel, wat om de reeds genoemde redenen geen goede basis verschaft . Met name indien bij het cijfer van 7,2 % is uitgegaan van de overdrachtsprijs tussen Canon Inc . en Canon Sales en het enkel de winst van Canon Inc . weergeeft en niet ook die van Canon Sales, is het niet bruikbaar voor de samenstelling van de normale waarde . Nu het Hof niet over bewijzen beschikt, gaat het slechts om een blote bewering van twijfelachtige waarde, die geen aanleiding geeft om het door de gemeenschapsautoriteiten gebruikte winstcijfer af te wijzen .

Derhalve moet zowel wat betreft de twee modellen waarvoor de normale waarde werd gebaseerd op de werkelijke binnenlandse prijzen als wat betreft de modellen waarvoor de normale waarde werd samengesteld, Canons tweede middel betreffende onjuistheden bij de berekening van de normale waarde in zijn geheel worden verworpen .

Derde middel : onjuistheden bij de berekening van de uitvoerprijs

In haar derde middel betoogt Canon, dat de door de Commissie gebruikte methoden ter berekening van de uitvoerprijs oneerlijk en onjuist waren en derhalve in strijd met artikel 2, leden 8 en 9 : de Commissie kwam tot de uitvoerprijs door aftrek van de algemene kosten van Canon Inc .' s Europese dochtermaatschappijen alsmede een aangenomen winst; de Commissie had de uitvoerprijs echter moeten berekenen parallel aan de normale waarde .

Aangezien Canon Frankrijk, Canon Duitsland en Canon Verenigd Koninkrijk 100 % dochtermaatschappijen waren, bestond er tussen hen en Canon Inc . een associatie in de zin van artikel 2, lid 8, sub b, van de basisverordening en mochten de gemeenschapsautoriteiten naar mijn mening ingevolge deze bepaling de uitvoerprijs samenstellen "op basis van de prijs waartegen het ingevoerde produkt voor het eerst wordt wederverkocht aan een onafhankelijke koper ". De bewering, dat de gemeenschapsautoriteiten de uitvoerprijs moesten baseren op de prijs tussen Canon Inc . en haar Europese dochtermaatschappijen, wijs ik af .

Wanneer de uitvoerprijs wordt gebaseerd op de eerste wederverkoop aan een onafhankelijke koper zoals in casu, vereist artikel 2, lid 8, sub b, dat "correcties worden toegepast voor alle tussen de invoer en de wederverkoop gemaakte kosten, met inbegrip van rechten en heffingen, alsmede voor een redelijke winstmarge ". Canon bestrijdt deze regel niet, maar stelt wel, dat bij de toepassing ervan een aantal fouten zijn gemaakt . In de eerste plaats stelt zij, dat het onjuist was als redelijke winstmarge 5 % te nemen in plaats van de door Canon voorgestelde 3 %. Canon voert geen bewijzen of argumenten aan tot staving van deze bewering . De Raad stelt daartegenover, dat de 5 % was afgeleid van de winstmarges van onafhankelijke importeurs en dat het gebruik daarvan gerechtvaardigd was, aangezien zij de meest objectieve basis vormden die beschikbaar was voor een bevredigende schatting van de uitvoerprijs bij eerste wederverkoop . Deze benadering lijkt mij binnen de beoordelingsmarge te blijven waarover de gemeenschapsautoriteiten bij de vaststelling van "een redelijk bedrag voor winst" beschikken . Aangezien Canon geen bewijzen voor het tegendeel aanvoert, moet haar betoog over vermeende onjuistheden worden afgewezen .

In de tweede plaats beklaagt Canon zich erover, dat de Commissie fouten heeft gemaakt door "te weigeren rente-inkomsten van Canons dochtermaatschappijen te verdisconteren en door haar behandeling van de zogenoemde klantenkortingen, alsook in andere opzichten ". Dit zijn louter beweringen, die niet nader zijn uitgewerkt of met bewijzen zijn gestaafd . Naar mijn mening zijn in dit verband geen fouten van de gemeenschapsautoriteiten komen vast te staan .

In de derde plaats beweert Canon, dat de reclamekosten in verband met de lancering van bepaalde modellen in het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Frankrijk hadden moeten worden gespreid over een groter aantal modellen en over een ruimer geografisch gebied; ook hadden zij moeten worden afgeschreven over een langere periode dan de twaalf maanden waarin zij zijn gemaakt .

Krachtens artikel 2, lid 11, van de basisverordening worden alle kostenberekeningen over het algemeen gebaseerd op de beschikbare boekhoudkundige gegevens, "die gewoonlijk, wanneer nodig, proportioneel worden toegerekend aan de omzet van elk betrokken produkt en van elke betrokken markt ". De reclame werd speciaal voor drie bijzondere modellen gemaakt . Ofschoon de aandacht van het publiek uiteraard door de reclame ook wel op elektronische schrijfmachines in het algemeen kan zijn gevestigd, is dit argument niet voldoende om een afwijking van de algemene regel te rechtvaardigen, en mochten de gemeenschapsautoriteiten naar mijn mening de reclamekosten aan de betrokken modellen toerekenen . Hoewel Canon beweert "een markt in Europa" te hebben ontwikkeld, hadden de drie dochtermaatschappijen elk de exclusieve distributierechten in hun respectieve Lid-Staten, wat betekent dat de "betrokken markt" in feite steeds een nationale markt was . De gemeenschapsautoriteiten hebben de reclamekosten dan ook terecht aan ieder van de betrokken landen toegerekend . Aangezien de uitgaven gedurende de onderzoeksperiode werden gedaan, moesten zij worden beschouwd als kosten over die periode . Mijns inziens zijn de reclamekosten derhalve terecht toegerekend aan de modellen, gebieden en perioden waarop zij betrekking hadden, en kan het betoog van Canon betreffende de kosten niet slagen .

Ten slotte treedt Canon met haar argument, dat de berekeningen van de uitvoerprijs en de normale waarde parallel hadden moeten verlopen, louter in herhaling; deze redenering moet worden verworpen om de redenen die ik zojuist, alsook in mijn conclusie in de zaak TEC heb genoemd .

Bijgevolg moet Canons derde middel betreffende de uitvoerprijs worden afgewezen .

Vierde middel : onjuiste beoordeling van de schade

Hoewel was vastgesteld dat de dumpingmarge voor Canon 76,50 % was, werd haar slechts een schade toegeschreven van 35,03 %. Aangezien het anti-dumpingrecht op grond van artikel 13, lid 3, van de basisverordening niet hoger mag zijn dan het laagste van deze twee cijfers, gaf het schadecijfer de doorslag bij het aan Canon op te leggen recht . Naar beneden afgerond op het dichtstbijzijnde gehele getal bedroeg het opgelegde recht 35 %.

Canons vierde middel is, dat de vaststelling van de schade in de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht onjuist was, en Canon staaft dit middel met ongeveer tien argumenten . Enkele van deze argumenten steunen op een deskundigenrapport, dat voor Canon is opgesteld door Dr . Jackson . Aan de hand van bewijsmateriaal tracht hij het verlies aan marktaandelen van de Europese fabrikanten in de betrokken periode te bagatelliseren en hun geslonken winst weg te redeneren door te verwijzen naar de "economische levensduur" van produkten, terwijl hij aan de andere kant de nadruk legt op de moeilijkheden die Triumph-Adler en Olympia ondervonden bij het overschakelen van de produktie van mechanische en elektromechanische schrijfmachines op die van elektronische schrijfmachines .

Met behulp van een deskundige, de heer Reis, betwist de Raad de waarde van dat rapport op een aantal fundamentele punten . Zo wordt met name gesteld, dat Dr . Jackson de beweging van prijzen, winsten en andere factoren tracht af te leiden van het concept van de economische levensduur van het produkt; binnen een bepaalde levensduur kan hij evenwel slechts subjectieve conclusies trekken, daar een betrouwbaar oordeel pas na afloop mogelijk is . Bovendien bekijkt hij uitsluitend de levensduur van de produktsoort, dat wil zeggen alle elektronische schrijfmachines, terwijl, om nauwkeurig te zijn, onderscheid moet worden gemaakt tussen de levensduur van een produktsoort, subcategorie van de soort ( voor zover te identificeren ) en individuele modellen of merken . Anders dan Dr . Jackson betoogt, sluit de groei van het marktaandeel dumping nog niet uit, wanneer dit langzaam groeit, maar de markt snel expandeert : zonder de dumping was het wellicht sneller gegroeid . Dr . Jackson spreekt over "inkomsten" ( dat wil zeggen omzet ) of prijzen, terwijl alleen de winst telt . Bronnen voor zijn grafiekmateriaal vermeldt hij niet ( hoewel sommige in de repliek zijn vermeld ). De grafieken betreffen niet alle Lid-Staten van de Gemeenschap . Dr . Jackson spreekt over "company performance", maar dat doet niet ter zake voor het in het geding zijnde punt, dat wil zeggen of er met het betrokken produkt werd gedumpt . Het feit dat een onderneming andere, wellicht nog ernstiger problemen ondervindt, sluit niet uit, dat zij ook nadeel van dumping ondervindt, maar kan evenmin dienen als bewijs van dumping . Door in dezelfde grafiek met verschillende curves te werken, met name in grafiek F, maskeert Dr . Jackson het feit, dat zelfs volgens zijn cijfers de omzet van Canon en de andere Japanse producenten bij elektronische schrijfmachines in de gehele betrokken periode bleef groeien, terwijl die van de drie Europese producenten in 1983 en 1984 daalde . Dr . Jacksons eigen diagrammen D, F, G, H, I en J laten een verkoop - en winstdaling voor de Europese producenten zien, die slechts valt te verklaren door prijsonderbieding en niet door Dr . Jacksons theorie van "de economische levensduur van het produkt ". In dit verband blijkt uit de winstgrafieken die de Raad tijdens de procedure in kort geding heeft overgelegd, dat de winstdaling voor de Europese producenten nog groter was, wanneer wordt uitgegaan van hun eigen vertrouwelijke cijfers . Dr . Jackson geeft toe, dat sommige van zijn cijfers schattingen zijn en dat alle uit "externe" bronnen afkomstig zijn . De gemeenschapsautoriteiten beschikken over vertrouwelijke informatie van de communautaire producenten zelf, waarover Dr . Jackson niet kon beschikken . Het is daarom niet verwonderlijk, dat hij zich op een aantal punten gewoon heeft vergist, bij voorbeeld in het marktaandeel van Triumph-Adler ( diagram K ), in het aandeel van de door de drie Europese maatschappijen verkochte "OEM"-machines ( nooit meer dan 11 %, en niet "ongeveer de helft", zoals beweerd ) en in de rentabiliteitsdaling bij de communautaire producenten ( 63,4 % in twee jaar, veel meer dan hij beweert ).

De heer Reis meent, dat de Europese producenten door de nieuwe technologie van elektronische schrijfmachines niet werden verrast, maar bij deze produkten juist de pioniers waren; Canon betwist niet, dat Olivetti in 1978 als eerste elektronische schrijfmachines in Europa introduceerde . De heer Reis verklaart, dat de eerste elektronische schrijfmachines die in 1979 in de Bondsrepubliek Duitsland op de markt kwamen, afkomstig waren van Olivetti, Triumph-Adler en Olympia, terwijl de eerste Japanse aanbieder daar Brother was in 1981; Canon volgde pas in 1982 . Aangezien het de Europese producenten van elektronische schrijfmachines waren die de markt verkenden en ontwikkelden, profiteerden de Japanse aanbieders die daarna ten tonele verschenen, van hun investeringen, zonder de daarmee gepaard gaande kosten te hoeven dragen . De heer Reis schrijft het succes van de Japanse ondernemingen bij hun penetratie van de Europese markt en bij de opbouw van hun marktaandeel onder meer toe aan de sterke steun van financieel sterke moedermaatschappijen in Japan, welbewuste exploitatie van de investeringen van de Europese industrie ter ontwikkeling van een markt voor een nieuw soort produkten, aan technisch goede, robuste, maar niet hoogwaardiger produkten en aan een agressieve prijspolitiek .

Het is niet verwonderlijk, dat de deskundigen over deze hoogst technische en ingewikkelde materie van mening verschillen, maar alles bijeengenomen vind ik het antwoord van de heer Reis op het rapport van Dr . Jackson overtuigend .

Het eerste argument van Canon met betrekking tot de schadeproblematiek is, dat de schade niet objectief is vastgesteld en dat de Commissie heeft verzuimd een volledig en onpartijdig onderzoek naar de totale markt te doen . Naar mijn mening vereist artikel 4 van de basisverordening echter niet, dat de gemeenschapsautoriteiten noodzakelijkerwijs de situatie van de bedrijfstak van de Gemeenschap uitputtend analyseren; zij moeten vaststellen, of de gedumpte invoer schade veroorzaakt, wat zij in dit geval dan ook deden .

In dit verband noemt Canon de "OEM"-aankopen door de communautaire producenten . Dergelijke "OEM"-machines werden door de gemeenschapsautoriteiten meegerekend als Japanse uitvoer, wat juist is en niet door Canon is betwist . Voorts erkent Canon dat, zoals vermeld in overweging 32 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht, het marktaandeel van de communautaire producenten van ongeveer 63 % in 1982 tot omstreeks 51 % in 1983/1984 is gedaald, speciaal wat betreft de in de Gemeenschap vervaardigde machines . Het zou onjuist geweest zijn om de "OEM"-machines anders te benaderen, en van Canons klacht blijft niets anders over dan dat de gemeenschapsautoriteiten "niet erkenden", dat het door hen geconstateerde marktaandeel van in Japan gemaakte machines een percentage "OEM"-machines omvatte . Deze klacht is mijns inziens ongegrond . De gemeenschapsautoriteiten hebben nooit ontkend, dat een gedeelte van de invoer op "OEM"-basis plaats vond; de zaak werd door hen in feite goed behandeld ( wat Canon niet ontkent ). Van hun zienswijze blijkt Canon zeer goed op de hoogte te zijn geweest ( zij klaagt er ook niet over te zijn misleid ). In de overwegingen van een verordening kan niet op elk detail worden ingegaan, en het lijkt mij dat een zaak van ondergeschikt belang als deze, in de overwegingen niet noodzakelijkerwijs tot in detail behoeft te worden uiteengezet .

Canon tracht ook te suggereren, dat "capaciteits"problemen mede verantwoordelijk waren voor de vertraagde groei van de verkopen van de communautaire producenten . Dit is niet bewezen . De Raad heeft overtuigend aangetoond, dat de communautaire producenten hun produktiecapaciteit tussen 1980 en eind 1983 nooit volledig hebben benut .

Het tweede argument van Canon houdt in, dat de Commissie is uitgegaan van misleidende of irrelevante factoren, terwijl zij andere factoren, die erop duidden dat de beweerde dumping geen schade veroorzaakte, heeft genegeerd . Zij betoogt, dat tot de vaststelling van de schade is gekomen vrijwel uitsluitend op basis van de prijzen, het marktaandeel van de invoer en van financiële factoren, die geen waarde hebben, aangezien de Commissie geen poging schijnt te hebben ondernomen om een onderscheid te maken tussen de verliezen veroorzaakt door de structurele problemen van de communautaire producenten en de negatieve invloed van de Japanse concurrentie; dat geen rekening is gehouden met de gestegen produktie, gestegen verkopen, verbeterde omzet, bezettingsgraad of lagere voorraden, en dat de Commissie in strijd met artikel 3, lid 4, van de code de negatieve consequenties voor de communautaire bedrijfstak van technologische ontwikkelingen en de onvoldoende produktiviteit van de binnenlandse industrie, die deze industrie tegelijkertijd schade toebrachten, kritiekloos aan de Japanse invoer heeft toegeschreven . Het was een technologische revolutie die Olympia en Triumph-Adler bijna boven het hoofd groeide, mede vanwege hun eigen zwakke produktiviteit ten gevolge van de technologische verandering .

Artikel 3 van de code bevat regels voor de vaststelling van de schade . Artikel 4 van de basisverordening heeft tot doel deze regels in het gemeenschapsrecht om te zetten . Noch door Canon, noch door een andere verzoekster in de onderhavige zaken is gesteld, dat artikel 4 van de basisverordening in enig opzicht in strijd is met artikel 3 van de Code . Of de omstreden schade wettig is vastgesteld, moet worden beoordeeld aan de hand van artikel 4 van de basisverordening . Teruggrijpen op de code kan noodzakelijk zijn, wanneer een bepaald punt in de basisverordening dient te worden opgehelderd, maar een noodzaak daartoe is hier niet aangetoond . Het is daarom niet aangewezen om dit geschilpunt op te lossen aan de hand van artikel 3 van de code, zoals Canon voorstaat; beslissend is enkel artikel 4 van de basisverordening .

Artikel 4, lid 1, van de basisverordening is met name belangrijk voor de causaliteitskwestie . Het bepaalt, dat er pas van schade kan worden gesproken, indien de invoer met dumping "door het effect van de dumping" aanmerkelijke schade aan een gevestigde bedrijfstak van de Gemeenschap toebrengt of dreigt toe te brengen . Het bepaalt verder, dat schade veroorzaakt door andere factoren die eveneens nadelige gevolgen voor de communautaire bedrijfstak hebben, "niet mag worden toegeschreven aan de invoer met dumping ".

Het staat duidelijk vast, dat er met dumping is ingevoerd . Naar mijn mening is Canon er niet in geslaagd ook maar enige onjuistheid aan te tonen in de vaststelling, dat zij haar produkten in de Gemeenschap met een marge van 76 % dumpte . Ingevolge artikel 4, lid 1, gaat het er dan nu om, of die gedumpte invoer schade toebracht aan de bedrijfstak van de Gemeenschap "door het effect van de dumping" en zo ja, hoe groot die schade was .

De feiten pleiten duidelijk tegen Canons bewering, dat de schade van Olympia en Triumph-Adler door een technologische revolutie en niet door gedumpte Japanse invoer is veroorzaakt . Dr . Jacksons betoog op dit punt is mijns inziens door andere bewijzen weerlegd . De Europese producenten werden niet verrast door de nieuwe technologie : zij zijn de uitvinders daarvan . Olivetti alsmede Olympia en Triumph-Adler initieerden de genoemde technologische verandering; de Japanse producenten volgden .

De feiten pleiten eveneens tegen Canons bewering, dat de bedrijfstak van de Gemeenschap veeleer door haar eigen geringe produktiviteit werd geschaad dan door de gedumpte invoer uit Japan . Aangetoond is, dat de grootschalige Japanse dumping de communautaire producenten verhinderde om hun produktiviteit te vergroten, hoewel zij als eerste op de markt waren .

Wat de door Canon als "structureel" bestempelde problemen van de bedrijfstak van de Gemeenschap betreft, kan uit de feiten worden afgeleid, dat Olympia en Triumph-Adler minder snel dan Olivetti van de produktie van mechanische en elektro-mechanische schrijfmachines overschakelden op de produktie van elektronische schrijfmachines en dat zij in dit veranderingsproces zeer veel investeerden . De feiten geven echter geen steun aan de insinuatie van Canon, dat de daling van hun marktaandeel en van hun winst aan hun eigen gedrag was te wijten .

Het is onjuist te stellen, dat de Commissie geen poging ondernam om onderscheid te maken tussen de effecten van de gedumpte invoer uit Japan en de gevolgen van wat Canon de "structurele problemen" van de bedrijfstak van de Gemeenschap noemt . De schade werd met name beoordeeld aan de hand van de prijsonderbieding, die doorgaans is toe te schrijven aan externe concurrentie en niet aan interne problemen van de producent zelf . Anders dan Canon veronderstelt, was de gebruikte beoordelingsmethode wel degelijk geschikt om de door de dumping veroorzaakte schade te schatten en om schade door eventuele andere oorzaken, in het bijzonder die in verband met interne maatregelen van de communautaire producenten, uit te schakelen . Uit de bewoordingen waarin in de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht tot het bestaan van schade wordt geconcludeerd, blijkt duidelijk, dat onderscheid is gemaakt tussen schade veroorzaakt door de invoer met dumping en schade te wijten aan andere factoren . Zo valt in overweging 38 te lezen, dat "de feiten zoals deze uiteindelijk zijn vastgesteld, aantonen dat de door invoer met dumping van elektronische schrijfmachines van oorsprong uit Japan veroorzaakte schade, afgezien van de door andere factoren veroorzaakte schade, aanzienlijk is . Er blijken geen andere factoren zoals omvang en prijzen van andere invoer waarbij geen dumping plaats vond, of afzwakking van de vraag, te hebben bijgedragen tot de vastgestelde schade ." De woorden "de vastgestelde schade" in deze overweging betekenen niet "alle door de bedrijfstak van de Gemeenschap ondervonden moeilijkheden", zoals Canon beweert, maar slaan duidelijk op de voorgaande overwegingen en betekenen "de hierboven omschreven en geanalyseerde schade", dat wil zeggen de uit de gedumpte invoer uit Japan voortvloeiende schade . In de overweging wordt het bestaan van "structurele problemen" beslist niet ontkend, zoals Canon beweert; er blijkt juist uit, dat de gemeenschapsautoriteiten de speciaal door de invoer met dumping uit Japan veroorzaakte schade onderkenden en vaststelden, dat er geen andere factoren aan die specifieke schade hadden bijgedragen . Die benadering strookt volledig met artikel 4, lid 1, van de basisverordening .

Van groot belang is artikel 4, lid 2, van de basisverordening, want daarin wordt vermeld met welke factoren bij het onderzoek naar de schade rekening moet worden gehouden . Opmerking verdient de precisering, dat niet één enkele of zelfs verscheidene van deze factoren noodzakelijkerwijs doorslaggevend zijn voor de beoordeling . De facoren zijn :

a ) de omvang van de invoer met dumping ..., waarbij in het bijzonder wordt nagegaan of deze invoer aanzienlijk is toegenomen, hetzij in absolute cijfers, hetzij ten opzichte van de produktie of het verbruik in de Gemeenschap;

b ) de prijzen van de invoer met dumping ..., waarbij in het bijzonder wordt nagegaan of er een aanzienlijke onderbieding is geweest in vergelijking met de prijs van een soortgelijk produkt in de Gemeenschap;

c ) de invloed ervan op de betrokken bedrijfstak blijkens huidige of potentiële tendensen in de desbetreffende economische factoren, zoals :

- produktie,

- bezettingsgraad,

- voorraden,

- verkoop,

- marktaandeel,

- prijzen ( d.w.z . neerwaartse druk op de prijzen of het niet plaatsvinden van prijsverhogingen die anders zouden hebben plaatsgevonden ),

- winsten,

- rendement van investeringen,

- cash flow,

- werkgelegenheid .

Het is niet terecht de gemeenschapsautoriteiten te verwijten dat zij met de prijzen en marktaandelen hebben gewerkt, aangezien deze in artikel 4, lid 2, juist worden genoemd als relevante factoren . Het is onjuist ze als "misleidende of irrelevante factoren" te omschrijven : het zijn feiten . Er kan zich uiteraard een dwaling of een verkeerde interpretatie van de feiten voordoen, maar dat is hier niet gesteld . Er is niet aangetoond, hoe een marktaandeel of een prijs op zich "misleidend" zou kunnen zijn, en zij zijn per definitie niet irrelevant .

De overwegingen 30 tot en met 38 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht en de overwegingen 30 tot en met 33 van de verordening over het voorlopige anti-dumpingrecht ( bevestigd in overweging 32 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht ) tonen duidelijk aan, dat de gemeenschapsautoriteiten de drie zaken die zij krachtens artikel 4, lid 2, sub a tot c, moesten onderzoeken, ook zorgvuldig hebben onderzocht . Wat betreft de in artikel 4, lid 2, sub c, genoemde factoren, waren de gemeenschapsautoriteiten naar mijn mening niet verplicht om elke factor apart te bekijken, aangezien ze enkel worden genoemd als voorbeelden ( vergelijk het woord "zoals ") van economische factoren die "de invloed op de betrokken bedrijfstak" kunnen aangeven . Alhoewel in geen van beide verordeningen in de overwegingen de bezettingsgraad en de voorraden uitdrukkelijk wordt genoemd, meen ik, dat de gemeenschapsautoriteiten ze onbesproken mochten laten, als zij meenden dat andere factoren hen reeds voldoende aanknopingspunten boden . Wat de stijging van produktie, verkopen en omzet betreft, is Canons bewering gewoon onjuist, omdat daarover wel iets in de overwegingen wordt gezegd . Zou Canon willen beweren, dat zij niet correct zijn onderzocht, moet worden bedacht dat de verkopen ( of de omzet ) weliswaar stegen, maar niet zo snel als de vraag op een markt die snel expandeerde . Bovendien moet aan een winstdaling ten gevolge van prijsonderbieding het nodige gewicht worden toegekend tegenover stijgende prijzen . Naar mijn mening zijn de conclusies van de gemeenschapsautoriteiten ten aanzien van beide punten gerechtvaardigd en moet Canons argument worden afgewezen .

Canons derde argument is louter een herhaling van het laatstgenoemde punt, namelijk dat de verkopen van de communautaire producenten in de betrokken periode stegen, en het moet derhalve om dezelfde redenen worden afgewezen .

Canons vierde argument is, dat het teruglopen van de winst een normaal marktverschijnsel is, zodat ten onrechte is aangenomen, dat de winstdaling de schade ten gevolge van gedumpte invoer uit Japan weerspiegelde .

Deze opvatting steunt op een algemene theorie over de economische levensduur van produkten, terwijl het hier hooguit kan gaan om de levensduur van speciale modellen . Ten tweede lijkt het veel waarschijnlijker, dat de winsten op elektronische produkten in de beginfase nog niet, zoals beweerd, op hun hoogst zijn, maar dat deze produkten het meeste winst opleveren, wanneer zij hun plaats op de markt hebben veroverd en de aanvankelijke ontwikkelings - en marketingkosten zijn afgeschreven . Ik kan dan ook niet inzien, dat het teruglopen van de winst gedurende de onderzochte periode een normaal marktverschijnsel was voor de betrokken elektronische schrijfmachines .

Ook zou ik de veronderstelling willen afwijzen, dat de gemeenschapsautoriteiten hebben "aangenomen" dat de winstdaling werd veroorzaakt door Japanse dumping . Het tegendeel is waar : de gemeenschapsautoriteiten hebben in de verordening zwaarwegende redenen aangevoerd voor hun conclusie, dat "de uitwerking van de invoer tegen lage prijzen tot uiting kwam in een aanzienlijke vermindering van de winstmogelijkheden van de producenten in de Gemeenschap" ( overweging 31 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht ).

Ik zou hier willen wijzen op de omvang van de door de dumping veroorzaakte rentabiliteitsvermindering . Overweging 31 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht zegt daarover : "Daarbij werd geconstateerd dat, indien men de rentabiliteit van de communautaire bedrijfstak in 1982, het jaar waarin de massale invoer van Japanse schrijfmachines een aanvang nam, op 100 ( indexcijfer ) vaststelt, deze rentabiliteit ( uitgedrukt als een percentage van de omzet vóór aftrek van belastingen ) in de referentieperiode tot 36,6 ( indexcijfer ) is teruggelopen ... Zelfs indien men rekening houdt met seizoenschommelingen lag de geconsolideerde kwartaalwinst uit verkopen in de Gemeenschap gedurende de onderzochte periode regelmatig onder het niveau dat noodzakelijk is om het voortbestaan van deze industrietak te verzekeren ."

Er werd dus vastgesteld, dat de winst van de bedrijfstak van de Gemeenschap tot een zo laag niveau was teruggedrongen, dat zij met de ondergang werd bedreigd . Ik denk, dat het onmogelijk is om dit als een normaal marktverschijnsel af te doen . Bovendien bevestigt het bewijsmateriaal van beide partijen het vitale belang voor een onderneming na de lancering van een technisch innovatief produkt als een elektronische schrijfmachine, om de gewoonlijk aanzienlijke onderzoeks -, ontwikkelings -, en marketingkosten van het nieuwe produkt zo snel mogelijk terug te verdienen en extra winst te maken ten einde de volgende cyclus van technisch onderzoek te kunnen financieren . Juist in deze cruciale fase werden de producenten in de Gemeenschap door de dumping beroofd van de winsten die zij zo dringend nodig hadden . Als dus de theorie van de economische levensduur van produkten al enige waarde heeft, dan is het naar mijn mening wel om aan te tonen, dat de door de dumping veroorzaakte rentabiliteitsdaling in dit geval bijzonder schadelijk was .

Canons vijfde argument is, dat het niet duidelijk is over welke bewijzen de Commissie beschikte ten aanzien van de prijsconcurrentie . Dit vindt geen steun in de tekst van de twee betrokken verordeningen . Overweging 31 van de verordening over het voorlopige anti-dumpingrecht zegt daarover : "Tijdens de periode waarop het onderzoek betrekking had, lagen de wederverkoopprijzen voor invoer met dumping in het algemeen onder de prijzen van de producenten in de Gemeenschap . De mate van onderbieding liep uiteen naar gelang van model en markt . Alhoewel er soms geen onderbieding plaatsvond, liepen de marges in het algemeen van 11,4 tot 30 % en in sommige gevallen zelfs tot 48,5 % uiteen ". Deze constatering werd bevestigd in de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht ( overweging 32 ), maar in die fase achtten de gemeenschapsautoriteiten een gedetailleerder onderzoek naar de prijsonderbiedingen niet nodig . De reden hiervoor geeft overweging 33 in de volgende bewoordingen : "Een gedetailleerd onderzoek naar onderbiedingen bij de invoer van Japanse produkten werd niet noodzakelijk geacht, aangezien de producenten in de Gemeenschap hun prijzen reeds onder druk van de Japanse prijzen hadden verlaagd ." Zowel de beslissing als de redenen daarvoor zijn naar mijn mening juist . Het zou inderdaad zinloos zijn geweest voor de gemeenschapsautoriteiten de onderbieding van de werkelijke prijzen gedetailleerder te onderzoeken, want de prijzen van de producenten in de Gemeenschap hadden reeds aanzienlijke tijd onder druk gestaan door grootschalige dumping van Japanse produkten, zodat de vergelijking geen zinvol resultaat had kunnen opleveren . ( De gemeenschapsautoriteiten stelden in plaats daarvan de prijzen in de Gemeenschap vast zoals zij geweest zouden zijn, indien zij niet onder druk van de gedumpte importen waren verlaagd; zoals gezegd in mijn conclusie in de zaak TEC, vormde dit een geldige alternatieve vergelijkingsmaatstaf ). Deze volledige en gefundeerde uiteenzettingen in de twee verordeningen tonen naar mijn mening aan, dat Canons vijfde argument ongegrond is .

Canons zesde argument is, dat onvoldoende aandacht werd besteed aan het feit, dat sommige communautaire producenten efficiënt werken en anderen niet . Canon betoogt, dat men haar niet de schuld mag geven van de schade van twee ondernemingen ( namelijk Triumph-Adler en Olympia ), "die ten gevolge van andere, uit het verre verleden daterende factoren in moeilijkheden verkeerden ". Zoals ik hierboven in verband met het tweede argument inzake de schade heb gezegd, heeft de Raad zich in de verordeningen niet beziggehouden met "de moeilijkheden" van de communautaire producenten, maar de schade vastgesteld, en alleen die schade, die aan de bedrijfstak van de Gemeenschap werd toegebracht door de invoer met dumping uit Japan, en de hoogte van het anti-dumpingrecht beperkt tot het peil dat nodig was om die schade ongedaan te maken . Dit argument moet derhalve worden afgewezen .

Bovendien gaat het bij Canons argument, dat de moeilijkheden van de "inefficiënte" communautaire producenten uit andere factoren dan de dumping voortvloeiden, om een causaliteitsvraag . Artikel 4 van de basisverordening, vereist echter niet, dat dumping de enige of de hoofdoorzaak van de schade is . Een van de belangrijkste onderdelen waarop de huidige code verschilt van de vorige, de eerste anti-dumpingcode ( van 1967 ), is dat het criterium dat de dumping "aantoonbaar de hoofdoorzaak" moet zijn van de schade, is losgelaten ten gunste van het criterium dat door de dumping "schade wordt veroorzaakt ". Artikel 3, lid 4, van de huidige code erkent uitdrukkelijk, dat "er andere factoren kunnen zijn", zoals technologische ontwikkelingen en de produktiviteit van de binnenlandse industrie, maar vereist in dit verband enkel, dat "de schade die door andere factoren wordt veroorzaakt niet mag worden toegeschreven aan de invoer met dumping ". Deze bepaling is getrouw overgenomen in artikel 4, lid 1, van de basisverordening . Hieruit volgt, dat bij de huidige stand van het recht een exporteur zich niet op een inefficiency als de door Canon gestelde kan beroepen en betogen, dat een rechtstreekse causale band daardoor wordt verbroken en de exporteur derhalve definitief niet meer aansprakelijk zou kunnen worden gesteld .

Canons zevende argument is, dat de Commissie bij de schadevaststelling ten onrechte zowel efficiënte als inefficiënte producenten heeft betrokken . Het is evenwel duidelijk, dat artikel 4 van de basisverordening van de gemeenschapsautoriteiten verlangt om voor de vaststelling van de schade de bedrijfstak van de Gemeenschap te nemen in de staat waarin zij deze aantreffen .

Het lijkt alsof Canon met dit argument het standpunt tracht te bestrijden, dat de Raad heeft ingenomen in overweging 41 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht, waarin onder meer het volgende wordt gezegd :

"De Raad is daarenboven niet overtuigd dat, wanneer geconfronteerd met oneerlijke handelspraktijken, bij de beoordeling van het belang van de Gemeenschap noodzakelijkerwijs de specifieke situatie van een producent waarvan beweerd wordt dat hij minder efficiënt is, moet worden genegeerd; de Raad is van mening dat bij het vaststellen van het niveau waarop schade wordt geëlimineerd het belang van de Gemeenschap veeleer behoorlijk wordt weergegeven door de drie producenten samen te beschouwen dan uitsluitend de producent waarvan beweerd wordt dat hij minder efficiënt is ."

Deze overweging staat in het hoofdstuk "belang van de Gemeenschap" en verwijst daar expliciet naar . Artikel 12, lid 1, van de basisverordening bepaalt, dat wanneer dumping en daardoor veroorzaakte schade zijn bewezen, een anti-dumpingrecht moet worden opgelegd, indien aan een derde voorwaarde is voldaan, namelijk dat "de belangen van de Gemeenschap een communautair optreden noodzakelijk maken ". Er bestaat geen definitie van deze belangen, en de gemeenschapsautoriteiten beschikken op grond van deze bepaling duidelijk over een ruime beoordelingsvrijheid . Canon heeft geen enkele reden genoemd ten betoge, dat deze vrijheid onjuist is gebruikt .

Naar mijn mening maakt het feit, dat een gedeelte van de bedrijfstak van de Gemeenschap moeilijkheden ondervindt als gevolg van andere oorzaken dan dumping, het meer - en niet minder-noodzakelijk te verhinderen, dat er door dumping nog meer schade wordt toegebracht . Men kan daarom niet stellen, dat de bescherming tegen dumping op het niveau moet worden bepaald dat nodig is om enkel de meest efficiënte communautaire producent te beschermen . Wat de vraag betreft, of het beschermingsniveau zo moet zijn dat de minst efficiënte communautaire producent wordt beschermd, staat wel vast dat de gemeenschapsautoriteiten daarvoor niet hebben gekozen . Overweging 41 vermeldt, dat het niveau werd berekend door de drie producenten samen te beschouwen; uit overweging 36 blijkt, dat bij de berekening werd uitgegaan van de gemiddelde produktiekosten van alle producenten in de Gemeenschap . Wanneer - zoals hier - de produktiekosten van de communautaire producenten onderling verschillen, is het niet mogelijk om elk van hen dezelfde mate van bescherming tegen dumping te bieden, en het lijkt mij, dat een gemiddelde bescherming ( zoals in casu werd geboden ) volledig in overeenstemming is met de vereisten van de basisverordening .

Canon beweert ook, dat de hier gekozen aanpak zonder reden afwijkt van de praktijk tot dusver . Gegeven de beoordelingsmarge waarover de gemeenschapsautoriteiten op dit gebied beschikken, ben ik er op dit punt niet van overtuigd, dat zij verplicht waren om in iedere zaak hetzelfde beleid te voeren . In elk geval blijkt uit een van de twee verordeningen die Canon heeft aangehaald als bewijs van een ander beleid ( verordening nr . 1826/84 van de Raad tot instelling van een definitief anti-dumpingrecht op de invoer van vinylacetaatmonomeer van oorsprong uit Canada, PB 1984, L 170, blz . 70, overweging 14 ) in feite, dat de Raad in die zaak net zo handelde als in casu . Bijgevolg moet Canons zevende argument worden afgewezen .

Canons achtste argument is, dat de voor de berekening van de streefprijs gebruikte winstmarge buitensporig hoog was . In overweging 35 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht wordt gemotiveerd aangegeven, waarom een winstmarge van 10 % passend werd geacht om in de streefprijs van het communautaire produkt op te nemen . Er wordt ook verklaard, dat de gemeenschapsautoriteiten op dit percentage uitkwamen, ondanks een verzoek van de communautaire industrie om het hoger te stellen ( 20 % op de omzet of 30 % op het kapitaal ). Zonder dit met bewijzen te staven, stelt Canon, dat het percentage van 10 % ruim boven het winstpeil ligt dat ten minste 2 van de 3 klagende ondernemingen ooit op elektronische schrijfmachines hebben behaald . De Raad wijst dit van de hand; hoewel de precieze cijfers vertrouwelijk zijn, zouden twee klaagsters op de verkopen van elektronische schrijfmachines in de Gemeenschap in feite winsten hebben behaald die, voordat de dumping begon, aanzienlijk hoger waren dan 10 %. Canons bewering op dit punt is dan ook niet gefundeerd .

Canons negende argument betreft de wijze waarop de omvang van de schade is berekend . De schadeberekening is in de overwegingen 34 tot en met 38 van de verordening over het definitieve anti-dumpingrecht gedetailleerd uiteengezet . In wezen werd de prijs van het in de Gemeenschap vervaardigde produkt vergeleken met de prijs van de gedumpte invoer op de markt van de Gemeenschap . Een recht, gelijk aan het verschil tussen beide prijzen, zou de prijs van het met dumping ingevoerde produkt op een niveau brengen, waardoor niet langer onrechtmatig schade zou worden toegebracht aan de bedrijfstak van de Gemeenschap . Deze benadering - een prijsvergelijking - is naar mijn mening een eerlijke methode om de doelstellingen van de basisverordening te bereiken en in overeenstemming met de regels .

Om deze vergelijking te kunnen maken, werden de prijzen van de gedumpte invoer gecorrigeerd alvorens te worden vergeleken met de streefprijs van de in de Gemeenschap vervaardigde elektronische schrijfmachines . Volgens overweging 34 was de reden voor deze correctie, dat "in tegenstelling met vele andere ( produkten ), een rechtstreekse vergelijking tussen ingevoerde en in de Gemeenschap vervaardigde modellen onmogelijk was gezien hun verscheidenheid en uiteenlopende technische specificaties ". Canon ontkent niet, dat een rechtstreekse vergelijking per model onmogelijk was en dat bepaalde correcties nodig waren om de vergelijking te kunnen uitvoeren .

In overweging 34 wordt gezegd, dat de correctie werd gemaakt op de volgende wijze : "Aangezien zowel de exporteurs als de communautaire industrie bonafide evaluaties van de procentuele waardeverschillen tussen de diverse modellen hebben gemaakt, was de gevolgtrekking dat de redelijkste oplossing erin zou bestaan een cijfer te gebruiken dat halfweg tussen deze beoordelingen in ligt ." Canon klaagt, erover, dat dit een slechte methode is en dat deling van het verschil tussen twee waardeschattingen geen bruikbaar cijfer kan opleveren . Canon stelt, dat de Commissie in plaats daarvan de produktiekosten van de verschillende kenmerken had moeten gebruiken, aangezien alleen die een objectief controleerbare aanwijzing zouden vormen .

De door de gemeenschapsautoriteiten gemaakte correcties behoeven niet nauwkeurig of statistisch juist te zijn, maar moeten enkel een redelijke approximatieve waarde opleveren . Mijns inziens was voor de betrokken speciale correcties een redelijke schatting voldoende . Overweging 34 zegt : "Bij het beoordelen van de technische verschillen tussen de meest overeenstemmende modellen werd duidelijk dat iedere evaluatie in aanzienlijke mate zou worden beïnvloed door het subjectieve oordeel ten aanzien van de wijze waarop potentiële kopers zouden reageren . De exporteurs en de betrokken kringen van de communautaire bedrijfstak waren bovendien van mening dat voor een volledige vergelijking geen objectieve maatstaf voorhanden was ." Het oordeel van potentiële kopers over de waarde van de verschillende kenmerken bevat logischerwijs een subjectief element dat een nauwkeurig resultaat automatisch uitsluit; er kan enkel bij benadering worden geschat . Ik ben het niet met Canon eens, dat het cijfer geen betekenis heeft; evenmin kan het willekeurig worden genoemd . De evaluaties werden gemaakt door de Japanse exporteurs en door de communautaire producenten, die beide, wat de markt betreft, over uitgebreide kennis en ervaring beschikken, waarop zij hun oordeel op dit punt kunnen baseren . De schattingen zijn te goeder trouw gedaan, en volgens de Raad waren de Japanse exporteur en de communautaire producent het voor veel van de vergeleken modellen in feite eens over het te gebruiken cijfer . Onder deze omstandigheden moet "deling van het verschil", voor zover dat er was, niet worden gezien als een statistische exercitie, maar als een zaak van gezond verstand en als een redelijke gang van zaken . Naar mijn mening is aangetoond, dat de door de gemeenschapsautoriteiten gekozen methode een gedegen schatting opleverde .

Ik ben niet van mening, dat de gemeenschapsautoriteiten verplicht waren om in plaats daarvan de produktiekosten te gebruiken . In de eerste plaats waren zij bezig met een prijsvergelijking ter bepaling van de schade, en niet met een kostenvergelijking . In de tweede plaats is het verre van duidelijk, of het in de praktijk uitvoerbaar is om van elk van de betrokken technische kenmerken afzonderlijk de produktiekosten vast te stellen .

Derhalve ben ik van mening, dat niet is aangetoond dat de gemeenschapsautoriteiten de correcties die moesten worden gemaakt in verband met de verschillende technische kenmerken van de vergeleken produkten, op onrechtmatige wijze hebben berekend en dat Canons negende argument moet worden afgewezen .

Canons tiende argument met betrekking tot de schade is, dat zij onvoldoende informatie heeft gekregen en dat de motivering van de verordening ontoereikend is . Uit de aan het Hof overgelegde bijzonderheden betreffende een bijeenkomst tussen de Commissie en Canon en corespondentie tussen beide blijkt overduidelijk, dat de gemeenschapsautoriteiten Canon alle door haar gevraagde gegevens verstrekten die zij met inachtneming van hun geheimhoudingsplicht krachtens artikel 8 van de basisverordening konden geven .

Van de motivering in de verordening wordt beweerd, dat zij niet toereikend is, omdat daarin niets wordt gezegd over de moeilijkheden van de bedrijfstak van de Gemeenschap, die door haar eigen "structurele problemen" zijn veroorzaakt . Dit is louter een herhaling van Canons zelfstandige grief inzake de "structurele problemen", die ik om voormelde redenen ongegrond achtte . Dit argument moet om dezelfde redenen worden afgewezen .

Bijgevolg meen ik, dat Canons vierde middel betreffende de vaststelling van de schade niet kan slagen .

Vijfde middel : procedurekwesties

In haar vijfde middel stelt Canon, dat aangezien geen enkele zorgvuldig geleide onderneming de totaal nieuwe berekeningsmethoden van de Commissie had kunnen voorzien, de bestreden verordening met terugwerkende kracht sancties oplegt . Het revolutionaire karakter van het beleid van de Commissie stelde bijzonder hoge procedurele eisen aan de Commissie en ook aan de Raad, welke de instellingen echter niet in acht hebben genomen; zij onderzochten niet alle relevante factoren, besteedden te weinig aandacht aan de aangevoerde argumenten en motiveerden hun optreden onvoldoende .

Naar mijn mening is niet komen vast te staan, dat de berekeningsmethoden onjuist waren . Dat er een hoog recht werd opgelegd, was gewoon het gevolg van de zeer zware dumping die de bedrijfstak van de Gemeenschap buitengewoon ernstige schade had berokkend . Van geen enkele relevante factor is aangetoond, dat de gemeenschapsautoriteiten daarmee niet naar behoren rekening hebben gehouden . Evenmin is bewezen, dat de handelingen van de gemeenschapsautoriteiten in welk opzicht dan ook onrechtmatig waren, en voorts is van deze handelingen in de overwegingen van beide betrokken verordeningen een uitgebreide verantwoording gegeven . Canons vijfde middel dient derhalve te worden afgewezen .

Bijgevolg concludeer ik tot verwerping van de beroepen in de zaken 277 en 300/85 en tot verwijzing van verzoeksters in de kosten van de Raad, de Commissie en Cetma, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding .

(*) Vertaald uit het Engels .

Full & Egal Universal Law Academy