ΈΚΘΕΣΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΊΟΥ
στην υπόθεση C-8/90 ( *1 )
I — Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία
1. Κανονιστικο πλούσιο
Ο κανονισμός ( ΕΟΚ ) 543/69 του Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 1969, περί εναρμονίσεως ορισμένων κοινωνικών διατάξεων που αφορούν τις οδικές μεταφορές (ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 47), περιέχει διατάξεις αναφορικά με τη σύνθεση των πληρωμάτων των οχημάτων, καθώς και διατάξεις σχετικές με τον καθορισμό περιόδων οδηγήσεως και αναπαύσεως. Κατά το άρθρο 18, παράγραφος 1, τα κράτη μέλη οφείλουν εγκαίρως να θεσπίσουν τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για την εκτέλεση του κανονισμού. Οι διατάξεις αυτές πρέπει, μεταξύ άλλων, να προβλέπουν τις κυρώσεις που επιβάλλονται σε περίπτωση παραβιάσεως του κανονισμού. Ο κανονισμός 543/69 τέθηκε σε ισχύ την 1η Απριλίου 1969.
Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, κατέστησε περισσότερο ενδοτικές ορισμένες από τις διατάξεις του κανονισμού 543/69. Το Συμβούλιο αποφάσισε να περιλάβει σε ενιαίο κείμενο όλες τις σχετικές διατάξεις και για τον λόγο αυτό προχώρησε στην κατάργηση του κανονισμού 543/69, με το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85. Κατά το άρθρο 18, παράγραφος 2:
« Οι αναφορές στον καταργηθέντα δυνάμει της παραγράφου 1 κανονισμό πρέπει να νοούνται ότι γίνονται στον παρόντα κανονισμό. »
Το κείμενο του άρθρου 17, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85 είναι ταυτόσημο με το κείμενο του άρθρου 18, παράγραφος 1, του παλαιού κανονισμού. Ο κανονισμός 3820/85 τέθηκε σε ισχύ στις 29 Σεπτεμβρίου 1986.
Οι διατάξεις για την εκτέλεση του κανονισμού 543/69 θεσπίστηκαν στο Βέλγιο με το βασιλικό διάταγμα της 23ης Μαρτίου 1970. Όσον αφορά τις κυρώσεις, το εν λόγω βασιλικό διάταγμα παραπέμπει στο άρθρο 2 του νόμου της 18ης Φεβρουαρίου 1969, του σχετικού με τα μέτρα εκτελέσεως συνθηκών και διεθνών πράξεων στον τομέα των οδικών και σιδηροδρομικών μεταφορών καθώς και των μεταφορών με πλωτά μέσα.
Οι διατάξεις για την εκτέλεση του κανονισμού 3820/85 θεσπίστηκαν στο Βέλγιο με το βασιλικό διάταγμα της 13ης Μαΐου 1987. Το βασιλικό αυτό διάταγμα δεν έχει αναδρομική ισχύ.
Στις 3 και 4 Νοεμβρίου 1986, δηλαδή μετά την ημερομηνία θέσεως σε ισχύ του κανονισμού 3820/85, αλλά πριν από τη θέσπιση των μέτρων εκτελέσεως στο Βέλγιο, ο Kennes, οδηγός απασχολούμενος στην επιχείρηση Verkooyen, διώχθηκε ποινικώς για παράβαση των άρθρων 6, παράγραφος 1, 7, παράγραφος 1, και 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85 ( διατάξεων που αφορούν τις περιόδους οδηγήσεως και αναπαύσεως ).
Το rechtbank te Turnhout απάλλαξε τον κατηγορούμενο και έκρινε ότι η εργοδότρια επιχείρηση δεν φέρει καμία ευθύνη επειδή κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών δεν υπήρχε νομική βάση που θα μπορούσε να στηρίξει την ποινή: αφενός μεν, ο κανονισμός 3820/85 δεν προέβλεπε ποινικές κυρώσεις, αλλά ανέθετε στα κράτη μέλη τη θέσπιση των απαιτουμένων διατάξεων, αφετέρου δε, το βασιλικό διάταγμα της 23ης Μαρτίου 1970, που εκδόθηκε προς εκτέλεση του κανονισμού 543/69, δεν εφαρμοζόταν πλέον.
Ο επόπτης εργασίας άσκησε αναίρεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Hof van cassatie ισχυριζόμενος ότι το rechtbank αγνόησε την απευθείας εφαρμογή των κανονισμών του Συμβουλίου, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 189 της Συνθήκης ΕΟΚ. Ο κανονισμός 3820/85 είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του από της θέσεως του σε ισχύ στις 29 Σεπτεμβρίου 1986. Η απευθείας εφαρμογή του δεν μπορεί να εξαρτάται από τη λήψη εθνικών μέτρων εκτελέσεως.
Το Hof van cassatie επιβεβαίωσε ότι το βασιλικό διάταγμα της 13ης Μαΐου 1987 δεν έχει εφαρμογή επί των πράξεων που προσάπτονται στον κατηγορούμενο, αμφιβάλλει όμως αν το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού 3820/85 έχει εφαρμογή επί του βελγικού βασιλικού διατάγματος της 23ης Μαρτίου 1970 και εάν, κατά συνέπεια, η αναφορά της εν λόγω διατάξεως στον κανονισμό 543/69 μπορεί να νοηθεί ως αναφορά και σε οποιονδήποτε κανόνα τον αντικατέστησε.
Το Hof van cassatie αποφάσισε, κατόπιν αυτού, με Διάταξη της 9ης Ιανουαρίου 1990, να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
« Έχει το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, την έννοια ότι αναφορές του κανονισμού ( ΕΟΚ. ) 543/69 σε διατάξεις της εσωτερικής νομοθεσίας που αφορούν μέτρα εκτελέσεως του εν λόγω κανονισμού πρέπει επίσης να νοούνται ως αναφορές κατά την έννοια του ανωτέρω άρθρου 18, παράγραφος 2; »
2. Η διαδίκασία ενώπιον τον Δικαστηρίου
Η Διάταξη παραπομπής πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις 12 Ιανουαρίου 1990.
Σύμφωνα με το άρθρο 20 του Πρωτοκόλλου περί του Οργανισμού του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις στις 2 Μαΐου 1990 η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη Rosemary Caudwell, και στις 11 Απριλίου 1990 η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Thomas Van Rijn, μέλος της Νομικής της Υπηρεσίας.
Το Δικαστήριο, κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα αποφάσισε, στις 7 Νοεμβρίου 1990, να αναθέσει την εκδίκαση της υποθέσεως στο πρώτο τμήμα και να προχωρήσει στην προφορική διαδικασία χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
II — Σύνοψη των γραπτών παρατηρήσεων
Κατά την Κνβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού 3820/85 έχει εφαρμογή μόνο ως προς το κοινοτικό δίκαιο: σκοπός της διατάξεως είναι να διασφαλίσει ότι η αναφορά στο άρθρο 5 του κανονισμού 543/69, στην οποία προβαίνει η οδηγία 80/1263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Δεκεμβρίου 1980, περί καθιερώσεως κοινοτικής αδείας οδηγήσεως (ΕΕ ειδ. έκδ. 13/010, σ. 89 ), θα εκληφθεί ως αναφορά στο άρθρο 5 του κανονισμού 3820/85. Πρόθεση του Συμβουλίου δεν ήταν να θεωρηθεί το άρθρο 18, παράγραφος 2, ως αναφερόμενο στις παραπομπές του κανονισμού 543/69 στα εθνικά μέτρα εκτελέσεως. Μια τέτοια πρόθεση θα συνιστούσε αντιποίηση εθνικής νομοθετικής εξουσίας.
Στα κράτη μέλη εναπόκειται ο καθορισμός των κυρώσεων για τις περιπτώσεις παραβιάσεως των κοινοτικών κανονισμών. Οι κυρώσεις αυτές, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, πρέπει να έχουν χαρακτήρα αποτελεσματικό, αποτρεπτικό και αναλογικό,πρέπει δε να είναι αντίστοιχες των κυρώσεων που επιβάλλονται σε ανάλογες περιπτώσεις παραβιάσεως διατάξεων της εθνικής νομοθεσίας που είναι παρεμφερούς φύσεως.
Το αν το βασιλικό διάταγμα της 27ης Μαρτίου 1970 μπορεί ακόμα να παραγάγει συνέπειες ενώ έχει καταργηθεί ο κανονισμός του Συμβουλίου προς εκτέλεση του οποίου εκδόθηκε, αποτελεί, κατά την άποψη της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου, αποκλειστικώς ζήτημα του βελγικού δικαίου. Κατά συνέπεια, το Ηνωμένο Βασίλειο προτείνει να δοθεί αρνητική απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλε το Hof van cassatie.
Η Επιτροπή φρονεί ότι δύο είναι οι μέθοδοι βάσει των οποίων μπορεί να δοθεί απάντηση στο ερώτημα που υποβλήθηκε. Η πρώτη στηρίζεται στο γεγονός ότι, δυνάμει της απευθείας εφαρμογής του, ο κανονισμός αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της εσωτερικής εννόμου τάξεως των κρατών μελών. Από την άποψη αυτή, διάταξη παραπομπής, όπως αυτή του άρθρου 18, παράγραφος 2, του κανονισμού 3820/85, αφορά τόσο τις παραπομπές που περιέχονται στις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας όσο και τις παραπομπές που περιέχονται στις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου.
Κατά τη δεύτερη μέθοδο οι διατάξεις παραπομπής θεωρούνται ως εφαρμογή των ερμηνευτικών αρχών των κοινοτικών πράξεων. Σκοπός τους είναι να προσδιορίσουν ότι οι αναφορές στην καταργηθείσα πράξη που περιέχονται σε άλλες κοινοτικές πράξεις πρέπει στο εξής να εκλαμβάνονται ως αναφορές στη νέα κοινοτική πράξη.
Κατά την άποψη της Επιτροπής, στην προκειμένη περίπτωση πρέπει να εφαρμοστεί η δεύτερη αυτή μέθοδος και, επομένως, η απάντηση στο ερώτημα που υποβλήθηκε πρέπει να είναι αρνητική. Διευκρινίζει ότι η αρμοδιότητα επιβολής κυρώσεων ανήκει αποκλειστικώς στα κράτη μέλη. Ο κανονισμός δημιουργεί την υποχρέωση θεσπίσεως κυρώσεων, ο προσδιορισμός όμως της φύσεως των κυρώσεων εμπίπτει στην εθνική αρμοδιότητα. Η διάκριση αυτή συνάγεται σαφώς από το γεγονός ότι, παραλλήλως με τον κανονισμό 3820/85, το Συμβούλιο και οι αντιπρόσωποι των κυβερνήσεων των κρατών μελών που συνήλθαν στο πλαίσιο του Συμβουλίου εξέδωσαν ψήφισμα για τη βελτίωση των όρων εφαρμογής των κοινωνικού περιεχομένου κανονισμών στον τομέα των οδικών μεταφορών ( ΕΕ 1985, C 348, σ. 1 ). Δεν θα ήταν σύμφωνο προς τον εθνικό χαρακτήρα της σχετικής αρμοδιότητας μια γενική διάταξη παραπομπής σε κανονισμό του Συμβουλίου να έχει επίσης εφαρμογή και ως προς τα εθνικά μέτρα.
Ωστόσο, η Επιτροπή υπογραμμίζει την υποχρέωση που υπέχουν τα κράτη μέλη, από το άρθρο 5 της Συνθήκης ΕΟΚ, να μεριμνούν ώστε οι κυρώσεις για παραβιάσεις διατάξεων του κοινοτικού δικαίου να είναι αποτελεσματικές. Συνεπώς, τα εθνικά δικαστήρια πρέπει να κάνουν χρήση της ερμηνευτικής ελευθερίας που τους παρέχει ενδεχομένως η εθνική τους νομοθεσία κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι παραβιάσεις κανόνων του κοινοτικού δικαίου να κολάζονται διά της επιβολής αποτελεσματικών κυρώσεων.
Gordon Slynn
εισηγητής δικαστής
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.
ΑΠΌΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΊΟΥ (πρώτο τμήμα)
της 2ας Οκτωβρίου 1991 ( *1 )
Στην υπόθεση C-8/90,
που έχει ως αντικείμενο αίτηση του Hof van cassatie van België προς το Δικαστήριο, κατ'-εφαρμογή του άρθρου 177
της Συνθήκης ΕΟΚ, με την οποία ζητείται, στο πλαίσιο της ποινικής δίκης που εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου κατά των
Willy Kennes,
Verkooyen PVBA,
η έκδοση προδικαστικής αποφάσεως ως προς την ερμηνεία του άρθρου 18 του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών ( ΕΕ L 370, σ. 1),
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
συγκείμενο από τους G. C Rodríguez Iglesias, πρόεδρο τμήματος, Sir Gordon Slynn και R. Joliét, δικαστές,
γενικός εισαγγελέας: C Ο. Lenz γραμματέας: J. Α. Pompe, βοηθός γραμματέας,
λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που κατέθεσαν:
—
η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενη από τη Rosemary Caudwell, του Treasury Solicitor's Department·
—
η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη από τον Thomas Van Rijn, μέλος της Νομικής Υπηρεσίας·
έχοντας υπόψη την έκθεση ακροατηρίου,
αφού άκουσε τις προφορικές παρατηρήσεις της Επιτροπής και της Κυβερνήσεως του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπούμενης από τον D. Wyatt, του Treasury Solicitor's Department, κατά τη συνεδρίαση της 15ης Ιανουαρίου 1991,
αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της 5ης Φεβρουαρίου 1991,
εκδίδει την ακόλουθη
Απόφαση
1
Με Διάταξη της 9ης Ιανουαρίου 1990, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 12 Ιανουαρίου 1990, το Hof van cassatie van België υπέβαλε, δυνάμει του άρθρου 177 της Συνθήκης ΕΟΚ, ερώτημα ως προς την ερμηνεία του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών ( ΕΕ L 370, σ. 1 ).
2
Το ερώτημα αυτό ανέκυψε στο πλαίσιο ποινικής δίκης κατά του Kennes, οδηγού αυτοκινήτων, και της εταιρίας Verkooyen, εργοδότριάς του, ως αστικώς υπεύθυνης, επειδή ο Kennes παρέβη ορισμένες διατάξεις του κανονισμού 3820/85 σχετικές με την ανώτατη ημερήσια διάρκεια οδηγήσεως και την υποχρεωτική διάρκεια του χρόνου αναπαύσεως.
3
Ο κανονισμός 3820/85 κατέστησε ελαστικότερες τις διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) 543/69 του Συμβουλίου, της 25ης Μαρτίου 1969, περί εναρμονίσεως ορισμένων κοινωνικών διατάξεων που αφορούν τις οδικές μεταφορές ( ΕΕ ειδ. έκδ. 05/001, σ. 47), με τον οποίο καθορίστηκαν ημερήσια και εβδομαδιαία όρια για τις περιόδους οδηγήσεως και επιβλήθηκαν ορισμένες περίοδοι αναπαύσεως. Με το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 543/69, όπως και με το άρθρο 17, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85, επιβάλλεται στα κράτη μέλη η υποχρέωση να λάβουν τα μέτρα που απαιτούνται για την εκτέλεση των αντιστοίχων κανονισμών, ιδίως σε ό,τι αφορά τις κυρώσεις που πρέπει να επιβάλλονται σε περίπτωση παραβάσεως.
4
Ο κανονισμός 543/69 καταργήθηκε, εκτός από δύο προσωρινές εξαιρέσεις, με το άρθρο 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85. Κατά το άρθρο 18, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού, « οι αναφορές στον καταργηθέντα (...) κανονισμό πρέπει να νοούνται ότι γίνονται στον παρόντα κανονισμό ». Ο κανονισμός 3820/85 τέθηκε σε ισχύ στις 29 Σεπτεμβρίου 1986 ( άρθρο 19 ).
5
Το Βασίλειο του Βελγίου θέσπισε διατάξεις για την εκτέλεση του κανονισμού 543/69 με βασιλικό διάταγμα της 23ης Μαρτίου 1970(Moniteur belge της 1.4.1970) και για την εκτέλεση του κανονισμού 3820/85 με βασιλικό διάταγμα της 13ης Μαΐου 1987(Moniteur belge της4.6.1987 ).
6
Στις 3 και 4 Νοεμβρίου 1986, δηλαδή μετά τη θέση σε ισχύ του κανονισμού 3820/85 και την κατάργηση του κανονισμού 543/69, αλλά πριν η Βελγική Κυβέρνηση λάβει μέτρα για την εκτέλεση του κανονισμού 3820/85, ο Kermes διώχθηκε ποινικώς για παράβαση των άρθρων 6, 7 και 8 του τελευταίου αυτού κανονισμού.
7
Το correctionele rechtbank te Turnhout απάλλαξε τους κατηγορουμένους επειδή κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών δεν υφίστατο καμία νομική βάση επί της οποίας θα μπορούσε να στηρίξει την επιβολή ποινής: αφενός μεν, ο κανονισμός 3820/85 δεν προέβλεπε ποινικές κυρώσεις, αφετέρου δε, το βασιλικό διάταγμα της 23ης Μαρτίου 1970, που είχε εκδοθεί προς εκτέλεση του κανονισμού 543/69, δεν είχε πλέον εφαρμογή.
8
Επιληφθέν αιτήσεως αναιρέσεως, το Hof van cassatie αποφάσισε να αναστείλει τη διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:
« Έχει το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, την έννοια ότι αναφορές του κανονισμού (ΕΟΚ) 543/69 σε διατάξεις της εσωτερικής νομοθεσίας που αφορούν μέτρα εκτελέσεως του εν λόγω κανονισμού πρέπει επίσης να νοούνται ως αναφορές κατά την έννοια του ανωτέρω άρθρου 18, παράγραφος 2; »
9
Στην έκθεση ακροατηρίου αναπτύσσονται λεπτομερώς τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης, η εξέλιξη της διαδικασίας καθώς και οι γραπτές παρατηρήσεις που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τα στοιχεία αυτά της δικογραφίας δεν επαναλαμβάνονται κατωτέρω παρά μόνο καθόσον απαιτείται για τη συλλογιστική του Δικαστηρίου.
10
Παρατηρείται καταρχάς ότι το άρθρο 17, παράγραφος 1, του κανονισμού 3820/85, το οποίο περιλαμβάνεται στο τμήμα VIII, « Έλεγχος και κυρώσεις », δεν προβλέπει ρητώς την παράταση της ισχύος των διατάξεων της εσωτερικής νομοθεσίας που προβλέπουν μέτρα εκτελέσεως του κανονισμού 543/69. Αντιθέτως, με το άρθρο 17, παράγραφος 1, επιβάλλεται στα κράτη μέλη μία νέα υποχρέωση κατά την οποία οφείλουν να θεσπίσουν εγκαίρως τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις που είναι αναγκαίες για την εκτέλεση του κανονισμού 3820/85, περιλαμβανομένων διατάξεων σχετικών με τις επιβλητέες κυρώσεις σε περίπτωση παραβάσεως.
11
Εν συνεχεία πρέπει να τονιστεί ότι αντικείμενο του άρθρου 18, το οποίο περιλαμβάνεται στις « τελικές διατάξεις » του κανονισμού 3820/85, είναι η μεταφορά σε νομοθετικό επίπεδο των συνεπειών των τροποποιήσεων που επέφεραν στους υφιστάμενους κανόνες οι υπόλοιπες διατάξεις του κανονισμού. Όπως προκύπτει από τη δεύτερη αιτιολογική σκέψη του κανονισμού 3820/85, σκοπός του Συμβουλίου υπήρξε, λαμβανομένων υπόψη των επιφερομένων τροποποιήσεων, η συγκέντρωση σε ενιαίο κείμενο του συνόλου των διατάξεων των σχετικών με την κοινωνική ασφάλιση στον τομέα των οδικών μεταφορών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο κανονισμός 543/69 καταργήθηκε με το άρθρο 18, παράγραφος 1.
12
Κατά συνέπεια, είναι σαφές ότι με το άρθρο 18, παράγραφος 2, επιβεβαιώνονται οι συνέπειες, σε κοινοτικό επίπεδο, της καταργήσεως του κανονισμού 543/69. Σκοπός του επομένως ήταν να διασφαλιστεί ότι οι αναφορές στον εν λόγω κανονισμό που περιέχονται σε άλλα κοινοτικά μέτρα, όπως στην οδηγία 80/1263/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 4ης Δεκεμβρίου 1980, περί καθιερώσεως κοινοτικής αδείας οδηγήσεως ( ΕΕ ειδ. έκδ. 13/010, σ. 89), θα νοούνται ως αναφορές στον κανονισμό 3820/85. Συνεπώς, το άρθρο αυτό δεν θίγει καθόλου τις διατάξεις της εθνικής νομοθεσίας που θεσπίστηκαν κατ' εφαρμογή του άρθρου 18, παράγραφος 1, του κανονισμού 543/69.
13
Στο ερώτημα που υπέβαλε το Hof van cassatie van België επιβάλλεται, κατά συνέπεια, να δοθεί ως απάντηση ότι το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΟΚ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, έχει την έννοια ότι δεν αφορά τις αναφορές στον καταργηθέντα κανονισμό 543/69 που περιέχονται στις διατάξεις της εσωτερικής νομοθεσίας περί μέτρων εκτελέσεως του τελευταίου αυτού κανονισμού.
Επί των δικαστικών εξόδων
14
Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν η Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, που κατέθεσαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, δεν αποδίδονται. Δεδομένου ότι η διαδικασία έχει, ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης, τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου, σ' αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων.
Για τους λόγους αυτούς,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),
κρίνοντας επί του ερωτήματος που του υπέβαλε το Hof van cassatie van België, με Διάταξη της 9ης Ιανουαρίου 1990, αποφαίνεται:
Το άρθρο 18, παράγραφος 2, του κανονισμού ( ΕΟΚ ) 3820/85 του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 1985, για την εναρμόνιση ορισμένων κοινωνικών διατάξεων στον τομέα των οδικών μεταφορών, έχει την έννοια ότι δεν αφορά τις αναφορές στον καταργηθέντα κανονισμό 543/69 που περιέχονται στις διατάξεις της εσωτερικής νομοθεσίας περί μέτρων εκτελέσεως του τελευταίου αυτού κανονισμού.
Rodríguez Iglesias
Slynn
Joliét
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 2 Οκτωβρίου 1991.
Ο Γραμματέας
J.-G. Giraud
Ο Πρόεδρος του πρώτου τμήματος
Rodríguez Iglesias
( *1 ) Γλώσσα διαδικασίας: η ολλανδική.
Full & Egal Universal Law Academy