ΈΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠ' ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ ΣΥΖΉΤΗΣΗ
στην υπόθεση C-334/89 ( *1 )
Ι — Νομικό πλαίσιο
Η οδηγία 79/409/ΕΟΚ αφορά τη διατήρηση όλων των ειδών πτηνών που ζουν εκ φύσεως σε άγρια κατάσταση στο ευρωπαϊκό έδαφος των κρατών μελών. 'Εχει ως αντικείμενο την προστασία, διαχείριση και ρύθμιση των ειδών αυτών, των οποίων και κανονίζει την εκμετάλλευση. Τα απαριθμούμενα στο παράρτημα Ι της οδηγίας είδη αποτελούν αντικείμενο μέτρων ειδικής διατηρήσεως σχετικά με τον οικότοπό τους, ώστε να εξασφαλίζεται η επιβίωση και αναπαραγωγή τους στην περιοχή εξαπλώσεως τους, σύμφωνα με το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας. Τα άρθρα 15 και 17 παρέχουν στην Επιτροπή, η οποία επικουρείται από ειδική επιτροπή, την εξουσιοδότηση να τροποποιεί το παράρτημα Ι, ώστε να το αναπροσαρμόζει σύμφωνα με την επιστημονική και τεχνική πρόοδο. Με την οδηγία 85/411/ΕΟΚ, το παράρτημα της οποίας αντικαθιστά το παράρτημα Ι της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ, έγινε παρόμοια αναπροσαρμογή.
Το νέο παράρτημα Ι απαριθμεί 144 είδη έναντι 74 του αρχικού. Το άρθρο 2 της οδηγίας 85/411/ΕΟΚ προβλέπει ότι τα κράτη μέλη θέτουν σε εφαρμογή τις εκτελεστικές διατάξεις πριν από τις 31 Ιουλίου 1986 και ενημερώνουν πάραυτα την Επιτροπή.
II — Προηγηθείσα της προσφυγής διαδικασία
Επειδή δεν της κοινοποιήθηκε κανένα πληροφοριακό στοιχείο ως προς τις διατάξεις εφαρμογής στην Ιταλία της οδηγίας 85/411/ΕΟΚ, η Επιτροπή κίνησε, με έγγραφο της 26ης Μαρτίου 1987, τη διαδικασία του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ. Επειδή το έγγραφο αυτό έμεινε αναπάντητο, η Επιτροπή διατύπωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1988 αιτιολογημένη γνώμη. Ούτε στην αιτιολογημένη αυτή γνώμη δόθηκε συνέχεια.
III — Έγγραφη διαδικασία
Με δικόγραφο που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 30 Οκτωβρίου 1989, η Επιτροπή άσκησε ενώπιον του Δικαστηρίου, κατ' εφαρμογή του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή κατά της Ιταλικής Δημοκρατίας λόγω παραβάσεως στον τομέα της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο αποφάσισε να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
IV — Αιτήματα των διαδίκων
Η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να αναγνωρίσει ότι, μη θεσπίζοντας πριν από τις 31 Ιουλίου 1986 τα μέτρα εφαρμογής της οδηγίας 85/411/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1985, για την τροποποίηση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών, ή μη ενημερώνοντας, τουλάχιστον, την Επιτροπή για τη λήψη παρομοίων μέτρων, η Ιταλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τις διατάξεις της Συνθήκης ΕΟΚ,
—
να καταδικάσει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ζητεί από το Δικαστήριο:
—
να κηρύξει την προσφυγή απαράδεκτη ή να την απορρίψει,
—
να καταδικάσει την προσφεύγουσα στα δικαστικά έξοδα.
V — Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων
1.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι το άρθρο 2 της οδηγίας 85/411/ΕΟΚ υποχρεώνει τα κράτη μέλη να ενημερώνουν αμέσως την ίδια για τα μέτρα που θέσπισαν για την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας. Οι ιταλικές αρχές δεν κοινοποίησαν κανένα πληροφοριακό στοιχείο συναφώς στην Επιτροπή. Κατόπιν αυτού, η Επιτροπή εκτιμά ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία δεν έλαβε τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 85/411/ΕΟΚ, μολονότι η ταχθείσα στο άρθρο 2 της οδηγίας προθεσμία εξέπνευσε στις 31 Ιουλίου 1986.
Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι, ανεξάρτητα από το πότε περιέρχεται σε γνώση της ότι μια οδηγία παρέμεινε ανεφάρμοστη, έχει την ευχέρεια να κινεί τη διαδικασία παραβάσεως, έστω και αν έχει ήδη κινήσει άλλη διαδικασία παραβάσεως αφορώσα άλλα σημεία της αυτής οδηγίας. Στην προκειμένη περίπτωση, το άρθρο 4 της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ προβλέπει ότι, για κάθε ένα από τα απαριθμούμενα στο παράρτημα Ι είδη, τα κράτη μέλη καθορίζουν ζώνες ειδικής προστασίας και θεσπίζουν ειδικά μέτρα διατηρήσεως. Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι με την οδηγία 85/411/ΕΟΚ το παράρτημα Ι επαναδιατυπώθηκε εξ ολοκλήρου και συμπληρώθηκε.
Η Επιτροπή διευκρινίζει ότι η οδηγία δεσμεύει δυνάμει στο σύνολό της. Αν ένα κράτος μέλος τη θεωρεί ως μη δυνάμενη να εφαρμοστεί επειδή δεν πληρούνται ορισμένες πραγματικές προϋποθέσεις, όπως για παράδειγμα επειδή ορισμένα είδη πτηνών δεν ανευρίσκονται στο έδαφός του, στο εν λόγω κράτος εναπόκειται να αιτιολογήσει ότι δεν έλαβε μέτρα αφορώντα τα εν λόγω είδη.
Η Επιτροπή ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ο έλεγχος της θεσπίσεως και καταλληλότητας των μέτρων ειδικής προστασίας του άρθρου 4 της οδηγίας δεν υπεισέρχεται παρά μόνο σε συνάρτηση με τα παρόντα στο ιταλικό έδαφος είδη πτηνών. Με άλλους λόγους, η εφαρμογή της οδηγίας πρέπει να υλοποιηθεί στο θέμα αυτό με τον ακριβή προσδιορισμό για κάθε είδος των ζωνών ειδικής προστασίας και τη θέσπιση ιδιαιτέρων μέτρων.
2.
Η Ιταλική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι με το εισαγωγικό της υποθέσεως 262/85 ( Επιτροπή κατά Ιταλίας) δικόγραφο, το οποίο οδήγησε στην έκδοση της αποφάσεως του Δικαστηρίου της 8ης Ιουλίου 1987 ( Συλλογή 1987, σ. 3073 ), η Επιτροπή δεν επανέλαβε την αιτίαση της περί μη εφαρμογής του άρθρου 4 της οδηγίας σε σχέση με το παράρτημα Ι που ίσχυε τότε. Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, το γεγονός αυτό αφήνει να εννοηθεί ότι η Επιτροπή έκρινε ότι η κατάσταση στην Ιταλία ήταν σύμφωνη προς την εν λόγω διάταξη της οδηγίας σε σχέση με το αρχικό παράρτημα Ι.
Η Ιταλική Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι το νέο παράρτημα Ι της οδηγίας 85/411/ΕΟΚ ( με το οποίο αντί των 74, 144 είδη αποτελούν αντικείμενο μέτρων ειδικής διατηρήσεως) απαριθμεί μεγάλο αριθμό ειδών πτηνών που δεν ανευρίσκονται στο ιταλικό έδαφος. Κατ' αυτήν, είναι εύλογο να αναμένεται η Επιτροπή να αναφέρει, τόσο όσον αφορά το αρχικό παράρτημα Ι όσο και το συμπληρωμένο, ποια είναι τα είδη που θα έπρεπε να αποτελέσουν αντικείμενο μέτρων ειδικής διατηρήσεως, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση των προστατευομένων ειδών που ανευρίσκονται στο ιταλικό έδαφος. Πλην όμως, παρόμοια διευκρίνιση δεν δόθηκε ούτε κατά τη διάρκεια της πριν από την άσκηση της προσφυγής διαδικασίας ούτε στο πλαίσιο της προσφυγής.
Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, ενόψει της συγκεκριμένης καταστάσεως, δεν κατέστη δυνατό να διαβιβαστεί στην Επιτροπή κάποια διευκρίνιση σχετικά με το θέμα. Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, είναι αδύνατη η κίνηση διαδικασίας παραβάσεως για να προσδιοριστεί αν και μέχρι ποια όρια νεότερα μέτρα ειδικής διατηρήσεως είναι αναγκαία στην Ιταλία, κατόπιν της αντικαταστάσεως του παραρτήματος Ι της οδηγίας. Η Ιταλική Κυβέρνηση θεωρεί, συνακόλουθα, ότι η προσφυγή πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη λόγω της γενικής φύσεως της.
Η Ιταλική Κυβέρνηση διευκρινίζει ότι εκείνο που θα έπρεπε να της κοινοποιήσει η Επιτροπή, διατυπώνοντας παράλληλα σχετική αιτίαση, είναι το αποτέλεσμα ελέγχου της με τον οποίο διαπιστώνεται η μη εφαρμογή του άρθρου 4, κατά τρόπο ώστε να καθίσταται εφικτή η κατ' αντιμωλίαν οικεία διαδικασία, που αφορά τη συγκεκριμένη κατάσταση του α ή β προστατευομένου είδους. Πλην όμως, καμιά διευκρίνιση παρόμοιας φύσεως δεν μεσολάβησε.
Η Ιταλική Κυβέρνηση θεωρεί ότι δεν εναπόκειται στην ίδια να κοινοποιήσει και να εξηγήσει όλα τα μέτρα ειδικής διατηρήσεως που θέσπισαν οι περιφέρειες στην Ιταλία για κάθε ένα από τα απαριθμούμενα στο παράρτημα Ι της οδηγίας είδη που ανευρίσκονται στην Ιταλία. Αν η Επιτροπή της είχε προσάψει ότι παρέλειψε να λάβει συγκεκριμένα μέτρα εκτελέσεως συναφώς, θα είχε καταστεί δυνατός ο έλεγχος της θεσπίσεως στην πράξη και της καταλληλότητας των εθνικών μέτρων ειδικής διατηρήσεως. Ελλείψει παρόμοιας αιτιάσεως, ο σχετικός έλεγχος είναι στην ουσία ανέφικτος.
Περαιτέρω, η Ιταλική Κυβέρνηση παρατηρεί ότι στην εθνική έννομη τάξη υφίστανται τα μέσα εφαρμογής των μέτρων του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας. Πράγματι, οι περιφέρειες έχουν τη δυνατότητα δημιουργίας πάρκων και αποκλειστικών φυσικών ζωνών για τη διατήρηση του οικοσυστήματος. Επιπλέον, σύμφωνα με τον νόμο 968, της 27ης Δεκεμβρίου 1977 [ GURI ( Επίσημη Ιταλική Εφημερίδα) αριθ. 3 της 4.1.1978], οι περιφέρειες οφείλουν να προβλέπουν σε περιφερειακό επίπεδο:
—
ζώνες προστασίας όπου βρίσκει καταφύγιο, αναπαράγεται και διαμένει η άγρια πανίδα ( άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, περίπτωση α) ·
—
ζώνες πολλαπλασιασμού και συλλήψεως με σκοπό την αναπαραγωγή της άγριας πανίδας, τη διάδοση της στις περιβάλλουσες ζώνες και τη σύλληψη της με σκοπό τον πολλαπλασιασμό (περίπτωση β) ·
—
δημόσια κέντρα παραγωγής της άγριας πανίδας ακόμη και σε φυσική κατάσταση (περίπτωση γ) ·
—
κανόνες που προβλέπουν ή ρυθμίζουν κίνητρα υπέρ των ιδιοκτητών και μισθωτών ακινήτων, ιδιωτών ή ενώσεων, που αναλαμβάνουν τη δέσμευση να αποκαταστήσουν και διατηρήσουν το περιβάλλον και να διασφαλίσουν την παραγωγή της άγριας πανίδας (περίπτωση ξ).
Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, προφανώς ο έλεγχος της θεσπίσεως και καταλληλότητας των εθνικών μέτρων ειδικής διατηρήσεως, λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη τα στοιχεία του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, δεν
μπορεί να διενεργηθεί παρά για ορισμένα είδη πτηνών που ενδιαφέρουν το ιταλικό έδαφος. Κατά συνέπεια, γενικός έλεγχος, όπως ο απαιτούμενος από την Επιτροπή, καθίσταται αδύνατος.
Μ. Dίez de Velasco
εισηγητής δικαστής
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ
της 17ης Ιανουαρίου 1991 ( *1 )
Στην υπόθεση C-334/89,
Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον G. Marenco, μέλος της νομικής υπηρεσίας της, με αντίκλητο στο Λουξεμβούργο τον G. Berardis, μέλος της ιδίας υπηρεσίας της Επιτροπής, Centre Wagner, Kirchberg,
προσφεύγουσα,
κατά
Ιταλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενης από τον Ι. Μ. Braguglia, avvocato dello Stato, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο την πρεσβεία της Ιταλίας, 5, rue Marie-Adélaïde,
καθής,
που έχει ως αντικείμενο να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη της την οδηγία 85/411/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1985, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών ( ΕΕ L 233, σ. 33 ), ή μη έχοντας, τουλάχιστον, ενημερώσει την Επιτροπή για τα μέτρα που έλαβε, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ,
συγκείμενο από τους Ο. Due, Πρόεδρο, G. F. Mancini, Τ. F. O'Higgins, G. C. Rodríguez Iglesias και M. Dίez de Velasco, προέδρους τμήματος, Sir Gordon Slynn, Κ. Ν. Κακούρη, R. Joliét και F. Α. Schockweiler, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: W. Van Gerven
γραμματέας: Η.-Α. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως
έχοντας υπόψη την έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της 11ης Οκτωβρίου 1990,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 8ης Νοεμβρίου 1990,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 30 Οκτωβρίου 1989, η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων άσκησε, δυνάμει του άρθρου 169 της Συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή με την οποία ζητεί να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη της την οδηγία 85/411/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1985, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών ( ΕΕ L 233, σ. 33 ), ή μη έχοντας, τουλάχιστον, ενημερώσει την Επιτροπή για τα μέτρα που έλαβε, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
2
Το άρθρο 4, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 79/409, περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών, επιβάλλει στα κράτη μέλη την υποχρέωση να θεσπίσουν μέτρα ειδικής διατηρήσεως αναφορικά με τον οικότοπο των ειδών που αναφέρονται στο παράρτημα Ι της οδηγίας, ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωση και αναπαραγωγή τους στη ζώνη εξαπλώσεως τους. Σύμφωνα με το τελευταίο εδάφιο της εν λόγω διατάξεως, τα κράτη μέλη οφείλουν να χαρακτηρίσουν κυρίως ως ζώνες ειδικής προστασίας τα πλέον κατάλληλα, σε αριθμό και επιφάνεια, για τη διατήρηση των ειδών αυτών εδάφη.
3
Η οδηγία 85/411 αντικατέστησε το παράρτημα Ι της οδηγίας 79/409. Το νέο παράρτημα Ι απαριθμεί 144 είδη για τα οποία απαιτείται η λήψη μέτρων ειδικής διατηρήσεως. Το άρθρο 2 της οδηγίας 85/411 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη οφείλουν να θέσουν σε εφαρμογή τις εκτελεστικές διατάξεις πριν από τις 31 Ιουλίου 1986 και να ενημερώσουν πάραυτα την Επιτροπή.
4
Σύμφωνα με την Επιτροπή, τα κράτη μέλη οφείλουν για κάθε ένα από τα αναφερόμενα στο παράρτημα Ι της οδηγίας είδη να καθορίσουν τις ζώνες ειδικής προστασίας και να θεσπίσουν τα μέτρα ειδικής διατηρήσεως. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, αν ένα κράτος μέλος εκτιμά ότι οι επιταγές μιας οδηγίας δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν επειδή δεν πληρούνται ορισμένες πραγματικές συνθήκες, εναπόκειται στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος να αιτιολογήσει τη μη θέσπιση μέτρων μεταφοράς στην εθνική έννομη τάξη του. Όσον αφορά την παρούσα υπόθεση, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι οι υποχρεώσεις στις οποίες αναφέρεται το παράρτημα Ι της οδηγίας πρέπει να εκπληρώνονται με τον ακριβή προσδιορισμό, για κάθε είδος, των ζωνών ειδικής προστασίας και με την έκδοση μέτρων ειδικής διατηρήσεως.
5
Η Ιταλική Κυβέρνηση παρατηρεί ότι το νέο παράρτημα Ι της οδηγίας 85/411 απαριθμεί πάρα πολλά είδη που δεν ανευρίσκονται στο ιταλικό έδαφος. Κατά την Ιταλική Κυβέρνηση, εκείνο που θα αναμενόταν να καθορίσει η Επιτροπή είναι τα είδη που πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο μέτρων ειδικής διατηρήσεως στην Ιταλία. Συνεπώς, ελλείψει παρομοίων υποδείξεων, δεν ανέκυπτε υποχρέωση λήψεως και, συνακόλουθα, κοινοποιήσεως των μέτρων εφαρμογής της οδηγίας όσον αφορά τα αναφερόμενα στο παράρτημα Ι είδη.
6
Στην έκθεση για την επ' ακροατηρίου συζήτηση αναπτύσσονται διεξοδικώς τα πραγματικά περιστατικά, η εξέλιξη της διαδικασίας, καθώς και οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων. Τα στοιχεία αυτά της διαδικασίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
7
Πρέπει να υπομνησθεί ότι, με βάση το σύστημα ειδικής προστασίας που θεσπίζεται για τα απαριθμούμενα στο παράρτημα Ι της οδηγίας είδη πτηνών, τα κράτη μέλη οφείλουν δυνάμει του άρθρου 4, παράγραφος 1, της οδηγίας, να λάβουν τα ειδικά μέτρα μέτρα προστασίας και διατηρήσεως που απαιτούνται για τα είδη αυτά. Στη συνέχεια, οφείλουν να ενημερώσουν την Επιτροπή για τον τρόπο με τον οποίο τήρησαν τις σχετικές υποχρεώσεις.
8
Όπως υπογράμμισε το Δικαστήριο με την απόφαση της 8ης Ιουλίου 1987, Επιτροπή κατά Ιταλίας ( 262/85, Συλλογή 1987, σ. 3073 ), η ακριβής μεταφορά της οδηγίας στο εθνικό δίκαιο έχει ιδιαίτερη σημασία σε περιπτώσεις όπως αυτή της οδηγίας 79/409, όπου η διαχείριση της κοινής κληρονομιάς έχει ανατεθεί στα κράτη μέλη για το αντίστοιχο έδαφος τους.
9
Από την κατανομή αυτή ευθυνών προκύπτει ότι εναπόκειται στα κράτη μέλη να προσδιορίσουν επακριβώς τα είδη που πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο των ειδικών μέτρων προστασίας και διατηρήσεως, όπως απαιτεί το άρθρο 4, παράγραφος 1, της οδηγίας. Αλλωστε, αυτά είναι καλύτερα σε θέση από την Επιτροπή να γνωρίζουν ποια από τα απαριθμούμενα στο παράρτημα Ι της οδηγίας είδη ανευρίσκονται στο έδαφος τους.
10
Πρέπει να τονιστεί ότι ούτε κατά τη διάρκεια της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας ούτε προηγουμένως η Ιταλική Κυβέρνηση έκανε λόγο για μέτρα ειδικής διατηρήσεως που θέσπισε σε εθνικό επίπεδο για τα απαριθμούμενα στο παράρτημα αυτό είδη. Εξάλλου, η Ιταλική Κυβέρνηση ουδόλως ισχυρίστηκε ότι το ιταλικό έδαφος δεν φιλοξενεί κανένα από τα οικεία είδη. Συνεπώς, για τα ανευρισκόμενα στο ιταλικό έδαφος είδη η Ιταλική Κυβέρνηση όφειλε να προσδιορίσει τις ζώνες ειδικής προστασίας και να θεσπίσει τα μέτρα ειδικής διατηρήσεως.
11
Συνεπώς, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή στην εσωτερική έννομη τάξη της την οδηγία 85/411 της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1985, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 79/409 περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
Επί των δικαστικών εξόδων
12
Κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του κανονισμού διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα. Επειδή η Ιταλική, Δημοκρατία ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στα δικαστικά έξοδα.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
αποφαίνεται:
1)
Η Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας να θεσπίσει εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να θέσει σε εφαρμογή στην εσωτερική έννομη τάξη της την οδηγία 85/411/ΕΟΚ της Επιτροπής, της 25ης Ιουλίου 1985, σχετικά με την τροποποίηση της οδηγίας 79/409/ΕΟΚ περί της διατηρήσεως των αγρίων πτηνών, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΟΚ.
2)
Καταδικάζει την Ιταλική Δημοκρατία στα δικαστικά έξοδα.
Due
Mancini
O'Higgins
Rodríguez Iglesias
Dίez de Velasco
Slynn
Κακούρης
Joliét
Schockweiler
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 17 Ιανουαρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος
Ο. Due
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η ιταλική.
Full & Egal Universal Law Academy